นาชาญพยักหน้ารับรู้ลุงเซียวกับป้าหลินเดินออกไปขึ้นรถกระบะขับออกไปเมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่แล้วเขาจึงหยิบขวดยาผีบอกสีดำสนิทขึ้นมาเปิดดื่มจนหมดขวดเอวาเดินออกจากห้องมองผ่านราวบันไดลงมายังห้องนั่งเล่นเห็นเข้าพอดีเธอรีบวิ่งลงมาดูนาชาญซึ่งนอนนิ่งตัวแข็งทื่อแต่ดวงตายังลืมอยู่กระพริบตาไม่ได้เขารับรู้ว่าเอวานั่งลงข้างๆ และพยายามเขย่าตัวเขาแต่เขาพูดไม่ได้หญิงสาวเห็นอีกฝ่ายไม่ตอบสนองก็ใซัดฝ่ามือเข้าเต็มแก้มเขาจนบวมแดงนาชาญรู้สึกถึงความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าแต่ส่งเสียงไม่ออกเอวาเห็นว่าทำยังไงก็ไม่ได้ผลจึงใช้มือลูบปิดตาให้เพราะไม่แน่ใจว่าเขาหมดสติหรือว่าตายก่อนฟุบหน้าลงบนเบาะเก้าอี้นวมข้างๆร่างของเขาแล้วเริ่มบ่นระบายความในใจ
“ฉันได้ชื่อผีนางไม้นั่นมาแล้วนายตื่นขึ้นมาก่อนสิ” นาชาญหูผึ่งแต่ทำได้แค่นิ่งฟังเธอบ่นต่อไป“เห็นแบบนี้แต่จริงๆ แล้วฉันกลัวนะรู้มั้ยว่าพญานาคที่เคยเล่าให้ฟังมาช่วยฉันไว้จากผีนางไม้ที่ชื่อแสงเงินคนนั้นแต่ก่อนหน้านั้นแสงเงินบอกว่าฉันไปสร้างหนี้ให้พญานาคมาตามทวงในฝันทุกคืนสร้างหนี้อะไรฉันไม่เห็นจะจำได้เลย หรือว่าชาติที่แล้วฉันเกิดเป็งูแล้วไปหลอกงูงี้หรือ”
นาชาญเม้มปากเหมือนจะขำแต่ก็ขำไม่ออกเขาเริ่มรู้ตัวว่าเรี่ยวแรงตามส่วนต่างๆ ของร่างกายกลับมาแล้วจึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง“เื่ของกรรมบางครั้งก็คาดไม่ถึง บางทีอาจไม่ได้เป็อย่างที่เห็นก็ได้”
เอวาใเงยหน้ามองดูอีกฝ่ายที่กลับมามีสติอีกครั้งแววตาของเธอเป็ประกายด้วยความดีใจมองสำรวจใบหน้าของเขาอยู่นาน “นายฟื้นแล้วคงไม่ใช่ถูกผีเข้าหรอกใช่มั้ย”
“ฉันตัวจริงนี่แหละคราวหน้าไม่ต้องตบก็ได้ ถ้าตายจริงก็ไม่ฟื้นอยู่ดี”นาชาญยกมือกุมใบหน้าบวมเป่งของตนเอง “เธอบอกว่าผีนางไม้นั่นชื่อแสงเงินหรือ”
“ใช่ เมื่อคืนฉันเจอเธอแต่โชคดีที่พญานาคช่วยให้ฉันหนีออกมาจากนิมิตซะก่อน”เอวากล่าวซึ่งนาชาญพยักหน้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อคืนแสงเงินถึงไม่มาหาเขา“ว่าแต่นายเถอะ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น”
นาชาญหยิบขวดยาสมุนไพรเปล่าให้เอวาดูแทนคำตอบเธอเบิกตากว้างด้วยความใ “นายดื่มยาผีบอกหรือ”
“ถ้าไม่ดื่มคงตายไปั้แ่สิบนาทีก่อน”เขากล่าวเสียงเรียบ “ก่อนถึงพิธีรับขันธ์ แสงเงินต้องพยายามมาหาฉันในนิมิตแน่เพราะมันเป็โอกาสสุดท้ายของเธอ”
“งั้นนายเก็บนี่เอาไว้”เอวาถอดสร้อยพระมอบคืนให้นาชาญ เขารับมาถือไว้ในมือ เอวาลอบมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจเมื่อนึกถึงอาการของคนที่ดื่มยาผีบอกเข้าไป“แล้วนายยังไม่รู้สึกอยากอาละวาดใช่มั้ย”
“ถ้าอยากล่ะก็ฉันจะเล่นงานเธอก่อน” นาชาญหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ “ไม่ต้องห่วงผู้ป่วยคนอื่นที่ดื่มยาเข้าไปก็ใช้เวลาประมาณสองวันกว่าจะแสดงอาการ ถึงตอนนั้นพิธีรับขันธ์คงจบไปแล้ว”
เอวาย่นคิ้วรู้สึกไม่สบอารมณ์ไม่ใช่เพราะคำพูดหยอกล้อของนาชาญแต่เป็การล้อเล่นกับความตายของเขาต่างหากเธออยากทดสอบจึงลองเอ่ยถามเขา
“นายไม่รู้สึกกลัวบ้างหรือชีวิตของนายอาจจะไม่รอดจนถึงพิธีรับขันธ์จบก็ได้นะ นายบอกเองว่าแสงเงินต้องมาหานายแน่ไม่ใช่หรือ”
“กลัวแล้วจะทำอะไรได้ล่ะที่จริงฉันควรจะตายไปแล้วั้แ่ยี่สิบปีก่อนที่ยังดวงแข็งอยู่ได้ก็เพราะโกงความตายไม่ได้หวังว่าจะมีชีวิตรอดนานขนาดนี้ด้วยซ้ำ”
“แล้วนายไม่เสียใจหรือถ้าตายไปนายจะต้องสูญเสียทุกอย่างในชีวิต ทั้งครอบครัว ทั้งการงาน…” เอวานิ่งเงียบอยู่พักใหญ่ก่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาคาดคั้น“แล้วนายไม่มีสิ่งที่ไม่อยากสูญเสียไปบ้างหรือ”
นาชาญรู้สึกใจหายวูบเหมือนถูกจี้ใจดำเขาไม่เคยใช้ชีวิตโดยหวังว่าจะมีอนาคตก็เลยไม่ได้สร้างสิ่งที่ไม่อยากสูญเสียในชีวิตแต่ดูเหมือนว่าสิ่งนั้นกำลังปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเขาไม่สามารถจะสร้างความหวังให้ตัวเองและคนรอบข้างอย่างไร้ความรับผิดชอบแม้ว่าจะฝืนใจแต่เขาต้องตอบเธอให้ชัดเจน
“ยังไม่มี”
เอวากระพริบตานิดหนึ่งพลางเบือนสายตาหนีไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นนิดหนึ่งในดวงตาเธอรีบเปลี่ยนเื่ “พูดถึงพิธีรับขันธ์ ถามจริงๆเถอะว่านายอยากทำพิธีรับขันธ์หรือว่าไม่อยาก”
“ทำแล้วก็ไม่ได้เสียหายแถมยังทำให้ร่างกายฉันดีขึ้นทำไมถึงจะไม่ทำล่ะ”
“ฉันถามว่าอยากหรือไม่อยากนายเลี่ยงคำตอบแบบนี้เหมือนบอกกรายๆ ว่าไม่อยาก” เสียงของเอวาเข้มขึ้นอย่างน้อยเื่นี้เท่านั้นที่ต้องฟังความจริงจากปากของเขา
นาชาญเหลือบตามองเอวานิดหนึ่ง“ฉันไม่ได้ยึดติดกับชีวิตมากขนาดนั้นแต่ก็ให้ความสำคัญกับมันคำตอบแบบนี้พอใช้ได้มั้ย”
คิ้วที่ขมวดจนแทบผูกเข้าหากันของเอวาผ่อนคลายลงสีหน้าของเธอบ่งบอกว่าโล่งใจเธอพยายามจะเปลี่ยนอารมณ์โดยหันไปหยิบรีโมทย์เปิดโทรทัศน์ดูซึ่งกำลังรายงานข่าวของหมู่บ้านแห่งหนึ่งในเชียงใหม่พบศพชายฉกรรจ์มีร่องรอยฟกช้ำตามตัวและอวัยวะภายในหายไปเกือบหมด มีร่องรอยาแคล้ายถูกของมีคมเจาะเข้าที่ท้องรอบบ้านของเขาไม่มีร่องรอยการถูกงัดแงะหรือการบุกรุกเข้ามา จึงสันนิษฐานว่าอาจเป็การฆ่าตัวตายเพราะเห็นภาพหลอนนาชาญเลิกคิ้วมองดูข่าวด้วยความสนใจในขณะที่เอวาเองก็จดจ่อกับเหตุการณ์ในข่าวไม่แพ้กัน
“มันฟังดูไม่ปกติเท่าไรนะฆ่าตัวตายยังไงให้อวัยวะภายในหายไปเกือบหมด หมู่บ้านในเชียงใหม่ใช่มั้ย”
“ถ้าใช่ก็น่าจะเกี่ยวข้องกับปลายฟ้าหรือเปล่า”เอวากล่าวพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ฉันจะแจ้งให้มูลนิธิตรวจสอบสักหน่อยเผื่อว่าจะมีข้อมูลเพิ่มเติม”
เสียงรถกระบะของลุงเซียวเลี้ยวเข้ามาในบ้านเอวาลุกขึ้นยืนชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนหันมาคุยกับนาชาญ“ฉันจะไปช่วยลุงกับป้าจัดของในพิธี จะได้บอกชื่อแสงเงินกับลุงเซียวด้วยนายนั่งพักไปก่อนนะ”
คล้อยหลังเอวาไปแล้วนาชาญยกสร้อยพระขึ้นเหนือศีรษะกำลังจะสวมคอแต่ทันใดเขาก็ได้กลิ่นหอมหวานคล้ายกลิ่นผลไม้อันคุ้นเคยกลิ่นนี้ไม่ได้ลอยมาในอากาศให้สูดเข้าจมูกแต่เกิดจากจิตใต้สำนึกที่สมองเคยจดจำเอาไว้และดึงออกมาเป็ความทรงจำผลของมันยังคงออกฤทธิ์อย่างเงียบเชียบทำให้สติสัมปชัญญะของเขาดับวูบไป
ผ่านไปเกือบชั่วโมงเอวาที่ช่วยลุงเซียวกับป้าหลินจัดของใช้ในพิธีอยู่ในสวนเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับเข้ามาหานาชาญในห้องนั่งเล่นเธอเห็นเขานอนสลบไปอีกก็รีบเขย่าตัวเพื่อปลุกเขาแต่นาชาญไม่ตอบสนองเลยเธอจึงรีบวิ่งไปเรียกลุงเซียว ลุงเซียวจึงวิ่งเข้ามาอุ้มร่างของนาชาญพาเข้าไปในสวนหลังบ้าน
ในสวนจัดโต๊ะหมู่บูชาซึ่งวางรูปปั้นขนาดเล็กของท้าวตังสี่เอาไว้ที่ชั้นบนสุดบนโต๊ะเล็กชั้นรองลงมาวางเรียงพานใส่หมากพลู ผลไม้หลากชนิด เหล้าขาวชามใส่ข้าวกับอาหารคาวจำพวกแกงต่างๆ และอาหารหวานจำพวกขนม ตรงกลางจัดวางกระถางธูปเชิงเทียนและพานวางช่อดอกกล้วยไม้ บนพื้นหน้าโต๊ะบูชาวางเบาะรองนั่งสำหรับลุงเซียวและตรงหน้าลุงเซียวเป็ที่ตั้งของโต๊ะเตี้ยๆซึ่งวางพานรองขันสีเงินขนาดใหญ่ภายในขันจัดวางกรวยใบตองใส่ดอกไม้ธูปเทียนจำนวนสิบสองกรวย รอบๆพานรองขันจัดเรียงพานสีเงินขนาดเล็กสำหรับไหว้ครูสองอันที่วางกรวยแบบเดียวกันพานหนึ่งห้ากรวยและอีกพานหนึ่งแปดกรวยถัดจากพานสีเงินจะมีพานบายศรีสีทองสองอันขนาดเล็กซึ่งจัดเรียงใบตองพับเป็กรวยใส่ข้าวสารประดับดอกไม้ยอดกรวยเสียบไข่ต้มลุงเซียวอุ้มร่างของนาชาญมานอนตรงข้ามโต๊ะวางพานก่อนจะเดินไปลงนั่งบนเบาะรองนั่งแล้วเริ่มท่องบทสวดมนตร์
นาชาญลืมตาตื่นขึ้นมาในนิมิตเขาอยู่บนชานเรือนไม้หลังเดิมซึ่งเป็เรือนของแสงเงินแต่กลับไม่ปรากฏเงาของเ้าของบ้านให้เห็นเขาลุกขึ้นยืนก่อนเดินสำรวจรอบตัวบ้านแต่ก็ไม่มีวี่แววของหญิงสาวนาชาญเดินไปเปิดประตูไม้ซึ่งเป็ทางเข้าไปสู่ภายในเรือน ถัดจากลานว่างซึ่งวางเบาะนั่งเล่นตรงกลางจะมีห้องใหญ่สองห้องอยู่ท้ายเรือนเขาเลือกเปิดเข้าห้องทางขวาก่อน ห้องนี้เต็มไปด้วยหม้อดินเผาขนาดต่างๆและเตาถ่านวางเรียงรายอยู่รอบห้อง บนโต๊ะมีต้นสมุนไพรหลากหลายชนิดวางสะเปะสะปะบางส่วนก็ถูกวางแช่น้ำอยู่ในขันสีเงินขนาดใหญ่แต่ก็ไม่พบร่องรอยของใครอยู่ในห้องนี้
นาชาญปิดประตูเดินมายังห้องที่เหลืออยู่เป็ห้องสุดท้ายแสงเงินต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอนทันทีที่เขาผลักประตูเข้าไปมือเย็นเฉียบก็คว้าหมับเข้าที่คอของเขาโดยไม่ทันตั้งตัวนิ้วเรียวยาวราวกับกงเล็บอันแข็งแกร่งขย้ำติดรัดแน่นจนเขาหายใจไม่ออก เธอผลักเขาล้มหงายลงกับพื้น
ในขณะเดียวกันในโลกภายนอกลุงเซียวท่องบทสวดมนตร์พลางแตะมือที่พานเบาๆ เอวาช่วยจับมือนาชาญแตะที่พานอีกฝั่งทีละอันจนครบลุงเซียวหยุดท่องบทสวดมนตร์ถือเป็อันจบพิธี
“เอามือของเ้าออกไป”เสียงของนาชาญราวกับมีเสียงทุ้มกังวาลอีกเสียงหนึ่งดังซ้อนทับขึ้นมา แสงเงินรีบปล่อยมือแล้วถอยออกห่างจากนาชาญด้วยสัญชาตญาณ
“ท่าน… ท้าวธตรฐ”นางเพ่งมองใบหน้าของนาชาญให้ชัดเจนอีกครั้งก่อนกล่าวพึมพำออกมา “ไม่ใช่”
“ท้าวธตรฐเพียงแค่ให้ยืมพลังเท่านั้น”
สีหน้าของแสงเงินเปลี่ยนเป็ลนลาน“ข้าจะปล่อยท่านออกจากนิมิตเดี๋ยวนี้”
“ไม่ได้สิ”นาชาญก้าวเท้าจะเดินตรงไปที่เธอแต่แสงเงินถอยหนี เขาจึงหยุดฝีเท้า“ยาสมุนไพรที่คุณเที่ยวแจกจ่ายในนิมิตให้ชาวบ้านดื่มจนมีคนตายมากมายยังมีคนที่รอดอยู่ คุณต้องช่วยรักษาพวกเขา”
88
![[ฟรีจนจบ]ย้อนเวลา กลับชาติมาเกิดเป็นฮ่องเต้อีกครั้ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1593840904_20048685.webp)
