หญ้ามองดูรถคันแล้วคันเล่าที่แล่นผ่านไปอย่างเลื่อนลอย…เขาคงไม่มาแล้วความรู้สึกอ้างว้างวูบเข้ามาในจิตใจพร้อมกับสายลมที่พัดต้องปะทะใบหน้า
ทำไมเขาจะต้องมาเพราะแท้ที่จริงแล้ว หญ้าเป็แค่คนที่เสนอหน้ามาให้รู้จัก รู้จักแล้วก็แล้วกันไม่มีความสำคัญมากไปกว่านี้
นานแค่ไหนแล้วกับการรอคอยที่ดูจะเป็ความเคยชินไปเสียแล้ว คอยทั้งๆ ที่รู้ว่า เป็ความโง่เง่าที่หาแก่นสารใดๆ ไม่ได้เลย
หญ้าเห็นเขาครั้งแรกเมื่อสองปีก่อนเมื่อรถคันที่นั่งมาเผอิญจอดติดไฟแดงอยู่ที่สี่แยกนิสสันสีขาวของใครคนหนึ่งแล่นตามมาแต่ไกล จนมาจอดสนิทอยู่คันถัดไปเมื่อหญ้าหันไปตาต่อตาก็สบกัน ไม่รู้ว่ากามเทพองค์ไหนก่อเวรก่อกรรมให้หญ้าหลงใหลเขาั้แ่วินาทีนั้นหญ้าได้แต่นั่งทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มหัวใจว่าอะไรที่เคยว่างเปล่า บัดนี้มันถูกเติมให้เต็ม แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปพร้อมกับไฟเขียว
เวลาผ่านไปอีกหลายวันหลายสัปดาห์ หรือหลายเดือนก็ไม่ได้นับไว้ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาสาละวนอยู่กับงานปึกใหญ่ข้างหน้า เสียงทุ้มของใครคนหนึ่งแหวกอากาศมากระทบหูจนต้องเงยหน้าขึ้นดู
”ขอโทษครับผมมาขอพบคุณดลครับ”
หญ้ามัวแต่ตกตะลึงเมื่อคนที่แอบฝันถึงมายืนจังหน้า ห่างกันแค่คืบอย่างนี้จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่าเผลอทำพิรุธอะไรออกมาให้เขาเห็นบ้างหรือเปล่า
”คุณดลเข้าประชุมค่ะไม่ทราบคุณนัดคุณดลไว้ล่วงหน้าหรือเปล่าคะ”
ถามไปอย่างนั้นเองไม่เคยปรากฏว่าเ้านายของหญ้าจะมีนัดกับใครโดยที่หญ้าไม่รู้
”เปล่าครับ”
”ถ้าอย่างนั้นคุณคงต้องรอนานสักหน่อยจะรังเกียจไหมคะ ถ้าคุณจะฝากเื่ไว้ ดิฉันจะเรียนให้คุณดลทราบ ทันทีที่ออกจากห้องประชุมค่ะ”
”ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็ไร ผมจะมาใหม่วันหลังช่วยบอกคุณดลด้วยนะครับว่าเคนมาหา”
เขากลับไปแล้วแต่เสียงทุ้มนุ่มหูของเขาติดหูหญ้าไปตลอดทั้งวัน แถมคืนนั้นอีกทั้งคืนไม่นับอีกสามอาทิตย์เต็มๆ เห็นจะได้ ที่เฝ้ารอเขาจะมาขอพบเ้านาย…แต่เขาก็ไม่มา
พอทำท่าจะเลือนๆ ไป จู่ๆ เขาก็โทรมา ไม่ได้โทรมาขอพบเ้านายแต่โทรมาขอเลื่อนนัด ไม่รู้ไปแอบนัดกันั้แ่เมื่อไหร่ เขาสั่งให้บอกคุณดลว่าวันเสาร์นี้บ่ายโมงเขาไปพบคุณดลตามที่นัดไว้ไม่ได้เนื่องจากติดธุระเร่งด่วนสั่งเสร็จก็วางหู ถ้าหน่วยความจำของหญ้าไม่ได้ทำงานผิดพลาดหญ้าคิดว่าตัวเองไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย นอกจากคำว่า “ค่ะ”
แล้ววันเสาร์ก็มาถึง หญ้ารู้สึกไม่สบาย จริงๆ แล้วก็ไม่ถึงกับป่วยไข้อะไรมากมายแค่ปวดศีรษะนิดหน่อย บวกกับความี้เีที่มีมากกว่าทุกวันอีกนิดก็เลยคิดว่าหยุดงานพักผ่อนซักวันคงไม่เป็ไร
ตกบ่ายหลังจากได้นอนมาครึ่งวันอาการปวดศีรษะก็มลายหายไปสิ้นหญ้าจึงมีความคิดว่าออกไปเที่ยวช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ เพื่อฆ่าเวลาคงจะดี แต่พอไปเข้าจริงหญ้ากลับได้เห็นสิ่งที่ไม่ดีเอาเสียเลย
ก็เขาคนนั้น เล่นเดินควงแขนสาวผมบ๊อบหน้าตาสะสวยแต่งตัวเซ็กซี่อีกต่างหาก ก้มลงมองสารรูปตัวเอง เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์เก่าๆก็ได้แต่นึกปลงสังเวช ความรู้สึกอยากจะเห็นหน้าที่ออกรากแก้วฝังลึกในจิตใจหายไปหมด นี่กระมังธุระสำคัญที่ทำให้เขาต้องเลื่อนนัด หญ้าพาตัวเองออกมาจากห้างสรรพสินค้าได้ยังไงไม่ทราบ รู้สึกตัวอีกทีก็มานั่งจ๋องอยู่ในหอพักเสียแล้ว
ไม่หรอก…หญ้าไม่ได้อกหักหญ้าไม่ได้รักเขา จะอกหักได้ยังไง ก็แค่แอบนึกชื่นชมมาดเขาเท่ดีเสียงเขาฟังนุ่มหูพิลึกๆ ดี ก็เท่านั้น ดูๆ ไปก็งั้นๆ แหละไม่ได้มีอะไรวิเศษกว่าคนอื่นซักเท่าไหร่ แต่ทำไม๊ ทำไม หัวใจมันโหวงเหวงกว่าทุกวัน
โลกใบนี้ของหญ้าดูเศร้าๆไป ตั้งหลายเดือน นับั้แ่วันที่ไปช้อปปิ้ง แต่ไม่ได้ของอะไรกลับมาเลยจนกระทั่งเพื่อนเก่าเพื่อนแก่แวะมาหาที่บริษัท กำลังคุยกันออกรสต้นเหตุแห่งมลภาวะในจิตใจของหญ้าก็โผล่มาเงียบๆเขาตรงเข้ามาทักทายเพื่อนเก่าของหญ้า คุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งราวกับคุ้นเคยกันมาแรมปี หญ้าอดแปลกใจไม่ได้เมื่อเห็นเขาผอมลง ซูบไปถนัดตา หนวดเครารกๆ นั่นมองดูน่ารำคาญ แม่สาวผมบ๊อบมัวไปทำอะไรอยู่ ไม่รู้จักดูแลคนรักเสียบ้างเลย ปล่อยให้มาดเท่ๆที่หญ้าหลงนิยมนักหนาหายไปเกือบหมด ไหนจะผิวเกรียมๆ นั่นอีกยิ่งดูก็ยิ่งคล้ำไปกว่าเก่าตั้งหลายชั้น อย่าบอกนะว่าแอบพาสาวผมบ๊อบไปอยู่นิคมอาบแดดมา
ไม่ว่าอะไรในตัวเขาจะเปลี่ยนไปยังไงก็ตามแต่ดูเหมือนสิ่งหนึ่งที่คุ้นหูคุ้นใจหญ้าไม่เคยเปลี่ยนคือเสียงทุ้มกังวานน่าฟังนั้น
เมื่อเขากลับออกไป หญ้าจึงรู้ความจริงจากเพื่อนเก่าว่าแท้ที่จริงแล้วแม่สาวผมบ๊อบนั่นคือคนรักที่เลิกร้างเพราะอยู่ห่างไกลนัยว่าพ่อแม่รวยเป็ร้อยล้านหรือพันล้าน หญ้าก็ไม่ได้ใส่ใจเมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยกัน เ้าหล่อนก็ถูกส่งไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้ววันหนึ่งเมื่อกลับมาเยี่ยมบ้านสาวเ้าก็บอกเขาหน้าตาเฉยว่าหล่อนเจอใครอีกคนที่เหมาะสมกว่า เื่ระหว่างเคนกับแม่สาวผมบ๊อบเป็อันจบลงทิ้งสภาพความเปลี่ยนแปลงในตัวเคนไว้ให้หญ้ารับรู้ความแตกต่าง
อะไรบางอย่างที่ห่างหายไปนาน กลับจุดประกายขึ้นมาใหม่หญ้าไม่รู้ว่า ระหว่างเขาตอนนี้กับหญ้าตอนนั้น ใครน่าสงสารมากกว่ากันแต่ในความทรงจำของคืนวันที่ผ่านมา หญ้าตระหนักดีถึงความปวดร้าว หลายครั้งที่พยายามตัดใจไม่ให้นึกถึงเขา แต่หญ้าก็ทำไม่ได้ก็หญ้าไม่เคยมีใคร เพราะเต็มหัวใจมีแต่คนชื่อเคน
แล้วโชคดีก็เป็ของหญ้าเมื่อวันหนึ่งคุณดลเรียกหญ้าเข้าไปในห้องทำงาน ส่งนามบัตรให้พร้อมบอกให้ต่อโทรศัพท์ถึงคนในบัตรสี่เหลี่ยมเล็กๆ นั่น
เคน คณินทร
125
