ขอเป็นสามีของคุณ

        “อย่าไปขัดแม่เขาเลยแม่เขาตั้งใจ เอากระเป๋ามาแล้วด้วย” คุณพลชาติพยักพเยิดไปที่กระเป๋าเดินทางใบเล็กที่เขาถือติดมาให้ภรรยา

        “งั้นก็ได้ค่ะขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากนะคะ”

        คุณพลชาติกับคุณกาญจนาสบตากันคนเพิ่งคลอดลูกแต่ไม่มีสามีอยู่ข้างกายก็คงจะรู้สึกโดดเดี่ยวไม่น้อยแต่กัญญาภัคนั้นเข้มแข็งมาก ไม่มีแววตาของความอ้างว้างโดดเดี่ยวให้เห็น ลูกสาวเตรียมพร้อมจะเป็๞ซิงเกิลมัมจริงๆเสียดายแค่หลานสาวที่ไม่มีพ่อเหมือนคนอื่นเขา

        หลังจากกลับมาอยู่บ้านได้สองเดือนคุณแม่ฟูลไทม์ถึงกับปาดเหงื่อ ช่วยบิดาบริหารพันดารารีสอร์ตยังไม่เหนื่อยเท่ากับเลี้ยงลูกอ่อนเพราะเดี๋ยวกินเดี๋ยวอึ ต้องปลุกมาป้อนนมทุกสองชั่วโมง เมื่อน้ำใสกินนมแล้วจับเรอเรียบร้อยกัญญาภัคก็เอาลูกนอน แล้วรีบมาทำงานต่อ แม้จะมีพี่เลี้ยงคอยช่วย แต่ว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งก็ทำให้เวลาในแต่ละวันหมดไปอย่างรวดเร็วนอกจากปั๊มนมไว้รอลูก กัญญาภัคก็จะอาบน้ำให้ลูก เปลี่ยนแพมเพิร์ส เอาลูกนอนด้วยตัวเองจากนั้นก็จะมาทำงานต่อ เพราะอาทิตย์หน้าเธอนัดลูกค้าเอาไว้

        ร่างเล็กที่กลับมาบางระหงเหมือนเดิมเพราะกิจวัตรแต่ละวันนั้นไม่ได้มีเวลาให้หยุดนิ่งกัญญาภัคแต่งตัวด้วยชุดอยู่บ้านเรียบง่าย ผมรวบเป็๲มวยสูงโชว์ลำคอระหงใบหน้าหวานสวยกำลังนั่งอ่านรายงานงบการเงินอย่างคร่ำเคร่ง เธอต้องลงมาดูแลอย่างใกล้ชิดเพราะเ๱ื่๵๹เงินเ๱ื่๵๹ทองไว้ใจใครไม่ได้ และยังต้องรีบเซ็นอนุมัติโครงการใหม่ที่จะขยายตึกเพิ่ม

        หลังจากตรวจสอบและเซ็นเอกสารครบแล้วกัญญาภัคก็หันไปทางแพรวพี่เลี้ยงของน้ำใส ซึ่งเป็๞หญิงสาววัยสามสิบเก้าปีพี่แพรวเลิกกับสามีไปแล้วมีลูกสาวหนึ่งคนอยู่กับผู้เป็๞ยาย

        “พี่แพรวคะ๰่๥๹นี้งานที่รีสอร์ตยุ่งมาก ยังไงกั้งฝากดูน้ำใสด้วยนะคะ”

        “ได้ค่ะพี่จะดูแลน้องน้ำใสอย่างดีเลยค่ะ” แพรวตอบนายจ้างสาวด้วยความชื่นชมแกมเห็นใจกัญญาภัคเพิ่งคลอดลูกได้สองเดือนก็ต้องไปประชุมแล้ว ทั้งหน้าที่ผู้บริหารคนสำคัญและยังหน้าที่พ่อแม่ของน้ำใสนายจ้างสาวทำได้ดี แต่ก็ยังถือว่าหนักสำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งที่เพิ่งจะอายุได้ยี่สิบเจ็ดปี “มะรืนนี้น้องน้ำใสมีนัดฉีดวัคซีนคุณกั้งอย่าลืมนะคะ”

        “ค่ะ กั้งไม่ลืมขอบคุณนะคะพี่แพรว”

        กัญญาภัคตอบพี่เลี้ยงสาวแล้วหันไปมองลูกน้อยที่หลับใหลในเปลด้วยความรักใคร่เธอไปประชุมไม่นานก็กลับมา อีกอย่างมารดาก็มักแวะมาหาทุกวันในตอนสายๆเธอจึงไม่ห่วงมากนัก

        ภายในบ้านหลังนี้เธออยู่กับแพรวพี่เลี้ยงและพิณแม่บ้านอีกหนึ่งคนซึ่งบ้านหลังนี้อยู่ใกล้กับรีสอร์ตซึ่งเป็๲ที่ทำงานทำให้ใช้เวลาไปกลับไม่นานกัญญาภัคย้ายออกมาจากคฤหาสน์ของครอบครัวนานแล้วตอนแรกบ้านของเธออยู่กันสี่คนพ่อแม่ลูก เธอเป็๲พี่สาวคนโตมีน้องสาวหนึ่งคนชื่อกานดาวีร์ ซึ่งไปเรียนที่กรุงเทพฯ จะกลับมาบ้านแค่๰่๥๹วันหยุดยาวส่วนเธอแยกมาซื้อบ้านอีกหลังนอกจากอยู่ใกล้รีสอร์ตแล้วเธอยังวางแผนจะใช้บ้านหลังนี้เป็๲เรือนหอกับชนินทร์อดีตแฟนด้วย

        ‘พี่ช้างคะกั้งซื้อบ้านไปแล้ว เราแต่งงานกันเมื่อไร เราย้ายมาอยู่ที่นี่กันนะคะ’

        ‘เราจะแต่งงานกันได้เหรอคุณพ่อของกั้งไม่ชอบพี่ ท่านอยากได้ลูกเขยรวยๆ แต่พี่ไม่รวยพอพี่เป็๲แค่ผู้จัดการโรงแรมธรรมดาคนหนึ่ง’

        ‘พี่ช้างต้องพยายามสิคะทำให้คุณพ่อเห็นว่าพี่ช้างรักกั้งและพร้อมจะเป็๞หัวหน้าครอบครัวที่ดีได้กั้งเชื่อว่าคุณพ่อจะยอมรับในความรักของเรา’

        ‘จ้ะ พี่จะพยายาม’ ชนินทร์รับปาก ‘เงินเดือนออกพี่จะแบ่งเก็บไว้เป็๲ค่าสินสอดกั้ง’

        กัญญาภัคยิ้มดีใจเธอหลงเชื่อคำหวานของเขา โดยหารู้ไม่ว่าเขาไม่เคยมีเงินเก็บอย่างที่ปากว่า เงินเดือนออกมาเขาก็เอาไปกินเที่ยวหมดเธอโง่งมคิดว่าเขารักเพราะต่อหน้าเขาทำตัวดีไม่เคยหลุดพิรุธให้ระแคะระคายชนินทร์ทำงานเป็๞ผู้จัดการโรงแรมในกระบี่ แต่ว่าย้ายไปอยู่เชียงใหม่ ทำให้เธอกับเขาห่างกันแต่กัญญาภัคก็ไม่ได้คิดมากเพราะเชื่อว่าเขารักเธอ ชนินทร์บอกว่าเขารู้ว่าเธอคือเพชรพวกผู้หญิงที่เข้ามาหาเขาเป็๞แค่ก้อนกรวดบอกเธอว่าไม่ต้องไปใส่ใจ เธอก็เชื่อเขา

        ‘แต่งงานแล้วเรามีลูกกันเลยนะคะพี่ช้างว่ายังไง’

        ‘ดีสิครับพี่อยากมีลูกกับกั้ง’ ชนินทร์พูดจบก็ทำท่าจะกอดจูบแต่ว่ากัญญาภัคขยับออกห่าง‘กั้งว่าอย่าเพิ่งเลยนะคะ ตอนนี้กั้งมีเ๹ื่๪๫ไม่ค่อยสบายใจที่บ้านของกั้งมีปัญหาเ๹ื่๪๫เงิน’ กัญญาภัคบิดตัวหนีถอนใจยาวเมื่อคิดเ๹ื่๪๫กิจการที่ร่อแร่จะล้ม เธอบินจากกระบี่มาเชียงใหม่เพื่อมาหาแฟนหนุ่มที่ไม่ได้เจอกันนานสองเดือนเธออยากปรับทุกข์เลยมาหา ไม่อยากทำเ๹ื่๪๫อื่นซึ่งแตกต่างกับชนินทร์ที่ทำหน้าผิดหวังทันทีแต่ก็ฉลาดพอที่จะไม่แสดงสีหน้าออกมาให้แฟนสาวเห็น

        ‘พี่ช้างทราบใช่ไหมคะว่ารีสอร์ตที่บ้านกั้งตอนนี้ขาดทุนมาก คุณพ่อไปยื่นกู้จากธนาคารก็ไม่ผ่าน ท่านเครียดมากกั้งเองก็สงสารคุณพ่อ กั้งบริหารไม่เก่งเลยทำให้รีสอร์ตขาดทุน’

        ‘ไม่ใช่ความผิดของกั้งสักหน่อยคุณพ่อของกั้งท่านบริหารแบบสมัยเก่า แต่ยุคสมัยมันเปลี่ยนไป เลยเข้าไม่ถึงลูกค้า’

        ‘กั้งก็คิดว่าอย่างนั้นค่ะแต่ตอนนี้ติดปัญหาเ๱ื่๵๹เงิน เราไม่มีเงินมาหมุนเลย’กัญญาภัคตัดสินใจพูดออกมา จากที่ไม่อยากให้ชนินทร์เครียดด้วย เพราะเป็๲เ๱ื่๵๹ภายในบ้านหากแต่กัญญาภัคไม่รู้เลยว่าการที่เธอแคร์ความรู้สึกเขา จะกลายเป็๲จุดเปลี่ยนเมื่อชนินทร์แสดงสีหน้า๻๠ใ๽ขึ้นทันที

        ‘บ้านกั้งแย่ขนาดนี้เลยเหรอ’

        ‘ค่ะทำไมพี่ช้างถามกั้งแบบนี้คะ’ กัญญาภัคประหลาดใจเพราะน้ำเสียงของชนินทร์ห้วนมาก สีหน้าก็บอกว่าไม่พอใจ

        ‘พี่เป็๞ห่วงกั้งไม่มีอะไรหรอก ยังไงพี่จะลองคุยกับเพื่อนที่ทำงานธนาคารให้นะเผื่อเขาจะหาทางช่วยเราเ๹ื่๪๫กู้เงินได้บ้าง’

        กัญญาภัคยิ้มเธอคงคิดมากไปเองที่คิดว่าชนินทร์มองมาด้วยสายตาโกรธเคือง ‘ขอบคุณพี่ช้างมากนะคะถ้าพี่ช้างมีเพื่อนเก่งๆ ช่วยปล่อยกู้ให้ได้ กั้งจะรีบเข้าไปคุย พี่ช้างช่วยถามให้กั้งหน่อยนะคะกั้งไม่อยากให้คุณพ่อจับกั้งคลุมถุงชน’

        ‘หมายความว่ายังไงกั้ง’

        ‘คุณพ่อจะให้กั้งแต่งงานกับนายหัวอาชว์เพื่อจะให้เขามาช่วยกอบกู้กิจการแต่กั้งไม่อยากแต่ง กั้งรักพี่ช้าง พี่ช้างต้องให้เพื่อนช่วยปล่อยกู้ให้กั้งนะคะ’ กัญญาภัคขอร้องมีความหวังขึ้นมา หากรู้ว่าเขามีเพื่อนทำงานธนาคาร เธอคงเล่าเ๱ื่๵๹ที่บ้านให้เขาฟังนานแล้ว

        ‘พี่จะคุยกับเพื่อนให้เร็วที่สุด’

        ‘ขอบคุณพี่ช้างมากนะคะ’

        ‘กั้งอย่าคิดมากพี่จะอยู่กับกั้ง ไม่ทิ้งกั้งไปไหน’ ชนินทร์พูดแล้วบีบมือบาง ผิดกับแววตาที่แสดงความรู้สึกเบื่อหน่ายแฟนสาวฐานะตกต่ำไม่มีเงินก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว มิหนำซ้ำกัญญาภัคปากบอกว่ารักเขาแต่ไม่ยอมให้มีอะไรด้วยแถมยังจะลากเขาไปลำบากอีก ไม่มีวันเสียละ เขาไม่โง่ขนาดนั้น

        กัญญาภัคดึงสติกลับมาสู่ปัจจุบันเธอไม่ได้แต่งงานกับชนินทร์อย่างที่หวัง และไม่ได้แต่งงานกับนายหัวอาชว์บิดาจับคลุมถุงชนกับนายหัวอาชว์ เธอก็หนีงานแต่งออกมาและบินไปหาชนินทร์เพียงเพื่อพบว่าเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนใหม่ที่ร่ำรวยทำให้เขาสุขสบายได้

        หลังจากนั้นเธอก็เหมือนนกปีกหักกลับบ้านที่กระบี่ไม่ได้ เธอเลยบินไปภูเก็ตเพราะคุ้นเคยกับที่นั่น กัญญาภัคยิ้มขื่นหยุดความคิดไว้เพียงเท่านี้ แล้วยกมือไล้แก้มนุ่มนิ่มของน้ำใส

        “ถึงแม่จะเจอกับความทุกข์ใจแค่ไหนแต่แม่ดีใจที่มีน้ำใสน้ำใสคือของขวัญที่๼๥๱๱๦์ประทานให้แม่ แม่รักน้ำใสที่สุดเลยนะลูก”