หลินตงเมื่อได้ฟังก็หัวเราะแห้งๆออกมา มันก็จริงอย่างที่ท่านอาจารย์พูดขึ้น เขาตอนนี้เพิ่งเริ่มการฝึกฝนพลังยุทธเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมาเอง สามปีมานี่เขานั่นได้ศึกษาศาสตร์จักรพรรดิัครองภพอย่างคะมักคะเม่น ต้องบอกก่อนว่าถ้าเขาไม่ทำเช่นนี้เขาก็ยังไม่สามารถฝึกฝนพลังได้ ต้องทำให้เขานั่นเขาใจวิชานี้อย่างทะลุปรุโปร่งก่อน
ตลอดสามปีมานี้เขานั่นได้ฝึกฝนวิชาอย่างจริงจัง ส่วนเวลาว่างที่เหลือเขาก็เอาแต่อ่านคัมภีร์โบราณที่อยู่ภายในชั้นที่ถูกตั้งเอาไว้ พวกมันมีข้อมูลต่างๆของจักรวาลทั้งหมดจนทำให้ชายหนุ่มรับรู้ได้ว่าทวีปชิงหลงนี้มันเล็กจ๋อยราวกับมด
จินตนาการที่เขาบอกไว้ว่าทวีปชิงหลงนั่นยิ่งใหญ่ได้หายวับไปในทันที ที่ด้านนอกของทวีปนี้มีโลกกว้างที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด มีหมูู่ดาวมากมายนับไม่ถ้วนที่ล่องลอยอยู่บนท้องฟ้า
อาจารย์ก็ยังเคยเล่าให้ฟังว่าพวกผู้ทรงพลังที่แท้จริงนะสามารถสรรสร้างสรรพสิ่งขึ้นมาจากความว่างเปล่าได้เลยด้วยซ้ำ อย่างเช่นที่เขาเคยทำ อ่อ ลืมบอกไปเลยท่านอาจารย์เมื่อปีก่อนอยู่ดีๆก็เอ่ยชื่อของตนเองให้ได้รับรู้ เขามีนามว่าชิงหลงเซียน นามของเทพัะผู้ทรงพลัง
ในตอนแรกชายหนุ่มเมื่อได้ฟังถึงวีรกรรมของท่านอาจารย์ก็ตื่นเต้นอย่างถึงที่สุดแต่เมื่อเขาได้ยินที่อาจารย์บอกว่าเขานั่นได้เข้าไปยังสถานที่ลึกลับแห่งนึงจนกระทั่งถูกพลังแห่งความมืดที่ลึกลับสิงร่างเขา ชายหนุ่มเช่นเขาก็ร้องไห้ออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ท่านอาจารย์ชิงหลงเซียนยังบอกอีกว่าในตอนที่ถูกครอบงำนั่นเขาได้ทำลายล้างและสังหารทุกสรรพสิ่งไปมากมายนับไม่ถ้วน เทพัะได้กลายเป็ที่หวาดกลัวของผู้คนภายในมหาจักรวาลพันภพ ไม่ว่าัสีแดงเพลิงกับกองทัพัะของเขาไปปรากฏขึ้นที่แห่งหนใด การฆ่าล้างจะต้องมีตามมาเสมอจนกระทั่งเวลาผ่านไปเมื่อหลายหมื่นปีก่อน อาจารย์ได้พบเจอกับองค์เทพผู้สร้างสูงสุดคนนึงที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมา
จักรวาลของพวกเขาเพิ่งเชื่อมต่อกันจึงทำให้เขานั่นอยากจะไปทำลายล้างจักรวาลแห่งนั่นแต่ทว่ามันไม่เป็อย่างที่คิด ชายหนุ่มคนนั่นสั่งสอนเขาอยู่ยกใหญ่และชำระล้างพลังที่ดำมืดนี้ให้จนทำให้พลันได้สติ
แต่ทว่าการที่เขาถูกครอบงำมาเนิ่นนานทำให้ชีวิตของเขานั่นกำลังจะแตกสลายแม้แต่องค์เทพผู้สร้างคนนั่นก็ยังช่วยชีวิตเขาไม่ได้จึงทำได้เพียงปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่โดยที่ไม่ได้ฆ่า
ท่านอาจารย์ที่รู้ว่ากำลังจะตายลงก็ทำได้เพียงปล่อยว่างทุกสรรพสิ่ง เขานั่นหาสถานที่และจักรวาลเงียบๆแห่งนึงเพื่อรอคอยความตายอย่างสงบจนกระทั่งเมื่อสามปีก่อนมีชายหนุ่มเช่นเขาตกลงมานั่นเอง
บนบัลลังก์ชิงหลงเซียนที่กำลังนั่งอย่างสง่างามในตอนนี้ก็ทำได้เพียงจ้องมองไปยังฝ่ามือของเขาอย่างนิ่งเฉย เพราะในเวลานี้ฝ่ามือของเขาเริ่มแตกสลายกลายเป็ละอองไปแล้ว ทำให้หลินตงเมื่อเห็นมันก็รีบเข้ามาและอุทานออกมาอย่างใ
"ท่านอาจารย์ ท่านเป็อะไร..?"
ชิงหลงเซียนทำได้เพียงส่ายหัวออกมาและพูดขึ้น
"ดูเหมือนจะถึงเวลาแล้ว อาจารย์เช่นข้าที่ทำลายสรรพสิ่งมามากมายนับไม่ถ้วนคงจะได้เวลาที่จะถูกลงทัณฑ์มั้งแล้วละ..!!"
หลินตงเมื่อเห็นว่าร่างกายของท่านอาจารย์กำลังจะแตกสลายหายไปแล้วก็ทำได้เพียงแข็งทื่อ หยาดน้ำตาเริ่มไหลรินอย่างช้าๆ ตลอดสามปีมานี้ท่านอาจารย์สั่งสอนและดูแลเขาเหมือนกับลูกแท้ๆและชายหนุ่มก็เคราพเขาเสมือนกับเป็พ่อของตน การที่เขาถูกดูแลตลอดสามปีมานี้สำหรับเขาแล้วบอกได้เลยว่าท่านอาจารย์เป็เพียงครอบครัวคนเดียวของเขาที่ไม่เข้าหาเพราะผลประโชยน์และในวันนี้เขากำลังจะตกตายแล้วมันยิ่งทำให้ชายหนุ่มต้องร้องไห้ออกมา
"อึก ท่านอาจารย์หลังจากนี้ข้าจะจำคำสอนของท่านอย่างแน่วแน่และจะไม่ทำให้ท่านผิดหลัง ข้าจะกลายเป็คนที่แข็งแกร่งที่สุดภายในจักรวาลทั้งมวล ท่านอาจารย์คอยมองดูข้าจากบนท้องฟ้านะ"
ชายหนุ่มสะอื้นออกมาอย่างหนักพลางพูดขึ้นอย่างสั่นเทา เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าของบัลลังก์และก้มกราบชายหนุ่มที่กำลังแตกสลาย
ชิงหลงเซียนเมื่อกำลังจะตายลงเขาก็ไม่เคยรู้สึกสิ้้นหวังขนาดนี้มาก่อน ในใจของเขาอยากจะบอกว่าขออยู่ต่ออีกนิดนึงเพื่อที่จะสั่งสอนเ้าหนูคนนี้แต่ทว่ามันก็ไม่สามารถทำได้แล้ว เขาค่อยๆลุกขึ้นและใช้มืออีกข้างที่เหลือลูบหัวของชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน
หวังว่าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังเ้าลูกศิษย์รักแต่ก็ยังดีที่ข้าส่งมอบทุกสิ่ง่ให้กับเ้าไปแล้ว เพียงแค่นี้ข้าก็หมดห่วงแล้วละ ต่อให้ไม่มีข้าอยู่หลังจากนี้เ้าก็ดูแลตนเองได้ ส่วนของล้ำค่าอื่นๆที่เหลือข้าก็ใส่ไว้ในแหวนมิตินี้หมดแล้วละ ในตอนแรกมันมีมากมายนับไม่ถ้วนแต่ทว่าข้าได้ใช้มันไปกับกองทัพของข้าจนแทบจะทั้งหมดแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า
ชิงหลงเซียนหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน เขานั่นอยากจะให้เ้าหนูนี้ไม่ต้องเศร้าที่เขาจากไปจึงทำให้บรรยากาศเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ หลินตงก็เข้าใจพลางปาดน้ำตาของตนเองไปมาจากนั้นก็รับแหวนมิติสีแดงเพลิงมาใส่บนนิ้วมือ เขาจ้องมองมันอย่างเคราพ นี้คือแหวนมิติเพียงวงเดียวที่อยู่บนนิ้วมือของท่านอาจารย์
มันมีลักษณะเหมือนกับหัวของัที่ทรงพลัง
ผู้เป็อาจารย์เมื่อเห็นว่าเ้าหนูนี้รับทุกสิ่งของเขาไปแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจและผ่านไปสักครู่นึงร่างกายของเขาก็หายไปกลายเป็ละอองที่ส่องสว่างเจิดจร้า พร้อมกับสิ่งของต่างๆที่เขาสรรสร้างขึ้นก็เริ่มจางหายไปเช่นเดียวกัน บรรยากาศที่เต็มไปด้วยพืนพันธ์ราวกับสรวง์ก็กลับมาเป็เหวลึกที่ดำมืด
หลินตงเมื่อเห็นเช่นนั่นก็ก้มกราบเขาอย่างเคราพ ถ้าสิ่งของหายไปก็แสดงว่าท่านอาจารย์ตกตายแล้วจริงๆ ในใจของเขาตอนนี้เศร้าสร้อยเป็อย่างมากแต่ในเมื่อเขารับปากท่านอาจารย์ไปแล้วหลังจากนี้เขาจะสลัดความอ่อนแอนี้ทิ้งไปและทำให้ท่านอาจารย์ไม่ต้องผิดหวัง
5K
