กระท่อมที่บ้านสามตงมาอาศัยอยู่ มีสองห้องนอนกับหนึ่งห้องโถง ส่วนของครัวอยู่หลังบ้าน การหาห้องนอนที่สามีเ้าของร่างถูกรมผงยาสลบนอนอยู่จึงไม่ใช่เื่ยาก
กึก!
พริบตาที่แสงจากไฟฉายสาดกระทบใบหน้าบวมช้ำของชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดที่ทั่วทั้งตัวพันด้วยผ้าพันแผล เฉียวซีก็มือไม้สั่นทำไฟฉายหล่นลงกระทบพื้น
แสงดับวูบ ห้องตกอยู่ในความมืดชั่วขณะ
“พี่…เกิดอะไรขึ้น!”
หลิวหย่วนพลอยถูกทำให้ใตามไปด้วย
เขารีบหยิบไฟฉายในพื้นที่มิติขึ้นมาส่องไปทางเตียงไม้ไผ่ มองหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เฉียวซีใจนทำไฟฉายหล่น “หัวหน้า!?”
ใบหน้านั่นเหมือนกับหัวหน้าในชาติก่อนของพวกเขาไม่มีผิด!
“อาจไม่ใช่ ต้องดูให้ชัดอีกที”
เสียงของน้องชายทำให้เฉียวซีกลับมามีสติ หล่อนก้มเก็บไฟฉาย เดินไปวางลูกสาวคนโตลงข้างๆ ชายหนุ่มบนเตียง ดึงหลิวหย่วนให้ส่องไฟไปที่ข้อมือของตงเยี่ยนซาน
หากอีกฝ่ายเป็หัวหน้ามาเกิดใหม่จริง เมื่อคนมีพลังธาตุััสัญญาลักษณ์ธาตุใต้ข้อมือ ต่อให้ไม่มีสติหรือไม่ได้อยู่ระหว่างใช้พลัง สัญญาลักษณ์ก็จะต้องปรากฏขึ้นเหมือนพวกเขาพี่น้อง
ข้อมือตงเยี่ยนซานซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง เพื่อจะดูให้ชัด…เฉียวซีต้องทรุดตัวนั่งบนเตียง ควานมือลงไปคว้าจับมือเขาขึ้นมา
ทันทีที่มือััมือ แสงสีขาวดำก็วาบเข้ามาในหัวเฉียวซี... ไม่นานความทรงจำของร่างเดิมที่หายไปก็ผุดวาบขึ้นมาในหัวทีหล่อนละเล็กทีละน้อย
หล่อนจำทุกอย่างได้แล้ว!
ร่างเดิมมีชื่อแซ่เดียวกันกับหล่อนในชาติก่อน
เป็ลูกสาวคนที่ห้าของบ้านเฉียว บิดานามว่าเหลียงโจว มารดานามว่าเฉียวกู่เหนียง
เพราะมารดาเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของตายายผู้เป็เ้าบ้านที่มั่งคั่งที่สุดในหมู่บ้านถงฮวา
เงื่อนไขในการหาสามีของบ้านเฉียวจึงเป็การหาลูกเขยแต่งเข้าบ้าน เพื่อให้ลูกชายคนโตใช้แซ่เฉียวสืบทอดวงศ์ตระกูลต่อไป
เดิมพี่ชายคนโตของเฉียวซีควรเป็คนเดียวที่ใช้แซ่เฉียว
แต่ใครใช้ให้แม่เฉียวมีความสามารถในการตั้งครรภ์ มีบุตรให้บิดาหล่อนคราวเดียวถึงห้าคน
หลังคลอดบุตรชายหญิงออกมาแล้วสี่คน แม่เฉียวเลย้าให้บุตรสาวคนสุดท้ายใช้แซ่ตามหล่อนด้วยอีกคน
เฉียวซีจึงใช้แซ่เฉียวตามมารดาั้แ่ลืมตาดูโลก
อาจเพราะเฉียวซีใช้แซ่ตามมารดาและเป็ลูกสาวที่แม่เฉียวตั้งครรภ์เมื่ออายุมากแล้ว ทำให้แม่เฉียวรักใคร่หล่อนมากกว่าลูกคนอื่นๆ เฉียวซีจึงเป็เหมือนไข่มุกในมือคนบ้านเฉียวเลยก็ว่าได้
ดังนั้นว่ากันตามจริงแล้ว ตัวเลือกสามีของเฉียวซีคนเก่า ไม่มีทางตกถึงตงเยี่ยนซานที่มีครอบครัวเป็เหมือนปลิงดูดเื
แต่คนคำนวณ ไม่สู้ฟ้าลิขิต...
ปีที่เฉียวซีถึงวัยมองหาคู่หมั้นคู่หมาย แม่เฉียวพาหล่อนไปไหว้พระขอพรที่วัดบนเขา
โชคร้ายระหว่างทางถูกคนชั่วดักปล้น!
เฉียวซีในวัยเยาว์หน้าตางดงามหมดจด ทำให้โจรร้ายได้เงินไปแล้วยังคิดชั่วหมายฉุดหล่อนไปข่มเหง
ขณะนั้นตงเยี่ยนซานวัยสิบเก้าปี อยู่ระหว่างเข็นรถใส่กระสอบข้าวจากโรงสีไปส่งให้ที่วัด เมื่อบังเอิญพบเข้าจึงยื่นมือช่วยเหลือไว้ได้ทัน
เดิมตงเยี่ยนซานช่วยคนไม่หวังผลตอบแทน หลังถูกแม่เฉียวคะยั้นคะยอให้บอกชื่อแซ่และทิ้งที่อยู่ไว้ก็เร่งรีบจากไป ทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ในใจเด็กสาววัยสิบห้าปีอย่างเฉียวซีคนก่อน
เมื่อแม่เฉียวนำข้าวของไปเยี่ยมบ้านตงเพื่อขอบคุณ คนบ้านตงเห็นข้าวของดีๆ ที่แม่เฉียวนำไปให้ก็เกิดความคิดชั่วร้าย เอ่ยปากเื่แต่งงานแทนคุณขึ้นมา
แม่เฉียวที่รักลูกสาวคนเล็กดุจแก้วตาดวงใจจะยอมรับได้ที่ไหน!
หล่อนตบโต๊ะร้องด่าคางคกอยากกินเนื้อหงส์ไปคำหนึ่ง แล้วสั่งให้ลูกชายขนของขวัญตอบแทนน้ำใจกลับบ้าน ไม่คิดผูกไมตรีหรือแทนคุณคนบ้านตงอีก
แต่เฉียวซีที่มีใจให้ตงเยี่ยนซานกลับเก็บคำคนบ้านตงไปคิด หล่อนรักงมงายถึงกับคุกเข่าขอร้องให้แม่เฉียวตอบรับการแต่งงาน ไม่ว่าแม่เฉียวกับพี่ๆ จะเกลี้ยกล่อมให้หล่อนเปลี่ยนใจยังไงหล่อนก็ไม่ฟัง
สุดท้ายเฉียวซีคนก่อนก็ได้แต่งเข้าบ้านตงสมใจ
หล่อนมีความสุขกับความรักของสามีได้ไม่นาน เมื่อสามีกลับไปทำงานที่โรงสีในอำเภอ นานครั้งจึงจะกลับบ้านได้เดือนละสองสามวัน วันคืนดีๆ ของหล่อนก็สิ้นสุดลง
หลังผ่านไปปีหนึ่งแล้วท้องหล่อนไม่ขยับ แม่สามีก็เริ่มหาเื่ด่าทอว่าหล่อนเป็แม่ไก่ที่ไม่ออกไข่ หาเื่ใช้งานหล่อนหนักเยี่ยงม้าเยี่ยงลา
พี่สะใภ้ทั้งสองก็รวมหัวกันรังแกเอาเปรียบ หยิบฉวยสินเดิมที่หล่อนนำติดตัวมาตอนแต่งงานไปใช้แล้วไม่ส่งคืน
ด้วยความละอายใจที่ไม่เชื่อคำมารดา เฉียวซีได้แต่กล้ำกลืนความอยุติธรรม ไม่เคยกลับบ้านไปร่ำไห้คร่ำครวญถึงความทุกข์ยากที่ตนได้รับจากคนบ้านเฉียวเลยสักครั้ง
กระทั่งเกิดเื่ขึ้นกับตงเยี่ยนซานจนครอบครัวหล่อนถูกขับไล่ออกจากบ้านตง เื่จึงปิดไม่มิด สุดท้ายก็ลอยไปเข้าหูครอบครัวเฉียวจนได้
หลายวันก่อนแม่เฉียวพาบุตรชายและสะใภ้ไปอาละวาดใส่คนบ้านตงยกหนึ่ง และชักชวนเฉียวซีให้พาตงเยี่ยนซานกับลูกๆ ไปอยู่ด้วยกันที่หมู่บ้านถงฮวา
แต่เฉียวซีละอายใจเกินกว่าจะพาครอบครัวกลับไปเป็ภาระให้กับบ้านมารดา หล่อนปฏิเสธเด็ดขาด ทำให้แม่เฉียวกลับไปด้วยความผิดหวัง
ถึงอย่างนั้นก่อนจากไป แม่เฉียวก็ยังทิ้งเงินและเสบียงไว้ให้ไม่น้อย
เมื่อคนบ้านตงทราบก็แห่กันมาหยิบฉวยเสบียงกลับไปเกือบทั้งหมด อ้างว่าเป็ของชดเชยที่คนบ้านเฉียวมาทุบทำลายข้าวของที่บ้าน
เฉียวซีคนเดิมไม่มีปากมีเสียง ทำได้เพียงร่ำไห้น้ำตานองหน้า มองคนบ้านตงเอาข้าวของในบ้านไปจนแทบไม่มีเหลือ
เฮ้อ เ้าของร่างเดิมอ่อนแอเกินไป ทำให้คนหงุดหงิดรำคาญใจจริงๆ
“พี่ใหญ่ เขาใช่หัวหน้าไหม?”
เห็นพี่สาวจับมือคนบนเตียงเงียบไปนาน หลิวหย่วนก็ขยับเดินไปด้านข้าง ชะโงกหน้ามองจ้องข้อมือของตงเยี่ยนซานบ้าง
3K
