ตอนที่ 2 : เหรียญในซองชีโตช
หลังจากที่ใจเริ่มนิ่งลงจากความตกตะลึง
เขาเดินไปยังโต๊ะไม้ที่ตั้งชิดริมหน้าต่าง โต๊ะที่ในวัยเด็กเคยนั่งเขียนการบ้าน และวาดโลกในจินตนาการ
บนโต๊ะนั้นมีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่
ลายมือที่ปรากฏอยู่บนกระดาษนั้น เขารู้ทันทีว่าเป็ของใคร
…เป็ของเขาเอง—ตอนเด็ก
“ถ้านายได้กลับมาจริง ๆ แสดงว่านายต้องโตมากแล้วสินะ”
“เราอยากรู้จังว่าโตขึ้นแล้วชีวิตเป็ยังไง”
“แต่ก่อนจะคุยกันได้… ไปหยิบเหรียญ Pokémon ที่เราซ่อนไว้ใต้กระถางหลังบ้านก่อน”
“เหรียญนั้นอยู่ในซองชีโตชที่เรารักที่สุด”
“ถ้านายยังจำได้ว่านายชอบตัวไหนที่สุด… แปลว่านายยังเป็เราอยู่”
เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
…ใช่แล้ว เขาจำได้ดี—เขาชอบเหรียญของ “ไคริว” ที่สุด
เพราะมันหายาก และเขาภูมิใจสุด ๆ ตอนที่แกะซองชีโตชออกมาแล้วเจอตัวนั้น
เขาวิ่งไปหลังบ้าน เปิดกระถางที่ตัวเองเคยซ่อนไว้ตอนอายุสิบขวบ
และใช่… เหรียญ Pokémon นั้นยังอยู่ในซองสีจาง ๆ
บิดงอเล็กน้อย แต่ยังเห็นเงาของไคริวเด่นชัดอยู่กลางเหรียญ
เขาหยิบมันขึ้นมาแล้วกำไว้แน่น…
นี่คือสัญญาณ—ว่าเขาได้กลับมาจริง ๆ
และเด็กคนนั้นก็ยังรอเขาอยู่ในโลกที่ความทรงจำไม่เคยเก่าเลย
…
คืนนั้น เขานอนลงพร้อมหัวใจที่เริ่มฟื้นจากความเฉยชา
และเช้าวันถัดมา เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง…ในปัจจุบัน
แต่บนโต๊ะทำงานของเขา มีซองชีโตชเก่า ๆ วางอยู่
ข้างใน มีเหรียญไคริวเรืองแสงเงียบ ๆ เหมือนมันเพิ่งหลุดมาจากมือของเด็กชายเมื่อสิบห้าปีก่อน
5K
