“จะไปแคร์อะไรนักหนาล่ะ นานทีปีหนถึงจะแต่งแบบเพื่อนคนอื่นๆ ก็ใส่สั้นๆ ทั้งนั้น มันเป็ธีมของงานนะ น่าเพื่อน!!! เครียดๆ หลายเดือนแล้ว ปลดปล่อยบ้างสิ เร็วเข้า เดี๋ยวพวกนั้นจะมาแล้ว คืนนี้เราไปรถคันเดียวจะได้เม้าให้สนุกปากเลย เสร็จจากงานเราก็จะไปต่อที่อื่นด้วย”
เอมิกาจึงต้องคะยั้นคะยอแถมจับชุดยัดใส่มือแล้วผลักหลังไวๆ ให้เข้าไปใส่ในห้องน้ำ อาทิตยาหันกลับมามองเพื่อนที่แต่งตัวด้วยชุดสั้นจู๋ไม่แพ้กัน ก็เลยจำยอม
เพราะคิดอีกทีได้ปลดปล่อยสักนิดสักหน่อยก็คงจะดีไม่น้อย แต่มันออกจะเหนือคำว่าสักนิดสักหน่อยไปมากทีเดียว เมื่อเสร็จจากงานแล้ว เอมิกาก็ลากไปสนุกต่อในผับแห่งหนึ่ง
“เฮ้อ!!! นานๆ ทีได้ดิ้นกระจายก็คงจะดีไม่น้อยนะหล่อน”
นอกจากจะไม่ได้ห้ามปรามเพื่อนในกลุ่มแล้ว อาทิตยายังเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะได้ดีกรีจากงานเข้าไปในกระแสเืระดับหนึ่งแล้ว พอถึงผับห้าสาวจึงเดินเบียดเสียดผู้คนเข้าไปหาโต๊ะเหมาะๆ สั่งเครื่องดื่มเต็มอัตรา และแดนซ์กันกระจาย ต่างคนต่างอวดลีลาอย่างไม่มีใครยอมลงให้ใคร
“เอ้ยพวกเรา มีคนเลี้ยงเหล้าแน่ะ โต๊ะโน้นๆ หนุ่มหล่อๆ ทั้งนั้นเลย”
เอมิกากระซิบกระซาบเพื่อนให้ค่อยๆ หันไปมองโต๊ะอยู่ห่างออกไปพอสมควร ที่สั่งเด็กยกเหล้ากับมิคเซอร์มาให้ สามในห้าสาวส่งจูบไปให้สี่หนุ่มเป็การขอบคุณ
“ไปตะวัน! เพลงโปรดหล่อนมาแล้ว แดนซ์ต่อกันดีกว่า”
แล้วสองสาวก็ไปอยู่กลางฟลอร์แล้ววาดลวดลายยักย้ายส่ายสะโพกไปมา สลับกับกรีดร้องไปตามคำสั่งดีเจสุดหล่ออย่างสนุกสนาน โดยไม่ได้สนใจว่าตกเป็เป้าสายตาให้ใครนับั้แ่ก้าวเข้ามาในผับแล้ว
“จิณคะไปแดนซ์กันดีกว่านะ พวกเราพักจนหายเหนื่อยแล้วค่ะ”
มาริสากระซิบข้างหูชายหนุ่มแล้วคว้าแขนเดินไปกลางฟลอร์โดยมีเพื่อนนางแบบด้วยกันตามไปพร้อมคู่ควง อันที่จริงเขายังไม่หายเหนื่อยสักเท่าไหร่
แต่เพราะอยากจะไปดูเลขาผู้เรียบร้อยของแม่ตบะแตกใกล้ๆ มากกว่า ถึงได้ยอมแต่โดยดี แล้วก็แกล้งกระแซะเข้าไปกระทบไหล่เ้าหล่อน ไม่ได้สนใจกับคู่ควงของตัวเองนัก
“ผมไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่”
อาทิตยาใไม่น้อยเมื่อเจอเขา แต่ไม่นานก็ได้คิดว่าทำไมจะต้องใด้วย ก็ตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
“ทำไมล่ะ ฉันจะมาดิ้นบ้างไม่ได้หรือไง ทีคุณยังมาได้ไม่เว้นแต่ละคืนเลย”
จึงรีบสวนกลับทันควัน
“โอ๊ย!!! ผมไม่ว่าอะไรหรอกแค่แปลกใจว่าคนอย่างคุณมา เข้าผับเข้าบาร์ ดื่มเหล้าเบียร์เป็ด้วยเหรอก็เท่านั้น ระวังให้ดีๆ นะ คนไม่เคย แค่ดื่มสองสามแก้วก็ฟุบคาฟลอร์ได้นะ”
จิณณวัตรเตือนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มและท่าทียียวนกวนประสาทอีกล้ว อาทิตยาเห็นว่าเป็การเยาะเย้ยอย่างที่สุด จึงส่งยิ้มแบบเดียวกันกลับอย่างไม่ยอมง่ายๆ
“มาลองดูกันไหมล่ะว่าใครจะฟุบก่อนกัน”
สิ้นคำร่างผอมบางในชุดรัดรูปสีดำสั้นจู๋ก็วาดลวดลายดิ้นสุดชีวิต จนอ่อนแรงจึงได้ชวนเอมิกากลับไปนั่ง ครั้นมองเห็นจิณณวัตรมองมาหาด้วยสายตาท้าทายอีกระลอก
มือบางจึงรีบรินเหล้าลงแก้วชูให้เขาเห็น ก่อนจะกระดกเข้าปากอย่างหลายแก้ว เป็การท้าทายกลับ
“โลกแคบจังจริ้ง! คิดว่าหนีคนบ้านนี้พ้นแล้ว ยังจะมาเจอกันอีกจนได้ สงสัยจะเป็เพราะบุพเพนะยะหล่อน” เอมิกาพูดกรอกหูเพื่อนแข่งกับเสียงเพลงด้วยท่าทีเซ็งๆ
“บุพพังล่ะสิไม่ว่า ฉันล่ะเกลี๊ยดเกลียดตาคุณชายเนี้ยบนี่จริงๆ แต่ช่างเถอะต่างคนต่างอยู่ไม่เกี่ยวกันอยู่แล้ว ดื่มดีกว่าพวกเรา”
คนพูดพยักพเยิดตามด้วยท่าทีเซ็งไม่แพ้กัน แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว จะแคร์ทำไม สู้ดื่มอวดคุณชายเนี้ยบให้ได้รู้ไปเลยว่าใครเป็ใคร ตีสองเข้าไปแล้ว
เ้าของเหล้าทั้งสี่หนุ่มที่สาวๆ ทั้งห้าดื่มไปเกือบจะหมดขวดแล้วก็เริ่มกระแซะเข้ามาตีซี้ พูดคุยเพื่อทำความรู้จักถึงโต๊ะ
อาทิตยาซึ่งดื่มมากกว่าเพื่อนเลยขอตัวเข้าห้องน้ำ จะได้เอาของเก่าออก จิณณวัตรเฝ้ามองอยู่แล้ว ต้องรีบเดินตามไปด้วยความห่วงใย เพราะเห็นท่าเดินเซนิดๆ ของยังถั่วงอกแล้ว
“จิณคะ ริซ่ากับเพื่อนจะไปต่อที่อื่นพร้อมพวกโต๊ะโน้น ตกลงจิณจะไปด้วยหรือเปล่าคะ”
มาริสาเคืองชายหนุ่มที่เฝ้าเอาแต่มองยายเลขาแม่แทบตาไม่กะพริบก็เกิดไม่พอใจขึ้นมาทันควัน เขายังไม่ทันได้ตอบอะไรออกไปเพราะมัวแต่แหวกว่ายผู้คนตามอาทิตยาออกไปทางห้องน้ำ
“ถ้าจิณไม่ไปริซ่าไปกับเพื่อนนะคะ แล้วอย่าหาว่าริซ่าไม่เตือน”
ดูเหมือนคำขู่นี้จะไม่เข้าหูเขาแล้ว มาริสาจึงโกรธจนเืขึ้นหน้าเดินกลับไปลากเพื่อนๆ ในกลุ่มและหนุ่มหล่อจากอีกโต๊ะออกจากผับไปโดยไม่แยแสกับแค่หนุ่มไร้สมองเมินมองของอินเตอร์อย่างตัวเองไปหาผัดไทยกุ้งแห้งด้วยซ้ำ
“ไปที่ต่อบ้านผมกันไหมครับ คืนนี้พวกเรามีปาร์ตี้โต้รุ่ง ถ้าสนก็ออกกันตอนนี้เลยครับ”
หนุ่มเ้าของเหล้ารีบเสนอ เอมิกาที่สังเกตท่าทีของจิณณวัตรกับแฟนสาวอยู่ก่อนแล้ว ก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นทันควันจากคำเชิญนี้
“อืม!!! ก็ดีนะคะ ว่ามั้ยพวกเรา ถ้าสนก็ไปกันเลย เดี๋ยวฉันจะไปตามยัยตะวันเอง เจอกันที่รถเลยนะ”
เอมิกาไม่รออะไรแล้ว รีบเดินฝ่าคนไปหาจิณณวัตรที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่างจากห้องน้ำหญิงสักเท่าไหร่
“จำมี่ได้มั้ยคะคุณจิณ เราเจอกันตอนไปเชียร์คุณแอ๊ฟไงคะ”
คนถูกถามครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้ แม้จะจำได้แค่เลือนรางก็ตามที
“อ้อ! ครับ จะเข้าห้องน้ำเหรอครับ ดีจังจะได้ดูตะวันด้วย หายไปนานแล้ว”
“เปล่าค่ะ มี่แค่จะมาฝากยัยตะวันไว้กับคุณจิณค่ะ พอดีเพื่อนอีกคนเมามาก จนฟุบไปแล้ว มี่เลยจะหิ้วปีกไปส่งบ้านก่อน คุณจิณช่วยไปส่งยัยตะวันที่คอนโดให้ทีนะคะ พอดีพวกเรามารถคันเดียวกันค่ะ จะปล่อยเพื่อนให้นั่งแท็กซี่กลับก็ห่วง ไปนะคะ”
ยังไม่ทันจะได้ถามอะไรต่อ ร่างสมส่วนกับชุดสั้นจู๋ก็เผ่นแน่บไปแล้ว เขาได้แต่มองตามแล้วส่ายหน้าน้อยๆ ให้ แล้วหันกลับมาจับจ้องอยู่ประตูห้องน้ำนานเกือบสิบนาที แม่ถั่วงอกถึงเดินเซนิดๆ ออกมา เขารีบตรงไปหาทันทีเพราะความห่วง แต่อีกคนถอยห่างออกหลายก้าว เขาไม่วายขยับตาม
“เพื่อนคุณไปกันหมดแล้ว เลยฝากให้ผมพาคุณไปส่ง จะกลับหรือยังล่ะ คุณเมาแล้วนะ”
อาทิตยาสลัดอาการหูอื้อตาลายออกจากตัวทันที แล้วจ้องเขาด้วยสายตาของคนไม่ยอมแพ้
“ฉันยังไม่เมา ดื่มต่อได้อีกเป็ขวด ถ้าคุณคออ่อนยืนจะไม่อยู่ก็เชิญกลับก่อนตามสบาย ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับเองได้สบายมาก”
ว่าแล้วร่างในชุดเซ็กซี่ก็ก้าวไปหาเคาน์เตอร์บาร์พร้อมสั่ง
“วอสก้ามาร์ตินี่ค่ะ” แล้วกระดกเข้าปากรวดเดียว และสั่งเพิ่มอีกสี่แก้วรวด
“พอแล้วน้อง เอานี่ไปไม่ต้องทอน ส่วนคุณมานี่”
พอจะสั่งแก้วหก จิณณวัตรรีบยกมือห้ามบาร์เทนเดอร์ทันที แล้วควักเงินออกมาจ่าย ก่อนจะคว้าสองไหล่บางพาเดินออกไป แม้เ้าไหล่จะขัดขืนแต่เรี่ยวแรงก็แทบจะหดหาย หรือถ้ามีก็แค่พอครองสติตัวเองไว้ให้อยู่ ให้ก้าวเดินไปพร้อมกับเขาได้เท่านั้น
“คอนโดคุณอยู่ไหน บอกมา หรือเมาจนจำทางไม่ได้แล้ว”
เขาเหน็บนิดๆ เมื่อยัดร่างเล็กเข้าไปอยู่ในรถเรียบร้อยแล้ว ส่วนอีกคนหันขวับไปมองทันที แต่ี้เีต่อปากต่อคำด้วย เพราะเริ่มหูอื้อตาลายขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ทว่าก็พยายามประคองตัวแล้วบอกชื่อคอนโด ชื่อถนนและชื่อซอยได้ถูกต้อง เขาถึงได้ออกรถไปโดยเร็ว แต่ก็ไม่วายหันกลับมาบ่นให้อยู่ดี
“คุณแม่จะรู้ไหมล่ะนี่ ว่าเลขาแสนดีแสนเรียบร้อยของท่าน จะแอบเปรี้ยวจี๊ดจนเข็ดฟันขนาดนี้”
“ฉันไม่คิดจะปิดบังใครนี่ อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลางานสักหน่อย ฉันจะสนุกสนานคลายเครียดแล้วผิดตรงไหน หรือคนที่จะทำได้ต้องเป็นางแบบแสนสวยกับน้องสาวสุดเซ็กซี่ของคุณเท่านั้น ส่วนคนทำงานเป็ขี้ข้าอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไร นอกจากรับใช้พวกคุณต้อยๆ”
“อ้าวคุณ! ไปกันใหญ่แล้ว ผมถามแค่นิดเดียวตอบซะยาวยืด แล้วทำไมต้องแขวะผมด้วยล่ะ ผมเกี่ยวอะไรด้วย นี่ผมกำลังทำความดีโดยการช่วยคุณไปส่งบ้านอยู่นะ ว่าแต่เมื่อกี้ชื่อคอนโดอะไรนะ แล้วไปทางไหนผมไม่ใช่ว่าจะรู้ทางไปหมดนะ จำได้ไหมว่าผมไม่ได้อยู่เมืองไทยมากี่ปี ว่าไงเลี้ยวไหนซ้ายหรือขวา”
“...”
ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก พอหันกลับไปอีกทีเ้าหล่อนก็ฟุบหลับคาซีสเบลต์ไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อไม่รู้จะทำยังไงดี เขาจึงหักพวงมาลัยกลับคอนโดตัวเองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
พอถึงและแม้จะปลุกยัยถั่วงอกด้วยการเรียกหลายต่อหลายรอบ เขย่าแขน ขา หัว หรือทั้งตัวหลายต่อหลายครั้ง ก็ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาแต่อย่างใด จึงจำต้องอ้อมไปเปิดประตูอีกข้าง
จนได้ร่างอ่อนระทวยมาไว้บนบ่าอยากไม่ยากเย็นนัก และด้วยความที่ชุดเปรี้ยวจี๊ดแถมสั้นจุ้ดจู๋ที่เ้าหล่อนใส่จนเห็นขอบกางเกงขาสั้นที่ใส่ไว้อีกชั้น เขาเลยต้องเดินอ้อมไปอีกฟากคว้าสูทที่พาดอยู่หลังเบาะมาปิดบั้นท้ายให้
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
2K
