ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ​ปิ่นเพชรและปิ่นพลอยต่างรู้ว่าสามีส่งคนมาคอยติดตามพวกเธอ ดังนั้นจึงพากันแอบหนีจากการติดตามของบอดี้การ์ด แต่ครั้งนี้พวกเธอตัดสินใจผิดมหันต์ เพราะฤดี ลูกพี่ลูกน้องของฟานจิ้ง ส่งคนมาจับกุมสองพี่น้อง โดยฤดีได้จ้างชายฉกรรจ์มาจับกุมและโปะยาสลบพวกเธอ

        สองพี่น้องฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกมัดติดกับเก้าอี้ หันหน้าไปทางกระจกใส เมื่อมองทะลุออกไปก็เห็นห้องนอนห้องหนึ่ง ทั้งสองนั่งเก้าอี้อย่างกับผู้ชมภาพยนตร์ ไม่เพียงเท่านั้นทั้งสองยังพูดไม่ได้เพราะมีใครสักคนเอาเทปมาแปะที่ปากของพวกเธอไว้

        ระยะเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง สองพี่น้องก็เห็นฤดีเข้ามาในห้องนอนนั้น แต่สิ่งที่ทำให้พวกเธอต้องเบิกตากว้างก็คือ ฟานจิ้งได้ตามฤดีเข้ามาด้วย ถึงกระนั้นในห้องนอนนั้นได้ติดเครื่องดักเสียง ทำให้ทั้งคู่สามารถฟังบทสนทนาระหว่างฟานจิ้งและฤดีได้อย่างชัดเจน

        “นัดพี่มาที่นี่ทำไม” ฟานจิ้งถาม

        “ฤดีรู้นะคะ ช่วงนี้ปิ่นพลอยตั้งครรภ์ ทำให้พี่ไม่ได้มีอะไรกับใครมานานมากแล้ว ฤดียอมมีอะไรกับพี่ก็ได้ค่ะ โดยที่พวกเราไม่ต้องมีอะไรผูกพันกันเลย มันจะเป็นความสัมพันธ์แค่คืนเดียวเท่านั้น” ฤดียื่นข้อเสนอ

        ในขณะเดียวกันปิ่นเพชรมักจะพกมีดพกติดตัวไว้ และพวกมันคงจะไม่ได้ค้นตัวเธอ ปิ่นเพชรจึงสามารถหยิบมีดพกจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังได้ เธอสามารถตัดเชือก แกะเทปออก แต่ที่น่าแปลกก็คือ ภายในห้องเล็กๆ นี้ ไม่มีใครคอยคุมเสียด้วย ปิ่นเพชรรีบช่วยน้องสาวแก้เชือกและแกะเทปออก กำลังจะพาน้องสาวรีบไปที่ห้องนอนห้องนั้น

        “เดี๋ยวค่ะ พี่ปิ่นเพชร พลอยอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่างค่ะ” พลอยยังไม่ออกไป เธออยากดูเหตุการณ์ต่อไป

        “กว่าพลอยจะพิสูจน์อะไรได้ มันอาจจะสายเกินไปนะ พวกเรารีบไปห้ามฟานจิ้งให้ทันเถอะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “ก็ถ้าหากเขารักพลอยจริง เขาก็น่าจะสามารถยับยั้งชั่งใจได้ ไม่ใช่หรอคะพี่เพชร ดังนั้นขอพลอยดูต่อเถอะนะคะ” ปิ่นพลอยกล่าว

        “ตามใจ แล้วอย่าเสียใจภายหลังก็แล้วกัน” ปิ่นเพชรกล่าว

        ฉากภายในห้องนอน

        ฤดีถอดเสื้อผ้าทั้งหมด แต่ฟานจิ้งก็ยังคงนิ่งเฉย สักพักเขาก็เดินเข้าไปหาฤดี ฤดีเข้าใจว่าฟานจิ้งคงไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป เธอเลยถอยหลังไปที่เตียง

        ทันใดนั้นเอง ฟานจิ้งหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างเธอไว้

        “พี่ขอพูดเป็นครั้งสุดท้ายเลยนะฤดี พี่รักพลอยมาก เลยเกิดอารมณ์ได้เฉพาะกับพลอยคนเดียวเท่านั้น และพี่ขอเตือนนะฤดี อย่าทำตัวไร้ค่าแบบนี้อีก ฤดียังสาวและสวย ยังมีผู้ชายดีๆ มากมาย แค่ฤดีเปิดโอกาสให้ตัวเองและผู้ชายเหล่านั้นบ้างก็เท่านั้นเอง” ฟานจิ้งเตือนในฐานะพี่ชาย

        สักพักหลินชานก็พังประตูเข้ามา

        “อ้าวแล้วทำไมนายถึงอยู่ที่นี่ล่ะฟานจิ้ง นายเห็นปิ่นพลอยและปิ่นเพชรมั้ย” หลินชานสืบได้ว่าภรรยาถูกจับมาไว้ที่นี่

        “อะไรนะ พวกเธออยู่ที่นี่ด้วยหรอ แต่ฉันไม่เห็นพวกเธอเลยนะ” ฟานจิ้งกล่าว

        ฤดีเห็นว่ามีผู้คนมากมายบุกมาในห้องนี้ ทำให้เธออายมาก เธอเลยรีบเอาผ้าห่มมาห่อตัว เก็บเสื้อผ้าและวิ่งไปเข้าห้องน้ำเพื่อแต่งตัว พอแต่งตัวเรียบร้อยก็รีบออกไปทันที

        “ฉันถามจริงๆ เถอะ มีผู้หญิงอ่อยนายขนาดนี้ นายยังไม่เกิดอารมณ์ หรือว่านายเป็นเกย์กันแน่น่ะ” หลินชานสงสัย

        “เปล่า ฉันเป็นผู้ชายนั่นแหละ แต่ฉันมีอารมณ์กับพลอยแค่คนเดียวเท่านั้นน่ะ” ฟานจิ้งกล่าว

        “ขนาดนั้นเชียว มันจะเป็นไปได้ยังไง แล้วกับหงลี่ล่ะ นายไม่เกิดอารมณ์บ้างหรอ” หลินชานสงสัย

        “ฉันไม่เคยมีอะไรกับหงลี่เลยนะ แต่ถ้าถามตอนนี้ ฉันก็ไม่สามารถมีอะไรกับหงลี่ได้อีกแล้ว” ฟานจิ้งกล่าว

        “มันเป็นเพราะอะไรล่ะ ในเมื่อพวกเธอต่างเป็นผู้หญิงเหมือนกัน” หลินชานกล่าว

        “ก็สมองฉันจดจำภรรยาที่มีรอยสักน่ะสิ ดังนั้นฉันจะเกิดอารมณ์เมื่อฉันเห็นรอยสักบนตัวพลอยเท่านั้นไง” ฟานจิ้งยอมเฉลย

        “นี่นายให้พลอยสักจริงๆ น่ะ” หลินชานตกใจ

        “อื้อ ตอนแรกฉันก็แค่จะสร้างพันธะสัญญากับพลอยเท่านั้น แต่นึกไม่ถึงว่ามันมีผลกับเรื่องนี้ด้วย” ฟานจิ้งกล่าว

        “งั้นพวกเราเลิกพูดเรื่องนี้ก่อน แล้วรีบตามหาภรรยากัน ฉันสืบได้ว่าฤดีจับทั้งคู่มาที่นี่ด้วย” หลินชานรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะรู้ว่าเพื่อนอาย

        แม้ฟานจิ้งจะงงว่าฤดีจับภรรยาเขามาทำไม แต่ก็พากันออกตามหาภรรยาให้เจอ

        สองพี่น้องรีบเดินเข้ามาในห้องนอน หลินชานเลยดึงตัวภรรยาเข้ามากอดด้วยความเป็นห่วง แต่พลอยกลับเดินหนีฟานจิ้ง ซึ่งมันทำให้ฟานจิ้งแปลกใจมาก

        หลินชานไปส่งฟานจิ้งและปิ่นพลอยที่บ้าน พอมาถึงบ้าน ปิ่นพลอยซึ่งมีสภาพหน้าแดงจัดด้วยความอาย เธอรีบเดินเข้าไปในบ้านทันที

        “ปิ่นเพชรมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพลอยต้องหนีหน้าฉันแบบนั้นด้วย” ฟานจิ้งรีบถาม

        ปิ่นเพชรเปิดมือถือเพื่อให้ฟานจิ้งฟัง

        “มันเป็นเพราะอะไรล่ะ ในเมื่อพวกเธอต่างเป็นผู้หญิงเหมือนกัน”

        “ก็สมองฉันจดจำภรรยาที่มีรอยสักน่ะสิ ดังนั้นฉันจะเกิดอารมณ์เมื่อฉันเห็นรอยสักบนตัวพลอยเท่านั้นไง”

        “เฮ้ย นี่พลอยได้ยินด้วยหรอ” ฟานจิ้งตกใจ

        “ได้ยินเต็มสองหูเลยล่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “ไม่ได้การแล้ว เธอต้องกลัวฉันแล้วแน่ๆ เลย ฉันไปก่อนนะ พวกนายกลับกันได้เลยก็แล้วกัน” ฟานจิ้งไม่สนใจเพื่อน รีบวิ่งเข้าบ้านทันที

        หลินชานจึงพาปิ่นเพชรกลับบ้าน แม้จะห่วงคู่รักคู่นี้ก็ตาม

        ฟานจิ้งรีบเคาะประตูเรียกภรรยา

        “พลอย พลอย ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน ตอนนี้พลอยกลัวพี่มากขนาดนั้นเลยหรอ พลอยอย่าเลิกกับพี่เพราะพี่น่ากลัวแบบนี้เลยนะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคือความผิดปกติหรือเปล่า แต่พี่มีอะไรกับพลอยได้เพียงคนเดียวจริงๆ และชาตินี้พี่คงรักใครไม่ได้อีกแล้ว เห็นใจพี่เถอะนะ อย่าทิ้งพี่เพราะเรื่องนี้เลยนะคนดี” ฟานจิ้งตะโกนบอก

        พลอยยอมเปิดประตูออกมา ตอนนี้เธอหน้าแดงมาก แต่เธอก็กอดสามีไว้ “ใครจะไปกล้าทิ้งพี่คะ พลอยก็ผิดปกติเหมือนกัน พี่อาจจะไม่รู้ ว่าพลอยเป็นผู้หญิงที่ขี้หึงมาก ถ้าหากพี่มีใครใหม่ พลอยจะยอมเป็นฝ่ายล่าถอยและเลิกกับพี่ทันที แต่ในเมื่อพี่เป็นแบบนี้ พลอยกลับสบายใจขึ้น เพราะต่อไปพลอยสามารถไว้ใจและเชื่อใจพี่ได้อย่างสนิทใจจริงๆ”

        ฟานจิ้งดีใจที่ภรรยายอมรับตัวเองได้ และได้รับรู้ความในใจของภรรยา ดังนั้นเขาจึงลูบหัวของภรรยา และกล่าวว่า “ครับๆ พวกเราไปหาลูกชายกันดีกว่า ตลอดแปดวัน เขาบ่นคิดถึงแม่ไม่เลิกเสียที”

        พลอยพยักหน้าแล้วปล่อยให้สามีโอบเอวพาเธอไปหาลูกชาย

        **********************************************************

        ปิ่นเพชรได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลเดิม แต่ก่อนจะเริ่มเข้าทำงาน เธอได้สมัครเป็นแพทย์อาสา เดินทางไปรักษาผู้ป่วยที่ชุมชนที่ห่างไกล ปิ่นเพชรเดินทางไปพร้อมกับแพทย์อีก 7 คน พยาบาลอีก 10 คน เพื่อไปปฏิบัติงานนี้

        หลินชานเป็นห่วงภรรยามาก เขาได้แอบส่งบอดี้การ์ดติดตามเธอไปด้วย แถมให้บอดี้การ์ดพกวิทยุสื่อสาร เนื่องจากชุมชนที่ไปไม่มีคลื่นโทรศัพท์เลย

        ทีมแพทย์มีหมอหญิงรวมปิ่นเพชรด้วยเป็น 4 คน โดยมีหมอหญิงคนหนึ่งชื่อว่า นิศนา เธอมีแฟนเป็นตำรวจ เนื่องจากนิศนาเป็นคนที่ช่างเปิดเผย เธอมักจะเล่าเรื่องเกี่ยวกับแฟนที่เป็นตำรวจให้ทุกคนในทีมแพทย์ฟัง เธอมักอวดว่าเขาทั้งเก่ง หล่อ และกล้าหาญมาก ส่วนปิ่นเพชรนั้นเธอได้แต่ยิ้มๆ และไม่ยอมเล่าเรื่องครอบครัวให้ใครฟังเลย เธอมุ่งแต่รักษาคนไข้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

        แต่ที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ ชุมชนที่นี่มีโจรป่าด้วย พวกมันมีประมาณ 30 คนด้วยกัน และพากันบุกเข้ามาในหน่วยแพทย์อย่างอุกอาจ ถือปืนปล้นทรัพย์โดยไม่เกรงกลัวต่อกฎหมาย

        “เฮ้ นิศนา รีบแจ้งแฟนเธอให้มาช่วยหน่อยสิ ถ้าพวกมันไม่ได้ทำแค่ปล้นทรัพย์จะทำยังไง แล้วถ้าพวกมันข่มขืนด้วยมันจะยุ่งนะ” หมอคนหนึ่งกล่าว

        “มือถือไม่มีคลื่นเลย ติดต่อใครไม่ได้” นิศนากล่าว

        ในตอนนี้ทีมแพทย์ทุกคนถูกจับมัดกันหมด

        หัวหน้าโจรป่ารู้สึกถูกใจปิ่นเพชรอย่างมาก เขาสั่งให้ลูกน้องไปพาตัวปิ่นเพชรออกมาจากกลุ่มทีมแพทย์

        ปิ่นเพชรพยายามดิ้นสุดชีวิต ในใจคิดว่าหากหนีไม่รอดก็แค่ตายเท่านั้น แต่อีกใจหนึ่งอยากฟังเสียงลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อเธอคิดถึงลูกน้ำตาก็ไหลทันใด

        หัวหน้าโจรเช็ดน้ำตาและดึงเทปที่แปะที่ปากให้ปิ่นเพชร

        “ไม่เอาน่า คุณหมอ มาเป็นเมียผมเถอะนะ ผมจะมอบความสุขให้” หัวหน้าโจรกำลังจะหอมแก้มปิ่นเพชรอยู่แล้ว แต่อยู่ดีๆ หัวหน้าโจรก็ถูกยิงที่แขนและขา

        ลูกน้องพากันตกใจ รีบหยิบปืนเตรียมตัวต่อสู้ บางคนก็หันปืนไปจ่อตัวประกัน

        “ใครน่ะ ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพวกมันตายทั้งหมดแน่” โจรคนหนึ่งกล่าว

        พวกมันไม่ทันตั้งตัวจริงๆ เพราะทีมบอดี้การ์ดจำนวน 50 นายพากันหันปืนไปที่กองโจร และมีบางคนลอบโจมตีทางด้านหลัง ทำให้สามารถชิงอาวุธจากพวกมันมาได้ ด้วยทีมบอดี้การ์ดนั้นได้ผ่านการฝึกทหารอย่างมืออาชีพ ทำให้กองโจรชาวบ้านไม่อาจสู้กับทีมบอดี้การ์ดของเจ้าพ่อได้ พวกเขารวบจับกุมตัวโจรได้ทั้งหมด สักพักทีมตำรวจที่หลินชานเป็นผู้ติดต่อไป ก็รีบมาจับกุมกลุ่มโจรไปที่โรงพัก

        สักพักหลินชานก็ปรากฏตัว ทำให้ทีมหมอพากันฮือฮาในความเท่ห์และหล่อเหลาของหลินชาน

        หลังจากที่ปิ่นเพชรถูกแก้มัดเรียบร้อยแล้ว เธอกลับอาย เลยแกล้งไปหลบหลังกลุ่มทีมพยาบาล เพื่อไม่ให้หลินชานมองเห็นเธอ

        มีแพทย์บางคนเข้าใจว่าคนที่มาช่วยเหลือครั้งนี้อาจจะเป็นพรรคพวกของแฟนนิศนา ทีมแพทย์เลยพากันมองนิศนาในแง่ดี และมองด้วยสายตาที่ชื่มชมเธอ พากันคิดว่าที่แท้เธอไม่ได้โม้ แฟนเธอทั้งเก่ง หล่อ และกล้าหาญจริงๆ

        หลินชานเดินตรงไปยังทีมแพทย์ ทุกคนเลยมองนิศนาเป็นตาเดียว แต่ที่ไหนได้ หลินชานกลับเดินผ่านนิศนาไปอย่างคนไม่รู้จักกัน เขาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าปิ่นเพชร เขารีบอุ้มเธอทันที

        “วางฉันลงนะคะ อายเขา” ปิ่นเพชรอายหน้าแดงจัด

        “ผมเป็นห่วงคุณมากนะ ปิ่นเพชร ผมอุตส่าห์รีบมาช่วยคุณ คุณจะไม่ให้รางวัลผมบ้างเลยหรอ” หลินชานกล่าว

        ปิ่นเพชรยิ้ม เธอเลยหอมแก้มสามีแสดงความขอบคุณ ทำให้ทีมแพทย์พากันฮือฮา

        “โหๆ ที่แท้ก็เป็นสามีของหมอปิ่นเพชรนี่เอง มีแฟนหล่อ เก่ง และเท่ห์ขนาดนี้ ไม่ยอมบอกกันบ้างเลยนะคะคุณหมอ” หมอคนหนึ่งแซว

        ปิ่นเพชรหน้าแดง เธอเลยซบไปที่ไหล่ของหลินชาน

        “อย่าแซวสิครับ ภรรยาเขินไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว” หลินชานกล่าวยิ้มๆ

        ทุกคนพากันหัวเราะ

        หลินชานอุ้มพาปิ่นเพชรไปขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว และบ่นกับภรรยาว่า

        “ช่วงนี้คุณอ้วนขึ้นหรือเปล่า ผมว่าน้ำหนักคุณขึ้นนะเนี่ย” หลินชานแกล้งบ่นภรรยา

        ปิ่นเพชรตีไปที่ไหล่ของสามีทันที “คุณก็ น้ำหนักไม่ได้ขึ้นหรอกคะ แต่มีน้องแล้วต่างหากล่ะ”

        หลินชานได้ฟังถึงกลับดีใจที่ตนกำลังจะมีลูกอีกคน เขาหอมภรรยาและค่อยๆ วางตัวภรรยานั่งบนเฮลิคอปเตอร์อย่างนิ่มนวลเพราะกลัวจะสะเทือนต่อลูกในครรภ์

        ถึงแม้จะเป็นลูกคนที่สอง แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้ดูแลภรรยาตอนตั้งครรภ์

        “ผมสัญญาว่าผมจะปกป้องคุณและลูกให้ปลอดภัย” หลินชานกล่าวพร้อมกับเอาหูแนบไปที่ท้องของปิ่นเพชร

        “ขอบคุณนะคะหลินชาน ที่คุณมาช่วยฉันได้ทัน แต่คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าพวกฉันกำลังมีภัย” ปิ่นเพชรสงสัย

        “ผมส่งบอดี้การ์ดคอยติดตามคุณตลอดเวลาครับ พอโจรมาปล้น บอดี้การ์ดก็ติดต่อผมทางวิทยุสื่อสาร ผมกับลูกน้องจึงรีบมาช่วยคุณให้เร็วที่สุด” หลินชานกล่าว

        “ฉันดีใจค่ะที่ได้เป็นภรรยาเจ้าพ่ออย่างคุณ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “ผมก็ดีใจครับ ที่ไม่มีใครสามารถชิงตัวคุณไปจากผมได้ แต่รอบนี้ผมขอลูกสาวนะ ผมอยากมีลูกสาวสวยและน่ารักอย่างคุณบ้าง” หลินชานกล่าว

        “ระวังนะคะระบุเพศ ลูกจะกลายเป็นกะเทยแทนน่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว

        “จริงๆ เพศไหนผมก็รักครับ ขอเพียงเป็นลูกของเรา” หลินชานกล่าว

        หลินชานกับปิ่นเพชรเดินทางนำไปก่อน โดยให้ลูกน้องพาพวกทีมแพทย์เดินทางไปอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยและมีคลื่นโทรศัพท์ เพื่อที่พวกเขาจะได้สามารถติดต่อคนรู้จัก

        หลินชานให้ภรรยานอนซบที่ไหล่ของเขา เพราะรู้ดีว่าวันนี้เธอคงจะเหนื่อยกับการรักษาคนไข้ และตกใจที่ต้องเจอกับโจรป่า หลินชานตั้งปณิธานว่าจะทำให้ปิ่นเพชรรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขา

        **********************************************************

        จบบริบูรณ์