30 นาทีผ่านไป
“จะจัดอะไรของเธอหนักหนาบัวจัดแล้วจัดอีกอยู่ได้ ไม่ง่วงนอนหรือไง”
“ไม่ง่วงค่ะ ใบบัวขอจัดต่ออีกหน่อย”คนที่ตาแทบจะปิดแล้วตอบออกมา
“มานี่เลยยัยเด็กดื้อ นั่งสับหงกอยู่แล้วยังจะมาโกหกว่าไม่ง่วงอีก”
“คุณภีมจะทำอะไรค่ะปล่อยใบบัวนะ”
“มานอนดีๆสิไม่อย่างนั้น...ฉันจะทำเหมือนที่เธอคิดจริงๆแล้วนะ” เขาจับให้เธอลงนอนข้างๆตัวก่อนจะจับหันหน้าเข้าหา แล้วคว้าคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมกอดยื่นมือข้างหนึ่งไปปิดโคมไปแบบใช้ถ่านลง ความมืดมิดมาเยือนแทนที่สาวน้อยที่ตอนแรกขัดขืนอย่างหนัก ตอนนี้หลับไปแล้วอย่างง่ายดาย อาจเป็เพราะความง่วงที่มีสะสม...อาจเป็เพราะอากาศหนาวที่ปกคลุมรายรอบหรืออาจเป็เพราะอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นที่ไม่เคยได้ััมานานแสนนานแล้วั้แ่มารดาจากไป แสงจันทร์จากภายนอก ช่วยทำให้เขาเห็นแก้มนวลที่อยู่ตรงหน้าภีระใช้จมูกกดฝังเข้าไป แล้วสูดเอาความหอมนั้นกลับเข้าไปในปอดนักโทษที่เขาตั้งใจจะจับมาทรมานให้สาสมกับความผิดที่เธอได้ก่อในตอนเเรกตอนนี้กลับยากเย็นที่จะทำตามแผนนั้นอีก ถึงเธอจะสวยแต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเจอคนที่สวยกว่านี้แต่หญิงสาวเข้ามาทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วน...ทำงานก็เฝ้าคิดถึงเธออยู่ใกล้ผู้ชายอื่นก็หงุดหงิด เห็นเธอเจ็บ เธอร้องไห้หัวใจเขาเหมือนจะขาด ขนาดหลับเเม่ตัวดียังตามไปก่อกวนถึงในความฝัน
ไม่เชื่อคงยาก...เขาตกหลุมรักเธอเข้าหรือนี่รักเธอไปแล้วหมดหัวใจ
ใบบัวตื่นในตอนเช้าโดยปราศจากคนข้างกาย เข้าคงเพิ่งลุกออกไปก่อนหน้าเธอตื่นสักครู่เพราะทั้งกลิ่นและความอบอุ่นยังอบอวลอยู่เต็มพื้นที่ การใช้ชีวิตในหลายวันที่ผ่านมาเหมือนเดิมตอนกลางวันเธอเป็แม่ครัวผู้ขยันขันแข็งของโรงครัวประจำไร่เลิกงานกลับมาเจอชายหนุ่มที่นอนเล่นรอหล่อนอยู่อย่างสบายใจ จากนั้นจะเป็การอาบน้ำพร้อมกันที่เหมือนกับการไปเล่นน้ำด้วยกันมากกว่าแน่นอนว่าเธอถูกเขาเอาเปรียบทุกครั้งที่สบโอกาส ถัดมาเป็การรับประทานอาหารเย็นร่วมกันนอนพูดคุยกันในเื่ทั่วไปและบางครั้งจะเป็เื่ปัญหางานของเขา ก่อนที่เราจะหลับไปพร้อมกันในทุกค่ำคืนภายในกระท่อมน้อยริมธารและเช่นกันจะไม่มีเขาในตอนเช้าของทุกวัน
“อ้าวใบบัวมาแล้วเหรอลูก?”ป้าแม้นส่งเสียงทักทายเสียงดัง
“มีอะไรหรือเปล่าคะทำไมวันนี้ทุกคนถึงมากันเร็วจังเลย” สาวน้อยผู้มาหลังสุดถามขึ้นอย่างสงสัย
“ป้าก็ลืมบอกเอ็งไปใบบัวเอ่ยวันนี้คนงานทำงานแค่ครึ่งวันลูก เ้านายให้เวลาเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงเย็นนี้ส่วนแม่ครัวอย่างเราต้องไปช่วยกันที่ไร่บริรักษ์”
“อุ้ย ขอโทษนะคะที่ใบบัวมาช้า”
“ไม่ช้าอะไรเลยลูกนังสุขก็เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เอง” คนแก่พูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดู
“เอาพวกเรารีบขนของพวกนี้ขึ้นกระบะเร็วๆ ยังมีอะไรต้องทำกันอีกเยอะเลยวันนี้ เอาช่วยกันช่วยกัน” สิ้นสุดเสียงของผู้าุโทุกคนต่างขะมักเขม้นพร้อมเพรียงขนข้าวสารอาหารสดแห้งขึ้นรถกระบะ 2 คันที่จอดเทียบอยู่หน้าโรงครัว
งานเลี้ยงของสองไร่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่มีวงดนตรีขนาดใหญ่กำลังตั้งเวที เพื่อจะสร้างความบันเทิงให้เหล่าคนงานที่เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งปีอาหารที่ใบบัวและแม่ครัวจากทั้งสองไร่ช่วยกันทำเป็อาหารแบบโต๊ะจีนประกอบด้วยอาหาร 7 อย่างอย่างละ 50 ชุด เหนื่อยไม่น้อยเลยสำหรับแม่ครัวแม่หนึ่งอย่างเธอ ที่บรรดาแม่ครัวทั้งหลายยกให้เธอเป็ผู้ควบคุมรสชาติของอาหารที่ออกมาทั้งหมดดีหน่อยที่คุณหนูชลธิชาติดต่อร้านขนมไทยร้านดังในตัวจังหวัดมาเป็ของหวานในงานนี้เธอจะได้ไม่ต้องวุ่นวายในเมนูของหวานเพิ่มอีกวัตถุดิบเครื่องปรุงที่ถูกจัดสรรหามาแล้วอย่างดี แต่เมื่อถึงหน้างานจริงย่อมมีปัญหาอุปสรรคเข้ามาให้ช่วยเหลือกันแก้ไขอาหารทุกอย่างถูกปรุงสุกก่อนเวลางานเริ่มเพียง 20 นาทีนั้นหมายความว่าเธอจะไม่สามารถกลับไปชำระร่างกายและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าที่กระท่อมท้ายไร่ได้ทันต่างจากลูกมือและแม่ครัวคนอื่นๆ ที่สลับหมุนเวียนกันไปอาบน้ำแต่งตัวจัดเต็มสำหรับงานเลี้ยงประจำปีในวันนี้ั้แ่่บ่ายแล้ว
“อาหารเรียบร้อยนะคะป้าแม้น”คุณหนูของไร่บริรักษ์แม่งานใหญ่ของงานในวันนี้เข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยของทุกอย่างก่อนงานจะเริ่ม
“เรียบร้อยดีทุกอย่างค่ะคุณหนูรสชาตินี้รับประทานว่าต้องร้องว้าวค่ะ ฝีมือใบบัวเขาทั้งหมด”คนแก่แสนทันสมัยพูดขึ้น
“จริงเหรอคะใบบัวนี่เก่งจังเลยนะคะ อ้าวแล้วนี่ยังไม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกเหรอ?”
“ก็เพิ่งจะยกต้มโคล้งลงจากเตาเมื่อแต่กี้เองค่ะคุณหนูขา”
“ตายจริงงั้นใบบัวไปอาบน้ำที่บ้านใหญ่ก่อนดีไหมคะ เสื้อผ้าก็เลือกของชลเอาอยากสวมชุดไหนก็ได้ชลจะยกให้เลย” คนมีน้ำใจเสนอความเห็นออกมา
“เออ...”
“ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจหรอกใบบัวคุณหนูชลเขาใจดีแบบนี้ล่ะ สมกับที่จะมาเป็คุณนายของไร่มณีกรนะคะ”แม่ครัวใหญ่พูดอวยด้วยความสุข นางเห็นคุณหนูชลธิชาคนนี้มาั้แ่เล็กๆ กริยามารยาท พูดจานอบน้อม ใจดี ชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ...นับว่าเ้านายของนางตาถึงที่จะหมั้นหมายกับหญิงสาวในภายภาคหน้า
“ป้าแม้นก็ชอบพูดแซวชลอยู่เรื่อยเลย ไม่คุยแล้วดีกว่า ใบบัวจ๊ะเดินตามชลมานะชลจะพาไปเปลี่ยนชุดเอง”
“ค่ะ” ตอบเสียงเบาหวิว ชลธิชา สวยเก่ง ร่ำรวยพร้อมพักตร์ เขาคงเลือกอย่างไม่ยาก แล้วเธอล่ะ?อยู่ตรงไหนในใจของภีระกัน
แก้มที่ชอบหอมมือที่จับกันแน่นเกลียวแล้วไหนจะอ้อมกอดที่เราทั้งสองต่างผลัดกันกอดกันไปมาในหลายค่ำคืนที่ผ่านมา...เธอมีแค่แค่ไหนกันนะ?
สองหนุ่มหล่อที่นั่งดื่มกันั้แ่งานเลี้ยงยังไม่เริ่มแลกเปลี่ยนแิของงานทำงานไร่ข้าวโพดในอนาคตอย่างออกรส
“ฉันเห็นด้วยกับความคิดของแกว่ะเพื่อน”นายอำเภอรูปหล่อถูกใจความคิดก้าวหน้าของเพื่อนรักยิ่งหนัก
“ใช่ต่อไปชาวบ้านจะได้ไม่เหนื่อย” เขาศึกษาเทคโนโลยีจากต่างประเทศมาโดยตลอดพยายามนำมาปรับใช้ในไร่อยู่เสมอ
“ไอ้ภีม วันนี้คนงานแกมาครบทั้งหมดหรือเปล่าว่ะ” เปลี่ยนเป็เื่ของหัวใจกันบ้าง
“ครบสิ แกถามทำไม?”
“คิดถึงว่ะไม่ได้เจอหลายวัน" แดนชลสายตาเป็ประกาย
"ติดประชุมกับส่วนกลางปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลยเดี๋ยวอาทิตย์หน้าต้องไปประชุมพร้อมอาไผ่อีก แกจำอาไผ่ได้ป่าววะ”
“จำได้สิ ท่านผู้ว่าสบายดีมั้ย?”
“ต้องดีอยู่แล้วอีกไม่กี่เดือนก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็ปลัดกระทรวงแล้วท่านนี่ถือว่าเป็ต้นแบบของเราเลยว่ะ”
“ก็ดีแล้วนี่”ภีระจิบต่อ
“ยังไงว่ะตกลงคุณใบบัวมาหรือเปล่าวะ?”
“ใบบัวทำไมเธอเกี่ยวอะไรด้วย?” แดนชลมัวแต่ตื่นเต้นจึงไม่ได้สังเกตว่าเพื่อนสนิทมีน้ำเสียงที่กระด้างขึ้น
“แกอย่าทำเป็ไม่รู้น่าก็คนนี้ฉันชอบว่ะ ถึงขั้นจริงจังเลยนะเว้ย”
“ไม่ได้”เสียงดุดันของเ้าของไร่มณีกรลั่น แดนชลถึงกับใในท่าทางของเพื่อนรัก
“อะไรว่ะ ทำไมจะไม่ได้”
“คนนี้ไม่ได้ เธอเป็นักโทษของฉันใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวเธอทั้งนั้น”ทั้งคำพูดและน้ำเสียงบ่งบอกว่าเขาพูดจริง
“นักโทษอะไรของแกว่ะไอ้ภีมเออหรือว่า...” นายอำเภอรูปหล่อถึงกับกลืนน้ำลายลงคอคนฉลาดอย่างเขาลองเอาข้อมูลหลายๆอย่างมารวบรวม เพียงไม่นานก็นึกออก...ถึงว่าทำไมเธอถึงหน้าคุ้นๆหนัก
“คุณใบบัวคือ...”
“ใช่เธอคือคนทำให้ภัทรต้องตาย”
“ไอ้ภีม ไอ้บ้าบ้านเมืองมีกฎหมายนะโว้ย แล้วฉันก็เป็คนที่มีอำนาจกฎหมายในมือฉันไม่ยอมให้แกทำเื่แบบนี้เด็ดขาด”
“ทำไมแกจะทำอะไรจะไปแจ้งความหรือไปฟ้องพ่อของแม่นั่นกันล่ะ เอาเลย!อยากทำอะไรก็ทำเลย”ภีระพูดเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมากหนัก
“ไอ้ภีม โธ่เห้ย”หากเขาทำอย่างนั้น เพื่อนเขาต้องเจอข้อหาใหญ่นะสิแล้วเป็โจทย์กับใครไม่เป็ดันมาเป็กับคุณเทพไท คนนั้นเขาธรรมดาที่ไหนกัน
“แล้วคุณเทพไทไม่ตามหาลูกสาวให้วุ่นแล้วเหรอวะ?”
“ไม่รู้เว้ยฉันไม่สนใจ”
“ไม่สนไม่ได้นะเว้ยคนเป็ลูกคนมีอิทธิพลคนหนึ่งของประเทศเลยนะโว้ยแล้วนี่แกทำอะไรเขาหรือยังว่ะ"
“ยัง...เออ...หมายถึงยังไม่ได้แก้แค้นอะไรเท่าไร่เลยว่ะ” ภีระเกือบหลุดใจจริงอยากทำอะไรกับบัวชมพูใจจะขลาดแต่เขาไม่กล้า
“ไม่เท่าไร่ของแกมันคืออะไรบ้างวะขอเถอะเพื่อนอย่ารุนแรงหนักเลยเื่นี้มันเป็อุบัติเหตุ แกก็เห็นในคลิปนี่”
“พอๆเถอะไอ้แดนไม่อยากจะฟังอีกแล้ววะ” ภีระเบือนหน้าหนี
“ไม่ฟังก็ไม่ต้องฟังแต่ขอบอกให้แกรับรู้ไว้ั้แ่ตอนนี้เลยนะโว้ย คนนี้ฉันรักจริงหวังแต่ง ถ้าแกลงโทษแก้แค้นบ้าบอ รุนแรงเกินไปแล้วล่ะก็ ไอ้แดนชลคนนี้นี่แหละจะไปบอกพ่อเขาว่าลูกสาวสุดที่รักคนเดียวของเขาอยู่ที่นี่”สองเพื่อนสนิทจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครเกรงกลัวใคร
“ใบบัวชอบชุดนี้เหรอ?”
“ค่ะคุณชล”สาวน้อยขี้เกรงใจตอบออกไป ชุดที่เธอเลือกเป็ชุดที่ดูแล้วว่าสวยน้อยและเรียบง่ายที่สุดในตู้เสื้อผ้าบิวอินท์ขนาดใหญ่นี้แล้ว
“ชอบก็ชอบจ๊ะถ้าอย่างงั้นชลยกชุดนี้ให้ใบบัวเลยนะ ไม่ต้องเอามาคืนห้องน้ำอยู่ทางนั้นนะส่วนนี้ผ้าขนหนู ชลเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้ตรวจเช็คเครื่องดื่มเลยถ้าเกิดไม่พองานนี้ต้องกร่อยแน่ๆ ใบบัวทำตัวตามสบายนะ ชลก็ตัวก่อนแล้วเจอกันที่งาน”คุณหนูร่างเพรียวที่มีรอยยิ้มสดใส รีบร้อนออกไปจากห้องสีชมพูหวานแล้ว สาวน้อยั์ตาเศร้าหมุนซ้ายขวาไปมาก่อนตัดสินใจรีบไปชำระกายอย่างรวดเร็ว
“ไอ้ภีมจะไปที่งานเลยไหมว่ะนี่มันจะถึงเวลาแล้ว”
“เออไปสิว่ะ”
“งั้นแกไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันตามไปขอไปเปลี่ยนเสื้อที่ห้องแปบนึง”นายอำเภอบอกกล่าว ภีระพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนยกแก้วเครื่องดื่มยอดฮิตในหน้าหนาวดื่มต่ออีกหน่อยเพื่อนสนิทเดินหายเข้าบ้านไปแล้ว ภีระเพิ่งจะดื่มหมดแก้วเขาตัดสินใจลุกไปที่งานทันที
“ติ่ง ติ่ง ติ่ง”หนุ่มหล่อหันไปมองตามเสียง เจอโทรศัพท์คู่ใจของเพื่อนเมื่อเห็นว่าเป็สายสำคัญเขาเลยตัดสินใจรับ
“สวัสดีครับอาไผ่ผมภีมเองครับ”
“อ้าวเ้าภีมเหรอเป็ไงสบายดีหรือเปล่าเรา?”
“สบายดีครับอาอารอสักครู่นะพอดีนายแดนลืมโทรศัพท์ไว้กับผม เดี๋ยวผมให้มันโทรกลับนะครับ”
“ได้ๆหลาน ขอบใจมาก”
ภีระมองโทรศัพท์ของเพื่อนสนิทในมือเขาตัดสินใจเอาของใช้สำคัญไปให้เ้าของก่อน แล้วค่อยเดินทางไปงานเลี้ยงพร้อมกันซึ่งมันเป็วิธีที่ไม่เลวเหมือนกัน
เสียงดังมาจากในห้องของน้องสาวคนสวยทำให้คนที่กำลังรีบหยุดชะงัก
“ทำไมยายชลยังไม่ออกไปที่งานอีกนะ”ตามประสาคนช่างสงสัย แดนชลเปิดประตูเข้าไปทันที
“ว้ายยย/เฮ้ยยย”สาวน้อยเองก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาพอดีเหมือนกัน ต่างคนต่างช๊อคเธอมีเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดร่างกายด้วยความไวของสติหญิงสาวรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง
“เออ...ผมขอโทษครับ” สุภาพบุรุษฝ่ายปกครองกล่าวขอโทษยืนแน่นิ่งอยู่ตรงประตูใบบัวส่งยิ้มแหย่ๆ พร้อมโผล่หน้าจากประตูห้องน้ำที่เปิดแย้มไว้เล็กน้อย
“ไม่เป็ไรค่ะคุณชลเธออนุญาตให้ใบบัวขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นี่นะคะ”จะให้เธอกล่าวออกไปเช่นไรล่ะ
“ผมคิดว่าเป็ยายชลเสียอีกไม่รบกวนแล้วครับ เดี๋ยวผมลงไปรอคุณใบบัวด้านล่างดีกว่าจะได้เดินไปที่งานพร้อมกันนะครับ”
“ขอบคุณค่ะนายอำเภอ”เมื่อชายหนุ่มปิดประตูเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวก็รีบแต่งตัวเป็การใหญ่ปล่อยให้เ้าของบ้านคอยนานๆคงจะไม่ดีนัก
“ยิ้มบ้าอะไรของแกวะไอ้แดน”ภีระถามขึ้นขนาดที่ตนขึ้นบันไดมาถึงชั้นสองแล้ว คนยิ้มระเรื่อไม่พูดอะไรเพียงยักคิ้วลิ่วตาให้เพื่อนก็เท่านั้น
“อะไรว่ะไอ้นี่ แล้วชลล่ะฉันเห็นนายเพิ่งออกมาจากห้องเธอ” ภีระมองไปยังห้องด้านหลังชายหนุ่ม
“แหม่ๆไม่ต้องมองขนาดนั้น ยายชลอยู่ที่งานตั้งนานแล้ว”
“แล้วเมื่อกี้แกคุยกับใครว่ะฉันได้ยินเเว่วๆ” คนที่ไม่ค่อยสงสัย วันนี้สอบถามมากชอบกล
“ไม่มีอะไรหรอกน่าเราลงไปรอกันข้างล่างดีกว่าว่ะเพื่อน” นายอำเภอกอดคอเพื่อนสนิทลงไปยังห้องรับแขก
“นี่นายรอใครอยู่ว่ะไอ้แดนทำไมเราไม่ไปงานเลี้ยงสักที” ภีระถามหลังจากเห็นเพื่อนสนิทนั่งลงบนโซฟาตัวหรูคล้ายกับว่าเขากำลังรออะไรสักอย่าง
“คนพิเศษว่ะ รอไปเถอะน่าไม่นานหรอก”
“เออจริงสิเมื่อกี้อาไผ่ของแกโทรมาวะ เหมือนท่านจะมีธุระสำคัญกับแกนะ”
“จริงเหรอเพื่อนงั้นรอฉันตรงนี้แปบนึงนะ ขอออกไปโทรหาท่านก่อน”นายอำเภอออกไปโทรศัพท์หาสายสำคัญหน้าบ้านแล้ว หนุ่มหล่ออีกคนนั่งพิงโซฟายาวรอด้วยความเบื่อหน่าย
เสียงเหมือนคนกำลังเดินลงมาจากบันไดทำให้หนุ่มหล่อต้องหันไปมอง สายตาของเขากำลังจ้องสาวน้อยรูปร่างสมส่วนที่อยู่ในชุดเดรสแขนตุ๊กตาสีฟ้าอ่อน
"สวย" เขาละเมอออกมา คำเดียวสั้นๆที่สามารถนิยามของคนตรงหน้าได้ดีที่สุด
อีกฝั่งที่เห็นว่าใครกำลังนั่งมองเธอด้านล่างตาของเขาค้างอยู่ทำเอาเธอเองก็แอบใจสั่นด้วยความเขินอายตาต่อดวงตาคมคู่นั้นเอาเหมือนกัน
“คุณภีม” เธอขานชื่อเขาเมื่อตอนนี้เธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว หนุ่มหล่อตื่นจากผะวังและลุกขึ้นยืนอัตโนมัติแต่ยังมองหญิงสาวที่สูงเลยหัวไหล่เขาขึ้นมาหน่อยอย่างไม่วางตา
“เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“คือคุณชลอนุญาตให้ใบบัวมาอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นี่นะคะ”ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจก่อนสีหน้าท่าทางจะเปลี่ยนแล้วถามเธอด้วยเสียงที่เข้มขึ้นว่า
“แล้วเมื่อกี้เธอได้เจอไอ้แดนหรือเปล่า?”
“อ่อ ได้เจอแล้วค่ะ”
“เจอตอนไหนตอนนั้นเธอทำอะไรอยู่?” คำถามของเขาทำเอาสาวน้อยหน้าแดงขึ้นทันตา จะให้เธออธิบายออกไปจริงเหรอ?ตาบ้า! ใครจะกล้าเล่าให้ฟัง ผิดแผกกับอีกคนที่เริ่มคิดเองเออเองไปไกลภีมกำลังคิดว่าหญิงสาวกำลังเขินอายเพื่อนของเขาอยู่ หน้าเธอถึงแดงเหมือนลูกตำลึงสุกขนาดนี้
“บอกมาให้หมดนะบัวชมพูไม่อย่างนั้นฉันจะถามไอ้แดนมันเอง แต่เธอจะเจอดีแน่” หญิงสาวน่าสลดเธอไม่ได้เกรงกลัวในคำขู่ของเขาหรอกเพียงแต่เธอสะดุดหูกับชื่อที่เขาเรียกขานกันก็เท่านั้นนั้นสินะ ตอนนี้เธอคือตัวตายตัวแทนของพี่สาวคนที่เขาเกลียดหนักเกลียดหนา
“พูด”เสียงดังทำเอาหญิงสาวสะดุ้งก่อนตอบออกไปอย่างกระตุกกระตัก
“นะนายอำเภอคิดว่าเป็คุณชลอยู่ในห้องค่ะ เขาจึงเปิดประตูเข้าไปเมื้อกี้”
“แล้วตอนนั้นเธอทำอะไรอยู่พูด?” จ้องหน้าอย่างไม่ลดละ เพื่อ้าคำตอบนั่นโดยเร็ว
“ใบบัวเพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะกำลังออกมาแต่งตัวพอดี”
“เธอว่าอะไรนะอาบน้ำเพิ่งเสร็จ แล้วไอ้แดนมันเห็น...เออเธอใส่เสื้อผ้าอยู่หรือเปล่า?”หัวออกภีระเเทบจะะเิอยู่แล้ว หญิงสาวบีบมือเข้าด้วยกันแน่นเมื่อเจอคำถามจากปากเขาตรงๆแบบนี้
“ตอบฉันมาสิ” คนลมหายใจดุดันถามเสียงเข้ม
“ใบบัวคลุมผ้าขนหนูอยู่ค่ะพอเห็นนายอำเภอก็รีบวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำ” สาวน้อยตอบความจริงออกไปทั้งหมดภีระถึงกลับถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ยังจ้องหน้าคนที่ม้วนเขินอายด้วยความไม่พอใจ
“ผ้าขนหนูเหรอสั้นหรือเปล่า สั้นขนาดไหน?”
“...”
“ฉันถามก็ตอบสิ”เขาจะคลั่งตายแล้ว แม่ตัวดีมัวแต่เขินอายไอ้เพื่อนเวรตะไลของเขาอยู่ได้ชักจะหมดความอดทนแล้วนะ
“เออ...ไม่สั้นเท่าไร่ค่ะอุ้ยยย” ใเมื่อฝ่ามือใหญ่ล้มลงมาจับขาอ่อนของเธอ หญิงสาวถอยหลังกรู
“สั้นขนาดไหนถึงที่ฉันจับหรือเปล่า?” คำพูดของเขาเล่นเอาใบบัวแก้มแดงปลั่ง
“ยาวกว่าค่ะผ้าขนหนูยาวกว่านี้หน่อยนึง” คำตอบของหญิงสาวไม่ได้ช่วยคนตรงหน้าสักนิดถึงมันจะยาวกว่าขาอ่อนของเธอ เขาก็ยังไม่โล่งอก ไม่สบายใจอยู่ดี ขาเรียวสวยๆสองข้างนั้นต้องเป็เขาคนเดียวสิเขาที่มีสิทธิ์ที่จะเห็นจะทำอะไรกับมันก็ได้ คนอื่นเห็นไม่ได้เด็ดขาด
“อ้าว! คุณใบบัวเสร็จแล้วเหรอครับ?พวกเรารีบไปที่งานกันดีกว่านะ เดี๋ยวไอ้ภีมต้องไปพูดกล่าวเปิดงานด้วย”นายอำเภอกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามา ก่อนพูดกับหญิงสาวคนพิเศษด้วยเสียงนุ่มชวนฝันภีระมองเพื่อนรักและผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวด้วยความไม่ชอบใจเอาเสียเลย
บรรยางานเลี้ยงผ่านไปอย่างครื้นเครงผู้หญิงผู้ชายต่างดื่มกินกันอย่างเต็มที่ วงดนตรีที่ว่าจ้างมาเล่นก็มอบความบันเทิงดำเนินรายการไปอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะแม่ครัวคนสวยที่ใบหน้ามีแต่รอยยิ้มเพราะวันนี้เธอได้รับแต่คำชื่นชมจากทุกๆฝ่ายว่ารสชาติอาหารทุกอย่างในวันนี้ช่างอร่อยถูกทุกๆคนยิ่งหนัก
“แดนตักกับข้าวให้น้องเขาหน่อยสิลูก”คุณนายใหญ่แสงสร้อยแห่งไร่บริรักษ์กล่าวขึ้นนางเห็นสายตาของบุตรชายที่จ้องมองแม่ครัวคนเก่งของไร่มณีกรแล้วพอจะเข้าใจความหมายของมันแม้จะไม่ทราบว่าอีกฝ่ายจะเป็ใครจากไหนนางก็ไม่นึกรังเกียจ แม่หนูคนนี้หน้าตาสวยน่ารัก มารยาทอ่อนน้อมถ่อมตน ที่สำคัญหากบุตรชายมีใจให้ใคร นางก็มีแต่สนับสนุนเต็มที่เพราะเชื่อว่าลูกชายสุดที่รักต้องพิจารณามาแล้วอย่างดีแน่นอนความใกล้ชิดสนิทสนมกันอย่างรวดเร็วของสองคนตรงหน้าอยู่ในสายตาของภีระตลอดั้แ่ต้นชายหนุ่มไม่ได้พูดคุยกับใครเท่าไหร่หนัก เพราะยิ่งมองก็ยิ่งเจ็บใจยิ่งเจ็บใจเขาก็ยิ่งดื่ม ดื่ม ดื่มลูกเดียว
“เห้ย เห้ย เพลาๆหน่อยเว้ยไอ้ภีมเดี๋ยวก็เมาหัวทิ่มหรอกมึง” นายอำเภอร้องทักดังกลางโต๊ะวีไอพีเรียกสายตาทุกคนให้จับจ้องมายังเ้าของไร่หน้าหล่อ
“นั่นสิจ๊ะตาภีม อย่าดื่มเยอะเลยลูก”
“คุณสร้อย ตาแดนก็พูดไปวันนี้มันวันสนุกสนานนะ อยากดื่มอยากปลดปล่อยก็เอาให้มันเต็มที่ดูคนงานสิหลับคอพับหามกันกลับบ้านแล้วก็มี ฮ่า ฮ่า ฮ่า เต็มที่ไปทุกคน คนกันเองทั้งนั้นหายห่วงได้” ประมุขใหญ่ของไร่บริรักษ์กล่าวขึ้นก็เข้าใจทั้งบุตรสาว บุตรชายและภรรยาที่มีความเป็ห่วงในตัวภีระ แต่วันนี้มันเป็วันพิเศษนี่หน่าท่านก็อยากให้ทุกคนได้สนุกผ่อนคลายกันเต็มที่มากกว่าเพราะต่างก็เหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดทั้งปีแล้วอีกอย่างพรุ่งนี้ก็เป็วันหยุดของทั้งสองไร่ มันไม่ได้กระทบกระทั่งกับเื่งานเลย
งานรื่นเริงดำเนินไปถึงสี่ทุ่มบรรดาคนงานเกือบครึ่งต่างแยกย้ายกลับบ้านพักผ่อน เหลือเพียงพวกสายแดนซ์สายดื่มที่ยังนั่งปักหลักกันเต็มหน้าขอบเวที ใบบัวและแม่ครัวอีก 3-4คนที่ยังอยู่ในงานแยกตัวออกมาช่วยกันกวาดเก็บแยกแยะถ้วยชามแช่น้ำยาไว้บางส่วน พรุ่งนี้จะได้ไม่เหนื่อยเกินไปหนักในการทำความสะอาด
“ใบบัวเอ้ยพรุ่งนี้เอ็งก็พักผ่อนนะ ไม่ต้องมาช่วยทำความสะอาดที่นี่หรอก”
“ไม่เป็ไรจ๊ะป้าแม้นใบบัวไม่ได้เหนื่อยมากมายอะไร กลับบ้านไปนอนก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ”
“เอาอย่างนั้นเหรอลูกช่างมีน้ำใจจริงๆแม่คุณ” ทุกคนพูดคุยและขะมักเขม้นทำงานอย่างมีความสุขจากนั้นไม่นานต่างคนต่างมีลูกหลานทยอยมารับกลับบ้าน
“ใบบัวพักอยู่ในไร่ใช่ไหมลูกมาๆกลับพร้อมกันกับป้า” ป้าแม้นที่หลานชายมารับเป็คนสุดท้ายกล่าวขึ้น
“คุณใบบัวอยู่นี่เองผมตามหาซะทั่ว คุณใบบัวจะกลับบ้านเหรอยังครับเดี๋ยวผมไปส่ง”
“อ้าวนายอำเภอจะไปส่งเหรอดีเลย ยังไงป้าฝากด้วยนะนายอำเภอ กลับบ้านดีๆนะลูกเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกัน” ป้าแม้นเอ่ยลาก่อนเดินไปซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ที่ตกแต่งอย่างจ๊าบตามประสาของหลานชายวัยคะนองของนาง
“คุณใบบัวพักที่ไหนครับเดี๋ยวผมไปส่ง”
“ขอบคุณค่ะ นายอำเภอแล้วคนอื่นๆล่ะคะ กลับกันหมดแล้วเหรอ?” สาวน้อยชะเง้อไปมองหาหน้าเวทีบัดนี้ไม่มีคนทำงานไร่หลงเหลืออีกแล้ว มีเพียงคนเก็บเวทีเท่านั้น
“แยกย้ายกันหมดแล้วครับผมให้ลูกน้องจัดการไปส่งที่หมายให้ถึงที่หมายโดยปลอดภัย”คนยิ้มแย้มอธิบาย สาวสวยก็พยักน้อยๆก่อนเดินตามชายหนุ่มไปขึ้นรถหรูของเขา
“คุณบัวพักที่นี่เหรอครับ?ทำไมไอ้ภีมมันถึงใจร้ายใจดำขนาดนี้” เขามองกระท่อมที่เก่าซ่อมซอจะต้านลมฟ้าฝนได้เหรอสภาพแบบนี้
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะอยู่ที่นี่ก็สบายดีได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ อากาศดีกว่ากรุงเทพมากเลยทีเดียวค่ะ”สาวผู้มองโลกในแง่ดีบอกกล่าว ถึงมันจะไม่ได้สะดวกสบายสักเท่าไร่เธอก็ไม่พูดไปให้คนตรงหน้าเป็ห่วง
“ผมรู้เื่แก้แค้นบ้าบออะไรของเ้านั่นแต่ผมขอโทษที่ห้ามมันไว้ไม่ได้” แดนชลใช้่เวลานี้ยื่นมือไปจับมือน้อยมากุมไว้ก่อนสบตาคู่สวย
“แต่ผมสัญญาจะไม่ให้มันใจร้ายกับคุณใบบัวเด็ดขาดมีอะไรคุณใบบัวบอกผมได้โดยตรงนะครับ ผมจะคอยช่วยคุณเอง”สัญญาลูกผู้ชายถูกถ่ายทอดออกไป
“ขอบคุณมากนะคะนายอำเภอหากมีอะไรใบบัวจะบอกนายอำเภอค่ะ ใบบัวขอเข้าบ้านก่อน ขับรถกลับดีๆนะคะ”สาวน้อยพนมมือไหว้ลาก่อนเดินหันหลังไปยังกระท่อมของตน
ใบบัวใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำชำระกายให้สดชื่นจิตใจได้แต่กระวัดไปถึงคนที่มอบความอบอุ่นให้ทุกค่ำคืนตอนนี้เขาจะถึงบ้านหรือยังนะ ไม่ใช่เธอไม่เห็นในงานเลี้ยงมีโอกาสที่เธอได้นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับเขาเธอแอบมองเขาคนนั้นที่ไม่แตะต้องอาหารฝีมือเธอเลย แต่เ้าตัวกลับดื่มแต่เหล้าเบียร์มันน่าน้อยใจยิ่งหนักใบบัวถือโคมไฟอันจิ๋วส่องสว่างเส้นทางจากธารน้ำสู่กระท่อมน้อยภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีเธอก็มาถึง
“อุ้ย”เพียงแค่ก้าวย่างแรกที่เข้ามาในกระท่อม ก็ต้องร้องอุทานด้วยความตกอกใคนที่วนเวียนอยู่ในความคิดเธอปรากฏอยู่ตรงหน้า
“คุณภีม ใหมดเลยคะ”เสียงหวานกล่าวออกไป ค่อยๆวางโคมลงตำแหน่งเดิมของมัน
“ใที่เป็ฉัน ไม่ใช่ไอ้แดนสินะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ”เธอโบกมือ ส่ายหน้าปฎิเสธพัลวัน
“อยากเป็คุณนายนายอำเภอสินะเห็นยิ้มแย้มทำตัวระริกระหรี่ทั้งวัน”
“โธ่ คุณภีมขาคุณภีมเข้าใจผิดแล้วนะคะ” เธอปวดหัวกับคนเมาตรงหน้าเหลือเกิน มาถึงก็ต่อว่ากันเฉยๆไม่รับฟังความรู้สึกของเธอเลย
“ฉันคงใจดีกลับผู้หญิงอย่างเธอมากไปสินะจำไว้ด้วยว่าเธอมันก็แค่จำเลยที่ฉันจับตัวมาแก้แค้นแทนน้องชาย เพราะฉะนั้นฉันจะทำอะไรกับเธอก็ย่อมได้มานี่เลยนังตัวดี”ใช่แล้ว! เธอเป็สิทธิ์ของเขาและวันนี้แหละเขาจะทำให้เธอได้จำฝั่งใจ
ว่าอย่าไปทำตัวแบบนี้ให้เขาไม่พอดีอีกเด็ดขาด
“ว้ายยยยยยย ปล่อยใบบัวนะคะคุณภีมปล่อยสิค่ะ”สาวน้อยร้องโวยวายเมื่ออยู่ๆเขาก็เหวี่ยงเธอลงบนฝูกสีขาวและขึ้นคร่อมบนร่างกายเธออย่างรวดเร็ว
“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะถ้าไม่อยากเจ็บตัว” มือน้อยสองข้างถูกตรึงเหนือศีรษะ แข้งขาก็โดนกดทับทำให้ดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
“จำเอาไว้ว่าอย่าไปทำตัวร่านกับผู้ชายคนอื่นให้ฉันเห็นอีกไม่อย่างนั้นเธอเจอดีกว่าคืนนี้แน่” ฉกจูบกลีบปากบางอย่างรุนแรง ใบบัวรู้สึกได้ถึงรสชาติความเค็มของเืและกลิ่นแอลกอฮอร์เหม็นฟุ้งจากคนใจร้ายตรงหน้าครั้งนี้มันไม่ใช่จูบที่แสนวาบหวามดังเช่นวันวานตอนนี้มีแต่ความสาแก่ใจของเขาที่ไร้ความอ่อนโยนเมตตากับเธอเลยสักนิด ภีระยังคงรุนแรงยิ่งขึ้นเื่ที่ไอ้เพื่อนบ้าได้เจอเธอหลังสภาพอาบน้ำ นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวเื่ที่มันทำตัวสนิมสนมหยอกล้อกันบนโต๊ะอาหาร แล้วไหนจะมาส่งถึงหน้ากระท่อมจับไม้จับมือบัดสิบัดเถลิงที่สุด ยิ่งคิด ยิ่งโมโหคนใต้ร่าง
“ฮือ ฮือ ปล่อยนะคะอย่าทำอย่างนี้ได้โปรด เจ็บ เจ็บ” เสียงร้องแทบขาดใจ เมื่อเขาขย้ำเต้าอวบๆของเธออย่างรุนแรงเ็ปไปหมด
“เจ็บนะสิดีจะได้จำไว้ในสมอง” ยังคงเดินหน้าสร้างร่องรอยรักฝากไว้ทั่วเนื้อตัวเธอต่อไปมือไม้เริ่มไล่วนมาถึงกลีบสวาทเบื้องล่าง
“โอ้ยยยยฮือ ฮือ ถ้าคุณภีมอยากได้ผู้หญิงสักคน โดยที่คุณข่มขืนข่มเหงเธอคุณจะเสียใจไปจนตาย ฮือ ฮือ”
1K
![สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736070346_97601708.webp)
