ณ โรงสีข้าวขนาดใหญ่...
เสียงเครื่องจักรดังสนั่นปะปนกับเสียงผู้คน รถบรรทุกหลายคันหลั่งไหลเข้าออกทุก่เวลา ั้แ่เช้าจนถึง่เย็นไม่มีความเงียบสงบในสถานที่แห่งนี้เลย ถ้าเป็เมื่อก่อน...หลิน คงหน้ามุ้ยเดินอุ้ยอ้ายอยู่ในบ้านหลังใหญ่ด้วยความไม่พอใจ แต่เวลาที่ผ่านมา 4 ปี ก็ทำให้หญิงสาวชินกับสถานที่แห่งนี้ไปเสียแล้ว
“ล็อตต่อไปจะมาอีกเมื่อไหร่ป่าน”
“บ่ายโมงค่ะเจ้”
“เตรียมให้พร้อม ฉันไม่อยากเสียเวลามานั่งด่าพวกคนงานอีก”
“เดี๋ยวหนูรีบไปบอกคนงานให้นะคะ”
“ฝากด้วยแล้วกัน”
เลขาร่างจ้ำม่ำรีบวิ่งไปเตรียมคนงานให้เตรียมรถและของ เพราะเธอรู้ฤทธิ์เดชของเจ้ใหญ่โรงจำนำข้าวแห่งนี้เป็อย่างดี เจ้หลินเป็คนเคร่งครัดและตรงต่อเวลามาก ไม่เช่นนั้นครอบครัวคนจีนคงไม่ยอมรับเธอเข้ามาเป็ลูกสะใภ้ได้ง่ายๆ แม้ว่าร่างอวบอิ่มขายาวสวยจะเป็สาวไทยแท้ร้อยเปอร์เซ็น แต่ผิวขาวเนียนและใบหน้าจิ้มลิ้มทรงหมวยก็ดูคล้ายคนทางนั้นเหมือนกัน
“นี่เฒ่าแก่ยังไม่กลับมาอีกหรอ”
ร่างระหงเดินเข้ามาในบ้าน...
หลินแต่งงานกับเฒ่าแก่ย้งมาได้ 4 ปีแล้ว จนตอนนี้หญิงสาวเองก็อายุยี่สิบปลายๆ เกือบเข้าเลขสาม แต่รูปร่างผิวพรรณยังคงแน่นเซี๊ยะราวกับเด็กวัยรุ่น โดยเฉพาะเนินโตๆ ที่ยื่นออกมาด้านหน้าระหว่างเดิน เรือนร่างเว้าโค้งได้รูปนี้ยังไม่เคยผ่านการมีลูกมาแต่อย่างใด ไม่รู้ทำไมเฒ่าแก่โรงสีข้าวถึงปล่อยมานานถึง 4 ปีเต็ม...มีเมียเด็กหุ่นสะบั้นแบบนี้ทั้งที น่าจะหาเวลาว่างจากการทำงานพาขึ้นเตียงบ้าง ปล่อยให้พวกคนงานพม่ากลัดมันทั้งหลายมองแถะเล็มจนหลินเองก็เริ่มจะรำคาญลูกตา
“เจ้คะ อาม่าโทรมาค่ะ” เลขาโรงสีข้าวชะโงกมาหาเจ้ใหญ่ที่นั่งบนเก้าอี้นวม
“บอกไปว่าฉันไม่อยู่”
“....ได้ค่ะ”
หลินถอนหายใจเฮือกใหญ่...สิ่งที่น่ารำคาญมากกว่าสายตาหื่นกามจากพวกแรงงานพม่าก็คงเป็แม่ผัว ทั้งที่อยู่ประเทศจีนดีๆ แล้วแท้ๆ แต่ก็ยังโทรมารังควานทุกวี่ทุกวัน หญิงแก่คนนั้นเอาแต่ถามหาหลานชายคนแรก และชอบบ่นเื่กรรมพันธุ์ที่ไม่เอาไหนของเธอ หลินได้แต่แอบนึกในใจ ว่าทำไมยัยแก่หัวหงอกถึงไม่โทษลูกชายตัวเองเลย...
อายุเฒ่าแก่ย้งก็ใกล้จะ 50 แล้ว...หญิงสาววัยเจริญพันธุ์วัยเลข 2 มีหรือจะไม่เครื่องฟิตสตาร์ทติดง่าย จะมีก็แต่เ้าแท่งน้อยของเฮียสามีเท่านั้นแหละที่ไข่ฟ่อห่อเป็ขนมถุงทอง
“ป่านดูเื่เอกสารไปก่อนนะ ถ้ารถมาแล้วก็ออกไปดูให้ฉันที เดี๋ยวฉันขอกลับไปพักก่อน บ่ายๆ แบบนี้ตาฉันจะหลับคาโต๊ะเอา”
“ได้ค่ะเจ้”
หลินลุกออกจากห้องทำงาน ก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านหลังใหญ่ที่หลังโรงสีข้าว...
สถานที่กว้างขวางนี้ไม่ใช่แค่โรงสีเพียงอย่างเดียว ถัดออกไปยังมีโรงรับซื้อข้าวที่ชาวนาชาวไร่ได้นำมาขาย นอกจากข้าวแล้วก็ยังมีพวกมันสำปะหลังกับอื่นๆ อีกยิบย่อย ไม่เช่นนั้นบ้านที่เธออยู่กับสามีคงไม่ใหญ่โตขนาดนี้ แต่เงินทองทั้งหลายก็มาพร้อมกับหน้าที่การงานอันหนักหนา...