หลังจากหมวดแพรวาและหมวดธัญญ์ทั้งสองคนได้ปฏิบัติภารกิจล้มเหลวโดนสั่งให้ไปช่วยราชการที่หน่วยอื่น โดยหมวดธัญญ์ต้องไปเป็เ้าหน้าที่ตำรวจที่สถานีตำรวจแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ส่วนหมวดแพรวาโดนส่งไปยังหน่วยอารักขาบุคคลสำคัญวันนี้เป็วันที่เธอต้องมารายงานตัวกับสถานที่ทำงานใหม่เธอมานั่งรอในห้องประชุมของสำนักงานเพื่อรายงานตัวต่อหัวหน้าหน่วย ตอนนี้เวลาจะ9.00 น.มีบุคคลเดินเข้ามา 5 คน แพรวาลุกขึ้นยืน เมื่อทุกคนได้นั่งประจำที่ของตัวเองแล้วเธอรอให้คนที่นั่งหัวโต๊ะให้สัญญาณแนะนำตัว
“เชิญแนะนำตัวได้เลยครับ”ผู้ชายที่นั่งหัวโต๊ะบอก
“สวัสดีค่ะดิฉันร้อยตำรวจตรีหญิง ชนัญชิดา หิรัญวัฒนา จากหน่วยปฏิบัติการพิเศษ สำนักงานตำรวจแห่งชาติขอรายงานตัวช่วยราชการค่ะ”แพรวายืนตรงรายงานตัวต่อหัวหน้าหน่วย
“ครับผมขออนุญาตแนะนำตัวผมพันตำรวจโทร สารวิน ภูริภัทร เรียกผมว่า วิน ก็ได้ครับผมรับผิดชอบดูแลในหน่วยย่อยนี้ ส่วนผู้ดูแลทีมจะมี หมวดแอม หมวดข้าว หมวดภาคพวกเราขอต้อนรับผู้หมวดชนัญชิดาขอทราบชื่อเล่นได้ไม่ครับ”สารวัตรวินถาม
“เรียกว่าแพรวา ก็ได้ค่ะ”แพรวาตอบ
“ขอต้อนรับผู้หมวดแพรวาเข้าร่วมทีมในการปฏิบัติหน้าที่นะครับอย่างที่ทราบหน่วยของเราไม่ได้มีภารกิจเยอะมาก เราจะออกปฏิบัติหน้าที่ 2 แบบคือเมื่อมีบุคคลสำคัญระดับประเทศเข้ามาเราจะได้รับการติดต่อจากรัฐบาลโดยตรงและอีกอย่างคือเราได้รับหนังสือจากภาคส่วนเอกชนให้ไปปฏิบัติหน้าที่ซึ่งเขาจะเป็ฝ่ายเลือกตัวบุคคลเองผู้หมวดพอจะเข้าใจนะครับ”สารวัตรวิน อธิบายรูปแบบการทำงานของทีม
“แล้วเวลาไม่มีภารกิจละคะ”แพรวาถาม
“ก็ฝึกฝนตนเองที่นี่มีที่ฝึกเยอะเลยนะคะ ผู้หมวดมาใหม่ต้องรับการฝึกในหน่วยเราให้ครบทุกหลักสูตรก่อนจะไปปฏิบัติภารกิจได้ข่าวว่าผู้หมวดชอบงานบู๊ด้วยนิค่ะ เริ่มเลยไม่ค่ะ สารวัตร” หมวดแอมดูท่าทางที่ไม่ค่อยสบอารมณ์กับการมาแพรวา
“ให้ผู้หมวดพักก่อนก็ได้นะครับไว้พร้อมวันไหนก็ค่อยเริ่มฝึก”หมวดภาคที่ส่งสายตาเ้าชู้มาช่วยออกความเห็น
“งั้นพรุ่งนี้ดิฉันขอฝึกหลักสูตรแรกเลยนะคะ จะได้เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจ”แพรวาบอกทุกคน
หลังจากออกจากห้องประชุมหมวดภาคพาฉันมายังโต๊ะทำงานแล้วเขาชวนฉันคุยตลอดทั้งเื่งาน และเื่ส่วนตัวฉันโคตรเบื่อตานี้เลย กริ๊งๆๆๆๆๆๆ
“ว่าไงค่ะธัญญ์”แพรวารับโทรศัพท์เสียงหวาน
“เออแพร..แพรวาอยู่ไม่ครับขอสายแพรวา”หมวดธัญญ์ที่ใกับเสียงปลายสายนั้นเสียงหวานแปลกๆจึงคิดว่าไม่ใช่เพื่อนตนเอง
“นี่ฉันเอง”แพรวาปรับโทนเสียงเป็เหมือนเดิมหลังจากที่หมวดภาคเดินจากไป
“โอ้ยในึกว่าสาวที่ไหนรับโทรศัพท์แก แล้วแกเป็ไงบ้างที่ทำงานใหม่โอเคไม่เป็ห่วงแกเลยโทรมาถาม”หมวดธัญญ์แซว ก่อนถามไถ่เพื่อน
“ก็ดีแกละเป็ไงบ้าง”แพรวาถามกลับ
“เปลี่ยนจากจับปืนมานั่งพิมพ์งานเป็ร้อยเวร คิดว่ายังไงละ”หมวดธัญญ์บ่นเื่ที่ทำงาน แพรวาหัวเราะหลังจากคุยกันเสร็จก็กลับมาจัดโต๊ะทำงานของตนเอง
ด้านไต้ฝุ่น
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นไต้ฝุ่นพยายามตามหาผู้หญิงที่ทำเขาขายหน้าในคืนนั้นแต่ก็ไม่มีร่องรอยใด ๆจนเขาลืมเื่ราวกลับมาใช้ชีวิตปกติ ไต้ฝุ่นเป็ลูกชายของนายรวินทร์อัศวจิรกุล นักธุรกิจอสังหา เ้าของคอนโดโครงการต่างๆ มีคู่แข่งทางธุรกิจมากมาย ทำให้ครอบครัวเขามักมีเหตุการณ์ที่เป็อันตรายบ่อยครั้งส่วนแม่ของเขาคือคุณหญิงหยาดทิพย์ อัศวจิรกุล
“ไต้ฝุ่นบอดี้การ์ดที่พ่อส่งไปดูแลแก ทำไมลาออกอีกแล้ว” ผู้เป็พ่อเอ่ยขึ้นขณะทานอาหารเช้าก่อนไปทำงาน
“โห้พ่อผมดูแลตัวเองได้น่า ไม่ต้องมีหรอก เวลาจะทำอะไรมันไม่สะดวก”ไต้ฝุ่นตอบอย่างเซ็ง ๆ
“แต่คุณพ่อเขาเป็ห่วงลูกนะแม่เองก็ไม่สบายใจวันก่อนยังโดนลอบทำร้าย”คุณหญิงหยาดทิพย์ผู้เป็แม่เตือนอย่างเป็ห่วงเพราะเมื่อสัปดาห์ก่อนไต้ฝุ่น โดนกลุ่มชายกลุ่มหนึ่งมารุมทำร้ายตอนกำลังจะขึ้นรถหลังผับเลิกแต่วันนั้นไม่รู้ว่าคนที่มาทำร้ายเป็ใคร แต่ด้วยความที่เขาเป็ลูกชายคนเดียวผู้เป็พ่อเป็แม่มักจะเป็ห่วงเสมอ
“แต่แม่ครับผมโตแล้วนะครับ ผมดูแลตัวเองได้”ไต้ฝุ่นยังดื้อ
“แม่ขอได้ไม่เพื่อความสบายใจของแม่”เจอลูกอ้อนของแม่สุดที่รักมีหรือที่คนอย่างไต้ฝุ่นจะกล้าปฏิเสธ
“แต่ผมมีข้อแม้ผม้าแค่คนเดียวและผมขอเป็คนเลือกบอดี้การ์ดเอง ตกลงนะครับ”ไต้ฝุ่นขอต่อรองเพราะเขาคิดว่าถ้าจะมีคนมาตัวติดกับเขาตลอดเวลา เขาอยากจะสัมภาษณ์เพื่อความสบายใจ
“ได้เดียวพ่อติดต่อให้ เขาเข้ามาคุยกับแก อย่าคิดมีลูกเล่นอีกละ”รวินทร์พูดอย่างรู้ว่าลูกชายตนเองเป็คนอย่างไรไต้ฝุ่นได้แค่ยิ้มมุมปาก คนอย่างเขาเหรอที่จะยอมมีบอดี้การ์ด เขาไม่ใช่เด็กแล้วที่ต้องมีคนมาคอยดูแล
หน่วยอารักขาบุคคลสำคัญ
วันนี้หน่วยอารักขาได้เรียกประชุมด่วนหลังจากที่ได้รับการฝึกมาตลอดั้แ่มารายงานตัวแพราวามักจะคลุกอยู่กับการฝึกหลักสูตรต่าง ๆทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติทำให้เธอจบทุกหลักสูตรในเวลารวดเร็วและวันนี้หน่วยได้เรียกประชุมด่วน
“วันนี้ต้องขอโทษเ้าหน้าที่ทุกคนด้วยที่เรียกประชุมกะทันหัน เรามีภารกิจเข้ามามีรัฐมนตรีจากไนจีเรียเดินทางมาพร้อมกับภริยา หน่วยเราต้องไปปฏิบัติอารักขาและมีภาคเอกชนขอคนของเราไปดูแลลูกชายเขาด้วยแต่เขาขอเลือกคนเองโดยวันนี้เราจะเลือกผู้รับผิดชอบภารกิจทั้งสองนี้”สารวัตรวิน ได้อธิบายและขอความเห็นของสมาชิกในหน่อย
“ผมขออาสารับภารกิจอารักขาที่นรัฐมนตรีร่วมกับผู้หมวดแพรวาครับ”หมวดภาคขอรับทำภารกิจร่วมกับแพรวา
“แต่ฉันไม่เห็นด้วยหมวดแพรวาเพิ่งมา ยังไม่เคยทำภารกิจใด ๆจะให้เสี่ยงทำภารกิจใหญ่ยังไงฉันก็ไม่เห็นด้วย”หมวดแอมค้านความเห็นของหมวดภาค
“แต่หมวดแพรวาได้รับการอบรมและฝึกทุกหลักสูตรแล้วนะ”หมวดภาคเถียง
“แต่งานนี้เราควรใช้ผู้มีประสบการณ์”หมวดแอมแย้งต่อ
“ไม่ต้องเถียงกันหรอกค่ะแพรขอรับผิดชอบงานของภาคเอกชนเองค่ะ เดียวจะไปคุยกับเขาเื่ส่งคนไปดูแล”แพรวาตัดความรำคาญด้วยการรับผิดชอบงานที่ไม่ใช่งานระดับประเทศ
“งั้นก็ตกลงตามนี้ เชิญทุกคนไปทำงานได้ เดี๋ยวหมวดแพรวา รอพบผมก่อน”สารวัตรวินบอกหลังจากที่ทุกคนออกจากห้องประชุมไปหมดแล้ว สารวัตรวินหันมามองและคุยกับแพรวา
“โอเคใช่ไม่แพรวา” สารวัตรถาม แพรวาพยักหน้า
“คุณพ่อเธอฝากมาบอกว่าเวลาว่าง แวะไปเยี่ยมท่านบ้าง”สารวัตรพูดต่อ จริงๆแล้วแพรวากับสารวัตรวินรู้จักกันมาก่อนแล้วเนื่องจากสารวัตรวินเป็ลูกชายของเพื่อนสนิทของพ่อเธอทำให้ทั้งสองคนรู้จักกันั้แ่เด็กและการที่เธอถูกส่งมายังหน่วยของสารวัตรวินก็เป็ฝีมือของพ่อเธอ
“พ่อยังจำฉันได้อีกเหรอ”แพรวาประชดเธอกับพ่อไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะั้แ่แม่เธอเสียชีวิต พ่อก็ได้แต่งงานใหม่ทำให้เธอทะเลาะกับพ่ออย่างรุนแรงและออกจากบ้าน มาใช้ชีวิตของตนเอง เธอรู้ว่าตลอดที่ผ่านมาพ่อเธอได้คอยช่วยเหลือสนับสนุนเธอมาโดยตลอด แต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะใช้อำนาจของพ่อเธอเพื่อขึ้นสู่ตำแหน่งที่ใหญ่โต
วันนี้แพรวาได้เดินทางไปพบกับนักธุรกิจคนหนึ่งที่ว่าจ้างบอดี้การ์ดที่ตึกสำนักงานใหญ่ วันนี้เธอแต่งตัวด้วยสูทชุดดำพอดีตัว สวมแว่นกันแดดพร้อมรวบผมเป็หางม้า เป็สาวเท่ห์สาวๆในสำนักงานหันมองกันทุกคน
“มาพบท่านรวินทร์ค่ะ”แพรวาบอกฝ่ายประชาสัมพันธ์พนักงานได้โทรขึ้นไปสอบถาม
“เชิญขึ้นไปรอท่านได้เลยค่ะท่านกำลังประชุม ใกล้เสร็จแล้ว”พนักงานบอก
แพรวาขึ้นมานั่งรอในห้องทำงานของประธานบริษัทเวลาผ่านไปครู่หนึ่งท่านรวินทร์ได้เข้ามา
“มาแล้วเหรอคุณเลขาโทรตามไต้ฝุ่นให้ผมหน่อย บอกว่าด่วน”ท่านรวินทร์สั่งเลขาโทรตามลูกชาย
“ดิฉันเตรียมประวัติของบุคคลที่จะทำหน้าที่ดูแลอารักขาลูกชายของท่านไว้ให้แล้วค่ะสามารถเลือกดูและถ้าอยากสัมภาษณ์ ท่านสามารถสัมภาษณ์ออนไลน์ได้เลยค่ะ”แพรวาอธิบายพร้อมส่งแฟ้มประวัติให้ท่านรวินทร์ดู ประตูห้องทำงานที่เปิดออก พร้อมการปรากฏตัวของผู้ชายคนหนึ่ง