ลิฟต์โดยสารความเร็วสูงของโรงแรม ‘เดอะ แกรนด์ พลาซ่า’ โรงแรมระดับห้าดาวใจกลางมหานคร กำลังไต่ระดับความสูงขึ้นสู่ชั้นบนสุด ตัวเลขดิจิทัลบนหน้าจอกระพริบเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับ "วิน" ชายหนุ่มวัย 28 ปี ในชุดเสื้อเชิ้ตทำงานที่ดูเรียบง่าย หัวใจของเขากลับเต้นระรัวเร็วยิ่งกว่าตัวเลขเ่าั้เสียอีก
ในมือของเขา กำลังกำการ์ดสีดำขลิบทองใบหรูแน่น มันคือบัตรกำนัลที่มีชื่อว่า "The Ultimate Night"
"มึงต้องไปนะเว้ยวิน กูเสียดายฉิบหาย แต่มึงรู้ใช่ไหมว่าถ้ากูไม่บินไปเจรจาธุรกิจที่สิงคโปร์คืนนี้ พ่อกูเอาตายแน่" เสียงของ 'นิกกี้' เพื่อนสนิทที่เป็ลูกชายเ้าสัวยังก้องอยู่ในหัว "บัตรนี้ไม่ใช่ใครจะมีเงินก็ซื้อได้นะเว้ย มันคือการคัดเลือก... เขาว่ากันว่าผู้หญิงในห้องนั้น คือนางฟ้าที่หลุดออกมาจากความฝันเลยล่ะ ถือว่าเป็ของขวัญวันเกิดล่วงหน้าจากกูแล้วกัน"
วินถอนหายใจยาว พยายามระงับความตื่นเต้น เขาเป็แค่พนักงานกินเงินเดือน สถาปนิกที่วุ่นอยู่กับแบบแปลนและไซต์งานก่อสร้าง ชีวิตวนเวียนอยู่กับความเครียดและโอที ไม่เคยััความหรูหราฟุ้งเฟ้อระดับนี้มาก่อน
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น ประตูสแตนเลสขัดเงาเปิดออกสู่โถงทางเดินที่ปูด้วยพรมหนานุ่ม มีพนักงานต้อนรับในชุดสูทโค้งคำนับให้เขาอย่างนอบน้อมและผายมือไปทางประตูบานใหญ่ที่สุดที่อยู่สุดทางเดิน
"เชิญครับคุณกวิน... เพนท์เฮาส์สวีท เตรียมพร้อมสำหรับคุณแล้ว"
วินพยักหน้าขอบคุณ ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูบานนั้น เขาแตะคีย์การ์ด เสียงล็อคปลดออกเบาๆ เขาผลักประตูเข้าไป แล้วโลกทั้งใบของเขาก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวนิลาและดอกไม้สดลอยมาแตะจมูกเป็สิ่งแรก ภายในห้องกว้างขวางโอ่อ่า ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นคลาสสิก ผนังด้านหนึ่งเป็กระจกใสบานั์ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ได้แบบพาโนรามา แสงไฟระยิบระยับจากตึกสูงด้านนอกดูงดงามราวกับอัญมณี
แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของวินให้หยุดชะงัก ไม่ใช่วิวราคาแพงหรือแชนเดอเลียร์คริสตัลกลางห้อง แต่เป็ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนหันหลังมองวิวอยู่ที่ริมหน้าต่าง
"สวัสดีค่ะ... คุณวิน"
เสียงหวานใสดุจระฆังแก้วเอ่ยทักทาย หญิงสาวค่อยๆ หันกลับมามองเขา รอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากสีพีชทำให้วินแทบหยุดหายใจ
เธอสวย... สวยจนวินต้องเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
"ไอรีน" แนะนำตัวสั้นๆ เธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีดำสนิท เนื้อผ้ามันวาวลู่ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่าง ตัดกับผิวพรรณที่ขาวจัดจนเกือบจะเรืองแสงได้ ผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังและบ่าไหล่เนียน
"คุณ... คือคนที่ทางโรงแรมจัดไว้เหรอครับ?" วินถามเสียงตะกุกตะกัก เขาไม่เคยประหม่าขนาดนี้มาก่อน
ไอรีนหัวเราะเบาๆ เดินนวยนาดเข้ามาหาเขา ทุกย่างก้าวของเธอดูสง่างามและเย้ายวน กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอเริ่มรบกวนสมาธิเขามากขึ้นเรื่อยๆ
"ใช่ค่ะ คืนนี้ไอรีนเป็ของคุณ... และคุณวินก็เป็เ้าของไอรีน" เธอสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววซุกซน "เดินทางมาเหนื่อยๆ ไหมคะ? ให้ไอรีนดูแลคุณนะ"
มือเรียวนุ่มของเธอเอื้อมมาจับมือที่หยาบกร้านจากการทำงานของวิน ัันั้นเหมือนกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั่วร่าง เธอจูงมือเขาให้เดินตามไปนั่งที่โซฟาหนังตัวใหญ่กลางห้อง
"ถอดเสื้อเถอะค่ะ เดี๋ยวไอรีนจะนวดผ่อนคลายให้"
วินทำตามอย่างว่าง่ายราวกับต้องมนต์สะกด เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกและกล้ามเนื้อพอประมาณของผู้ชายที่ดูแลตัวเอง ไอรีนรับเสื้อของเขาไปวางพาดไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินอ้อมไปด้านหลังโซฟา
"หลับตาสิคะ... ปล่อยตัวตามสบาย"
ััแรกที่วินได้รับคือปลายนิ้วเย็นๆ ที่แตะลงบนบ่าที่ตึงเครียดของเขา ไอรีนเริ่มบีบนวดเบาๆ น้ำหนักมือกำลังดี ไล่ความเมื่อยล้าสะสมให้จางหายไป แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง
"ตัวคุณวินเกร็งมากเลยนะคะ" เธอกระซิบที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นรดต้นคอ "สงสัยต้องใช้อะไรที่นุ่มกว่ามือช่วยนวดซะแล้ว"
วินลืมตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันจะหันไปมอง เขาก็ได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกันเบาๆ... เสียงปมเชือกชุดคลุมอาบน้ำถูกกระตุกออก
ความเงียบเข้าครอบงำห้องอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่วินจะรู้สึกถึงความนุ่มหยุ่นมหาศาลแนบลงมาที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขา
"อื้มมม..." วินเผลอครางออกมาในลำคอ
มันไม่ใช่แค่มืออีกต่อไป สิ่งที่กำลังบดเบียดและถูไถอยู่กับแผ่นหลังของเขาคือเนื้อหนังมังสาที่นุ่มนิ่มและอวบอัดที่สุดเท่าที่เขาเคยััมาในชีวิต ไอรีนโน้มตัวลงมา กอดคอเขาจากด้านหลัง โดยใช้หน้าอกคู่มหึมาของเธอแนบชิดไปกับแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม
"ดีขึ้นไหมคะ?"
วินหันหน้าไปมองด้านข้าง และภาพที่เห็นก็แทบจะทำให้สติของเขาขาดผึง
ชุดคลุมอาบน้ำสีดำถูกปลดเปลื้องลงไปกองอยู่ที่ข้อศอก เผยให้เห็นท่อนบนที่เปลือยเปล่าของไอรีนอย่างชัดเจน แสงไฟสลัวในห้องส่องกระทบผิวขาวเนียนละเอียดดุจหิมะ แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือ หน้าอกขนาด 41 นิ้ว ที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อนวลธรรมชาติ ทรงหยดน้ำสวยงามที่ทิ้งตัวลงมาตามแรงโน้มถ่วง ยอดอกสีชมพูระเรื่อชูชันแข็งเป็ตุ่มไตเพราะัักับอากาศเย็นในห้องแอร์
"คุณพระช่วย..." วินพึมพำ เขาไม่เคยเห็นหน้าอกที่ใหญ่และสวยขนาดนี้ของจริงมาก่อน มันดูนุ่มฟูและมีน้ำหนักจนน่าเหลือเชื่อ
"ชอบเหรอคะ?" ไอรีนถามยิ้มๆ ดูเหมือนเธอจะพอใจกับปฏิกิริยาของเขา เธอผละออกจากด้านหลังแล้วเดินอ้อมมาด้านหน้า วินรีบขยับตัวนั่งพิงพนักโซฟา จ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กระพริบ
รูปร่างของไอรีนคือความสมบูรณ์แบบ เอวของเธอคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย แต่หน้าอกคู่นั้นกลับใหญ่โตเกินตัว ยามเธอขยับตัวนั่งลงคุกเข่าระหว่างขาของเขา ก้อนเนื้อขาวผ่องทั้งสองข้างก็กระเพื่อมไหวรุนแรง เด้งดึ๋งราวกับมีสปริง
ไอรีนไม่รอช้า เธอเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงของวินลงอย่างชำนาญ ควักเอาความเป็ชายที่แข็งขึงจนปวดหนึบออกมา มันผงาดง้ำชี้หน้าเธอราวกับท้าทาย
"น่ารักจัง..." เธอเอ่ยชม ก่อนจะใช้มือเรียวชโลมเจลหล่อลื่นกลิ่นผลไม้ลงบนแท่งร้อนของเขา แล้วเริ่มชักรูดเบาๆ สองสามครั้งเพื่อทักทาย
"อ่า... ไอรีน มือคุณนุ่มมาก" วินเชิดหน้าขึ้น สููดปากด้วยความเสียวซ่าน
"แต่นี่ยังนุ่มไม่พอนะคะ" เธอกล่าวพร้อมสายตายั่วยวน
ไอรีนขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น จนหน้าอกคู่งามของเธออยู่ระดับเดียวกับใบหน้าของวิน แล้วเธอก็ทำในสิ่งที่วินไม่คาดคิด เธอไม่ได้ใช้ปาก... แต่เธอโน้มตัวลงมา ใช้ร่องอกที่ลึกและชิดแน่นของเธอ 'หนีบ' ความเป็ชายของวินเข้าไป
"โอ้ววว... ซี๊ดดดด!" วินร้องลั่นเมื่อท่อนเนื้อร้อนๆ ของเขาจมหายเข้าไปในหุบเขาเนื้อนุ่ม ความรู้สึกมันต่างจากการใช้มืออย่างสิ้นเชิง มันทั้งแน่น ทั้งนุ่ม ทั้งอุ่น และลื่นไหลไปพร้อมๆ กัน
ไอรีนเริ่มขยับตัวขึ้นลง ใช้หน้าอกขนาด 41 นิ้วของเธอบีบรัดแก่นกายของเขา เนื้อหน้าอกที่ล้นทะลักโอบล้อมท่อนลำของเขาไว้จนมิด วินมองเห็นเพียงส่วนหัวบานแดงที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ระหว่างก้อนเนื้อขาวๆ สองก้อนที่เบียดเสียดกันแน่น
"แน่นไหมคะ?" ไอรีนถามพลางเร่งจังหวะ เธอใช้สองมือช่วยประคองเต้าขนาดั์ของเธอให้บีบเข้าหากันแน่นขึ้น เพื่อเพิ่มแรงเสียดทาน ยอดอกสีหวานของเธอเฉียดผ่านปลายจมูกของวินไปมา ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนจนเขาอดใจไม่ไหวต้องยื่นหน้าเข้าไปสูดดมและใช้ลิ้นเลียเบาๆ
"แน่น... แน่นมากครับไอรีน มันนุ่มไปหมด... อูยยย" วินครางกระเส่า สองมือของเขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมไปกอบกุมความมหึมานั้น
ััที่ฝ่ามือได้รับคือความเต็มไม้เต็มมือ... ไม่สิ มันล้นมือด้วยซ้ำ เนื้อหน้าอกของไอรีนเหลวและนุ่มเหมือนโมจิแต่ก็มีน้ำหนักหน่วงมือ วินบีบคลึงมันอย่างมันเขี้ยว นิ้วมือจมหายลงไปในผิวเนื้อนิ่ม ยิ่งเขาบีบแรง ไอรีนก็ยิ่งครางเครือและขยับเอวเร็วขึ้น
"อ๊าาา... คุณวิน... บีบแรงๆ เลยค่ะ ไอรีนชอบ"
ภาพตรงหน้าคือ์ชัดๆ ผู้หญิงที่สวยระดับนางเอกหนังกำลังใช้หน้าอกคู่โตปรนเปรอความสุขให้เขา วินมองดูร่องอกที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำเจลใสๆ ที่ผสมกับน้ำหล่อลื่นของเขา มันเคลือบผิวขาวๆ จนเป็มันวาว ทุกครั้งที่เธอโยกตัว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ พั่บ เบาๆ ผสมกับเสียงลมหายใจหอบถี่
ไอรีนรู้จุดอ่อนไหวของผู้ชายดี เธอไม่ได้แค่ขยับขึ้นลง แต่เธอใช้เทคนิค Body Slide โดยการโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วถูไถหน้าอกข้างหนึ่งไปตามความยาวของลำท่อนเอ็น สลับซ้ายขวา ให้ยอดอกแข็งๆ ของเธอครูดผ่านส่วนหัวหยักบานเพื่อกระตุ้นอารมณ์
"ไอรีน... ผม... ผมจะไม่ไหวแล้ว" วินกัดฟันกรอด ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่าง สะโพกสอบเริ่มกระตุกเกร็ง
"อย่าเพิ่งสิคะ... หรือว่าคุณวินแพ้หน้าอกของไอรีนแล้ว?" เธอแกล้งเย้าแหย่ แต่ก็รู้ดีว่าวินใกล้ถึงขีดสุด เธอจึงใช้สองมือโกยหน้าอกเข้าหากันแน่นที่สุด เร่งจังหวะการรูดรั้งด้วยทรวงอกให้เร็วและแรงขึ้น
ความนุ่มหยุ่นที่บีบรัดรอบท่อนเอ็นมันรุนแรงเกินต้านทาน วินเงยหน้าขึ้น เกร็งตัวจนเส้นเืปูดโปน
"ไอรีน! ผมจะแตกแล้ว... จะออกแล้วครับ!"
"ปล่อยออกมาเลยค่ะ... ปล่อยออกมาใส่ตัวไอรีนเลย"
สิ้นเสียงอนุญาต วินก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ปลดปล่อยธารารักสีขาวขุ่นข้นพุ่งทะลักออกมาเป็ระลอกๆ
ปรี๊ดดด... ปรี๊ดดด!
น้ำรักร้อนๆ พุ่งฉีดขึ้นมาจากร่องอก เลอะเปรอะเปื้อนไปทั่วเนินเนื้อขาวผ่องทั้งสองข้าง บางส่วนกระเซ็นขึ้นไปถึงลำคอระหงและปลายคางของไอรีน ตัดกับผิวขาวจัดของเธออย่างชัดเจน
ไอรีนยังคงขยับหน้าอกรีดเร้นน้ำทุกหยาดหยดออกจากตัวเขาจนหมดแม็ก ก่อนจะค่อยๆ ผ่อนแรงลง เธอก้มมองผลงานศิลปะบนเรือนร่างตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ น้ำกามสีขาวข้นไหลย้อยลงมาตามร่องอก ขังรวมกันเป็แอ่งเล็กๆ ที่สะดือสวย
วินหอบหายใจหนักหน่วง ทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ภาพวาบหวามตรงหน้า หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความอิ่มเอม นี่เป็เพียงแค่การเริ่มต้น... แค่ใช้หน้าอกยังเสียวซ่านขนาดนี้ ถ้าได้เข้าไปััข้างในตัวเธอ คืนนี้เขาคงต้องตายคาอกเธอแน่ๆ
ไอรีนใช้นิ้วเรียวปาดน้ำรักที่เลอะบนเนินอกตัวเองขึ้นมาดูดเลียช้าๆ ราวกับชิมของหวาน ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เขา
"หวานจังเลยค่ะ... พักสักแป๊บนะคะ แล้วเดี๋ยวเราไปต่อกันที่เตียง"
484
