หลายวันต่อมา...
ร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคนยืนเด่นอยู่หน้าคลีนิคทันตกรรม รามขบฟันด้วยความคิดมากมาย ั้แ่ที่เดินทางกลับมาจากท่องเที่ยวกับภรรยา ชายเถื่อยก็ยังไม่ได้ััเรือนร่างของเธอแม้แต่ปลายเล็บ ข้อเสนอนั้นยังคงหนักแน่น หากรามอยากจะเป็พ่อคนจริงๆ เขาต้องทำในส่ิงที่ภรรยา้า
สิ่งแรกที่รามต้องทำคือการปรับความเข้าใจกับเพื่อนเก่า ทั้งสองไม่ได้จับเข่าคุยกันเป็จริงเป็จริงมานานจนความสนิทสนมแทบไม่หลงเหลืออยู่
“เอาวะ”
ชายผิวเข้มพึมพำ จากนั้นจึงเดินเข้าไปยังคลีนิคทันตกรรมขนาดใหญ่
รามได้นัดหมายกับเพื่อนเก่าเอาไว้แล้ว เมื่อมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ พนักงานก็บอกให้ร่างสูงไปนั่งรอคอวบนโซฟากับลูกค้าคนอื่น ระหว่างนั้นความกดดันก็ถาโถมเข้ามาจนไม่อาจหยุดสั่นขาได้ เมื่อเสียงเรียกเอ่ยชื่อของชายวัยกลางคน รามจึงเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพื่อตรวจสุขภาพฟันกับเพื่อนเก่าด้วยความลำบากใจ
.
.
.
“เชิญครับ” เสียงอ่อนนุ่มเอ่ยทักทาย
ใบหน้าหล่อเหลาของหมอฟันมองมายังลูกค้าพลางกับยิ้มจางๆให้ ตอนแรกที่กันต์เห็นชื่อของอีกฝ่ายก็แอบใเล็กน้อย แต่ตอนนี้เขาไม่มีอะไรจะเถียงกับเพื่อนเก่าคนนี้อีกแล้ว รามเดินเข้ามาในห้องและนอนลงไปบนเตียง เป็ครั้งแรกที่เพื่อนเก่าสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
“ตรวจสุขภาพฟันนะครับ”
“เออ”
“รบกวนอ้าปากให้หมอดูหน่อยนะ”
กันต์ทำหน้าทื่ของตัวเองตามปกติ เขาตรวจเช็คช่องปากอย่างพิถีพิถันจนกระทั่งเสร็จกระบวนการ จากนั้นหมอฟันก็แนะนำวิธีรักษาและบอกให้อีกฝ่ายไปรอจ่ายเงินด้านล่างทันที รามเห็นอย่างนั้นก็ยิ่งรู้สึกอึดอัดเข้าไปใหญ่ คนปากแข็งอย่างเขาไม่รู้จะทำอะไรจนกันต์ต้องเป็ฝ่ายเอ่ยถามก่อน
“คนไข้มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“มึงเลิกเรียกกูว่าคนไข้ได้แล้ว”
“….”
“กูไม่ได้อยากมาหามึงเท่าไหร่หรอก”
“ทำไมล่ะครับ”
“ก็…กูไม่รู้จะทะเลาะกับมึงไปเพื่ออะไร เื่มันก็ผ่านมานานแล้ว”
“….ผมก็คิดแบบนั้นนะ”
กันต์วางอุปกรณ์พร้อมกับถอดถุงมือ
ใบหน้าหล่อเหลาใสแจ๋วหันมายิ้มให้คนคุ้นเคย จากนั้นทั้งสองจึงนั่งปรับความเข้าใจกันแบบจริงจังเสียที รามเอ่ยถามเื่ที่เกิดขึ้นในอดีต ก่อนที่กันต์จะอธิบายถึงการคลุมถุงชนและเหตุการณ์ทุกอย่างที่เขาโดนบังคับให้อีกฝ่ายได้ฟัง
หลังจากที่ทราบว่าเพื่อนสนิทไม่ได้รักสาวในฝันั้แ่แรก เพียงแต่ถูกผู้ใหญ่บงการชีวิต ความคิดของชายร่างสูงผิวเข้มก็เปลี่ยนไป รามรู้สึกผิดและโทษตัวเองที่โอหังไม่เปิดใจถามเพื่อนสนิทั้แ่แรก ไม่เช่นนั้นทั้งสองคนก็คงไม่ต้องขมุกขมัวมืดมนใส่กันมานานถึงสิบกว่าปี
“กูขอโทษนะ” รามเอ่ยเบาๆ
“ไม่เป็ไรครับ ผมเข้าใจ”
“อันที่จริง…ที่กูมาที่นี่ก็เพราะเมียกูบอกให้มา”
“ผมทราบครับ ทรายบอกผมแล้วว่าคุณจะมาหา”
“หรอ”
รามถอนหายใจ จากนั้นจึงหันไปถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของเพื่อนเก่าต่อ ทั้งสองโต้ตอบกันเป็ประโยคทางการราวกับไม่รู้จักกันั้แ่แรก ซึ่งคนที่อึดอัดที่สุดคงหนีไม่พ้นชายผิวเข้ม รามรีบตัดบท ก่อนจะเข้าประเด็นที่ตัวเอง้า
“เอ่อ…ว่าแต่ คืนนี้มึงว่างหรือเปล่า”
“ก็…ว่างนะครับ”
“ไปกินเหล้าบ้านกู”
“จะดีหรอครับ ภรรยาของคุณ…”
“ดีสิ เมียกูไม่อยู่สองอาทิตย์ พาลูกไปเยี่ยมตายาย ไหนๆก็ปรับความเข้าใจกันแล้ว มึงก็ควรจะมานะ”
“คุณนี่ยังชอบบังคับเหมือนเดิมเลย”
กันต์หันมายิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ก่อนที่ชายหน้าขาวใสจะพยักหน้าตอบตกลงว่าเขาจะไปดื่มกับเพื่อนเก่าที่บ้านของอีกฝ่าย ทั้งสองโผเข้ากอดและตบไหล่ให้อภัยซึ่งกันและกัน ไออุ่นอันคุ้นเคยนั้นทำให้หมอฟันรู้สึกดีและคิดถึงอดีตวัยหนุ่มของตัวเองเสียเหลือเกิน
“มึงรีบมาล่ะ อย่าสายเข้าใจ”
“ครับ…ราม”
23K
