มาเฟียแม่เลี้ยงเดี่ยว

เธอเดินเข้าไปหาพวกมันอย่างช้าๆ พวกมันมองฉันด้วยความหื่นกระหาย มันคนนึ่งยืนมือเข้ามาหวังจะจับข้อมือของฟางซิน เธอเอี่ยวตัวหลบและถีบเข้ายอดอกของมันจนล้มลง พวกที่เหลือพอเห็นเพื่อนล้มลงไปพวกมันก็เข้ามาล้อมฉันไว้
"มึงทำร้ายเพื่อนกู" พร้อมปล่อยหมันเข้ามาหาเธอ
ฉันปัดหมัดที่ตรงเข้ามาที่หน้าแล้วต่อยเข้าไปที่ลูกกระเดือกของมัน มันจับคอตัวเองและล้มลงไป พวกมันสองคนเข้ามาจับแขนฉันทั้งสองข้าง 
"เก่งนักนะมึง" มันเงืัอมือขึ้นหมายจะตบหน้าเธอ
ฟางซินเอี่ยวตัวหลบไปข้างหลังพร้อมทั้งกระทืบเท้าคนที่จับเธออยู่และหมุนตัวตีเขาใส่อีกคนที่กำลังจับแขนฉันอยู่อีกข้าง ฟางซินจัดการกับสวะทั้งหกคนกองไปกับพื้นเสร็จ เธอรีบหมุนตัวเดินไปดูฟางหรงที่ยังสลบอยู่ และตำรวจก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับเ๽้าของร้านขายผ้าที่โทรแจ้ง หลังจากที่ฟางซินวิ่งออกมา 
เ๽้าของร้านถามฉันด้วยความเหนื่อยหอบว่า
"เธอไม่เป็๲อะไรใช่มั้ย แล้วเด็กเป็๲อะไรรึป่าว"
"ฉันไม่เป็๲อะไรค่ะ ฝากจัดการต่อหน่อยนะคะ ฉันของพาฟางหรงไปหาหมอก่อน" หลังจากนั้นเธอได้ทิ้งเบอร์ติดต่อและที่อยู่ไว้ให้เ๽้าของร้านเพื่อส่งของไปที่บ้านให้ ฟางซินรีบอุ้มฟางหรงไปที่รถและเหยียบคันเร่งไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที
พอถึงโรงพยาบาลเธอรีบอุ้มฟางหรงเข้าไปข้างในทันที "เด็กเป็๲อะไรมาคะ" พยาบาลเข้ามารับฟางหรงไปวางที่เตียง "โดนโปะยาสลบมาคะ" เธอบอกพยาบาลไป "คุณแม่รอข้างนอกก่อนนะคะ" 
"ค่ะ ฝากด้วยนะคะ"
ฟางซินนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินอยู่สักพักพยาบาลก็เดินออกมา "น้องปลอดภัยแล้วนะคะ รอน้องฟื้นก็กลับบ้านได้ค่ะ" 
"ขอบคุณมากค่ะ" เธอเดินเข้าไปนั่งอยู่ข้างเตียงแล้วจับมือฟางหรงเอาไว้
โดยเธอไม่รู้เลยว่าการกระทำของเธอที่ตลาดค้าผ้าตกอยู่ในสายตาคมคู่หนึ่งที่มองเธอจนเธอขับรถออกไป!