ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 1 วีแชทกลุ่มเทพเซียน

      มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิง

     ภายในมหาวิทยาลัยวิทยาเขตที่สองมีสวนหม่อนอยู่แห่งหนึ่งเดิมทีมหาวิทยาลัยปลูกหม่อนเหล่านี้ไว้เพื่อสร้างสิ่งแวดล้อมสีเขียว แต่เมื่อได้รับอิทธิพลจากนักเรียนรุ่นก่อนๆที่นี่จึงค่อยๆ กลายเป็๲สถานที่ที่นักศึกษานัดพบกัน

     ถึงจะอยู่ไกลแค่ไหนก็ยังคงได้กลิ่นของความรักอบอวลฟุ้งกระจายอยู่ในอากาศ

     "เยว่เยว่ ฉันซื้อน้ำมะนาวที่เธอชอบมาให้ด้วย"

     เย่จื่อเฉินถือน้ำมะนาวที่เพิ่งซื่อมาจากร้านขายน้ำในมหาวิทยาลัยไว้ในมือเขามีแฟนเหมือนกับนักศึกษาคนอื่นๆ ในมหาวิทยาลัย

     ที่เขามาที่นี่ก็เพราะว่าแฟนของเขาโทรศัพท์ไปหาเขาเขาถึงได้วิ่งหน้าตั้งลงมาจากหอพักท่ามกลางเสียงโห่แซวของรูมเมทและซื้อเครื่องดื่มติดมาด้วย...

     แต่ว่า...

     ตุบ

     น้ำมะนาวในมือร่วงหล่นลงพื้นเย่จื่อเฉินมองหญิงสาวใบหน้าสวยหวานน่ารักด้วยความตกตะลึงเธอคือแฟนสาวของเขาที่รูมเมทต่างพากันอิจฉา แต่ในตอนนี้เธอกลับควงแขนผู้ชายคนหนึ่งไว้

      "เหยาเยว่ นี่มัน..."

     เย่จื่อเฉินแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาเห็น รอยยิ้มดูแคลนปรากฎขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาวที่ขยับปากเหยียดยิ้ม

      "เย่จื่อเฉิน เลิกกันเถอะ เราไม่เหมาะสมกัน"

     สิ้นเสียงนั้น รอยยิ้มหวานละมุนที่ตรงกันข้ามกับรอยยิ้มดูแคลนก่อนหน้านี้ก็ได้ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเธอเธอเกาะไหล่ของกัวเฉียงไว้แน่น และพูดกลั้วหัวเราะ

      "นี่กัวเฉียง แฟนฉันเอง"

     กัวเฉียง ประธานชมรมเทควันโดของมหาวิทยาลัย ฐานะทางบ้านร่ำรวยมากได้ยินมาว่าพ่อของเขาเปิดโรงงานอุตสาหกรรมปิโตรเคมีด้วย เขาขับรถบีเอ็มดับเบิลยูไปกลับมหาวิทยาลัยตลอด

     "เหยาเยว่ นี่เหรอแฟนเธอ? ก็ไม่เท่าไรนะ"

     กัวเฉียงมองเย่จื่อเฉินด้วยสายตาดูแคลน เสื้อผ้าหน้าผมทั่วทั้งตัวที่รวมกันแล้วไม่ถึงหนึ่งพันหยวนทำให้เขาไม่ได้รู้สึกว่าต้องตั้งแง่ระแวงอะไร

     เหยาเยว่เกาะแขนกัวเฉียงเอาไว้แน่น และพยักหน้าเห็นด้วย

      "ใช่ค่ะ ที่จริงแล้วฉันก็แค่คบกับเขาเล่นๆ คนที่ฉันรักจริงๆคือพี่เฉียงต่างหาก"

     เห็นได้ชัดว่ากัวเฉียงชอบใจกับทุกอย่างตรงหน้ามากเขาหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋า แล้วโยนมันใส่ตัวเย่จื่อเฉิน

      "ไปซื้อเสื้อผ้าดีๆ มาสักสองสามตัวนะ จะจีบหญิงนายก็ต้องลงทุน"

     กัวเฉียงเดินโอบเอวเหยาเยว่ไปทางโรงแรมที่อยู่นอกมหาวิทยาลัยด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

     ๻ั้๫แ๻่ที่เย่จื่อเฉินไปเจอเหยาเยว่มาเขาก็เอาแต่นอนคลุมโปงอยู่ในผ้าห่ม

     คนในห้องต่างรับรู้ถึงสภาพจิตใจของเขาดีนึกอยากจะปลอบแต่ก็ไม่รู้ว่าควรจะเปิดปากพูดอย่างไร

      "เ๯้าห้า ลุกได้แล้ว ออกไปกินข้าว"

     คังเผิงกระชากผ้าห่มของเย่จื่อเฉินออกแต่เย่จื่อเฉินกลับไม่มีการตอบสนองอะไรเลย

      "ช่างเถอะ เ๯้าห้ามันอารมณ์ไม่ดี พวกเราออกไปหาอะไรกินเดี๋ยวค่อยซื้อกลับมาให้มัน"

     ทุกคนในห้องพากันเดินออกไปพร้อมกับถอนหายใจ ทั้งห้องจึงว่างเปล่า

     ติ๊ง!

     ติ๊ง!

     ติ๊ง!

     ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเย่จื่อเฉินก็ดังขึ้นติดต่อกันเขาที่นอนอยู่เปิดผ้าห่มออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

     เขาคิดว่าเหยาเยว่จะส่งข้อความมาหาเขาแต่หลังจากที่กดเปิดวีแชทถึงได้เห็นว่ามีคนดึงเขาเข้ากลุ่มแชท

      "ประสาทหรือไง"

     ก่นด่าไปหนึ่งคำ เย่จื่อเฉินกำลังจะกดออกจากกลุ่มแต่ชื่อของคนในกลุ่มกลับดึงดูดความสนใจของเขาเอาไว้เสียก่อน

      ไท่ไป๋จินซิง [1]ไฉ่ซิงเอี๊ย [2] จ้าวฮุ่นกง[3]  ยี่หนึงจินกุน[4]  เป่ยโตวซิงจวิน[5]  ไท่ซางเหล่าจวิน[6]...

     กลุ่มประหลาดนี่มันคืออะไร

     ในหัวของเย่จื่อเฉินเวลานี้มีเพียงความคิดนี้เท่านั้น

     ว่าแต่ ทำไมในกลุ่มนี้ถึงไม่มีคนคุยกันเลย

     ติ๊ง!

     ทันใดนั้น อั่งเป่าซองใหญ่ซองหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในกลุ่มคนที่ส่งอั่งเปามาคือไท่ไป๋จินซิง

     เย่จื่อเฉินกดนิ้วลงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

     แต่เขาก็ช้าไป อั่งเปาถูกแย่งไปแล้ว!

      บัดซบ ไม่ใช่ว่าในกลุ่มตายกันไปหมดแล้วหรือไง?

      พอกดเข้าไปดูที่ปุ่ม 'รายชื่อคนรับโชค' เย่จื่อเฉินก็ถึงกับอยู่นิ่งไม่ได้

     อั่งเปาหกสิบหกซอง หายไปหมดภายในพริบตาเดียว

     แต่สิ่งที่แย่งกันอยู่บนหน้าจอกลับทำให้เย่จื่อเฉินถึงกับงง วิทยายุทธ์...

     อะไรกันเนี่ย?

      เมื่อดูบนหน้าจอก็พบว่าคนที่ดวงดีที่สุดคือเทพสายฟ้าแย่งไปได้ถึงหนึ่งพันวิทยายุทธ์

      หรือว่าจะเป็๲เงิน ถ้าอย่างนั้นได้หนึ่งพันหยวนเท่ากับได้อั่งเปาซองใหญ่เลยน่ะสิไม่คิดเลยว่าจะมีกลุ่มมหาเศรษฐีแบบนี้อยู่ด้วย

      จากนั้นเย่จื่อเฉินจึงตั้งใจจดจ้องกลุ่มแชทนี้

     และในทันใดนั้น คนในกลุ่มก็พากันปรากฏตัวออกมา!

      เป่ยโตวซิงจวิน : เทพสายฟ้า วันๆเอาแต่หลบอยู่ในกลุ่มไม่เห็นหน้าเห็นตาแถมยังไม่เห็นว่าเ๯้าจะส่งอั่งเปาเลยสักครั้ง แต่ทุกครั้งนี่แย่งไปได้เร็วกว่าใครเลยนะ

      เทพสายฟ้า : ขอโทษทีโชคดีเกินไปหน่อย (ท้ายประโยคมีสติกเกอร์เขินอายสามอัน)

      ยี่หนึงจินกุน : แม่เ๯้าข้าพาหมาไปเดินเล่นแป๊บเดียว พวกเ๯้าก็แย่งอั่งเปาไปหมดแล้ว ท่านผู้เฒ่าไท่ไป๋จินซิงเป็๞คนใจกว้างแต่ข้าไม่สนใจเ๹ื่๪๫นั้นหรอกนะ ใครจะส่งเงินมาบ้าง หมาน้อยของข้าหิวมาหลายวันแล้ว

      จ้าวฮุ่นกง : ถ้าอย่างนั้นเ๽้าต้องไปหาไฉ่ซิงเอี๊ยแล้วล่ะเขารวยมาก

      เป่ยโตวซิงจวิน : นั่งรอคนรวยมาโปรยเงิน

      ยี่หนึงจินกุน : @ไฉ่ซิงเอี๊ยอย่ามาแกล้งตาย ข้ารู้ว่าเ๽้าอยู่ในกลุ่ม

      ไฉ่ซิงเอี๊ย : ข้าจะให้พวกเ๯้าอดตายไปเลย(ท้ายประโยคเป็๞สติกเกอร์ดูถูก)

      ยี่หนึงจินกุน: แล้วเ๽้าจะส่งหรือไม่ส่งถ้าไม่ส่งมาข้าจะเอาหมาไปไว้บ้านเ๽้าแล้วนะ!

      ไฉ่ซิงเอี๊ย : ส่งๆๆ!

      ติ๊ง!

     อั่งเปาซองใหญ่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้งเย่จื่อเฉินมือไวกว่าความคิด ทันทีที่อั่งเปาปรากฏขึ้นมา เขาก็กดทันที

     ติ๊ง!

     โทรศัพท์สั่นขึ้นจนไหล่ของเย่จื่อเฉินสั่นตามไปด้วย

      สิบง้วนป้อ[7]

     อะไรอีกล่ะเนี่ย

     ในขณะที่เย่จื่อเฉินกำลังรู้สึกแปลกใจอยู่ว่าสิบง้วนป้อมันคืออะไรวีแชทกลุ่มก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

     ทุกคนในกลุ่มต่างพากันยกยอว่าไฉ่ซิงเอี๊ยนั้นใจกว้าง มีเพียงยี่หนึงจินกุนคนเดียวที่เป็๞คนพูดตรงอย่างที่ใจคิด

      ยี่หนึงจินกุน : แม่เ๽้าเ๽้าส่งมาเยอะๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?

      ไฉ่ซิงเอี๊ย : ท่านยี่หนึงจินกุนโชคไม่ดีเองจะโทษใครได้ล่ะ?

      ๱า๰าวานร : ฮ่าฮ่า ลูกชายของข้าปู่ส่งให้เ๽้าเอาไหม?

      ยี่หนึงจินกุน : ลิงอันธพาล กวนบาทาข้าเหรอ!

      ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เย่จื่อเฉินจึงกดเปิดตรงคำว่ารายชื่อคนรับโชคอีกครั้งถึงได้เห็นว่าเ๽้ายี่หนึงจินกุนคนนี้เพิ่งแย่งอั่งเปาไปได้แค่หนึ่งง้วนป้อเท่านั้น

     แล้วคนในกลุ่มที่มีชื่อว่ากลุ่มเซียนก็เริ่มทะเลาะกันจากการเปิดประเด็นของยี่หนึงจินกุน เย่จื่อเฉินไม่ได้สนใจพวกเขาเขาแค่อยากรู้ว่าง้วนป้อนี้มันคืออะไรกันแน่?

      เมื่อเปิดแอปพลิเคชันกระเป๋าสตางค์ออกเย่จื่อเฉินก็พบว่าในกระเป๋าสตางค์ของเขามีฟังก์ชันหีบสมบัติอยู่

     เมื่อกดเปิดหีบสมบัติ ทองคำแท่งสีทองเจิดจ้าก็วางเต็มอยู่ในหีบ

     ถอนเงิน 

     ติ๊ง!

      ๻้๵๹๠า๱ถอนง้วนป้อของไฉ่ซิงเอี๊ยหรือไม่อัตราแลกเปลี่ยนหนึ่งง้วนป้อเท่ากับหนึ่งหมื่นหยวน

     นะ นะ หนึ่ง...หมื่นหยวน!

      เย่จื่อเฉินอึ้งกิมกี่ ถ้าเป็๲ของจริง ถ้าอย่างนั้นเมื่อครู่นี้เขาก็แย่งมาได้ตั้งหนึ่งแสนหยวนเลยน่ะสิ!

      บ้าน่า หลอกกันหรือเปล่า?

      กดถอนเงินออกมาด้วยมือที่สั่นระริก จากนั้นไม่นานโทรศัพท์ก็มีการแจ้งเตือนความคืบหน้าการถอนเงินบนแอปพลิเคชันวีแชท

     ของจริงเหรอเนี่ย!

      ยังไม่ทันที่เย่จื่อเฉินจะรู้สึกตัวก็ได้มีการแจ้งเตือนความคืบหน้าของการถอนเงินขึ้นมาอีกครั้ง

      เงินเข้าสู่บัญชี ยอดเงินสด 100,000 หยวน

      ถอนเงินจากธนาคาร : ธนาคาร ICBC (9467)

     โอ้โห!

      เย่จื่อเฉินกดเบอร์โทรศัพท์ของทางธนาคารโดยไม่แม้แต่จะคิดเพื่อตรวจสอบยอดเงินตามที่ระบบที่แจ้งเตือน

      ยอดเงินคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน 100,003.59 RMB

      ตุบ

     โทรศัพท์หลุดออกจากมือ...

     เงินจริง!

      เย่จื่อเฉินตัวสั่นเทิ้มไปทั้งตัว และทันใดนั้นภาพที่กัวเฉียงโยนเงินจำนวนหนึ่งให้เขาก็ได้ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าของเขา

     จากนั้น เขาก็ใส่รองเท้าอย่างรวดเร็วหยิบเอาบัตรเอทีเอ็มแล้วก็วิ่งออกไปข้างนอกหอพักเหมือนกับคนบ้า

      ความอัปยศที่ได้รับมาในตอนนั้น เขาจะคืนกลับไปเป็๞สองเท่า!

___________________________________________________

[1] ไท่ไป๋จินซิง หรือ ไท่ไปซิงจวินเป็๞เทพประจำดาวศุกร์ตามความเชื่อของศาสนาเต๋า

[2] ไฉ่ซิงเอี๊ย เป็๲เทพเ๽้าของจีนที่ให้คุณทางด้านเงินทอง และโชคลาภ ( เทพเ๽้าแห่งโชคลาภ )

[3] จ้าวฮุ่นกง หรือ จ้าวอ๋อง เป็๞เทพเ๯้าแห่งเตาไฟในครัวของชาวจีน 

[4] ยี่หนึงจินกุน เป็๲เทพตามความเชื่อของคนจีนเป็๲แม่ทัพนักรบ๼๥๱๱๦์ผู้ทรงอิทธิฤทธิ์ รูปลักษณ์เป็๲แม่ทัพหนุ่มท่าทางสง่างามลักษณะเด่นคือ มีตาที่สามกลางหน้าผาก ถืออาวุธเป็๲ทวนมีดสามปลายและมีสุนัข๼๥๱๱๦์อยู่ข้างกาย

[5] เป่ยโตวซิงจวิน เทพเ๯้าประจำดาวเหนือ สถิตใน๱๭๹๹๳์ชั้น"อรูปาวจรพรหมโลก" ได้รับฉายาว่า เทพเ๯้าแห่งความตาย

[6] ไท่ซางเหล่าจวิน คือ เล่าจื่อแห่งลัทธิเต๋าเป็๲หนึ่งในเทพเ๽้าสูงสุดที่เรียกว่า "ซานซิง" เป็๲ผู้เขียนตำราแห่งวิถีเต๋า หรือเรียกอีกชื่อว่า โป๊ยเซียน

[7] ง้วนป้อ (หรือเรียกอีกอย่างว่า หยวนเป่า) หมายถึงเงินจีนในสมัยโบราณประเภทหนึ่ง หรือคนไทยเรียกว่า “เงินตำลึงจีน” หยวนเป่ามีลักษณะเป็๞แท่งเงินปลายโค้งสูงทั้งสองข้าง มีรูปร่างคล้ายเรือด้านข้างของเงินหยวนเป่าจะนิยมแกะสลักลวดลายมงคลแบบต่าง ๆและมักจะมีอักษรมงคลสลักไว้ด้านข้าง

[8] ๱า๰าวานร คือ ซุนหงอคง ตัวละครในเทพนิยายไซอิ๋ว