“เื่ทั้งหมด เป็เพราะดาริกาเปลี่ยนไป เธอไม่ใช่คนอ่อนหวานเหมือนดาริกาคนเก่า ไม่ใช่แค่นายคนเดียวที่ััได้ ฉันเองก็ด้วย ความจริงแล้ว หากเป็ดาริกาคนเก่า นายจะไม่ลังเลสงสัยอะไรเลย จะรีบคว้าและดึงมือเธอเข้ามาจดทะเบียนสมรส แต่ที่นายยังสับสนเพราะเธอเปลี่ยนไปแล้วต่างหาก” อารัณย์หรี่ตามองเพื่อนรัก
“นายคิดว่าเป็แบบนั้นเหรอ” ชายหนุ่มทำท่าขบคิด
“คนเราเมื่อเติบโตขึ้น ความคิดก็เปลี่ยน สังคมที่อยู่ก็เป็ปัจจัยสำคัญที่ทำให้คนดี ๆ เปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน นายล่ะ จะเอายังไง ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้นะฉันขอเตือน เมื่อครู่ดาริกาเป็คนบอกฉันเองว่า้าเริ่มต้นใหม่กับนาย” อารัณย์ยืนนิ่ง สายตาของเขาทำให้เจนภพมองออกว่าเพื่อนรักสับสนอยู่ไม่น้อย ก่อนเลื่อนสายตามองดูที่มือข้างซ้าย
“ที่นายไม่ใส่แหวนของดาริกา ฉันพอมองออกแล้วว่าความรู้สึกของนายกำลังเปลี่ยนไป ฉันเห็นดาริกาใส่ติดตัวไว้ตลอด นายรู้ไหมเพราะอะไร เพราะดาริการู้ดีว่านายเป็คนใจอ่อนขนาดไหน เธอรู้จุดอ่อนของนายเป็อย่างดี ทั้งหมดก็อยู่ที่นายจะตัดสินใจ อย่าลืมนะ นายรวยกว่าเมื่อก่อนขนาดไหน สำหรับผู้หญิงบางคน ความรักมักผันเปลี่ยนไปตามเงินตรา” เจนภพกล่าวทิ้งท้ายก่อนย่างเท้าเดินออกไป
เสียงมือถือของดาริกาดังขึ้น ก่อนจะละสายตาจากวิวของคอนโดฯ หันมากดรับในทันที
“ว่าไงแม่”
“ขอเงินให้แม่หน่อยได้ไหม ข้าวสารหมด” น้ำเสียงของมารดาเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนหวาน ออดอ้อน
“เท่าไหร่”
“สามพันก็พอ”
“สามพัน! ข้าวสารอะไรสามพัน ดาไม่มีเงินมากขนาดนั้นนะแม่ และหนูก็เอาเงินติดตัวมาได้ไม่เยอะพอ ที่จะให้แม่เอาไปลงบ่อนหรอกนะ”
“เอามาเถอะ เดี๋ยวแกก็ได้จากอารัณย์อยู่แล้ว จะกลัวอะไร เล่นละครจนอารัณย์เขาเชื่อหมดแล้วนี่นา ตอนนี้แกก็ได้อยู่บ้านเขาแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก เป็ไง! บ้านของอารัณย์หลังใหญ่โตไหม นี่ อย่าลืมเข้าไปหาอารัณย์ตอนดึก ๆ ล่ะ รวบรัดให้กลับมาเป็ครอบครัวเดียวกันเร็ว ๆ” มารดาพูดกระตุ้นหว่านล้อม
“ตอนนี้เขาให้ดาออกมาอยู่ที่คอนโดฯ ไม่ได้ให้อยู่ที่บ้าน” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ
“แกว่าไงนะ” ป้าสายใจพูดด้วยความใ
“เขาไม่ยอมให้ดาอยู่ที่บ้านค่ะ”
“ได้ไงวะ ก็เขาดูรักแกจะตายไป”
“จะยังไงก็ช่างเถอะค่ะ แม่ไม่ต้องห่วง อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตัดขาดดาเสียทีเดียว เขาอาจจะยังโกรธดาอยู่ก็ได้ แต่ดาไม่สนหรอก ดารู้แต่ว่าจะไม่มีวันปล่อยเขาไปอีกเป็ครั้งที่สองอย่างแน่นอน”
“หึ! ั้แ่ได้กับไอ้ไมเคิลไป ดูแกจะมีเหลี่ยมขึ้นเยอะ ไม่เซ่อซ่าเหมือนเมื่อก่อน เอาล่ะ ฉันยังไม่อยากได้เงินแกตอนนี้ก็ได้” ว่าแล้วแม่สายใจ ก็กดตัดสายไป ก่อนที่ดาริกาจะกดเข้าไปเช็กอีเมล แล้วพบว่าไมเคิลส่งถ้อยคำหยาบคายด่ามาเป็สิบฉบับ ดาริการีบกดปิดไปในทันที
“ไอ้ฝรั่งชั่ว คิดเหรอว่ากูจะทนอยู่กับมึงไปตลอดชีวิต สารเลว” ดาริกานึกถึงวันที่โดนทุบตี ทำร้ายร่างกายและจิตใจอย่างหนักหนาสาหัส รังความเ็ปฝังใจมาถึงทุกวันนี้
หลังจากหมดเวลาทำงาน นับดาวแวะมาที่ห้างสรรพสินค้า เพื่อเดินดูเสื้อผ้าที่จะใช้ในวันอาทิตย์นี้ เธอเดินเลือกที่เหมาะสมอยู่หลายตัว ก่อนจะได้ชุดที่ดีที่สุด พร้อมกับรองเท้าผ้าใบแบบสบายอีกหนึ่งคู่ ก่อนเสียงมือถือดังขึ้น หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ร่างบางรับถุงจากพนักงานแล้วหันมากดรับพร้อมกับรอยยิ้มแสนสดใส
“มีอะไรคะพี่ภพ”
“เลยเวลาแล้ว ทำไมยังไม่กลับบ้าน”
“ดาวแวะมาซื้อของค่ะ กำลังจะกลับบ้านแล้ว พี่ภพทานอะไรหรือยัง ดาวจะได้ซื้อไปฝาก”
“โทรไปทำไมไม่ยอมรับสาย พี่เป็ห่วงแทบแย่” เสียงเข้มพูดดุ
“เอาน่า คุณพ่อกับคุณแม่ไปต่างประเทศสามเดือน ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ ว่าพี่ภพเกือบทำน้องสาวหาย”