ชายหนุ่มได้ตบแต่งภรรยาที่สุดแสนจะงดงามหากแต่ในคืนแต่งงาน กลับไม่สามารถแตะต้องนาง ไม่สามารถทะนุถนอมนางหรือแม้แต่นอนบนที่นอนของตนเองก็ยังไม่สามารถทำได้ เขาเพียงสามารถกอดเข่าของตนเองและพิงกำแพงอยู่ตรงมุมห้อง...
...เีเ่รู้สึกว่าโลกนี้ช่างน่าขันเสียจริง
แสงสว่างจากเทียนไขสีแดงส่องกระทบไปทั่วห้องที่ถูกตบแต่งใหม่ให้ความรู้สึกสวยงาม คนสองคนในชุดสีแดงเข้าสู่ความเงียบอันยาวนาน หนึ่งคนนั่งที่ขอบเตียง อีกหนึ่งนั่งขดตัวอย่างน่าสงสารที่มุมห้องเสียงเดียวที่สามารถได้ยินคือเสียงลมหายใจแ่เบาของทั้งคู่
ชั่วครู่หนึ่งเีเ่อดรนทนไม่ไหวและพูดออกมาอย่างจนปัญญาว่า “ท่านคง...ไม่ให้ข้าต้องทนอยู่อย่างนี้ทั้งคืนใช่มั้ย?”
ขนตาอันยาวโค้งของเซี่ยชิงเยว่กะพริบสั่นเมื่อเส้นสายร่างกายโค้งเว้านุ่มนวลค่อยๆเอนลงบนเตียง นางปลดสายรัดม่านและปล่อยผ้าม่านทิ้งตัวลงเีเ่เพียงสามารถมองเห็นเงาร่างนางจางๆ ภายใต้แสงเทียนลับสลัว ทันใดนั้นเซี่ยชิงเยว่พลันโบกมือเบาๆ บังเกิดสายลมเย็นะเืพัดพาเทียนไขสองเล่มดับไป...ส่งผลให้เีเ่นั่งอยู่ภายในความมืดของห้องนอน
“...”
หากไม่ใช่ว่ามันเป็ไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถสั่งสอนสตรีนางนี้แม้ว่ารูปลักษณ์นางจะเ็าสักเพียงไหน เขายังคงลงมือกับนางอย่างแน่นอน
“ก่อนหน้านี้ข้าเพียงล้อท่านเล่นเท่านั้นข้าเองก็ไม่ได้เมามาย ข้าไม่ได้ดื่มเลยแม้แต่จิบเล็กๆ ั้แ่เมื่อบ่าย...ล้อท่านเล่นหน่อยเดียวก็ไม่ได้หรือช่างไร้อารมณ์ขันซะจริง”
“ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้เมามาย”เซี่ยชิงเยว่ตอบอย่างเ็า “ที่ข้าเกลียดที่สุดคือผู้ชายที่จะปล่อยหนักปล่อยเบาที่ไหนก็ได้โดยไม่สนใจ”
...ถ่ายหนัก ถ่ายเบา ที่ไหนก็ได้?
หรือจะเป็...ตอนที่เขาขับสุราออกจากไข่มุกพิษ์?
บัดซบเอ๊ย!!!
ดวงตาของเีเ่เบิกกว้างพร้อมทั้งะโลุกขึ้นจากมุมห้องในทันที“ท่านกล่าวหาว่าข้าถ่ายเบาอย่างไร้ยางอายไปทั่ว? ท่านใช้ดวงตาข้างไหนมอง! ท่านเพียงได้ยินเสียงการเทสุราของข้า! เทสุรา...เทสุรา! ด้วยฐานะบุตรหลานตระกูลเซียวข้าไม่เคยกระทำสิ่งที่ไร้มารยาทและสกปรกเช่นนั้น! ท่านสามารถดูิ่ข้าเื่เส้นชีพจรที่พิการแต่ท่านไม่สามารถลบหลู่เกียรติและศักดิ์ศรีของข้าได้!!!”
ชั่วครู่หนึ่งหลังจากที่เีเ่หยุดร่ำร้อง เขาได้ยินเสียงเซี่ยชิงเยว่พูดอย่างบันเทิงใจว่า
“ข้าเพียงล้อท่านเล่นเช่นกัน”
“! # $ ……..”เีเ่แทบกระอักเื
อย่างสลดหดหู่เีเ่เดินกลับไปที่มุมของเขาและกลับไปนิ่งเงียบอีกครั้ง...สตรีนางนี้ช่างรู้จักปั่นหัวผู้คนนัก!
ปกติแล้วชายหนุ่มต้องนอนหลับอย่างสบายบนที่นอนของเขา แต่ในคืนแต่งงานเขากลับต้องนอนที่มุมห้อง...เขาจะหลับตาลงได้อย่างไร!หลังจากเก็บงำอยู่ครู่หนึ่ง เีเ่เปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง “เช่นนั้นท่านจะกลับไปวังเมฆาเยือกแข็งเมื่อใด? พรุ่งนี้? หรือมะรืนนี้ ?”
“!?” เซี่ยชิงเยว่
เีเ่หัวเราะเล็กน้อยและอธิบายอย่างใจเย็น“แม้ว่าข้าจะไม่รู้เื่ราวหรือแนวทางใดๆ ของวังเมฆาเยือกแข็งมากนักข้าตระหนักว่าพวกท่านรับแต่ศิษย์สตรีความรู้สึกรักเป็สิ่งต้องห้ามและทุกนางล้วนต้องเป็พรหมจรรย์มีสาวงามมากมายนับไม่ถ้วนอยู่ในสังกัดของวังเมฆาเยือกแข็งพร์และความสามารถของท่านล้วนเป็สิ่งหายากอาจบางทีท่านเป็พร์หายากยิ่งหนึ่งเดียวที่พวกมันค้นพบในรอบหลายร้อยปีไม่เช่นนั้น พวกมันจะยอมยกเว้นกฎเหล็กนี้ให้แก่ท่านได้อย่างไร?”
เซี่ยชิงเยว่ “...”
เีเ่ยกศีรษะขึ้นจ้องมองไปในความมืดมิดเหนือศีรษะบนเพดานห้อง “สำหรับท่านนั้นพวกมันจะทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อรับท่านเข้าเป็ศิษย์โดยเร็วที่สุดให้จงได้ สถานที่นั้นต้องเต็มไปด้วยผู้ฝึกวรยุทธ์อันแข็งแกร่งเป็จำนวนมากมายนับไม่ถ้วนที่คนธรรมดาไม่อาจพบเห็นได้แม้ชั่วชีวิตของพวกมันยังอาจเต็มไปด้วยของวิเศษมากมายสุดคณานับเช่นกัน ภายใต้เงื่อนไขนี้พื้นฐานพลังลมปราณของท่านต้องเพิ่มพูนขึ้นอย่างก้าวะโ ท่านควรกำลังเตรียมตัวจากไปในเร็ววันนี้ใช่หรือไม่?”
เซี่ยชิงเยว่ยังคงเงียบงันเป็เวลานานหลังผ่านไปชั่วครู่หนึ่ง นางตอบกลับมาอย่างแ่เบาว่า “ในหนึ่งเดือน”
“หนึ่งเดือน?”สุ้มเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของเีเ่ดังขึ้นและแปรเปลี่ยนเป็รอยยิ้มเขาก้มศีรษะลงเล็กน้อยและพูดว่า “ขอบคุณท่าน”
เซี่ยชิงเยว่ “?”
“ท่านคงต้องขออนุญาตยืดเวลาหนึ่งเดือนนี้ต่อพวกมันข้าสงสัยว่าวังเมฆาเยือกแข็งเต็มใจให้ท่านยืดระยะเวลาการเข้าสังกัดและอยู่กับคนพิการอย่างข้าตามความ้าของท่านหรือไม่ระยะเวลาหนึ่งเดือนค่อนข้างยาวนาน และท่านเองนับเป็ผู้มีพร์ล้ำค่าของพวกมันในอนาคต ท่านอาจสามารถบรรลุถึงขั้นเดียวกันกับประมุขวังเมฆาเยือกแข็งหรืออาจสามารถบรรลุขั้นสูงกว่า ผู้อื่นอาจหัวเราะเยาะ เหยียดหยามแม้แต่มองไม่เห็นหัวข้า หากบุคคลเช่นท่านผู้ซึ่งสามารถพัฒนาไปสู่ระดับที่ไม่อาจจินตนาการ กลับยินดีแต่งให้ท่านพยายามปกป้องและรักษาเกียรติยศของคนน่าสมเพชเช่นข้า...แม้จะรู้ว่าท่านทำไปทั้งหมดเพื่อตอบแทนบุญคุณครั้งสุดท้ายของบิดาข้ายังคงต้องขอบคุณท่าน”
“ไม่จำเป็”เซี่ยชิงเยว่ตอบกลับอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก แต่แท้ที่จริงแล้วจิตใจของนางแปรเปลี่ยนเป็หวั่นไหวเล็กน้อยจากคำพูดของเีเ่เขาพูดไม่ผิดแม้แต่น้อยทั้งเื่ที่ท่านอาจารย์ของนางบอกกับนางว่าผู้มีพร์เช่นนางเป็สิ่งหายากแม้แต่ในวังเมฆาเยือกแข็งเองก็ตามท่านอาจารย์ยังเคยบ่งบอกว่า หากเซี่ยชิงเยว่เข้าเป็ศิษย์วังเมฆาเยือกแข็งจริงนางมั่นใจว่าเซี่ยชิงเยว่จะสามารถก้าวข้ามขอบเขตลมปราณจิตแม้แต่บรรลุถึงระดับลมปราณปฐี...ระดับที่แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์อันดับหนึ่งแห่งเมืองเมฆาล่องเซียวเล่ย ยังไม่อาจบรรลุถึง
การบรรลุถึงขอบเขตลมปราณจิตก่อนอายุยี่สิบปี...สำหรับผู้คนในเมืองเมฆาล่องแล้วนี่เป็ความสำเร็จที่มิอาจจินตนาการได้
“ก่อนการแต่งงานข้าคิดว่าท่านจะเป็ดุจเดียวกับผู้คนภายนอกที่ดูถูกและหมางเมินต่อข้าพเ้าแต่ท่านกลับดีกว่าที่ข้าคาดคิดว่าท่านจะเป็ ท่านไม่เพียงรูปโฉมงดงาม ทั้งยังมีพร์สูงส่งทั้งมีจิตใจดีงาม ในฐานะสตรี ท่านสามารถเรียกได้ว่าเป็สตรีผู้สมบูรณ์แบบ”
เซี่ยชิงเยว่ “...”
“ถูกแล้วในเมื่อท่านเป็คนจิตใจดีงามแน่นอนว่าท่านคงไม่ปล่อยให้สามีของท่านนอนอยู่ตรงมุมห้องในคืนแต่งงานคืนแรกหรอกใช่หรือไม่? เตียงของข้ากว้างขวางแน่นอนว่าหากคนสองคนนอนรวมกันยังคงไม่ทำให้อึดอัด...”
ก่อนที่เีเ่จะพูดจบประโยครังสีอำมหิตเยือกเย็นพวยพุ่งข้ามห้องมาทำให้ชายหนุ่มต้องสั่นสะท้าน“หากท่านยังพูดเหลวไหลไม่หยุดปาก ข้าจะโยนท่านออกจากห้อง!”
เีเ่ชะงักคำพูดทันใดเขาปิดปากแต่โดยดีและย้ายก้นแข็งๆ กลับไปยังมุมห้องเดิมด้วยความขมขื่น
“มีใครบางคนมาที่นี่ ”เซี่ยชิงเยว่พลันบ่งบอกออกมา
ชั่วครู่หนึ่งเีเ่จึงได้ยินเสียงฝีเท้า หากเขาไม่ได้พยายามเงี่ยหูฟังเขาอาจไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเ่าั้เ้าของเสียงฝีเท้าคล้ายหยุดอยู่ที่อาณาเขตสวนหน้าบ้านเสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างระมัดระวังหยุดอยู่กึ่งกลางสวนและไม่ได้ก้าวเข้ามาอีก...เนื่องจากภายในห้องคือเซี่ยชิงเยว่ผู้ไม่อาจแตะต้องหลังจากสำรวจทั่วสวนหน้าบ้านอยู่นานเหมือนครึ่งค่อนคืนเ้าของเสียงฝีเท้าเ่าั้ล้วนจากไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้...เช่นเดียวกับเมื่อขามา...
...
มันเป็่เวลามืดค่ำแล้วและเซียวยู่หลงไม่สามารถหลับตาลงเขาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าวิตกกังวลหลายต่อหลายครั้ง
ประตูถูกเปิดออกและเสียงฝีเท้าอันรีบเร่งของเซียวหยางดังมาให้ได้ยินเซียวยู่หลงหรี่ตาลง ถามว่า “เป็อย่างไร?”
“...นี่...”เซียวหยางมองไปที่สีหน้าของเซียวยู่หลงและพูดออกมาอย่างระมัดระวังว่า“ข้าเพิ่งกลับมาจากตึกของเีเ่ เีเ่...มัน...คล้ายกับไม่ได้ถูกขังไว้ภายนอก”
“...” สีหน้าท่าทางอันเปี่ยมด้วยความหวังของเซียวยู่หลงพลันแปรเปลี่ยนไป
หัวใจของเซียวหยางเต้นถี่รัวเมื่อมันพูดอย่างรวดเร็วว่า“แต่พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็ห่วงเซี่ยชิงเยว่ไม่เคยชายตามองแม้แต่เ้าเด็กน้อยจากจวนเ้าเมืองหรือกระทั่งตระกูลยู่เหวินก็ไม่แม้แต่จะสนใจ นางจะสนใจเ้าขยะอย่างเีเ่ได้อย่างไรถึงมันจะไม่ได้ถูกขับไล่ออกจากห้องหอ...นี่อาจเป็เพราะนางสงสารมันนางคงไม่้าให้มันอับอายขายหน้า ...และถึงแม้มันจะอยู่ภายในห้องเดียวกับเซี่ยชิงเยว่ข้ายังคงไม่เชื่อว่าพวกมันทั้งสองจะนอนบนเตียงเดียวกัน เีเ่มันต้องนอนอยู่บนพื้นอย่างแน่นอนในตอนนี้...ต้องเป็เช่นนั้นแน่ๆ”
ใบหน้าอันดำทะมื่นสั่นกระตุกของเซียวยู่หลงหันไปทางทิศที่ตั้งของตึกที่อยู่อาศัยของเีเ่ดวงตาของมันจ้องเขม็ง กำหมัดแน่น “เซี่ยชิงเยว่คือสตรีที่ข้า้าและไม่มีใครขวางข้าได้!ข้าจะไปดูด้วยตาของข้าเองว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ข้าไม่มีทางให้มันแตะต้องนางได้แน่นอน!!!”
“ใช่แล้ว พี่ใหญ่”เซียวหยางตอบรับอย่างรวดเร็ว
.......
เีเ่ยังคงนอนขดตัวกลมดุจลูกหนังดูเล็กจ้อยเสียจนคล้ายประกอบขึ้นจากคนแคระเขายังคงตื่นเต็มตาอยู่ตรงมุมห้องท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด เขาเปิดเปลือกตาและยกมือซ้ายขึ้นมาจ้องดูไปที่กลางฝ่ามือในความมืด ปรากฏประกายแสงสีเขียวจางๆ ส่องออกมาจากไข่มุกพิษ์
บนดินแดนเมฆครามเพียงอาศัยพลังของไข่มุกพิษ์เีเ่เพียงคนเดียวสามารถก่อกวนสร้างคลื่นลมหายนะไปทั่วทั้งแดนดิน หากทว่าขณะเดียวกัน ได้ปลุกความแค้นส่วนรวมของทั้งแดนเมฆคราม...และนั่นเป็สาเหตุที่ทำให้พิษของไข่มุกพิษ์ถูกใช้จนเกือบหมด!
ไข่มุกพิษ์ได้รวมเข้าเป็ส่วนหนึ่งในร่างกายของเขาและเขาแทบจะััถึงพิษของมันไม่ได้เลย ก่อนการตายจากการถูกรุมทำร้ายของเขาเขาได้ใช้ไข่มุกพิษ์ในการเข่นฆ่าสังหารเหล่าผู้เข้มแข็งไปมากมายเขาดึงพลังพิษของไข่มุกพิษ์ออกมาใช้มากจนเกินปริมาณกระทั่งไข่มุกพิษ์ได้สูญเสียคุณสมบัติด้านพิษไป...การดึงออกมาใช้เกินปริมาณกับการใช้มากครั้งเกินไปเป็สองสิ่งที่แตกต่างกันหากใช้มากครั้งเกินไป มันสามารถค่อยๆ ฟื้นฟูตัวเองกลับมาได้ ทว่าการใช้เกินปริมาณคือการดึงต้นกำเนิดพลังออกมาใช้และเผาผลาญโดยตรงทำให้...อาจเป็ไปได้ว่าไข่มุกพิษ์อาจไม่สามารถฟื้นฟูสู่ความแข็งแกร่งเดิมได้อีกต่อไป
ไข่มุกพิษ์ในวันนี้เพียงมีความสามารถพื้นฐานของมันคือ การกำจัดพิษ การสกัดและการหลอมรวม...แน่นอนรวมทั้งความสามารถในการเป็มิติเก็บของได้อีกด้วย
ด้วยเส้นชีพจรลมปราณอันพิการและไข่มุกพิษ์ที่หมดคุณสมบัติแห่งพิษเขาคงไม่อาจกลายเป็คนสำคัญได้แม้แต่ในเมืองเล็กๆ แห่งนี้
แต่ความเป็จริงที่ไม่อาจทนทานได้ที่สุดก็คือ...การที่เขาไม่สามารถมีความสุขกับภรรยาของตนเองได้นี่แหละ!
หากเขา้าความแข็งแกร่งขั้นตอนพื้นฐานที่ควรต้องทำคือ การฟื้นฟูเส้นชีพจรลมปราณอันพิกลพิการนี้
เซี่ยชิงเยว่ค่อนข้างมั่นใจว่าเส้นชีพจรลมปราณของเขาไม่สามารถทำการรักษาได้ด้วยวิธีการปกติธรรมดาเช่นผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปทว่า สำหรับกับเีเ่ นี่ไม่ใช่การกระทำที่ไม่อาจเป็ไปได้เนื่องเพราะเขาคือผู้สืบทอดของหมอเทวดา! ท่านอาจารย์ของเขาได้ถ่ายทอดทฤษฎีทางการแพทย์มากมายแก่เขาเมื่อท่านเผชิญกับปัญหา ท่านควรตระหนักอยู่เสมอว่า เมื่อมีผลย่อมต้องมีเหตุเมื่อมีปัญหาย่อมต้องมีทางแก้ เมื่อมีคนเจ็บป่วย...ย่อมมีคนรักษาในโลกนี้ไม่มีโรคร้ายใดที่ไม่อาจรักษาบรรเทาได้และหากมีคนยืนยันว่ามีโรคที่ปราศจากทางรักษานั่นคือความอ่อนด้อยของแพทย์ผู้ทำการรักษาต่างหาก
เกี่ยวกับการรักษาเส้นชีพจรลมปราณพิการของตนเองนั้นเีเ่หมกมุ่นครุ่นคิดเื่นี้เกือบตลอดเวลาจนถึงขณะนี้เส้นชีพจรลมปราณของเขาไม่ได้พิการโดยกำเนิด หากแต่ถูกทำร้ายโดยผู้คนในภายหลังหลังจากผ่าน่ระยะเวลาการเติบโต เส้นชีพจรลมปราณของเขาล้วนใช้การไม่ได้ส่งผลให้ชายหนุ่มไม่สามารถแม้แต่จะใช้พลังการรักษาขั้นพื้นฐานได้
ในการทำลายเส้นชีพจรลมปราณที่พิการทิ้งและเสริมสร้างขึ้นมาใหม่เีเ่้าวัตถุสามชนิด...
“ฮูหยินข้าท่านหลับแล้วหรือไม่?”เซี่ยวเช่อเปิดปากถาม
หลังจากการรอคอยอย่างยาวนานเขาไม่ได้รับคำตอบใดๆ
“อะแฮ่ม... อะแฮ่ม...ฮูหยินข้า ท่านยังไม่หลับจริงๆ ใช่มั้ย?”เีเ่เสนอหน้าถามอีกครั้ง
“ชื่อของข้าพเ้าคือเซี่ยชิงเยว่!”เซี่ยชิงเยว่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเ็า
“ข้ารู้ว่าท่านเรียกว่าเซี่ยชิงเยว่”เีเ่สะกิดเกาที่หางคิ้วตนเองพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงแปร่งแปลกว่า “ฮูหยินข้ามีบางสิ่งอยากขอร้องท่าน”
“เรียกข้าว่าเซี่ยชิงเยว่!” นางพูดอย่างกรุ่นโกรธ
“โอ้ ก็ได้!” เีเ่ผงกศีรษะ ด้วยหนังหน้าที่ด้านหนาเขาถามอีกครั้ง “ฮูหยินข้า หลังจากที่ท่านขึ้นสู่วังเมฆาเยือกแข็งท่านสามารถหาหญ้าวิเศษเจ็ดลมปราณ ลูกแก้ว์ชีพจรม่วง และยาเม็ดจากสัตว์อสูรลมปราณปฐีได้หรือไม่? ท่านจะสามารถรวบรวมวัตถุทั้งสามสิ่งนี้ได้มั้ย?”
…………….
จบไปอีกตอน
นิยายเื่นี้กำลังเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆโรแมนติกได้ไม่นาน เดี๋ยวนางจะเผชิญดราม่า พลัดพรากจากบ้านเกิดและเมียรัก เข้าสู่เส้นทางแห่งฮาเร็มเอ๊ย! ไม่ใช่ๆ เข้าสู่เส้นทางแห่งการผจญภัย
แต่ๆๆเื่นี้ไม่ใช่นิยายแนวหมอเทวดาแน่นอนจ้ะ ยืนยันว่าบู๊เืสาด ก็แหมพระเอกนางอาฆาตซะขนาดนั้น ถ้าเป็หมอก็หมอปีศาจอ่ะ ไม่มีผลตอบแทน...ไม่ได้แก้แค้น...ไม่ทำไม่ใช่หมอเทวดาแน่นอน ตอนแรกๆ จะเฉื่อยหน่อย ก็นางยังกากอยู่กร่างมากเดี๋ยวโดนตบเกรียน ไม่ได้ๆ
ส่วนคนที่รอฉาก 18+นั้น…
...ยังคงต้องรอต่อไป นะจ๊ะๆๆ 5555
3K
![[เรื่องสั้น]ผมได้รุ่นน้องหน้าสวยเป็นผัวงั้นหรอ!?](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1726823942_47940902.webp)
![[มี E-book]ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายในนิยายยุค 70](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1720873913_19531445.webp)
