“ ไอ้น้องบ้า ข้าเป็พี่พวกเ้านะเว้ย อย่าให้ข้าออกไปได้นะ ข้าจะสั่งโบยพวกเ้าคนละร้อยไม้ คอยดูนะ”
องค์ชายรองโวยวายอยู่หน้าประตูปิรามิด อยู่กับราเชน และคนอื่นๆ ก็ได้แต่บ่นออกมาอย่างไม่พอใจที่องค์ชายสี่ทำเื่แบบนี้
“ ข้างในมีอะไร ทำไมทุกคนเหมือนจะให้ความสนใจกันนัก” ราเชนเอ่ยออกมาอย่างสงสัย
“ เ้ามันโง่ไม่รู้อะไร ข้างในมีความลับของราชวงศ์หลี่ของเรา เฮ้อ..ไหนๆ ก็ไม่อาจเข้าไปได้แล้ว ข้าบอกกับเ้าก็ได้ ข้างในมีหยกวิเศษ เป็หยกลัญจกรของปฐมจักรพรรดิหลี่เทียน หากองค์ชายคนใดได้ จะได้เป็จักรพรรดิครองแผ่นดิน เสด็จพ่อเองก็ต้องยอมรับ ทำตามคำสั่งของบรรพบุรุษ ข้าคงไม่ได้เป็แล้วรัชทายาทแล้ว ฟ้าหนอฟ้า เหตุใดส่งข้ามาเกิดแล้ว ไยต้องส่งเ้าสี่ เ้าเจ็ดมาเกิดอีกด้วย ฟ้าช่างไม่ยุติธรรมเลย”
องค์ชายรองถึงกับคุกเข่าร่ำไห้กับพื้นอย่างเวทนา แต่ว่า สายตาของอาจารย์ไป๋เซียง และคนอื่นๆ คล้ายกับว่า ไม่ยอมให้ทหารเพียงหยิบมือมาขัดขวางพวกเขาไม่ให้เข้าไปข้างในได้ แต่ละคน ก็ร่วมปรึกษากันอย่างลับๆ ราเชนเองไม่สนใจพวกมันได้แต่หันไปมอง ร่างของกิเลนไฟที่ตอนนี้ ถูกตีขาทั้งสี่ข้างจนหักไม่อาจเคลื่อนไหวได้ โซ่เหล็กเย็นก็ปล่อยไอความเย็นออกมา ร่างของมันที่เป็เปลวไฟก็ดับมอดลง กลายเป็สัตว์ที่ไร้พลัง นอนหายใจรวยริน ไม่มีใครสนใจมันแม้แต่น้อย
ราเชนเองก็ใช่เป็คนดีมีเมตตา เพียงแต่ว่าเห็นคมเขี้ยว และ กรงเล็บของมันดูแหลมคมมันวาว ราวกับทองคำ เลยอยากเข้าไปััดูว่าเป็ทองคำจริงหรือเปล่า จึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
“ เฮ้ย นี่เ้าจะทำอะไร” ต้าเฉิงถามอย่างแปลกใจแต่ก็เดินตามไปด้วย
“ ข้าอยากรู้ว่าเล็บกับฟันของมันเป็ทองคำหรือเปล่า”
ต้าเฉิงก็เข้าไปดูใกล้ๆ เช่นกัน
“ อืม ไม่ใช่ทองคำ แต่ว่ามันแข็งแกร่งจริงๆ” ราเชนนำมีดนิรนามกรีดไปที่กรงเล็บของมันพบว่า รอยที่กรีดลงไป กลับยังคงเป็สีทองราวกับทองคำ
“ พระเ้า นี่มันเหมือนทองคำจริงๆ ด้วย เป็ไปได้อย่างไรวะเนี่ย”
ราเชนเอ่ยขึ้นมา พร้อมคิดว่า กำลังจะตัดนิ้ว และ เลาะเขี้ยวของมันออกมา แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นแววตาของเ้ากิเลนไฟ ที่มีคราบน้ำตาเอ่อล้นออกมา มันส่งสายตามาที่ราเชนด้วยความเ็ปรวดร้าว ราเชนที่มายืนมองใกล้ๆ ถึงกับสะท้อนใจหวนคิดถึง สิงโตจ้าวป่าที่เขาเคยถูกเขาไล่ล่าที่ป่าฝึกฝน ในวัยที่เขาเพิ่งจะอายุได้เพียง 9 ปี มันถือว่ามันเป็สัตว์คือสัตว์ขนาดใหญ่ มันฆ่าสัตว์อื่นๆ ตาย ด้วยการตะปบด้วยกรงเล็บของมันเพียงคราเดียว มันเห็นราเชนที่ยังเด็ก มันเลยไม่ใส่ใจ เดินผ่านไปเหมือนกับผ่านต้นไม้ที่ตายไปแล้ว แต่ว่า มันหารู้ไม่มันกำลังเผชิญหน้ากับ มัจจุราชตัวน้อยที่ถูกฝึกฝนมาเพื่อฆ่าราชสีห์อย่างมันโดยเฉพาะ
มันถูกราเชนน้อย แทงด้วยมีดสั้นเข้าที่คอ และ เหนือหัวใจของมัน ไปสองแผลอย่างรวดเร็ว มันถึงกับสะดุ้งเฮือก ขึ้น แววตาราชสีห์ของมันมองมาที่เด็กน้อยอย่างแปลกใจ แม้จะยังไม่รู้สึกเ็ปในตอนแรก เพราะคมมีดที่แทงเข้าคอและหัวใจนั้นมันรวดเร็วยิ่ง แต่พอผ่านไปแค่สามสี่ลมหายใจ ราชสีห์ตัวใหญ่อย่างมันถึงกับหน้ามืด ขาหน้าทรุดลงไปกับพื้น เืไหลนองไปทั่ว มันอ้าปากคำรามอย่างโกรธแค้น แต่ว่า เืที่ถูกแทงที่คอ และ หัวใจ ไม่อนุญาตให้ร่างกายของมันเคลื่อนไหวได้อีก
มันหอบหายใจแรง กระชั้นชิด แล้วก็ค่อยๆ หายใจลงอย่างช้าๆ สลับกระตุกบ้าง จนเืออกจากปากและจมูกของมัน ในชีวิตของราชสีห์เ้าป่าอย่างมัน ไม่เคยคิดเลยว่าจะ ถูกมนุษย์ตัวน้อย เข่นฆ่าอย่างง่ายดายเช่นนี้ แววตาของมันเต็มไปด้วยความปวดร้าว คลั่งแค้นฟ้าดินที่สร้างมันขึ้นมาให้มีอำนาจ แข็งแกร่ง แต่ว่ากลับให้มันจบชีวิตลงเพราะเด็กน้อยที่แม้จะยกขาข้างหนึ่งของมันยังไม่ไหว
แค้นโชคชะตาที่ไร้ยุติธรรมต่อมันยิ่งนัก
ราเชนวัยเก้าปี เดินเข้าไปใกล้ๆ ราชสีห์ตัวใหญ่ แล้วจ้วงแทงเข้าไปที่บริเวณหัวใจของมันอีก สามครั้งรัวๆ ดวงตาของราชสีห์ที่คลั่งแค้นไม่มีวันสงบก็ค่อยๆ ปิดตาลงไปอย่างช้าๆ เหมือนกับ เช่นเดียวกับ ราเชนในร่างหยางเฟยหลงที่ใช้มีดนิรนาม แทงลงไปที่หัวใจกิเลนไป 1 แผล ร่างของมันถึงกับสะดุ้งเฮือก แววตาของมันก็ค่อยๆ หายจากการคลั่งแค้น อ้าปากคายลูกแก้วสีทองออกมาจากปากของมัน แล้วก็สิ้นใจไปในทันที
ราเชนไม่รู้ว่ามันคืออะไร รีบหยิบลูกแก้วสีทองขึ้นมา ยืนมองด้วยความสงสัย
“ มันคืออะไรเนี่ย?” ต้าเฉิงเดินเข้ามา แล้วเอ่ยด้วยความสงสัย
“ ไม่รู้ บางทีมันอาจจะเอาไปขายได้ ช่วยกันเลาะเขี้ยว กับ เล็บของเ้ากิเลนไฟกันเถอะ” ราเชนเอ่ยจบ ก็กำลังจะเลาะเขี้ยวของมัน แต่ทว่า ร่างของมันกลับพลันมีแสงไฟปะทุขึ้นไปทั้งร่าง เผาทำลายร่างของมันจากภายใน ราเชนกับ ต้าเฉิงถึงกับต้องถอยกรูดออกมา ร่างที่ใหญ่โตของกิเลนไฟถูกไฟเผาไหม้จนกลายเป็เถ้าถ่าน ปลิวไปในอากาศ ไม่เหลือแม้แต่กระดูก ส่วนกรงเล็บ และ เขี้ยว ก็กลายเป็เถ้าถ่านไม่เหลือเช่นเดียวกัน
“ บ้าเอ้ย ทำไมกลายเป็แบบนี้วะ” ราเชนถึงกับบ่นอุบ เสียดายกรงเล็บ และ เขี้ยวของกิเลนไฟ จากนั้นต้นไม้กิเลนไฟที่ยืนต้นอย่างโดดเดี่ยว ก็เกิดไฟลุกไหม้ตายตามไปด้วยเช่นเดียวกัน
“ โอ้..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?” ต้าเฉิงเอ่ยด้วยความสงสัย
“ ใครจะไปรู้ได้” ราเชนเอ่ยออกมาเบาๆ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงของ องค์ชายรองที่ยืนอยู่ปากทางเข้าปิรามิด ะโออกมาว่า
“ หยางเฟยหลง เ้าคือองครักษ์ของข้านะเว้ย รีบตามข้าเข้าไปในปิรามิดเร็ว”
ราเชนเลยหันไปมองเห็น องค์ชายรองหลี่คัง ยืนอยู่กับ อาจารย์ไป๋เซียง และ อาจารย์ิเยว่ พร้อมกับลูกศิษย์ ส่วนด้านข้าง คนขององค์ชายสี่ถูกจัดการจนสลบ ทุกๆ คน กำลังทยอยกันเข้าไปด้านใน แต่ว่า การที่ราเชนได้ลูกแก้วสีทองนั้น หาได้รอดพ้นจากสายตาของ อาจารย์ไป๋เซียงไม่ พอราเชนเดินเข้ามา อาจารย์ไป๋เซียงก็เอ่ยออกมาว่า
“ แก่นโลหิตกิเลนไฟ นับว่าเป็ของวิเศษ ปกติสัตว์อสูรเหล่านี้จะไม่มอบแก่นโลหิตของตนให้กับผู้ใดง่ายๆ แต่มันให้กับเ้า โชคดีแท้ๆ แม้ว่าเ้าไม่อาจนำมันไปใช้ได้ แต่ว่าหากเ้าพบกับสัตว์อสูรที่ภักดีต่อเ้า ก็ให้มันกินซะ มันจะสามารถหลอมรวมพลังของกิเลนไฟ แล้วนำพลังวิเศษของมันมาใช้ได้ ระวังอย่าให้คนอื่นได้รู้ว่าเ้ามีของสิ่งนี้ ไม่เช่นนั้น เ้าได้ถูกฆ่าตายแน่ๆ”
“ แล้วอาจารย์ไม่สนใจ?”
“ ไม่” อาจารย์ไป๋เซียงเอ่ยสั้นๆ แล้วเดินนำหน้า ทุกๆ คนไปไม่พูดเื่นี้กับราเชนอีก
องค์ชายรองหลี่คัง เดินอยู่ใกล้วราเชนไม่ห่าง แล้วเข้ามากระซิบข้างหู ราเชนเบาๆ ว่า
“ สถานที่นี้ เสด็จพ่อเคยบอกว่า มันเป็สุสานของเหล่าเทพเ้า ดังนั้น มนุษย์อย่างพวกเราไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามารบกวน ความสงบสุขของพวกท่าน เ้าต้องระวังตัวเอาไว้ด้วย อย่าลืมเ้าต้องคุ้มกันข้าให้ออกจากป่าลับแล อย่างปลอดภัย เมื่อข้าได้เป็รัชทายาทแล้ว ข้าจะแต่งตั้งให้เ้า เป็หัวหน้าองครักษ์ของข้า”
“ แล้วข้าจะได้เป็อะไร” ต้าเฉิงเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เพราะเขาก็อยู่ติดกับราเชนได้ยินคำพูดอย่างชัดเจน
“ เ้าก็จะได้เป็รองหัวหน้าองครักษ์ยังไงเล่า”
“ เงียบก่อน” ราเชนยกมือให้ทั้งสองหยุดพูด เพราะเห็นป้ายในมือขององค์ชายรองพลันมีเสียงกระพริบถี่ขึ้น
“ มันคือสัญญาณอะไร?”
ราเชนเอ่ยอย่างแ่เบา
“ พระบิดาเคยบอกว่า หากมันส่องแสงรัวๆ แบบนี้ แสดงว่า มันเข้าใกล้หยกลัญจกรเข้าไปทุกทีแล้ว” องค์ชายรองเอ่ยอย่างตื่นเต้น
แต่ทันใดนั้นเอง อาจารย์ไป๋เซียงที่เดินนำหน้าทุกคน ก็เอ่ยออกมาว่า
“ ข้าได้กลิ่นเื ทุกๆ คนระวังตัวด้วย”
ราเชนเองก็ได้กลิ่นคาวเืเช่นกัน ทางเดินในปิรามิด เป็พื้นทางเดินล้วนเป็หินก้อนใหญ่ ผนัง ด้านข้าง ถูกฝังเอาไว้ด้วย ไข่มุกราตรี จำนวนมาก พอมีคนเข้ามา มันก็เปล่งแสงสีขาวนวล ส่องประกายราวกับแสงนีออน ราเชนเพิ่งเคยเห็นไข่มุกราตรี เป็ครั้งแรก ในใจคิดว่า ก่อนที่จะออกไป คงต้องงัดแงะพวกมันเอากลับไปด้วย น่าจะได้หลายเงิน
แล้วกลุ่มของอาจารย์ไป๋เซียงก็หยุดลง ด้านหน้ามีซากศพของทหารขององค์ชายสี่ และ เหล่าชาวยุทธ์สำนักต่างๆ รวมทั้งคนของสำนักบุปผา์ มีคนของตระกูลเมิ่ง และ มีศิษย์สำนักเมฆาม่วง ล้วนตายกันเกลื่อน แต่ละศพนั้นคล้ายถูกสัตว์ขนาดใหญ่กัดกระชาก แขนขา กระเด็นไปติดผนัง พื้นมีแต่เืไหลนองเต็มไปหมด อาวุธมีด ดาบ ธนู ล้วนหักสะบั้น
“ นี่มันเกิดอะไรขึ้น” อาจารย์ิเยว่ประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น
“ น่าจะเป็สัตว์ที่มีกรงเล็บ และ คมเขี้ยวที่แหลมคม ดูจากรอยเืที่มีรอยเท้าของสัตว์ร้ายตัวนี้ ตัวของมันน่าจะใหญ่พอๆ กับ เ้ากิเลนไฟ แต่มันดูมีหลายตัว และโจมตีอย่างกระทันหัน บางคนยังไม่ทันชักอาวุธมาเลยด้วยซ้ำ แต่ว่าบางคนอาจใช้อาวุธโจมตีใส่มัน แต่ไม่อาจทำอะไรมันได้ ทุกๆ คน ใครไม่อยากไปต่อ ก็รีบถอยกลับไปดีกว่า” อาจารย์ไป๋เซียงเห็นอันตรายแบบนี้ก็หันไปมองหน้าศิษย์ทุกๆ คน แต่ละคนล้วนมองซากศพอย่างหวาดกลัว เริ่มหันมองหน้ากัน เพื่อตัดสินใจว่าจะก้าวเดินไปต่อดีหรือไม่
ในขณะนั้น มีแต่ราเชนกับต้าเฉิง กำลังหาทรัพย์สินมีค่าของศพที่เพิ่งตาย พร้อมกับรวบรวมอาวุธเพื่อเก็บเอาไว้ขาย เหมือนไม่สนใจว่า อาจารย์ไป๋เซียงกับคนอื่นๆ กำลังตัดสินใจว่าจะไปต่อหรือ ถอยหลังดี
“ หยางเฟยหลง เ้าจะโลภไปถึงไหนกัน ข้าบอกแล้ว ว่าหากออกไปได้ ข้าจะมอบเงินค่าจ้างให้กับเ้ายังไงเล่า” เสียงขององค์ชายรองหลี่คังเอ่ยทำลายความเงียบของคนอื่นๆ
“ หากท่านตายในนี้แล้วข้าจะไปเอาค่าจ้างจะใครล่ะ” ราเชนไม่สนใจ ยังคงเก็บอาวุธ และหาทรัพย์สินมีค่าต่อ
จนกระทั่ง มีเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังกรีดร้อง แล้ว ก็วิ่งออกมาจากด้านหน้า เป็จำนวนมาก
“ เกิดอะไรขึ้น” อาจารย์ิเยว่ เอ่ยถามคนที่กำลังวิ่งออกมาคนแรก
“ ปีศาจ อสูรปีศาจ ไม่เอาแล้ว ข้าไม่อยู่แล้ว” ชายคนนั้นรีบวิ่งหนีเพื่อจะไปทางออกปิรามิดทันที
แล้วคนจำนวนมาก ก็วิ่งกรูกันออกมาหลายสิบคน หนึ่งในนั้นมี คนของตระกูลเมิ่ง มีลุงเมิ่งซี วิ่งหนีออกมาด้วย พอเห็นราเชนก็ร้องะโว่า
“ เฟยหลง รีบหนีออกไปจากที่นี่เร็ว”
“ ท่านลุง ข้างหน้ามี...?”
ราเชนกำลังจะอ้าปากถาม แต่ทว่า ไม่ต้องถามแล้ว เพราะมีสัตว์ร้ายกระโจนข้ามทุกๆ คน มายืนอยู่ตรงจุดใกล้ทางออก แล้วใช้กรงเล็บของมัน ตวัดฟาดออกไป ชายคนที่วิ่งหนีมาเป็คนแรก ถึงกับถูกกรงเล็บที่มือของมันตัดขาดเป็สองท่อน มันจับเอาส่วนหัวของมนุษย์กัดกินเข้าปากเสียงดับ กร๊อบ !!
“ นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย”
ราเชนเห็นหน้ามันชัดๆ พลันนึกถึงสัตว์ประหลาดจากต่างดาว มันมีกรงเล็บยาว ราวกับหมาป่า หัวของมันเป็มีลักษณะยาวคล้ายกับจรเข้ ปากของมันมีคมเขี้ยวเหมือนกับปลาฉลาม มีหางยาวแต่ปลายหางของมันแหลมคมเหมือนกับหัวทวน
ิัของมันดำขลับ ราวกับหนังแมงป่อง แต่มันมีขาและแขนสองข้าง ยืนได้เหมือนกับมนุษย์
“ ยิง” เสียงของอาจารย์ไป๋เซียงะโออกไป ศิษย์ทุกๆ คนยกธนู และหน้าไม้ที่ติดตัวมา ระดมยิงใส่เ้าสัตว์ประหลาดหัวจรเข้ เป็จุดเดียว
ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆๆ !!!!.............
1K
