“มาจับขาพี่ จะเอาอะไรครับ” ชานนท์หยุดเดิน แล้วย่อตัวนั่งลงหลังจากมีมือเด็กน้อยเขย่าชายเสื้อ เป็เด็กชายตัวเล็กหน้าตามอมแมม เด็กน้อยพูดจาจับใจความไม่ได้ เขาพยายามฟังอยู่นานสองนานจึงลุกขึ้นเพื่อหาตัวช่วย ก่อนที่หนูนาจะเดินกลับมา
“มีอะไรหรือคะ”
“เด็กจะเอาอะไรไม่รู้ ผมฟังเขาไม่ออก” หนูนามองดูกิริยาร้อนรนของเด็กชายตัวเล็กครู่หนึ่ง
“ฉันเดาว่าเขาน่าจะพูดไทยไม่ได้”
“มีอะไรกันหรือครับ” คนขับรถและผู้ใหญ่บ้านเดินกลับออกมา แล้วถามด้วยความสงสัย ก่อนที่ทุกคนจะหันมองเด็กน้อยเป็จุดเดียวกัน
“อ่อ เขามาทวงยาครับ พอดีผมลืมไปเลย” ผู้ใหญ่บ้านพูดแล้วยิ้มแก้เก้อ ก่อนจะหันเดินกลับบ้านแล้วไปหยิบยาพาราเซตามอลมาส่งให้เด็กชายตัวเล็ก ชานนท์หันมองหน้าหนูนาก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ทำไมต้องมาขอยาจากผู้ใหญ่บ้านด้วยเหรอครับ”
“แม่เขาเป็ไข้หวัดมาสองสามวันแล้ว ยาทุกชนิดที่ได้รับบริจาคมา ผมจะเป็คนรับผิดชอบแจกจ่ายให้กับลูกบ้านที่ป่วย เราต้องใช้ยาอย่างประหยัดเพราะหายาก ถ้าจะเข้าในเมืองไปซื้อเราก็ไม่มีเงินมากพอหรอกครับ”
“เด็กคนนี้ชื่ออะไรหรือคะ”
“เขาชื่อบูเดอ บ้านอยู่ถัดจากนี่ไปอีกสองสามหลัง” หนูนาพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะปล่อยให้เด็กชายตัวเล็กวิ่งกลับบ้านไปเตรียมยาให้แม่ หนูนาเดินตามผู้ใหญ่บ้านไปยังบ้านดังกล่าวที่วางแพลนไว้ แต่ความเงียบและสายตาของหญิงสาวทำให้ชานนท์จับสังเกตได้
“คุณกำลังคิดอะไรอยู่”
“ฉันกำลังคิดว่าใครกันที่บริจาคสร้างโรงเรียน บริจาคยา และสิ่งของจำเป็ให้กับพวกเขา แล้วคนบริจาคเจอหมู่บ้านนี้ได้อย่างไร แปลกดีนะคะ” หนูนาหันมาคุยกับชานนท์ด้วยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน รอยยิ้มในขณะที่เธอพูดช่างสวยงามจนชายหนุ่มไม่อาจละสายตาได้ อยู่ๆ ความรู้สึกอยากก็เข้าแทรกเป็พักๆ หากแต่ชายหนุ่มพยายามข่มหัวใจตัวเองไว้ ความจริงแล้วเธอสวยงามเกินกว่าเขาจะเด็ดเล่นเหมือนเช่นหญิงอื่นที่ผ่านมา
“คุณหนูนาครับ บ้านนี้ทอผ้าใช้เอง ลายผ้าก็สืบต่อกันมารุ่นต่อรุ่น ไม่ทราบว่าคุณหนูนาชอบไหม” หญิงสาวเดินเข้าไปมองลายผ้าที่หญิงสาวกำลังนั่งทออยู่ ก่อนคลี่ยิ้มแล้วหันมาทางผู้ใหญ่บ้าน
“ที่นี่นอกจากจะทำเกษตรแล้ว ยังทอผ้าด้วยหรือคะ”
“ครับ เื่เกษตรเมื่อก่อนเราไม่เก่ง ผลผลิตมีแค่กิน แต่ไม่พอขาย แต่หลังจากมีผู้บริจาคเงินเข้ามา เขาส่งคนมาช่วยสอนการเกษตรให้เราด้วยโดยใช้ทฤษฎีของในหลวง ตอนนี้แม้ชาวบ้านไม่ร่ำรวย แต่ก็ไม่อดอยากเหมือนเมื่อก่อน”
“ผู้บริจาค” หนูนาทวนคำพลางหันใบหน้าหวานไปหาชานนท์ ที่มองเธออยู่อย่างไม่ละสายตา ก่อนดวงตาคมนั้นทำให้หนูนาชะงัก พลันเลื่อนสายตากลับมายังลายผ้าที่ว่า”
14K
