บทที่ 1
ทันทีที่เครื่องบินเจทลำที่โดยสารมาบินผ่านออกจากกลุ่มเมฆซึ่งเสมือนผ้าคลุมสีเท่าผืนใหญ่, แชน นอน เฮย์ รีบยืดตัวขึ้นมองฝ่ากระจกหน้าต่างมัว ๆ ของตัวเครื่องออกไปภายนอก ภาพที่เธอได้เห็นคือทิวทัศน์ของตัวเมืองใหญ่แห่งมลรัฐอลาสก้า ซึ่งยังมิได้เห็นอย่างชัดเจนนัก ขุนเขาทะมึนตั้งรายล้อมตัวเมืองไว้สูงเสียดฟ้าแฝงยอดไว้ในหมู่เมฆต่ำลงไปบนพื้นดินคือหมู่บ้านที่กระจัดกระจายกันอยู่ทั่วคล้ายจะร้อยรัดไว้ด้วยถนนสายเล็ก ๆที่เมื่อมองลงมาจากที่สูงและดูประหนึ่งสายตาข่ายในระยะไกลเช่นนี้อีกเช่นกันที่ตึกรามสูง ๆ หลายแห่งอันบ่งบอกถึงความเป็ตัวเมืองนั้นจะมองเห็นเป็เพียงรูปทรงสี่เหลี่ยมสีเท่า ๆ ซึ่งเมื่อเครื่องลดระยะเพดานบินลงแล้วยอดตึกเ่าั้ก็คล้ายจะหายไปโดยสิ้นเชิง
ลึกลงไปในหัวใจสาวน้อยอดรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ได้เพราะเธอหวังจะได้เห็นตึกรามบ้านช่องที่โอ่อ่า บริเวณตัวเมืองที่กว้างใหญ่ไพศาลกว่านี้อย่างน้อยในความเป็เมืองหลวงเช่นเดียวกันก็ควรจะมีความภาคภูมิอยู่อย่างที่เมืองฮิวสตัน มลรัฐเท็กซัสอันเป็บ้านเกิดของเธอมี, แต่ทว่าความคิดเปรียบเทียบเช่นนั้นมิได้ค้างอยู่ในใจนานนักเนื่องด้วยความตื่นเต้นเมื่อนึกไปถึงจุดหมายปลายทางของการเดินทางในครั้งนี้มีอิทธิพลเหนือกว่า
ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มของแชนนอนเฮย์ เป็ประกายยามที่เอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้ตามเดิม รอยยิ้มจาง ๆปรากฏขั้นตรงมุมปากเมื่อนึกไปถึงความรื่นรมย์ทั้งหลายอันจะเกิดขึ้นหลังจากที่การเดินทางไกลครั้งนี้ของเธอได้สุดสิ้นลงไล้มืออยู่บนแหวนหมั้นที่สวมอยู่ในนิ้วนางข้างซ้ายหัวเพชรหน้าตัดรูปสี่เหลี่ยมที่ประดับอยู่บนเรือนแหวนวงนั้นคล้ายจะเป็เครื่องรางที่บอกถึงความโชคดีแสงสลัวภายนอกตัวเครื่องไม่อาจจะซ่อนความกระวนกระวายใจของเธอไว้ได้
แรงะเืเกิดขึ้นเบาๆ ขณะที่ล้อเครื่องบินแตะลงบนรันเวย์เครื่องบินแท็กซี่ไปตามทางชั่วครู่ขณะที่เครื่องยนต์ผ่อนกำลังความเร็วลงชีพจรในเรือนกายของสาวน้อยเต้นตัวแรงขึ้นอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะเรือนผมสีน้ำตาลปนแดง ซึ่งเมื่อ 20 นาทีที่แล้วมานี่เองที่เธอเพิ่งจะหวีใหม่ให้เข้ารูปเรียบร้อย แถมยังตกแต่งใบหน้าเสียใหม่ด้วยจนงดงามสดใส,แชนนอน้าให้ตัวเองสวยที่สุด เพื่อริคจะได้พบกับสาวน้อย “ผมสีทองแดง...ดวงตาสีน้ำตาล” อย่างที่เขาชอบเรียกเธอในครั้งนี้หลังจากที่ไม่ได้พบกันมานานแรมเดือน
ซึ่งช่างเป็่แรมเดือนที่สุดแสนจะว้าเหว่เปลี่ยวเปล่าอะไรเช่นนั้นนึกถึงภาพของตัวเองที่ดวงตาฉ่ำชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาวันที่ไปส่งเขาที่สนามบินตอนที่ริคเดินทางมาอลาสก้า, คำมั่นสัญญาที่ต่างได้พร่ำฝากไว้ให้แก่กันและรสจุมพิตดูดดื่มซาบซึ้งอันเกิดขึ้นจากความอาลัยอาวรณ์อย่างที่สุด, และหลังจากนั้นแม้จะมีจดหมายและโทรศัพท์จากริคบ้างก็ดูน้อยครั้งและทิ้ง่ระยะเวลาห่างกันมากซึ่งยิ่งทำให้แชนนอนรู้สึกอ้างว้างว้าเหว่ในการจากกันในครั้งนี้อย่างสุดแสน
ริคได้ให้คำมั่นสัญญาไว้ว่าทันทีที่เขาได้ทำงานในบริษัทที่มีหลักประกันมั่นคงหาบ้านช่องห้องหอได้โดยเรียบร้อยแล้วเขาจะรีบจดหมาย หรือโทรศัพท์มาบอกให้เธอทราบไม่น่าจะมีอะไรมาทำให้มันต้องเนิ่นนานเลยจดหมายฉบับล่าสุดที่แชนนอนได้รับจากเขามาถึงเมื่อเดือนกว่าแล้วตอนปลายเดือนกรกฎาคมหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้รับข่าวคราวของเขาอีกจนกระทั่งเมื่อต้นเดือนกันยายน ที่ผ่านมานี่เองเธอได้รับซองของเอกสารฉบับหนึ่ง เอกสารฉบับนั้นคือตั๋วเครื่องบินเดินทางเที่ยวเดียวมายังเมืองแอนโชเรจแห่งนี้ ไม่มีอะไรอื่นอีกแม้แต่จดหมาย หรือแม้แต่โน้ตสั้น ๆสักตัว, แต่ทว่าการได้รับตั๋วเครื่องบินนั้นก็ยังความกระจ่างแจ้งให้เธอเกินพอแล้วเพราะมันเท่ากับบอกให้รู้ในทันทีว่าริค้าให้เธอเดินทางมาอยู่กับเขาความหวาดหวั่นพรั่นใจมาตลอดที่ว่า นิคอาจจะหมดรักเธอแล้ว หายไปจากใจทันทีและบัดนี้แชนนอนก็ได้ออกเดินทางมาสู่อ้อมแขนของริคแล้ว
สาวน้อยต้องใช้เวลาอยู่เกือบอาทิตย์ที่จะจัดข้าวของและเตรียมตัวสำหรับการเดินทางในครั้งนี้...ข้าวของบางชิ้นก็เอาติดตัวมาได้แต่บางอย่างก็ต้องจัดเตรียมส่งมาทางเรือสำหรับพ่อกับแม่นั้นจะบินตามมาในปลายสัปดาห์หน้า เพื่อร่วมในพิธีสมรส, และท่านทั้งสองก็ลงความเห็นพ้องต้องกันว่าเธอกับริคนั้นคลั่งพอกันทั้งคู่ที่ยอมละทิ้งชีวิตความเป็อยู่อันสุขสบายอากาศที่แสนจะอบอุ่นในเมืองกัลฟ์ โคสท์ของเท๊กซัสมาอยู่ในเมืองที่เย็นเยียบแห่งอลาสก้าเช่นนี้แต่แชนนอนคิดว่าตัวเองเข้าใจความคิดของริคโดยเฉพาะในเื่ของการเป็คนที่ชอบผจญชีวิตได้เป็อย่างดีรวมทั้งความปรารถนาใคร่จะได้เป็นักบุกเบิกชาวอเมริกันรุ่นสุดท้ายอีกโสดหนึ่งด้วย
และด้วยความมุ่งมั่นที่จะได้ร่วมชีวิตกับเขาทำให้เธอมีความเห็นคล้อยตามคู่หมั้นอยู่มากแต่ขณะเดียวกันสาวน้อยก็ยอมรับกับความจริงที่ว่ามันอาจจะได้เป็์อย่างที่คิดฝันไว้ว่าจะได้เห็นอยู่
แม้ว่าพ่อกับแม่จะได้ทำในทุกสิ่งทุกอย่างอันจะแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าตั้งใจจะกีดกันมิให้ลูกสาวต้องเดินทางมาหรือโยกย้ายมาพำนักพักพิงในเมืองอื่นแต่ก็ฉลาดพอที่จะไม่เอ่ยปากห้ามตรง ๆ , เมื่อมาถึงวัย 23 เช่นนี้แล้วแชนนอนก็ไม่จำเป็ต้องรับฟังความคิดเห็นในเื่ของการเลือกคู่อีกต่อไปและเธอก็หมั้นหมายกับริคมา
กว่าปีแล้วด้วยดังนั้นการแต่งงานของเธอจึงมิได้เกิดขึ้นเพราะความงมงายอย่างแน่นอน
บัดนี้่เวลาที่เธอจะได้พบกับคู่หมั้นใกล้เข้ามาเต็มทีเพราะเครื่องบินเคลื่อนใกล้ตัวอาคารสนามบินเข้ามาแล้วเมื่อสัญญาณเตือนขึ้นให้ปลดเข็มขัดนิรภัยออกได้สว่างวูบหนึ่งแชนนอนก็ก้มลงดึงกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากใต้ที่นั่งดึงเสื้อคลุมขนสัตว์สีน้ำเงินเข้มจากชั้นวางของเหนือศีรษะแล้วจึงได้เข้าคิวกับคนอื่น ๆ เพื่อลงจากตัวเครื่อง
นอกจากสัมภาระที่ใส่อยู่ในกระเป๋าที่คล้องไหล่ไว้, กระเป๋าเดินทางและเสื้อคลุมตัวหน้าหนักแล้วแชนนอนรู้สึกเหมือนตัวเองเกือบจะลอยละล่องตัวปลิวออกไปได้มองตรงไปยังผู้คนกลุ่มเล็ก ๆ ที่มายืนรอรับผู้โดยสารคนอื่น ๆอยู่ตรงบริเวณประตูทางออก สอดส่ายสายตาหาร่างสูง ๆ สะโอดสะองของริคโดยเฉพาะศีรษะที่ปกคลุมไว้ด้วยเส้นผมสีบลอนด์เข้มที่เคยคุ้นตาทุกใบหน้าที่มองตอบมาบอกถึงความสนใจ และหวั่นไหวในรูปโฉมของเธออยู่ ยามที่เธอพยายามสอดส่ายสายตาหาริคในท่ามกลางคนแปลกหน้าเ่าั้
เมื่อเธอมิได้พบหน้าค่าตาของเขาในทันทีเหมือนที่ได้มุ่งหวังตั้งใจไว้แต่แรกฝีเท้าของแชนนอนก็ลดความเร็วลง ซึ่งทำให้ผู้โดยสารคนอื่น ๆที่เดินตามหลังมาต้องพลอยชะงักตามกันไปด้วยก่อนที่เธอจะเดินออกจากแถวและสอดส่ายสายตาหาริคต่อไปอีกแววในดวงตาที่รุ่งโรจน์เป็ประกายอยู่เมื่อครู่หม่นลงด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจและสับสนเพราะริคไม่ได้อยู่บริเวณนั้นเอาเลยจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะกวาดสายตาหาสักเท่าใดก็ตามแชนนอนยืนรีรออยู่ตรงช่องทางเดินด้านนอกจนกระทั่งผู้โดยสารทุกคนลงจากเครื่องบินหมดแล้ว และแต่ละคนนั้นบ้างก็มีผู้มารับหรือมิฉะนั้นก็เดินเลยไปรับกระเป๋าแล้วแต่ริคก็ยังไม่มาอยู่นั่นเอง
เธอได้ส่ง่โทรเลขล่วงหน้าแจ้งวันเวลาที่จะมาถึงไว้อย่างชัดเจนแล้ว...ก็แล้วมันเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาเล่า? ...แชนนอนเดินตามผู้โดยสารคนอื่น ๆเข้าไปรับกระเป๋าตามระเบียบ, และความคิดที่ว่าริคอาจจะไปรอเธออยู่ตรงนั้นก็ได้ทำให้สาวน้อยเร่งฝีเท้าขึ้น
แต่ ณที่นั่งก็ยังไม่มีริคอยู่ดี มิได้มาจอดรถรออยู่บริเวณนั้นด้วย, แชนนอนซึ่งขณะนี้มีกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ถึง3 ใบรายล้อมอยู่ เดินไปหยุดอยู่ใต้ชายคามองออกไปในแสงสีเทาและกลุ่มเมฆทึบทะมึนที่กำลังเคลื่อนตัวต่ำลงมา เหมือนจะปิดกั้นทุกสิ่งทุกอย่างไวอย่างใจคอไม่ดีนัก
เธอพยายามที่จะไม่แสดงความวิตกกังวลในความผิดหวังครั้งนี้ออกมาให้ปรากฏพบข้ออ้างที่จะอธิบายเหตุผลที่ว่าทำไมเขาจึงไม่มารอรับเธอได้บางที...อาจจะเป็เพราะเขากำลังทำงานหนัก ไม่อาจจะปลีกตัวมารับเธอได้แต่เขาก็น่าจะฝากบอกอะไรไว้กับเ้าหน้าที่ของสายการบินให้เธอรู้บ้างถ้าเช่นนั้นสาเหตุที่สร้างความผิดหวังให้เธอในครั้งนี้ก็เห็นจะเหลืออยู่อีก 2 ประการคือมันจะต้องมีความผิดพลาดในโทรเลขที่เธอส่งมาไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งอาจจะบอกเวลาการมาถึงที่ผิดพลาดไป, หรือมิฉะนั้น ริคอาจจะไม่ได้รับเลยด้วยซ้ำ...แต่ทว่าริคเองนี่นาที่มุ่งหวังตั้งใจจะได้พบเธอ...เขาเป็คนส่งตั๋วเครื่องบินให้เธอเดินทางมาเอง...
1K
