ตอนที่ 7 แผนการของคุณแม่
เช้าวันรุ่งขึ้น
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก...นัสตื่นหรือยังลูก” เสียงคุณแม่ดังขึ้นที่หน้าห้องนอนของผมแต่เช้าผมหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียง เป็เวลาสองโมงเช้าแล้ว พอดีเมื่อคืนผมหาสถานที่ท่องเที่ยวที่ผมอยากจะไปดึกไปหน่อย ก็เลยตื่นสายอย่างที่เห็นนี่แหละแต่คุณแม่มีธุระอะไรกับผมแต่เช้าถึงได้มาเคาะประตูเรียกตอนนี้
“คร๊าบ...”
“ตื่นหรือยังลูกอาบน้ำแล้วตามแม่ลงไปด้านล่างหน่อยนะ”
“คร๊าบเดี๋ยวผมตามลงไป” ผมะโตอบคุณแม่ แล้วผมก็ลุกขึ้นจากที่นอนเดินเข้าห้องน้ำไปแบบงัวเงีย
หลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วผมก็เดินลงมาชั้นล่างตามที่คุณแม่บอก แล้วผมก็เหมือนจะเห็นใครสักคนนั่งอยู่ด้วยซึ่งผมเห็นแค่ทางด้านหลังของเธอเท่านั้น เป็ผู้หญิงผมยาว
“อ้าวมาแล้ว ดูสิใครมาหา” ผู้หญิงที่นั่งหันหลังให้ผมเธอหันหน้ามาพอดี
“น้องลิน...”
“ค่ะลินเอง” ลินลี่คือลูกสาวเพื่อนคุณแม่อีกคนแต่คนนี้ผมสนิทและรู้จักกับเธอั้แ่เด็กๆแล้วคุณพ่อคุณแม่ของลินลี่ชอบเอาเธอมาเล่นกับผมบ่อยๆแล้วหลังจากที่ครอบครัวของเธอย้ายไปอยู่ที่เมืองนอก เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยแต่เห็นว่าพักหลังๆ ครอบครัวของเธอย้ายกลับมาแล้ว
“น้องลินมาได้ยังไงครับ” ผมเดินเข้าไปนั่งข้างๆเธอดีใจที่ได้เจอน้องลินอีกครั้ง
“ก็คุณป้าโทรไปบอกว่าพี่นัสกลับมาแล้วพอลินได้ข่าวลินก็เลยแวะมาเยี่ยมพี่นัสไงคะ นี่ลินก็ซื้อขนมมาฝากพี่นัสด้วยนะคะ”
“ขอบคุณมากนะครับที่หลังน้องลินไม่ต้องลำบากเลยครับ”
“ไม่เป็ไรเลยค่ะ ลินยินดีเื่แค่นี้เอง”ลินลี่ตอนเด็กๆก็ว่าน่ารักแล้วโตมาก็สวยไม่ใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย
“คุยกันไปก่อนนะเดี๋ยวป้าไปดูอาหารในครัวก่อน เดี๋ยวจะได้ทานข้าวพร้อมกันเลย”คุณแม่พูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมกับลินลี่แล้วท่านก็กำลังลุกและจะเดินออกไป
“ค่ะคุณป้า”
“ตานัสดูแลน้องดีๆล่ะ” สายตาของคุณแม่ผิดปกติอย่าบอกนะว่าคุณแม่กำลังจะจับคู่ให้ผมกับน้องลินอีกแล้วสำหรับผมกับน้องลินเราเป็ได้แค่พี่น้องกันเท่านั้น เห็นและรู้จักกันมาั้แ่เด็กๆผมคงคิดกับเธอมากไปกว่าพี่น้องไม่ได้
“ครับคุณแม่” ผมตอบรับเพื่อไม่ให้เป็การเสียมารยาทอีกอย่างผมกับน้องลินเราก็เคยสนิทกันมาก่อน ถึงมันจะเป็่ในวัยเด็กก็ตาม
“พี่นัสกลับมาหลายวันแล้วเหรอคะ” เธอชวนผมคุย
“สองสามวันแล้วครับ”
“อ่อค่ะ แล้วพี่ภีร์กับพี่เข็มไม่อยู่บ้านเหรอคะบ้านเงียบเชียว”
“ไม่อยู่หรอกครับพี่ภีร์กับพี่เข็มส่วนมากจะนอนที่คอนโด นานๆทีถึงจะกลับมานอนที่บ้าน”พี่ชายกับพี่สาวของผมเป็แบบนี้ก็เพราะคุณแม่นั่นแหละ
“อย่างนี้คุณป้าก็เหงาแย่ซิคะเอาอย่างนี้ไหมคะ เดี๋ยวลินจะมาบ่อยๆ คุณป้าจะได้ไม่เหงาด้วยดีไหมคะ”เอ่อ...ถ้าผมจะตอบว่าไม่ต้องมา จะเสียมารยาทหรือเปล่านะ
ผมเริ่มรู้สึกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพฤติกรรมตอนนี้ของน้องลินแล้วเหมือนคุณแม่จะไปพูดให้ความหวังอะไรน้องลิน สักอย่างหรือเปล่าซึ่งแน่นอนผมไม่มีทางเล่นด้วยแน่ และถ้าเธอมาทุกวัน ผมคงต้องออกไปหาคอนโดอยู่เหมือนพวกพี่ๆแน่
“แล้วน้องลินไม่ได้ทำงานเหรอครับพี่เกรงใจน่ะ” นี่เป็ข้ออ้างและการปฏิเสธทางอ้อมของผมถ้าคนฉลาดก็น่าจะพอมองออก
“แหม มีบริษัทเป็ของตัวเองจะเข้าตอนไหนก็ได้จริงไหมคะ”
“ครับ พี่เกรงใจน้องลินน่ะครับคุยกับคนแก่น่าเบื่อจะตาย” เพราะตอนนี้ผมเริ่มเบื่อคุณแม่แล้วเมื่อวานนัดมีนาให้ที่ร้านอาหาร วันนี้มาหาถึงที่บ้านแต่เช้าแล้ววันต่อๆไปจะนัดใครให้ที่ไหนอีกนี่ ห้องนอนเลยดีไหม
“พี่นัสอย่าปฏิเสธลินทางอ้อมสิคะ” อ้าว...ก็รู้นี่
“แหมน้องลินก็คิดมาก พี่ก็แค่เกรงใจ”
“ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ลินยินดีจริงๆ”ตอนนี้ถ้าใครเห็นสีหน้าของผมจะเห็นว่าสีหน้าเริ่มเปลี่ยนแล้ว
“ครับถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่น้องลินเลยครับ” จากตอนแรกผมกะว่าจะไปเที่ยวสักอาทิตย์ตอนนี้อยากเปลี่ยนเป็ไปสักปีแล้วครับ
“อาหารตั้งโต๊ะเสร็จแล้วจ๊ะป่ะหนูลินตานัสทานข้าวกัน” คุณแม่เดินเข้ามาตามผมกับน้องลินไปทานข้าวผมกับน้องลินก็เลยลุกแล้วเดินตามคุณแม่ไปนั่งที่โต๊ะภายในห้องอาหาร
“บ้านเงียบจังเลยนะคะแล้วคุณลุงล่ะคะคุณป้า”
“วันนี้คุณลุงเข้าบริษัทจ๊ะไปั้แ่เช้าแล้วแหละ”
“อ่อค่ะกับข้าวน่าทานทั้งนั้นเลยนะคะคุณป้า”
“น่าทานก็ทานเยอะๆเลยนะเนี่ยของโปรดของพี่เขาทั้งนั้นเลย” ดูวันนี้คุณแม่จะอารมณ์ดีเป็พิเศษผมยิ้มให้ท่านนิดนึงเมื่อท่านพูดถึงผมให้น้องลินฟัง
ผมนั่งทานอาหารไปเงียบๆโดยมีคุณแม่ของผมกับน้องลินนั่งคุยกันไปเรื่อยๆแล้วประโยคหนึ่งที่ผมรู้สึกสะดุดก็คือ...
“เดี๋ยวอิ่มแล้วออกไปเที่ยวกันสิลูกพาพี่เขาไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย พี่เขาพึ่งจะกลับมาน่าจะอยากหาคนพาเที่ยว...จริงไหมนัส” คุณแม่นะคุณแม่นี่ผมเห็นว่าเป็คนรู้จักหรอกนะถึงได้ยอม
“จริงครับ” พี่ภีร์พี่เข็มช่วยผมด้วย...ผมรู้แล้วว่าทำไมพวกพี่ๆถึงไม่อยากอยู่บ้านรู้อย่างนี้ผมตามคุณพ่อไปบริษัทก็ดี
หลังจากมื้ออาหารเช้าจบลงผมกับน้องลินก็พากันเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อที่จะไปหาที่เที่ยวกันตามที่คุณแม่ชงเมื่อสักครู่นี้ที่จริงเื่เที่ยวไม่มีปัญหาสำหรับผมหรอกครับ แต่ที่มีปัญหาคือความสัมพันธ์ที่ลินลี่กำลังคิดไปไกล ซึ่งผมไม่มีทางเล่นด้วยแน่
“พี่นัสอยากไปเที่ยวที่ไหนดีคะ” ลินลี่เอื้อมมือของเธอมาจับมือผมเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้ม ซึ่งผมก็รู้สึกในิดๆกับการกระทำของเธอ
“แล้วแต่น้องลินเลยครับ พี่ยังไงก็ได้” สำหรับน้องลินผมรู้สึกกับเธอเป็แค่น้องสาวเท่านั้นแล้วผมก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจของเธอจนเกินไปแต่ถ้าผู้หญิงที่เข้ามาหาผมไม่ใช่ลูกสาวของเพื่อนคุณแม่ผู้ชายอย่างผมจะไม่เล่นตัวเลยสักนิด แต่ที่ไม่อยากเล่นด้วยเพราะไม่อยากมีปัญหาตามมาทีหลัง
“ถ้าอย่างนั้นไปช๊อปปิ้งซื้อของตากแอร์เย็นๆกันดีกว่าไหมคะ”
“ได้ครับ”
“ขอลินติดรถพี่นัสไปด้วยนะคะพอดีลินให้คนขับรถที่บ้านมาส่ง” ต้องวางแผนกับคุณแม่มาแล้วแน่ๆคงไม่ใช่ความบังเอิญ
“ได้ครับ ถ้างั้นเราไปกันเลยดีกว่าไหม” รีบๆไปจะได้รีบกลับสงสัยผมต้องโทรไปจองโรงแรมแล้วพรุ่งนี้ก็ออกเดินทางเลยดีกว่า อยู่ไม่ได้แล้ว
“ไปค่ะ”
ทางด้านปลายฟ้า
ภายในห้องของโรงแรมหรู ฉันนอนเล่นจนรู้สึกเบื่ออยากจะกลับบ้านแล้ว แต่ก็ต้องรอพี่ชายทำธุระให้เสร็จก่อนซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าธุระของพี่ดินคืออะไร แต่เหมือนกับว่าเขาจะมาหาใครสักคนที่นี่ขอไปด้วยก็ไม่ให้ไป ฉันก็เลยี้เีเซ้าซี้
“พี่ดินก็ยังไม่ยอมกลับอยู่แต่ในห้องแบบนี้ก็เบื่อจะแย่” ฉันบ่นอยู่คนเดียวภายในห้องเพราะที่กรุงเทพฉันไม่มีเพื่อนหรือรู้จักกับคนที่นี่เลยออกไปเดินเล่นดูหนังสักเื่ดีกว่า คิดได้แล้วฉันก็เลยแต่งตัวออกไปเรียกแท็กซี่สักพักฉันก็มาถึงที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
532
![อยู่อย่างเดียวดาย[นิยายสั้น]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1577963398_10791446.webp)
