ช่างซ่อมป่วนวังจอมมาร

        หลินเหมยนับศิลาปีศาจในถุงเป็๲รอบที่สามของวัน

ผลลัพธ์ยังคงเหมือนเดิม สามสิบเจ็ดศิลา

        หนี้หนึ่งแสนสองหมื่นศิลาปีศาจ ทรัพย์สินทั้งหมดสามสิบเจ็ดศิลา

หลินเหมยรู้สึกว่าตนเองกำลังพยายามใช้ช้อนตักน้ำในทะเลสาบให้แห้ง

ต่อให้นับอีกพันรอบ ตัวเลขก็ไม่น่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้

        “ศิษย์พี่...” อู๋ซือโผล่หน้ามาจากอีกฝั่งของโต๊ะ

         “ท่านคิดจะจ้องมันจนออกลูกออกหลานหรือขอรับ "

        “หากมันออกลูกออกหลานได้จริง ข้าคงยกมันเป็๞บรรพบุรุษไปแล้ว” หลินเหมยตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

        อู๋ซือหัวเราะแห้ง ๆ

        “ต่อให้มันออกลูกออกหลานจริง ก็ยังใช้หนี้ไม่หมดอยู่ดีนะขอรับ”

        หลินเหมยนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

        “เ๯้าพูดถูก”

        “...”

        “เช่นนั้นคงต้องให้มันออกเหลนด้วย” 

        อู๋ซือถึงกับยกมือกุมหน้า

        “เ๯้ามามีอะไร” หลินเหมยถามพลางเหน็บถุงศิลาไว้ที่เอว

        “ศิลาจันทราดับที่ใช้หลอมแก่นศาสตราอสูรหมดเกลี้ยงเลยขอรับ! ข้าลืมไปเสียสนิทว่าต้องเบิกของเพิ่ม”

        “แค่ของหมดก็ไปซื้อเพิ่มสิ”

        หลินเหมยตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางหยิบค้อนตีอักขระขึ้นมา

        “แต่...แต่ตลาดปีศาจอยู่นอกเขตวังนะขอรับ” อู๋ซือเกาศีรษะอย่างลำบากใจ “ข้าตัวคนเดียวจะขนกลับมาได้อย่างไรตั้งสิบกระสอบ”

        มือของหลินเหมยชะงักไปเล็กน้อย

        “นอกเขตวังหรือ”

        “ขอรับ”

        “ไกลหรือไม่”

        “นั่งรถอสูรครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว”

        หลินเหมยพยักหน้าช้า ๆ 

        ๻ั้๹แ๻่ถูกกักบริเวณ นางก็วนเวียนอยู่แต่ในหอศาสตรา ข่าวสารที่ได้รับมีเพียงเ๱ื่๵๹ศาสตราชำรุดกับของวิเศษที่รอซ่อม ส่วนเ๱ื่๵๹พันธะแฝดนั้น ไม่มีผู้ใดพูดถึงเลย บางทีการออกไปตลาดปีศาจอาจทำให้นางได้ยินอะไรบ้าง

        “ช่างเถิด”  นางวางค้อนลงบนโต๊ะ

        “ข้าไปกับเ๽้าก็ได้”

        อู๋ซือเงยหน้าขึ้นทันที

        “จริงหรือขอรับ?”

        “จริง”

        หลินเหมยตอบหน้าตาย

        “ถือเสียว่าข้าออกไปช่วยเ๯้าขนของ”

        แล้วค่อยแวะหาข่าวสักเล็กน้อย แน่นอนว่าประโยคหลัง นางไม่ได้พูดออกไป

        อู๋ซือถอนหายใจโล่งอกทันที “ข้ารู้อยู่แล้วว่าศิษย์พี่ต้องไม่ทอดทิ้งข้า!” พูดจบก็หันหลังวิ่งออกไป “ข้าจะรีบไปขอตราอนุญาตเดี๋ยวนี้!”

        ข่าวการเดินทางออกนอกวังของช่างซ่อมศาสตราคนใหม่ถูกส่งไปยังตำหนักจอมมารอย่างรวดเร็ว องครักษ์ในชุดเกราะดำสนิทค้อมกายลงรายงาน ขณะที่เยี่ยอู๋ฉีกำลังจรดพู่กันลงบนม้วนตำราโบราณ

        “นางจะไปตลาดปีศาจกับศิษย์น้องของนางพ่ะย่ะค่ะ”

        ปลายพู่กันของเขาหยุดชะงักลงกลางคัน หมึกสีดำหยดหนึ่งซึมลงบนกระดาษสาเกิดเป็๲รอยด่าง เขาวางพู่กันลงอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้เนื้อดี 

        “ตลาดปีศาจหรือ” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบดังเดิม จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน

        “นำรายงานการค้าของเดือนนี้มาให้ข้า” องครักษ์ชะงักไป

        “ตอนนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

        “มีปัญหาหรือ”

        “มะ...ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์รีบก้มศีรษะลงทันที

        เพียงแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย ตลาดปีศาจอยู่ภายใต้การดูแลของวังมารก็จริง และทุกเดือนก็มีการส่งรายงานบัญชีเข้ามาตามปกติ

        ทว่าในความทรงจำของเขาตลอดเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านมาท่านจอมมารไม่เคยลงไปตรวจสถานที่ด้วยตนเองเลยแม้แต่ครั้งเดียววันนี้กลับสนใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน ช่างเป็๞เ๹ื่๪๫บังเอิญเสียจริง

        บรรยากาศของตลาดปีศาจคึกคักกว่าที่หลินเหมยจินตนาการไว้มาก เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าและเสียงต่อรองราคาดังสลับกันไปทั่วทั้งถนนแผงลอยสองข้างทางเต็มไปด้วยสินค้าสารพัดชนิด ๻ั้๹แ๻่ผลไม้สีสดที่ไม่เคยพบเห็นในโลกเดิม ไปจนถึงศาสตราอสูรโบราณที่แผ่ไอพลังเย็นเยียบออกมาจาง ๆ

        อสูรนานาพันธุ์เดินขวักไขว่ไปมาบางตนมีเขาโค้งงอกอยู่กลางหน้าผาก บางตนมีปีกสีดำพับอยู่ด้านหลัง ขณะที่บางตนมีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากมนุษย์เลยแม้แต่น้อย

        กลิ่นเนื้อย่างร้อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นเครื่องเทศและสุราผลไม้จนอบอวลไปทั่วทั้งตลาด 

        หลินเหมยสูดหายใจเข้าลึกอย่างอดไม่ได้ ๻ั้๫แ๻่ทะลุมิติมา นางแทบไม่ได้ออกจากหอศาสตราเก้าอัปยศเลย เมื่อเทียบกับกองเศษเหล็ก เตาหลอม และกำแพงหินสีเทาที่เห็นทุกวัน สถานที่แห่งนี้ดูมีชีวิตชีวาจนน่าเหลือเชื่อ

        “ศิษย์พี่หญิงขอรับ ร้านศิลาจันทราดับอยู่ทางโน้น” อู๋ซือชี้ไปยังร้านใหญ่ท้ายตลาด

        “เ๽้าไปซื้อของก่อนเลย ข้าขอเดินดูของแถวนี้สักครู่ เดี๋ยวตามไป” นางบอกปัดพลางกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างสนใจ แสร้งทำเป็๲ดูเครื่องประดับที่ทำจากเขี้ยวสัตว์อสูร แต่ในใจกลับกำลังมองหาร้านขายของวิเศษหรือร้านรับซ่อมของเก่า