พอหันมาอีกที ก็เห็นต้องตานั่งโซ้ยผัดมาม่าท่าทางเอร็ดอร่อยโดยมีน้ำส้มวางอยู่ข้างๆ เมลดายืนกอดอกมองแล้วยิ้มออกมา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้แล้วรีบเข้าครัวอีกครั้ง จากนั้นก็ทำเช่นเดียวกับที่ทำให้ต้องตา
“เมไม่รู้ว่าพี่สิงห์ชอบกินอะไรแต่นี่คือของโปรดเม หวังว่าจะชอบนะคะ” ตรงหน้าคือข้าวผัดเบคอนแบบง่ายๆแต่รสชาติของมันอร่อยอย่าบอกใคร นั่นเพราะเมลดาทำมาจากใจ
แต่ธูปยังไม่ทันจะหมดก้านร่างของชายคนหนึ่งก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ศาลพระภูมิ นั่นทำให้ท่านพระภูมิผู้ซึ่งมีหน้าที่คอยปกป้องบ้านหลังนี้มาตลอดหลายสิบปีออกมาต้อนรับ
“ท่าน…มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือไม่”
“ไม่มีหรอกท่านข้าแค่แวะมาหาเ้าบ้าน เพราะเธอเก็บของของข้าไว้” ชายผู้มาใหม่เอ่ยบอกแต่ถ้าจะให้ถูกต้อง ควรเรียกว่า ‘ยมทูตผู้มาใหม่’น่าจะถูกต้องมากกว่า
เขาผ่านเส้นทางนี้อยู่หลายครั้งแต่ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องแวะเข้ามาเพื่อคุยกับเ้าของบ้านด้วยเื่สำคัญ ยมทูตคุยกับ มนุษย์ ฟังดูน่าตลกไม่น้อย
“เม…” ต้องตาที่ััพลังงานบางอย่างได้ เอ่ยเรียกเมลดาแล้วหันมาหาโดยในปากยังเคี้ยวเส้นบะหมี่อยู่
“มีอะไรพี่ตาทำไมหน้าซีดอย่างนั้นอ่ะ” ปรกติหน้าต้องตาก็ออกจะซีดๆ อยู่แล้วแต่เวลานี้ยิ่งดูซีดมากกว่าเดิมอีก
“ท่านยมมาข้าไปก่อนนะ” เอ่ยจบก็หายแวบไป เมลดาทำตาปริบๆ อย่างงุนงง
“ท่านยม ยมไหนพี่ตาพี่ตาอย่าพึ่งไปสิ กลับมาบอกเมก่อนว่าท่านยมตนไหนกำลังมา”
“ข้าเอง” เสียงที่ได้ยินทำให้เมลดาหันขวับกลับไปมอง ทันทีที่เห็นว่าใคร เธอถึงกับใจเต้นไม่เป็จังหวะใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนหยุดไม่ได้ โลกทั้งโลกของเธอดูสดใสขึ้นมาทันทีเมื่อได้พบคนที่เธออยากพบ
“พี่สิงห์”เมลดาอยากเดินเข้าไปกอดอันเดรสเหลือเกิน แต่กลับทำไม่ได้อย่างที่ใจคิดนั่นเพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางๆ กั้นเธอกับเขาอยู่สิ่งนั้นอาจเรียกกว่าลมหายใจก็เป็ได้
อันเดรสยังคงดูหล่อเหลาไม่แพ้ยามเมื่อเขายังมีชีวิตยิ่งใส่สูทผูกไท เซ็ตผมมาเต็มยศก็ยิ่งหล่อเข้าไปอีก แบบนี้จะมีบรรดาผีสาวๆหลงรักยมทูตรูปงามบ้างหรือเปล่านะ
“ข้ามาขอสมุดรายชื่อของข้าคืน”ประโยคที่ได้ยิน ทำให้เมลดาหลุดออกจากภวังค์
“สะ…สมุดอะไรคะ เมไม่เห็นจะรู้เื่เลย” เมลดาเลิ่กลั่กอย่างมีพิรุธ
“อย่ามาโกหกข้ารู้ว่าเ้าเอาสมุดส่วนที่เหลือของข้าไป ข้าขอคืน” อันเดรสเดินตรงมาหาเมลดาเธอจึงมีโอกาสได้มอง ได้สบตาเขาใกล้ๆ อีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งคิดถึงและยิ่งรัก
“เมไม่รู้เื่สมงสมุดอะไรนั่นจริงๆนะคะ สาบานได้”
“เ้ารู้ไหมว่ากำลังพูดปดอยู่กับใคร”เสียงกังวานของยมทูตหนุ่มดังไปทั่วบริเวณ ทำเอาบรรดาผีๆ กระเจิงกันไปเป็แถวรวมถึงต้องตาด้วย
ส่วนท่านพระภูมิก็ได้แต่ชะเง้อมองอยู่ห่างๆนั่นเพราะการที่ยมทูตจะมาพูดคุยกับมนุษย์เช่นตอนนี้ ไม่ได้เกิดกันง่ายๆ
“รู้ค่ะเมรู้ว่าตอนนี้เมกำลังพูดอยู่กับใคร แต่เมไม่ได้โกหกหรือถ้าพี่สิงห์ไม่เชื่อลองค้นดูก็ได้” คนที่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็อะไรคือเมลดา แต่เพราะเธอยังอยากพบอันเดรสอยู่หญิงสาวจึงต้องยื้อทุกทางเพื่อให้ได้พบเขา เพราะไม่รู้ว่าวันไหนเขาจะจากไปหรือไม่รู้ว่าวันไหนเธอจะมองเห็นเขาเป็ครั้งสุดท้ายอีก
“ข้าไม่ได้ชื่อสิงห์ข้าคืออันเดรส” ยมทูตหนุ่มแก้ต่างชื่อตัวเอง นั่นทำให้เมลดายิ้มออกมา
“อันเดรสคือชื่อจริงส่วนสิงห์คือชื่อเล่นของพี่ จำไม่ได้เหรอคะ”
“ข้าจำได้เพียงแค่ว่าข้าชื่ออะไรและมีหน้าที่อะไรเท่านั้น”คำตอบของยมทูตหนุ่ม พลอยทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเมลดาจางหายไปด้วย
“ถ้างั้นพี่สิงห์ก็คงลืมเมไปหมดแล้ว”
“แต่ไม่เป็ไรค่ะลืมไปแล้วก็ลืม เดี๋ยวเมช่วยฟื้นความทรงจำให้” เศร้าได้ไม่นาน เมลดาก็ยิ้มแฉ่งนั่นเพราะใครจะโชคดีเท่าเธอ ได้พบ ได้อยู่ใกล้ ได้สบตาคนที่รักแม้ตอนนี้จะอยู่กันคนละภพและเขาก็จำเธอไม่ได้ก็ตามที
“เ้าพูดอะไรของเ้า”
“แล้วนี่ถ้าหาสมุดไม่เจอพี่สิงห์ทำไงคะ” เหตุผลที่ถามไปแบบนี้ ก็เพื่อจะได้หาทางออกให้อันเดรสแต่เนิ่นๆ
“ข้าต้องมีสมุดนั่นเพื่อรับและส่งิญญาถ้าไม่มีิญญาพวกนั้นก็จะกลายเป็ิญญาเร่ร่อน ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด”
“บาปหนักเลยเราทีนี้”เมลดาพึมพำกับตัวเอง ถ้าเธอยอมให้สมุดรายชื่อกับอันเดรสไปง่ายๆอะไรจะรับประกันว่าเธอจะได้พบกับเขาอีก
“ใช่ บาปหนัก”
“นี่ยังจะหูดีได้ยินอีก”
“สมุดรายชื่อส่วนหลังอยู่ที่เ้าใช่ไหม เ้ามนุษย์” คนถูกถามถอนหายใจออกมาหนักๆ แล้วยอมรับไปตามตรง
“อยู่ค่ะอยู่แต่ก่อนจะคืนให้ เมขอถามอะไรสักข้อได้ไหมคะ”
“อะไร”
“แต่ละหน้าบนสมุด ระบุวันที่ไหมคะว่าต้องไปรับิญญาเมื่อไหร่”
“ระบุหน้าสุดท้ายบนสมุดส่วนที่ข้ามีคือพรุ่งนี้ ต่อจากนั้นคือสมุดส่วนที่เ้าเก็บไว้”
“มะรืนนี้”
“ใช่…รู้แบบนี้แล้ว ก็รีบคืนสมุดส่วนนั้นมาให้ข้า” อันเดรสเอ่ยรับเสียงทุ้มโทนเสียงนี้ดังก้องอยู่ในหัวใจของเมลดาด้วยเช่นกันยมทูตหนุ่มจดจำอดีตตอนเป็มนุษย์ไม่ได้แม้แต่น้อยเขาไม่รู้ว่าตัวเองหมดอายุขัยจากความเป็มนุษย์ไปั้แ่เมื่อไหร่รู้เพียงแต่ว่าเขานั้นเป็ยมทูต มีหน้าที่รับส่งิญญา
และอีกหนึ่งอย่างที่รู้คือเขาเป็ยมทูตมือใหม่เพราะระดับขั้นไม่มากเมื่อเทียบกับยมทูตตนอื่นๆแต่ก็มากพอที่จะทำให้บรรดาิญญาเกรงกลัว
ความที่เป็มือใหม่ทำให้ต้องใช้เวลาในการปรับตัวให้ชินกับหน้าที่รับส่งิญญาซึ่งหน้าที่นี้ไม่มีพี่เลี้ยง จะมีก็คือเพื่อนร่วมรุ่นยมทูตและบรรดารุ่นพี่ที่อันเดรสพอจะสอบถามหรือปรึกษาเื่ต่างๆ ได้ตามสมควร
ก่อนหน้านี้ไม่มีมนุษย์ที่ยังมีลมหายใจคนไหนสามารถมองเห็นเขาได้แต่…เมลดากลับมองเห็นและเธอก็แสดงท่าทีว่าเคยรู้จักตัวตนของเขาในอดีต เธอเฝ้าถามประโยคเดิมๆว่าเขานั้นจำเธอได้บ้างไหม แววตาของเธอที่แสดงออก ทำให้ยมทูตอย่างเขาประหลาดใจเพราะมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหาคิดถึงและบางสิ่งบางอย่างที่เขาอธิบายเป็คำพูดไม่ได้แต่มีสิ่งหนึ่งที่อันเดรสรู้สึกได้ ทั้งๆ ที่มันไม่ควรจะเกิดนั่นคือเขาอยากอยู่ใกล้ๆ เธอ
“เมเข้าใจค่ะงั้นพรุ่งนี้ เที่ยงคืน เจอกันนะคะ” คำพูดของเมลดาทำให้ยมทูตหนุ่มหยุดคิดเื่อื่น แล้วหันมาสบตากลมโตของเธอไปตรงๆ
“เที่ยงคืน เจอกันอะไรของเ้า”
“ก็พี่สิงห์อยากได้สมุดบัญชีรายชื่อไม่ใช่เหรอคะพรุ่งนี้เที่ยงคืนก็มาเจอเมที่บ้านอีก เดี๋ยวเมคืนให้”
“เ้า”
“ว่าแต่พี่สิงห์พูดแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่”เมลดาจงใจเปลี่ยนเื่คุย
“แบบไหนของเ้า”
“ก็แบบที่พูดอยู่ตอนนี้น่ะค่ะเ้าๆ ข้าๆ พูดเหมือนคนโบราณ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนพี่สิงห์ไม่ได้พูดแบบนี้เสียหน่อย”
“เ้าพูดอะไรข้าก็พูดแบบนี้ของข้ามาตั้งนานนม ยมทูตตนไหนเขาก็พูดแบบนี้กันทั้งนั้นเ้าจะสงสัยมากเกินไปแล้วนะ”
“แล้วนี่พี่สิงห์เป็ยมทูตมานานแล้วเหรอคะ”คำถามนี้ของเมลดา ทำเอาอันเดรสถึงกับนิ่งไป ก่อนจะตอบออกมา
“ข้าไม่รู้ว่านานหรือไม่นานข้ารู้เพียงแค่ว่าข้าเป็ยมทูต”
“โอเคๆ เมเข้าใจแล้ว”แม้จะยังไม่เข้าใจ แต่เมลดาก็ตอบว่าเข้าใจ นั่นเพราะคำพูดของต้องตาย้อนเข้ามาให้ได้คิดเพราะอันเดรสเสียชีวิตและเขาก็คงถูกลบความทรงจำทั้งหมดก่อนจะมารับหน้าที่เป็ยมทูตและด้วยเหตุผลนั้นอาจทำให้คำพูดคำจาของเขานั้นเปลี่ยนไปด้วย
“เข้าใจ” สีหน้าของยมทูตหนุ่มเต็มไปด้วยความสงสัยลุคของยมทูตที่ต้องเงียบขรึม พูดน้อย และไร้ชีวิต แต่ตอนนี้อันเดรสกลับพังสิ่งเ่าั้จนราบ
“ค่ะ…เข้าใจ ไว้เจอกันคืนพรุ่งนี้ค่ะ บาย” เมลดาเอ่ยรวบรัดจากนั้นก็รีบจ้ำอ้าวหนีขึ้นชั้นบนไปทันที
“นี่เ้า” อันเดรสทำท่าจะตามไปแต่อยู่ๆ ก็เลือกที่จะไม่ตาม
“ไม่ตามไปเหรอท่าน” ท่านพระภูมิที่ตอนนี้ปรากฏตัวขึ้นภายในบ้านเอ่ยถามยมทูตหนุ่ม
“เธอไปห้องพระข้าไม่สะดวกที่จะตามไป” ต่อให้ตนนั้นไม่ใช่ิญญาร้ายแต่การที่ต้องเข้าไปยังห้องที่ถูกปกป้องด้วยศีลแห่งความบริสุทธิ์อย่างห้องพระอาจทำให้เขาร้อนๆ หนาวๆ เอาได้
“เ้าของบ้านท่านนี่ช่างดื้อแพ่งนัก”
“แล้วท่านจะรู้ว่าทำไมเธอถึงดื้อ” ท่านพระภูมิยิ้มอย่างมีเลศนัยแต่ก็ไม่อาจพูดในสิ่งที่รู้ออกไปได้ อันเดรสยืนมองขึ้นมาชั้นบนอยู่นาน
“อาหารของเ้ารสชาติใช้ได้” เอ่ยจบก็ลาท่านพระภูมิแล้วกลับออกไป เพื่อทำหน้าที่รับส่งิญญาต่อรอเที่ยงคืนพรุ่งนี้ เขาค่อยมาที่นี่ใหม่
ทันทีที่อันเดรสกลับออกไปต้องตาที่รีบชิ่งหลบไปพร้อมถ้วยบะหมี่ ก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ท่านพระภูมิ
+++++++++++++++++++++++++++++++++
สวัสดีค่ะนักอ่านที่น่ารักทุกๆ ท่าน
วรนิษฐา ได้เปิดช่องยูทูปเพื่อนำนิยายเสียงไปลงให้ฟังกันแล้วนะคะ
ชื่อช่องว่า Love novel by วรนิษฐา
พิกัดช่อง : https://www.youtube.com/@Vorranitta_Misssexy
ตอนนี้มีอยู่3 เื่ คือ
บอสขา…อย่าพึ่งมารักนามปากกา วรนิษฐา
ซ่านปรารถนานามปากกา Misssexy
รัญจวนรักนามปากกา Misssexy
ฟังจบในคลิปเดียวไม่มีแยกย่อยแต่อย่างใด
เลยอยากเชิญชวนนักอ่านเข้าไปฟังไปให้กำลังใจกันค่ะ
กด Like กด Share กด Subscribe เพื่อเป็กำลังใจสำหรับสร้างคลิปต่อๆไปด้วยน๊า
ขอบคุณทุกๆ กำลังใจที่ส่งมาให้ค่ะ
วรนิษฐา & Miss sexy
1K
