ระบบคัดลอกพรสวรรค์ (Your Talent Is Mine) 【จบ】

       “นายจะยอมแพ้ไหม?”

        เย่เทียนถือดาบพาดคอของซุนเฟิงก่อนจะถาม

        “ฉันยอมแพ้!”

        ซุนเฟิงกล่าวอย่างหมดหนทาง

        เขาเป็นเพียงนักรบชั้นยอดแม้ว่าพลังโจมตีของเขาจะอยู่ในระดับเดียวกับนักรบผู้เชี่ยวชาญด้วยทักษะดาบแต่พลังป้องกันของเขายังคงอยู่แค่ในระดับนักรบชั้นยอดและพลังปราณของเขาก็ไม่สามารถป้องกันดาบของเย่เทียนได้

        นอกจากนี้ คอเป็นหนึ่งในส่วนที่อ่อนแอที่สุดของร่างกายมนุษย์ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแข็งกว่าอาวุธ

        “เอาทักษะดาบระดับทองแดงของนายออกมา!”

        เย่เทียนมองไปที่ซุนเฟิงแล้วพูดขึ้น

        ใบหน้าของซุนเฟิงซีดเผือด เขาจ้องเย่เทียนอย่างดุร้าย“นายจะเอาทักษะดาบระดับทองแดงของฉันไปจริงๆ หรือ? ถ้านายทำเช่นนั้นนายจะต้องเสียใจในภายหลัง!”

        มูลค่าของทักษะดาบระดับทองแดงนั้นไม่ต่ำนักนักรบที่ไม่มีพรสวรรค์ในด้านดาบคงจะไม่สนใจแต่นักรบที่มีพรสวรรค์ด้านดาบจะให้ความสำคัญกับทักษะดาบระดับทองแดงเป็นอย่างมากและยินดีที่จะใช้จ่ายหลายสิบล้านเพื่อซื้อทักษะดาบระดับทองแดง

        ซุนเฟิงไม่สนใจทักษะดาบระดับทองแดงสำหรับเขาแล้วมันเป็นการสูญเสียเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจไม่ใช่มูลค่าของทักษะแต่เป็นเรื่องของชื่อเสียงและหน้าตา

        ครั้งนี้เขาถูกตบหน้าอย่างรุนแรง ซึ่งมันไม่ใช่แค่เขาที่เสียหน้าเท่านั้นแต่รวมไปถึงฐานเขี้ยวเหล็กด้วย

        อัจฉริยะจากฐานขนาดกลางมายังฐานเล็กๆ เช่นนี้แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับอัจฉริยะของฐานขนาดเล็ก ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปศักดิ์ศรีของเขาคงไม่เหลือแน่! แม้แต่ตระกูลของเขาก็ยังต้องขายหน้าตระกูลอื่น

        ดังนั้นเขาจึงโมโหมาก

        “เอามันออกมา!”

        น้ำเสียงของเย่เทียนเริ่มเย็นลง

        “งั้นก็เอาไป!”

        ซุนเฟิงโยนตําราทักษะดาบฟาดฟันวายุครามออกไปจากนั้นเขาจ้องมองเย่เทียนด้วยสายตาที่ราวกับจะฆ่าคนได้เหมือนกับว่าเขาต้องการจะบอกเย่เทียนว่า ‘คอยดูเถอะ!’

        เย่เทียนรับทักษะดาบฟาดฟันวายุครามด้วยสีหน้ายินดีเขาไม่สนท่าทางของซุนเฟิงเลยแม้แต่น้อย

        ถ้าซุนเฟิงกล้าหาเรื่องเขาจริงล่ะก็ สุดท้ายคนที่เสียใจก็จะต้องเป็นมัน

        เมื่อการประลองจบลง ผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันไปผลของการประลองครั้งนี้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว

        ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพรุ่งนี้ทั่วทั้งฐานหลินไห่จะต้องพูดถึงการประลองระหว่างเย่เทียนและซุนเฟิงอย่างแน่นอนและชื่อเสียงของเย่เทียนก็จะต้องโด่งดังไปทั่วฐานหลินไห่ ซึ่งตรงกันข้ามกับซุนเฟิง

        “เย่เทียน!”

        หมาป่าวายุและคนอื่นๆ เดินเข้ามาทัก

        “หมาป่าวายุ คุณก็มาด้วย!”

        เย่เทียนยิ้มและกล่าวทักทาย

        “เย่เทียน นายต้องระวังตัวด้วย ซุนเฟิงไม่ใช่คนที่จะพูดด้วยง่ายๆครั้งนี้นายทำให้เขาเสียหน้ามาก บางทีเขาอาจแก้แค้นนายก็ได้!” หมาป่าวายุเตือน

        “วางใจเถอะ ผมมีแผนอยู่แล้ว!”

        เย่เทียนพยักหน้า

        หมาป่าวายุไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่กล่าวเตือนก็พอแล้วยังไงเขาก็ช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

        หลังแยกจากหมาป่าวายุและคนอื่นๆ แล้วเย่เทียนก็กลับมาถึงบ้านก่อนจะเริ่มศึกษาทักษะดาบฟาดฟันวายุคราม

        ทักษะดาบฟาดฟันวายุครามเป็นทักษะดาบระดับทองแดงมันเป็นเรื่องยากมากในการทำความเข้าใจมันแต่เย่เทียนที่มีพรสวรรค์ด้านดาบระดับกลางสามารถฝึกฝนทักษะดาบฟาดฟันวายุครามได้จนถึงขั้นเชี่ยวชาญเช่นเดียวกับซุนเฟิง

        มันเป็นเรื่องยากที่จะฝึกฝนทักษะนี้ไปจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบเว้นเสียแต่ว่าเขามีโอกาสทำความเข้าใจเจตจำนงแห่งดาบหรือเพิ่มพรสวรรค์ด้านดาบขึ้น

        หลังจากนั้น ภารกิจหลักของเย่เทียนก็เพิ่มมาอีกหนึ่งภารกิจนั่นก็คือการฝึกฝนทักษะดาบฟาดฟันวายุคราม

        ในขณะที่เย่เทียนกําลังฝึกฝนอย่างหนักฐานหลินไห่ก็แพร่กระจายผลการต่อสู้ของเย่เทียนที่ทำให้ซุนเฟิงพ่ายแพ้ในพริบตาไปทั่ว!

        ความสำเร็จเช่นนี้แม้แต่นักรบผู้เชี่ยวชาญก็ยังยากที่จะทำได้แต่เย่เทียนกลับทำมันสำเร็จ

        ตระกูลหลิน

        เมื่อหลินว่านหลี่ได้ยินข่าวจากคนในตระกูลปฏิกิริยาแรกของเขาคือความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

        “ความเร็วของเย่เทียนนั้นเร็วมากดูเหมือนว่าฉันจะประเมินพรสวรรค์ด้านความเร็วของเขาต่ำไปบางทีเย่เทียนอาจจะมีพรสวรรค์ด้านความเร็วระดับปานกลางหรือแม้กระทั่งระดับสูง!”หลินว่านหลี่คาดเดา

        เย่เทียนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ความแข็งแกร่งของเขาต้องเหนือกว่านักรบชั้นยอดไปแล้วหรือแม้แต่เมื่อเทียบกับนักรบผู้เชี่ยวชาญ เขาก็ไม่ได้อ่อนแอ

        “น่าเสียดายที่ตระกูลซุนไม่ใช่ตระกูลที่จะยั่วยุได้ง่ายคงต้องขึ้นอยู่กับเย่เทียนว่าเขาจะสามารถทนต่อการแก้แค้นของตระกูลซุนได้หรือไม่!”

        หลินว่านหลี่ถอนหายใจ

        เย่เทียนเป็นอัจฉริยะของฐานหลินไห่ตามหลักแล้วเขาควรจะช่วยเย่เทียนต่อต้านตระกูลซุน แต่เขาไม่กล้าทำเช่นนั้นเพราะความแข็งแกร่งของตระกูลซุนนั้นแข็งแกร่งกว่าตระกูลหลินมาก

        แม้ว่าตระกูลซุนจะไม่มีปรมาจารย์แต่พวกมันก็มีนักรบผู้เชี่ยวชาญระดับสูงถึงสองคนและนักรบผู้เชี่ยวชาญทั่วไปอีกแปดคน

        นอกจากนี้นักรบผู้เชี่ยวชาญสูงสองคนนั้นก็แข็งแกร่งกว่าเขามากก่อนหน้านี้เขาเคยต่อสู้กับนักรบผู้เชี่ยวชาญของตระกูลซุนมาก่อนซึ่งเขาก็ได้พ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว

        ผู้ฝึกยุทธ์หลายคนในตระกูลซุนมีพรสวรรค์ด้านดาบกล่าวกันว่ามันเป็นเพราะคนตระกูลซุนไม่ค่อยแต่งงานกับคนภายนอกพวกเขาส่วนใหญ่เลือกที่จะแต่งงานกับคนในตระกูลสาขาเพื่อที่จะรักษาความบริสุทธิ์ของสายเลือดไว้มันจึงทำให้มีโอกาสสูงมากที่จะเกิดคนที่มีพรสวรรค์ด้านดาบมาในตระกูล

        และก็มีเรื่องเล่าอย่างลับๆ อีกว่า เนื่องจากการแต่งงานในเครือญาติหลายคนที่เกิดมาในตระกูลซุนเกิดมาพร้อมภาวะสมองเสื่อมหรือไม่ก็พิการคนประเภทนี้ส่วนใหญ่จะถูกสังหารไปอย่างลับๆ

        ตระกูลซุนที่โหดร้ายเช่นนี้ไม่มีทางปล่อยเย่เทียนไปง่ายๆ แน่

        ภายในฐานเขี้ยวเหล็ก ตระกูลซุนเป็นตระกูลใหญ่ติดห้าอันดับแรก

        ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลซุน ตระกูลหลินจะกล้าต่อกรได้อย่างไร!

        อาจกล่าวได้ว่านักรบผู้เชี่ยวชาญจากตระกูลซุนสามารถกวาดล้างตระกูลหลินได้ทั้งหมด!

        อีกด้านหนึ่ง

        ที่พักตระกูลซุน

        ในเวลานี้ซุนเฟิงกําลังระบายความโกรธอยู่ในที่พักของเขา เขาทำลายข้าวของไปจำนวนมากแม้กระทั่งคนรับใช้หลายคนก็ถูกทุบตีอย่างรุนแรง

        “เฟิงเอ๋อร์!”

        ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาและมองไปที่เศษเฟอร์นิเจอร์ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้องเขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ลูกยังโกรธเรื่องที่แพ้การประลองอยู่อีกหรือ?”

        ชายวัยกลางคนผู้นี้เป็นบิดาของซุนเฟิง ซุนชิงเหอ เขาเป็นนักรบผู้เชี่ยวชาญแต่ก็เป็นเพียงขั้นเริ่มต้นเท่านั้นทว่าเพราะเขามีพรสวรรค์ด้านดาบมันจึงทำให้เขามีพลังโจมตีเทียบเท่ากับนักรบผู้เชี่ยวชาญขั้นปลาย

        “พ่อ!”

        ซุนเฟิงสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อยขณะเดินไปหาบิดา ซุนชิงเหอมองเขาก่อนจะกล่าว

        “ลูกพ่ายแพ้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น แต่ทําไมลูกถึงหดหู่นัก!”

        ซุนชิงเหอถาม

        “พ่อ ผมอยากให้เย่เทียนตาย พ่อช่วยผมได้หรือไม่?” ซุนเฟิงถาม

        เขารู้ดีว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาไม่มีทางที่จะฆ่าเย่เทียนได้และเขาก็ไม่มีอำนาจพอที่จะสามารถระดมนักรบจากตระกูลซุนได้ดังนั้นเขาจึงต้องขอความช่วยเหลือจากพ่อของเขา

        “ไม่ได้!” ซุนชิงเหอปฏิเสธทันที

        “ทําไม?” ซุนเฟิงไม่เข้าใจ

        เย่เทียนแค่คนเดียว ต่อให้อีกฝ่ายมีพรสวรรค์ในการฝึกฝนสูงแล้วอย่างไรขอเพียงไม่เติบโตไปกว่านี้ ต่อหน้าตระกูลซุน มันก็เป็นแค่มดปลวก

        ตราบใดที่ซุนชิงเหอลงมือ เย่เทียนจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

        “เพราะตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ดี!” ซุนชิงเหออธิบาย“แม้ว่าพวกเราจะเป็นส่วนหนึ่งของฐานหลินไห่แล้วแต่หลายคนในฐานหลินไห่ก็ยังมองว่าเราเป็นคนนอก รากฐานของเราจึงยังไม่มั่นคงถ้าพวกเราฆ่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของฐานหลินไห่ในตอนนี้แม้ว่าตระกูลหลินจะไม่สร้างปัญหาให้กับพวกเรา แต่นักรบคนอื่นๆ ในฐานหลินไห่จะคิดอย่างไร?ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจจะสร้างปัญหาให้เราในทุกด้านซึ่งมันจะมีผลต่อการพัฒนาตระกูลของเราอย่างมาก!”

        “งั้นพวกเราจะปล่อยเย่เทียนไปเหรอ?”

        ซุนเฟิงรู้สึกไม่อยากยอมรับ

        “ไม่ เย่เทียนทำให้ตระกูลซุนของเราเสียหน้าแน่นอนว่าพวกเราไม่สามารถปล่อยเย่เทียนไปได้แต่ในช่วงเวลานี้พวกเรายังไม่สามารถลงมือกับเย่เทียนได้อีกไม่กี่เดือนตระกูลของเราจะตั้งหลักในฐานหลินไห่ได้แล้วถึงเวลานั้นค่อยลงมือฆ่าเย่เทียนก็ยังไม่สาย!” ซุนชิงเหอให้คํามั่น

        “ดี งั้นก็ปล่อยให้เย่เทียนมันมีชีวิตอยู่อีกสัก 2-3 เดือน!”

        ใบหน้าของซุนเฟิงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

        ไม่กี่เดือนนั้นไม่นับว่านาน อะไรอะไรก็คงไม่เปลี่ยนแปลงไปเร็วนัก

        แต่ไม่ว่าจะเป็นซุนเฟิงหรือซุนชิงเหอเขาก็ไม่คิดว่าเย่เทียนจะเติบโตขึ้นจนถึงจุดสูงสุดของนักรบผู้เชี่ยวชาญได้ในเวลาเพียงไม่กี่เดือน

        เมื่อเป็นเช่นนี้ เวลาจึงค่อยๆ ไหลผ่านไปทั่วทั้งฐานหลินไห่จึงอยู่อย่างสงบสุข

        “ตระกูลซุนไม่มาสร้างปัญหาให้ฉันหรือ?”

        เย่เทียนที่ฝึกฝนมา 10 กว่าวันรู้สึกแปลกใจขึ้นมา