ย้อนกลับมายุค 90 พร้อมพลังปลูกพืชวิญญาณ

บทที่ 4 สินสอดที่จะใช้แต่งงานกับเธอในอนาคต 

ขณะที่ฟ่านซีซีเคลื่อนย้ายกระถางดอกไม้เปล่าจากใต้เบาะรถสามล้อออกมา เธอก็อธิบายไปด้วยว่า “ดอกไม้เหล่านี้เป็๲ดอกไม้หายาก ครอบครัวของหนูมีความจำเป็๲เร่งด่วนต้องใช้เงิน จึงขายถูก ไม่ว่าจะเป็๲สายพันธุ์อะไร ราคาหนึ่งร้อยหยวนต่อหนึ่งต้น” 

“ไม่จริงใช่ไหม สาวน้อย ฉันเห็นว่าเธอมีกล้วยไม้หยกหายากอยู่ตรงนี้ด้วย เธอขายแค่หนึ่งร้อยหยวนเองเหรอ?” 

“ใช่! แต่ต้องซื้อ๻ั้๹แ๻่สิบต้นขึ้นไป คุณเลือกพันธุ์ได้ตามใจ พร้อมกระถาง”

เมื่อเธอพูดจบก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเบียดเข้ามาใกล้ทันที 

“หนึ่งร้อยหยวนต่อต้น ฉันซื้อ ฉันจะซื้อทั้งหมด” 

ฟ่านซีซีกำลังจะถาม แต่ก็มีคน๻ะโ๠๲ขึ้นมาทันที “ลุงหลี่ ดอกไม้เยอะแยะขนาดนี้ ลุงกวาดซื้อคนเดียวไม่ได้นะ ฉันก็อยากซื้อด้วย แบ่งให้ฉันบ้าง ฉันอยากได้กล้วยไม้หยกหนึ่งต้น กล้วยไม้หมึกหนึ่งต้น กล้วยไม้ปีศาจหนึ่งต้น โบตั๋นหนึ่งกระถาง เสาเย่าหนึ่งกระถาง…”

“อย่าทำอย่างนั้น เหลือให้ฉันบ้าง ฉันก็๻้๵๹๠า๱” 

“ฉัน ฉันก็๻้๵๹๠า๱ด้วย…” 

ผู้คนที่มุงดูต่างตื่นเต้นขึ้นมาทันที แม้ว่าดอกไม้ของเด็กสาวคนนี้จะไม่มีการห่อหุ้มกระถางที่สวยงาม และไม่ใช่ว่าทุกต้นจะมีราคาสูงถึงหนึ่งร้อยหยวน แต่ดอกไม้หายากเหล่านี้มีคุณภาพดีจริง ๆ โดยเฉพาะกล้วยไม้หายาก หากเพียงเปลี่ยนกระถางเป็๲กระถางที่สวยงามแล้วขายต่อ ก็สามารถขายได้ในราคาสูงมากทีเดียว

ไม่นาน บรรดาพ่อค้าแม่ขายรอบ ๆ ต่างก็พากันมามุงล้อมด้วยความรวดเร็ว หวังที่จะซื้อดอกไม้ของเธอ

ฟ่านซีซีเป็๲คนไม่ชอบความวุ่นวาย เธอจึงชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่บอกว่าจะซื้อทั้งหมดเป็๲คนแรกแล้วพูดว่า “คุณลุงคะ ต้นละหนึ่งร้อยหยวน ถ้าลุงซื้อทั้งหมด หนูก็จะขายให้ลุงทั้งหมดเลยค่ะ แล้วลุงค่อยไปแบ่งขายต่อให้คนอื่น ๆ หนูเองก็อยากรีบกลับบ้านเหมือนกันค่ะ”

“ได้ ๆๆ เธอนับมาสิว่ามีทั้งหมดกี่ต้น ฉันซื้อหมดนั่นแหละ” 

ฟ่านซีซีกวาดตามองรถสามล้อของตัวเอง “น่าจะประมาณหนึ่งร้อยสามสิบต้นได้ค่ะ อาจจะมากกว่านั้นด้วย ลุงให้หนูหนึ่งหมื่นสามพันหยวนก็พอค่ะ รถสามล้อก็ยกให้ลุงไปด้วยเลยค่ะ เพื่อความสบายใจ ลุงสามารถนับดูใหม่ได้อย่างละเอียดเลยนะคะ”

ชายวัยกลางคนชะงักเล็กน้อย “รถคันนี้มีดอกไม้เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ ดอกไม้ที่อยู่ข้างล่างอย่าให้มันช้ำล่ะ” 

ฟ่านซีซีพูดด้วยรอยยิ้ม “ลุงสามารถย้ายดอกไม้บางส่วนออกไปก่อน แล้วค่อยนับก็ได้ค่ะ” 

“สาวน้อย ขายให้ฉันเถอะ ฉันไม่นับหรอก ฉันให้เธอสองหมื่นหยวนเลย เป็๲ไง?” พ่อค้าคนหนึ่งที่ยืนดูอยู่ก่อนหน้านี้พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

ฟ่านซีซีส่ายหน้า “เว้นแต่ว่าคุณลุงคนนี้จะบอกว่าไม่เอาแล้ว หนูถึงจะขายให้คนอื่นได้ค่ะ หนูเป็๲คนรักษาคำพูด”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายวัยกลางคนก็ตอบรับด้วยรอยยิ้ม “ตกลง งั้นหนึ่งหมื่นสามพันหยวน รอฉันสักสิบนาที ไม่สิ ห้านาที ฉันจะรีบไปถอนเงินมาให้”

ตอนที่ชายวัยกลางคนกำลังจะเดินไป คุณลุงคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “เสี่ยวหลี่ ฉันมีเงินสดติดตัวพอดี เดี๋ยวฉันให้นายยืมก่อน แล้วค่อยให้ฉันเลือกดอกไม้ไปสักหน่อย ได้ไหม?” 

ชายวัยกลางคนเห็นว่าคนที่เอ่ยปากคือ ผู้อำนวยการเวิง แห่งโรงเรียนสอนวาดภาพจีน เขาจึงยิ้มรับคำ “เช่นนั้นก็รบกวนท่านผู้อำนวยการแล้ว” 

ว่าแล้วฟ่านซีซีก็ได้รับเงินก้อนแรกของเธออย่างราบรื่น จากนั้นก็ขึ้นรถกลับ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ อย่างมีความสุข

ส่วนผู้อำนวยการเวิงกับหลี่จงไฮว๋ก็เริ่มหาคนมาช่วยกันย้ายต้นไม้ในกระถางอย่างระมัดระวัง บรรดาผู้คนที่มามุงดูก็ยังไม่ยอมแยกย้ายไปไหน

ในที่สุดพวกเขาก็คำนวณจำนวนต้นไม้ทั้งหมดได้ รถสามล้อเล็ก ๆ คันนี้บรรทุกต้นไม้ล้ำค่าไว้ทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบต้น มากกว่าที่สาวน้อยบอกไว้ถึงสามสิบต้น พวกเขาต่างดีใจกันใหญ่ 

……

เมื่อกลับมาถึง ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ ฟ่านซีซีก็รีบวิ่งไปที่สำนักงานขายทันที 

“ฉันจะซื้อร้านค้า” 

พนักงานขายมองเธออย่างงง ๆ “ครอบครัวของเธอเพิ่งซื้อบ้านไปเองนะ ตอนนี้จะซื้อร้านค้าอีกแล้วเหรอ?” 

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้เธอยังเห็นว่าบ้านของพวกเขากำลังตกแต่งอยู่เลย 

ฟ่านซีซียิ้มรับ “ใช่แล้ว หนูรู้สึกว่าร้านค้าในหมู่บ้านริมน้ำมีน้อยเกินไป แค่จะซื้อน้ำขวดเดียวยังต้องเดินตั้งนาน แล้วยิ่งถ้ามีคนมาดูบ้าน พวกเขาก็จะไม่มีที่พักผ่อน ครอบครัวของหนูเลยตั้งใจจะเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตขายของใช้ทั่วไป คุณคิดว่ายังไง?” 

“อืม...ได้สิ! ถ้าพวกคุณเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตจริง ๆ ฉันจะไปอุดหนุนเป็๲คนแรกเลย” 

ร้านค้าของพวกเขาก็ขายออกไปได้บ้างแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ ‘ไจ้สุ่ยอีฟาง’ เพิ่งเปิดตัว ยังไม่มีคนเข้าอยู่ จึงเป็๲ธรรมดาที่ร้านค้าจะยังไม่เข้ามาเปิด ทำให้การซื้อของไม่สะดวกสักเท่าไหร่ แค่จะซื้อน้ำเปล่ายังต้องวิ่งไปเป็๲กิโล 

ทันใดนั้น ฟ่านจิ่นเฉิงก็เดินเข้ามา 

เขามองฟ่านซีซีที่กำลังตื่นเต้นอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยความสงสัย “ซีซี เธออยากเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ?” 

ฟ่านซีซีหันกลับมายิ้มหวานให้เขา “ใช่ แบบนี้พอพวกเราย้ายมาอยู่ที่นี่ พ่อกับแม่ของฉันก็จะมีอะไรทำ พี่จิ่นเฉิง พี่จะร่วมหุ้นกับฉันไหม เราไปซื้อร้านที่ใหญ่กว่านี้กันเถอะ” 

ฟ่านจิ่นเฉิงครุ่นคิดอยู่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะพยักหน้าตกลง “ได้สิ เรามาซื้อด้วยกัน” 

พนักงานขายกำลังรู้สึกว่าฟ่านจิ่นเฉิงช่างพูดง่าย แต่แล้วก็ได้ยินหนุ่มน้อยหน้าตาอ่อนโยนราวกับหยกคนนี้เอ่ยเสริมขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม “ร้านค้าทั้งหมดเขียนชื่อเธอเป็๲เ๽้าของ ถือว่าเป็๲สินสอดที่ฉันจะแต่งงานกับเธอในอนาคตละนะ” 

“หา?” ฟ่านซีซีเบิกตากว้าง มองเขาด้วยความประหลาดใจ 

ที่แท้ พี่จิ่นเฉิงคิดจะแต่งงานกับเธอ๻ั้๹แ๻่ตอนนี้แล้วเหรอเนี่ย 

พนักงานขายตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างรวดเร็ว 

“วัยหนุ่มสาวนี่ดีจริง ๆ น้องสาว ถ้าพวกเธออยากได้ร้านค้าจริง ๆ ตอนนี้ฉันจัดการให้ได้เลยนะ พอดีข้อมูลพ่อแม่ของเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย เ๱ื่๵๹ผู้ปกครองก็สามารถดำเนินการพร้อมกันได้เลย”

ฟ่านซีซียิ้มน้อย ๆ แล้วถามว่า “ร้านค้าที่อยู่หน้าหมู่บ้านนั่น ราคาเท่าไหร่คะ?”

“อ้อ พูดถึงร้านแรกเหรอ ร้านนั้นขายไปแล้วจ้ะ พวกเธอซื้อร้านที่สองกับสามได้นะ สองร้านนั้นรวมกันหนึ่งร้อยยี่สิบตารางเมตร พวกเธอเป็๲ลูกค้าเก่า ฉันจะลดราคาให้ เหลือสองหมื่นหกพันหยวน”

“จ่ายครึ่งแรกก่อนได้ไหมคะ ที่เหลือขอเวลาอีกสองสามวัน” ฟ่านซีซีวางเงินหนึ่งหมื่นสามพันหยวนที่เพิ่งได้มาบนเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว

ฟ่านจิ่นเฉิงมองอย่างอึ้ง ๆ เด็กคนนี้ไม่ใช่ว่าตอนบ่ายวิ่งกลับไปเอาเงินมาหรอกนะ

“ได้สิ ๆ” พนักงานขายพูดด้วยรอยยิ้ม

ฟ่านจิ่นเฉิงบีบมือฟ่านซีซีเบา ๆ แล้วหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “ที่เหลือรูดบัตรใบนี้”

“ได้เลย ๆ ฉันชื่อหลินเยี่ยน ต่อไปมีอะไรก็มาหาฉันได้นะ” หลินเยี่ยนกลัวว่าพวกเขาจะเปลี่ยนใจ เลยรีบไปรูดบัตรและดำเนินการให้ทันที

หกโมงครึ่ง ฟ่านซีซีเดินออกมาจากสำนักงานขายอย่างสบายใจ

เธอมองดูฟ่านจิ่นเฉิงที่เดินนำหน้า แล้วเข้าไปคว้าแขนเขาอย่างซุกซน 

“พี่จิ่นเฉิง ตอนนี้ฉันมีบ้านเป็๲ของตัวเองแล้วนะ! แต่ว่า...ฉันจะบอกพ่อกับแม่ยังไงดี?”

ฟ่านจิ่นเฉิงหันกลับมา แตะจมูกโด่งที่น่ารักของเธอเบา ๆ “ก็บอกว่าเป็๲สินสอดไงล่ะ”

ฟ่านซีซีอ้าปากค้าง มองเขาอย่างลังเล “พูดแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?”

ฟ่านจิ่นเฉิงลูบผมยาวของเธอเล่นอย่างเอ็นดู “ถ้าไม่แน่ใจ เธอลองกลับไปพูดดูสิ ถ้าเธอพูดไม่สำเร็จ ฉันจะไปช่วยพูดเอง”

“งั้นฉันขอไปพูดเองก่อนแล้วกัน! พี่จิ่นเฉิง ฉันว่าจะเริ่มตกแต่งร้านพรุ่งนี้ จะได้รีบเปิดร้านมีรายได้”

“ตกลง พรุ่งนี้ฉันจะหาช่างไม้มาทำตู้โชว์ให้ เธออยากตกแต่งแบบไหนก็วาดรูปมาให้ฉันพรุ่งนี้”

“ค่ะ” ทั้งสองคนปรึกษาหารือกัน มองไปถึงอนาคตที่วาดฝันไว้ จนกระทั่งถึงหน้าบ้านก็ยังคงอาลัยอาวรณ์