"อพาร์ตเมนต์... เป็ของคุณเหรอ?" หานชิงชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอหันไปมองหานปิงแวบหนึ่ง จากนั้นก็รีบส่งยิ้มประจบให้ซูมู่หยาง
"พวกเราเข้าใจผิดไปเองค่ะ เดี๋ยวจะพาโยวโยวกลับเดี๋ยวนี้เลย!"
"โยวโยวเป็น้องสาวของผม เธอจะอยู่ที่นี่ ไม่ไปไหนทั้งนั้น!" ซูมู่หยางตอบด้วยท่าทีเด็ดขาด
ในเมื่อเขายอมรับหลินโยวโยวเป็น้องสาวแล้ว เธอจึงเป็คนที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาในโลกใบนี้ เื่อื่นเขาอาจจะยอมถอย แต่ถ้าเป็เื่ที่เกี่ยวกับหลินโยวโยว เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด!
"โยวโยวเป็ลูกสาวของสามีฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรไม่ให้พวกเราพาเธอกลับ?"
หานชิงชิงไม่ได้อยากพาหลินโยวโยวกลับบ้านจริง ๆ หรอก แต่เธอก็ไม่อยากให้หลินโยวโยวอยู่ที่นี่เพื่อเสวยสุขต่อไปเช่นกัน
เธอย่อตัวลงแล้วกวักมือเรียกหลินโยวโยวด้วยรอยยิ้ม "โยวโยว มานี่มา เดี๋ยวคุณน้าพาหนูกลับบ้านนะ!"
หลินโยวโยวส่ายหน้า และหลบไปอยู่ข้างหลังซูมู่หยางด้วยความกลัว รอยยิ้มบนใบหน้าของหานชิงชิงแข็งค้าง "โยวโยว หนูไม่อยากเจอคุณพ่อเหรอ? กลับบ้านกับน้านะ แล้วจะได้เจอคุณพ่อกัน"
"หนูอยากเจอคุณแม่" เสียงของหลินโยวโยวช่างนุ่มนิ่ม คุณพ่อกำลังจะมีน้องชายในเร็ว ๆ นี้ แต่คุณแม่มีแค่เธอคนเดียว เธอจึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อรอคุณแม่
"โยวโยว..."
"คุณดูไม่ออกหรือไงว่าเธอไม่อยากกลับไปกับคุณ?" ซูมู่หยางพูดขัดจังหวะหานชิงชิง
หลินโยวโยวที่หลบอยู่ข้างหลังเขาเรียกแผงควบคุมออกมา ภายใต้คำแนะนำของระบบ เธอเลือกคำสั่งขับไล่ ทันทีที่นิ้วป้อม ๆ กดลงไป สองพี่น้องตระกูลหานก็ถูกกระแสลมรุนแรงซัดจนกระเด็นออกไปจากอพาร์ตเมนต์
ซูมู่หยางถึงกับอึ้ง เมื่อกี้เขายังไม่ทันได้ลงมือเลย แล้วสองคนนั้นทำไมถึง...
ซูมู่หยางหันกลับไปมองหลินโยวโยวที่แอบชะโงกหน้าออกมาจากข้างหลังเขา หรือว่าสองคนเมื่อกี้จะถูกเ้าก้อนแป้งผู้น่ารักคนนี้ไล่ออกไป?
แต่พลังพิเศษของเธอไม่ใช่การปรับปรุงพื้นที่หรอกเหรอ?
ด้านนอกอพาร์ตเมนต์ สองพี่น้องตระกูลหานตกลงบนพื้นอย่างแรง
หานชิงชิงร้อง "โอ๊ย!" ด้วยความเ็ปจนใบหน้าบิดเบี้ยว
เธอตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น และมองไปยังทิศทางของอพาร์ตเมนต์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "พี่คะ ทำไมเราถึงออกมาอยู่ข้างนอกได้?"
"ไอ้เด็กเหลือขอข้างในนั่นมันเป็ผู้ใช้พลังพิเศษ สงสัยจะเป็ฝีมือมัน!"
หานปิงปัดฝุ่นตามตัวพลางสบถด่า หานชิงชิงขมวดคิ้วและถลึงตาใส่หานปิงอย่างตำหนิ "ข้างในมีผู้ใช้พลังพิเศษ ทำไมพี่ไม่บอกให้เร็วกว่านี้?"
"ฉัน... ฉันลืม" หานปิงรู้สึกผิดเล็กน้อย "แต่ก็แค่ผู้ใช้พลังพิเศษคนหนึ่ง น้องเขยของฉันก็เป็เหมือนกัน น้องสาว เธอรีบกลับไปเรียกน้องเขยมาที่นี่ ถ้ามีน้องเขยอยู่ด้วย เราต้องพาหลินโยวโยวออกมาได้แน่!"
หานชิงชิงเม้มปากอย่างลังเล เธอไม่แน่ใจว่าถ้าหลินเฉินเห็นหลินโยวโยวแล้วจะใจอ่อนหรือไม่ กว่าเธอจะไล่หลินโยวโยวออกไปได้นั้นยากลำบากมาก จะปล่อยให้เธอกลับเข้าไปอีกไม่ได้! "ห้ามบอกเื่นี้กับพี่เฉินเด็ดขาดนะ"
พอหานชิงชิงพูดจบ เมื่อหันกลับไปก็เห็นซอมบี้หลายตัวกำลังเดินโงนเงนตรงมาทางพวกเขา เธอใจนตาโต รีบเปิดประตูขึ้นรถทันที "พี่คะ มีซอมบี้ รีบขึ้นรถเร็ว!"
หานปิงก็ใเช่นกัน เขารีบเปิดประตูรถ พอเขานั่งลง ซอมบี้ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าประตูรถไว้
หานชิงชิงกรีดร้องด้วยความใ รีบหยิบขวานที่วางอยู่เบาะหลังฟันมือของซอมบี้จนขาด "เร็ว... รีบไปเร็ว!"
หานชิงชิงขวัญเสีย สองมือกำขวานไว้แน่น หานปิงปิดประตูรถแล้วเหยียบคันเร่งมิด พุ่งชนซอมบี้ที่เพิ่งกระโจนเข้ามาจนกระเด็นไป
หลินโยวโยวที่ยืนอยู่ที่ประตู อ้าปากค้างเป็รูปตัว O ซูมู่หยางกลัวว่าเธอจะใ จึงใช้ฝ่ามือปิดตาเธอเบา ๆ
"อย่าดูเลย เดี๋ยวคืนนี้จะฝันร้ายเอา!"
หลินโยวโยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วเงยหน้าป้อม ๆ มองเขา "พี่ชาย หนูอยากสระผม"
ดวงตาของหลินโยวโยวเป็ประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง ั้แ่จากบ้านมาเธอยังไม่ได้สระผมเลย จนตอนนี้รู้สึกคันหัวจนทนไม่ไหว
ซูมู่หยางไม่เคยสระผมให้ใคร แต่เขาคิดว่าเขาน่าจะลองทำดูได้ "ได้ เดี๋ยวพี่ช่วย!"
ดวงตากลมโตของหลินโยวโยวโค้งลงเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว เธอเดินะโโลดเต้นจูงมือซูมู่หยางตรงไปยังห้องของเธอ
ระบบบอกว่าน้ำและไฟฟ้าในห้องของเธอมีจำกัด ทุกครั้งที่อพาร์ตเมนต์เลื่อนระดับขึ้น ปริมาณน้ำและไฟฟ้าที่จัดสรรให้ก็จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
เธอไม่ได้เข้าใจเื่นี้มากนัก ขอแค่มีน้ำในห้องเพียงพอให้เธอสระผมก็พอแล้ว
นี่เป็ครั้งแรกที่ซูมู่หยางเข้ามาในห้องของหลินโยวโยว ทันทีที่ประตูเปิดออกเขาก็ต้องชะงัก เขาคิดว่าการตกแต่งห้องของหลินโยวโยวจะคล้ายกับห้องของเขา แต่คาดไม่ถึงว่าอุปกรณ์ในห้องของเธอจะตัวเล็กจิ๋วเหมือนกับตัวเธอเลย น่ารักมาก!
หลินโยวโยวเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขย่งปลายเท้าเพื่อหยิบแชมพูลงมา ซูมู่หยางยกเก้าอี้เตี้ยสองตัวเข้ามาวางต่อกัน "นอนลงไปสิ"
หลินโยวโยวพยักหน้าอย่างเชื่อฟังและนอนลงบนเก้าอี้ ก่อนยุควันสิ้นโลกคุณแม่ก็สระผมให้เธอแบบนี้แหละ
ซูมู่หยางเปิดฝักบัว รอเพียงครู่เดียวน้ำก็เริ่มร้อน เขาลองเช็กอุณหภูมิน้ำ เมื่อเห็นว่าพอเหมาะแล้วจึงเริ่มช่วยหลินโยวโยวล้างผม
หลินโยวโยวจ้องมองซูมู่หยาง ดวงตากลมโตคู่นั้นทั้งใหญ่และใส ดูมีชีวิตชีวาน่ารักมาก
ซูมู่หยางปิดน้ำแล้วก้มลงบีบแชมพู พอเงยหน้าขึ้นมาก็สบเข้ากับดวงตาของเธอพอดี "ถ้าเบื่อก็หลับตาพักผ่อนสักงีบนะ"
หลินโยวโยวส่ายหน้า "ไม่เอา หนูจะมองพี่ชาย"
"หน้าพี่มีอะไรน่ามองกัน?" ซูมู่หยางพูดอย่างไม่ใส่ใจ
หลินโยวโยวจ้องเขาตาไม่กะพริบ "พี่ชายหล่อที่สุด!"
ซูมู่หยางไม่คาดคิดว่าหลินโยวโยวจะชมเขา ทำให้การเคลื่อนไหวชะงักไปชั่วครู่ เมื่อสบกับดวงตาเรียวรีเหมือนเมล็ดอัลมอนด์ของหลินโยวโยว ซูมู่หยางก็ยิ้มบาง ๆ
"โยวโยวก็น่ารักเหมือนกัน!"
ดวงตากลมโตของหลินโยวโยวเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ เธอใช้สองมือปิดปากแล้วหัวเราะ "คิก ๆ ๆ " ออกมา
มีความสุขจังเลย พี่ชายชมเธอด้วย! ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลินโยวโยวแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตโค้งลงเป็รูปพระจันทร์เสี้ยว
หลังจากซูมู่หยางสระผมให้หลินโยวโยวเสร็จ เขามองหาไดร์เป่าผมรอบห้องแต่ก็ไม่เจอ จึงหยิบผ้าขนหนูแห้งผืนหนึ่งเข้ามา แล้วค่อย ๆ ซับน้ำออกจากผมให้เธออย่างอ่อนโยน
ตลอดเวลาหลินโยวโยวว่านอนสอนง่ายมาก เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้ ผมของเธอมีไม่มาก ความยาวพอดีระดับไหล่ ซูมู่หยางช่วยเช็ดผมจนไม่มีน้ำหยดแล้วจึงดึงผ้าขนหนูออก
"เรียบร้อยแล้ว ไปเล่นได้เลย!"
"ขอบคุณค่ะพี่ชาย!" หลินโยวโยวโดดลงจากเก้าอี้ เขย่งปลายเท้าแล้วหอมแก้มซูมู่หยางดัง ฟอด!
ซูมู่หยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วลูบน้ำลายที่ยังหลงเหลืออยู่บนแก้ม
ในหัวของเขาพลันปรากฏภาพของน้องสาวที่นอนจมกองเืขึ้นมา รูม่านตาของเขาเปลี่ยนเป็สีแดงฉานทันที พร้อมกับกลิ่นอายสังหารที่แผ่ซ่านออกมาปกคลุมไปทั่วร่าง
330
