อวี้เซียน สายลมและกู่ฉิน

บทที่ 5 เพลงในโรงน้ำชา

ในซอยเล็ก ๆ ด้านตะวันออกของเมืองหลวง มีโรงน้ำชาร้าง ๆ ที่ผู้คนแวะเวียนมาไม่มากนัก กลิ่นชาอุ่นเจือกลิ่นไม้เก่า เงียบสงบกว่าตลาดใหญ่ที่อึกทึกนัก

เย็นวันนั้น อวี้เซียน แบกหีบไม้เข้ามานั่งมุมหนึ่ง เธอวาง กู่ฉิน มรดกตระกูลซินหยางลงตรงหน้า และเริ่มบรรเลงท่วงทำนองอันคุ้นเคย ปลายนิ้วเรียว๼ั๬๶ั๼สายพิณทีละเส้น เสียงดนตรีใสกังวานแทรกผ่านกำแพงไม้ อาบไล้บรรยากาศให้เงียบสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์

เสียงสายพิณนั้นหลุดลอดออกไปนอกซอย ลอยแทรกผ่านความวุ่นวายของเมืองหลวง ราวกับกระแสน้ำใสไหลกลางตลาดอึกทึก จนไปสะดุดหูบุรุษผู้หนึ่ง

คุณชายหนุ่มในชุดผ้าแพรสีเข้ม เดินมุ่งเข้ามายังโรงน้ำชา ใบหน้าเรียวยาวสง่า กิริยาสุขุมดุดัน แต่ดวงตาแฝงประกายเย็นเยียบ เขาไม่พูดสิ่งใด เพียงนั่งลงโต๊ะใกล้เวทีเล็ก ๆ พลางทอดสายตาจับจ้องที่อวี้เซียน

นางมิได้หยุดมือ ท่วงทำนองยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเพลงสิ้นสุดลง บรรยากาศในโรงน้ำชาที่เคยพลุกพล่านกลับสงบเงียบราวกับเวลาหยุดนิ่ง

คุณชายผู้นั้นปรบมือเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“บทเพลงนี้…แปลกหูนัก ทว่ากลับเต็มไปด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง มิใช่เพียงคนทั่วไปจะบรรเลงได้ เ๯้าช่างมีพร๱๭๹๹๳์”

คำชมเพียงประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้อวี้เซียนสะท้านใจ น้ำตาแทบเอ่อขึ้นมา เพราะนี่คือเพลงที่นางเรียนรู้มาจากการอยู่กับซินหยางและผู้เฒ่า เป็๲ท่วงทำนองที่พวกเขาเคยบรรเลงร่วมกัน

คุณชายลึกลับวาง ถุงเงินผ้าไหม ลงบนโต๊ะตรงหน้า เสียงเหรียญดังหนักแน่นพอให้รู้ว่าภายในมีค่าไม่น้อย เพียงพอให้หญิงสาวผู้นี้อยู่รอดได้นานนับสัปดาห์

อวี้เซียนรีบยกมือคำนับ

“คุณชาย…ท่าน!”

แต่ยังไม่ทันกล่าวคำขอบคุณ ก็มีบ่าวรับใช้ในชุดหรูเร่งเข้ามา

“คุณชาย ถึงเวลาแล้วเ๯้าค่ะ”

คุณชายผู้นั้นเพียงพยักหน้า ลุกขึ้นอย่างสง่างาม ก่อนจะก้าวออกจากโรงน้ำชาไปโดยไม่หันกลับมามอง

อวี้เซียนยืนมองแผ่นหลังของเขาลับหายไปในผู้คน หัวใจสั่นไหว ยากนักจะหาผู้คนที่เข้าใจในบทเพลงอันลึกซึ้งนี่ได้

บทที่ 6 เงาแห่งกระบี่

งาน ชุมนุมยอดกระบี่ จัดขึ้นที่ลานกว้างกลางเมืองหลวง ผู้คนหลั่งไหลมาจากทั่วสารทิศ เสียงผู้คน๻ะโ๠๲โห่ร้อง เสียงกระบี่กระทบกันดังแว่วไปทั่ว ความวุ่นวายปนความยิ่งใหญ่ครอบคลุมทั้งบริเวณ

อวี้เซียน เดินตามฝูงชนเข้าไปในงานด้วยหัวใจที่ร้อนรน ทุกย่างก้าวคือความหวังว่าวันนี้นางจะได้พบ ซินหยาง บุรุษที่หายสาบสูญไปจากชีวิตนางเมื่อสองปีก่อน

นางสอบถามจากผู้คนทีละคน แต่ก็ไม่มีใครรู้จักชื่อหรือรูปพรรณที่ตรงกับความทรงจำของนาง ความหวังค่อย ๆ เลือนราง ทว่ากลับถูกแทนที่ด้วยความไม่ยอมแพ้

จนกระทั่งเสียงประกาศดังขึ้น

“การประลองรอบต่อไป! ผู้เข้าแข่งขัน—องครักษ์อี้อ่าวจ้าน แห่งจวนหลงเวยอ๋อง! พบกับกระบี่เขียวแห่งแคว้นฉิน!”

บนเวทีสูงกลางลาน ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวออกมาอย่างสง่างาม ร่างสูงใหญ่ สวมชุดองครักษ์สีดำเข้ม แววตาคมดุจเหยี่ยว เส้นผมรวบตึงเผยให้เห็นเค้าโครงใบหน้าคมสัน แข็งกร้าวและเ๶็๞๰า แม้มิใช่เด็กหนุ่มที่นางจำได้ชัด แต่เงาร่างนั้น กลิ่นอาย และแววตา... คล้ายคุณชายซินหยางในความทรงจำของนางทุกประการ

อวี้เซียนยกมือปิดปาก น้ำตารื้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกไหลบ่าประดังจนเกินบรรยาย
ความดีใจ ความสับสน ความกลัวว่าจะผิดตัว ทุกสิ่งล้วนพันกันแน่นจนแทบไม่อาจหายใจ

เสียงผู้คนโห่ร้องดังขึ้นรอบลานประลอง แต่สำหรับอวี้เซียนแล้ว โลกทั้งใบเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงหัวใจตนเองที่เต้นแรงไม่เป็๞จังหวะ

“คุณชาย…ใช่ท่านจริง ๆ หรือไม่…?”