Chapter13
อาการคนงอแง
ไทเกอร์มาส่งฉันถึงมหาวิทยาลัยฉันเปิดประตูลงจากรถและก็พบกับสายตาของคนอื่นๆที่มองมาแน่นอนว่าคงจะสงสัยว่าเ้าของรถคันหรูนี้คือใคร โฮะๆ รู้สึกฮ็อตขึ้นมาทันตาเลยล่ะ
“ตอนเย็นให้กูมารับเปล่า?”
ไทเกอร์มองหน้าฉันด้วยสายตายั่วเย้ารู้นะว่ามันอยากได้อะไร....แต่เสียดายที่ฉันเสียครั้งแรกให้ไอ้ครามเพื่อนรักไปแล้วเหอะๆ รู้สึกสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก
“ได้ก็ดี”
“งั้นรอหน้าคณะ เลิกเรียนจะมารับ”
ไทเกอร์ว่าแบบนั้นแล้วก็ขับรถออกไปส่วนฉันก็เดินสะพายกระเป๋าสีชมพูสุดน่ารักพร้อมกับเชิดหน้าสวยๆเตรียมเข้าไปเรียน
“ใครมาส่งน่ะญดา”
เฟื่องฟ้าที่เดินมาและเห็นเหตุการณ์พอดีถามขึ้น
“เพื่อนเก่าสมัยม.ปลายอะ นี่ปั่นจักรยานมาอีกแล้วเหรอ?”
“อื้อ ี้เีรอรถอะ”
ภายในมหาวิทยาลัยจะมีรถรางคอยบริการนักศึกษาอยู่แต่ยัยเฟื่องฟ้าเพื่อนรักไม่ชอบรอ
“ฉันบอกแกหลายรอบแล้วว่าให้รอรถ ขี่มาเองอันตรายแย่ยัยฟ้า”
“แกก็ขี้กลัวเกินไปน่า สรุปได้แฟนใหม่แล้วเหรอจ๊ะ หืม? แล้วครามเพื่อนรักล่ะเอาไปไว้ไหนซะแล้ว”
คงเป็เพราะปกติจะเห็นฉันไปไหนมาไหนกับครามแต่วันนี้มากับคนอื่นเฟื่องฟ้าเลยแปลกใจ
“ไม่รู้”
ฉันไม่อยากนึกถึงคราม
“แปลก”
“แปลกอะไร?”
“ปกติเห็นตัวติดกันยังกับตังเม”
“แกก็เว่อร์ฟ้า ฉันกับครามเนี่ยนะ”
“อื้อ ก็มันเป็แบบนั้นมาตลอด ไม่รู้ตัวเลยรึไง?”
ขนาดเฟื่องฟ้าเพื่อนสนิทที่สุดของฉันยังคิดแบบนั้นแล้วจะห้ามคนอื่นไม่ให้คิดได้ยังไงกัน
ฉันว่าครามมันควรจะเว้นระยะห่างจากฉันให้มากกว่านี้
“ก็แค่เพื่อน”
พูดจบฉันก็เดินนำหน้ายัยเฟื่องฟ้าไปไม่ปล่อยให้ถามอะไรต่อ
“ก็แค่ถามถึง โกรธอะไรหว่า”
เฟื่องฟ้าสาวบื้อได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆคงจะงงว่าฉันโกรธอะไร
ตอนเย็นหลังเลิกเรียน
“ทุกคน อย่าลืมไปเลือกชมรมกันด้วยนะสำหรับพวกที่ยังไม่มีชมรมอะรุ่นพี่ขอความร่วมมือมา”
เฮดของสาขาพูดขึ้นขณะที่เลิกเรียนและอาจารย์จากออกไปแล้วที่จริงเื่ชมรมนั้นทางมหาวิทยาลัยเสนอให้เข้ากันั้แ่ปีหนึ่งแล้วแต่ฉันกับเฟื่องฟ้าไม่ได้เลือกเลย
“เข้าชมรมเหรอ น่าเบื่อจังเลย”
เฟื่องฟ้าที่นั่งอยู่ข้างๆบ่นอุบแล้วเท้าคางถอนหายใจบนโต๊ะเรียน
“เขาแค่ขอความร่วมมือ ไม่ต้องเข้าก็ได้ใช่ปะ?”
ฉันถามเฮดสาขาที่ยืนชี้แจ้งอยู่หน้าห้อง
“ไม่เข้าก็ได้ แต่ก็ขอความร่วมมืออะยังไงแกกับเฟื่องฟ้าก็ว่างๆอยู่แล้วก็ลองไปหาดูสิว่ามีชมรมไหนเข้ากับตัวเองบ้างถือซะว่าทำกิจกรรมมหาลัย”
แหมได้ทีก็แขวะฉันกับยัยฟ้าเลยนะก็แหงล่ะ...ฉันกับยัยฟ้าอยู่กันสองคนไม่เข้าเป็พรรคเป็พวกกับใครคนจะเกลียดก็ไม่แปลก
แถมฉันยังสนิทกับกลุ่มหนุ่มฮ็อตคณะบริหารอีกเรียกได้ว่าทวีความเกลียดจากสาวๆไปอีก
เพียงไม่นานทุกคนก็แยกย้ายกันกลับหอกลับบ้านซึ่งแน่นอนว่าฉันเองก็แยกกับเฟื่องฟ้าและเฟื่องฟ้าปั่นจักรยานกลับหอใน
ส่วนฉันน่ะไม่ต้องพูดถึง...รอไทเกอร์มารับสิคะอิอิ
ฉันเดินลงมารอที่หน้าตึกคณะพร้อมกับส่งข้อความไปหาไทเกอร์ว่ารออยู่ที่เดิมที่มาส่งเมื่อเช้า
15 นาทีต่อมา
รถของไทเกอร์ขับเข้ามาจอดเทียบหน้าตึกคณะและฉันกำลังจะเดินขึ้นไป
แต่แล้วก็มีแรงนึงกระชากแขนของฉันเอาไว้สุดแรงจน่ฉันหันไปชนกับแผงอกกำยำ
“โอ้ย เจ็บนะ!”
ฉันโวยทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ดึงให้ฉันหันไปชนกับมันคือครามคนที่ไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ไทเกอร์ที่นั่งอยู่ในรถมองเราทั้งคู่ด้วยสายตาที่ตั้งคำถาม
“มึงคิดจะทำอะไร”
ครามถามเสียงห้วนแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจ
“ทำอะไรล่ะ กูก็จะกลับคอนโดไง
ฉันจ้องหน้าครามอย่างไม่ลดละเพราะไม่ได้ทำอะไรผิดฉันจะทำอะไรมันก็สิทธิ์ของฉัน ครามไม่สามารถมาก้าวก่ายชีวิตฉันได้!
“กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่าให้เลิกคุยกับมัน”
ปากบอกฉันแต่ตาหันไปจ้องหน้าไทเกอร์อย่างต่อเนื่องส่วนไทเกอร์พ่อหนุ่มหล่อร้ายก็กระตุกยิ้มแล้วเสยผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองหล่อแบดบอยสมชื่อไทเกอร์จริงจริ๊ง
“ผู้หญิงเขาอยากไปกับกู เลิกตื๊อเถอะว่ะไอ้ครามเห็นแล้วทุเรศลูกกะตา”
“หุบปากไปเลยไอ้เวร”
“อ้าว พูดแบบนี้ก็สวยดิวะ”
ไทเกอร์เปิดประตูรถยนต์ลงมาแล้วยืนประจันหน้ากับครามโดยมีฉันยืนอยู่ตรงกลางผู้ชายทั้งสองคนฉันเอามือเล็กยันหน้าอกของไทเกอร์และครามเอาไว้ไม่ให้ทั้งสองเข้าปะทะหากัน
“นะ นี่ หยุดเถอะนะ! คนเยอะแยะอย่ามาตีกันตรงนี้เลยเอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันกลับบ้านเอง พวกนายก็แยกย้ายกันเถอะ”
ฉันพยายามห้ามศึกในครั้งนี้โดยหยุดที่ตัวเองเพราะรู้ดีว่าตัวฉันเองนี่แหละที่เป็สาเหตุให้สองคนนี้ตีกัน
“ไม่ได้! ก็มึงบอกกับกูแล้วไงว่ามึงจะกลับด้วย จะไปกลัวไอ้ครามมันทำไมมันไม่ใช่ผัวมึงสักหน่อย”
ไทเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่มันจี๊ดใจฉันมากเลยนั่นสินะ...จะไปเกรงใจครามมันทำไม ก็แค่เพื่อนสนิท...ไม่ใช่ผัว
“ไม่ได้กลัวสักหน่อย...ก็แค่ไม่อยากมีปัญหาตรงนี้”
ฉันมองไปรอบๆสายตานักศึกษาหลายคู่เริ่มจ้องมองมาทางเราสามคนที่อยู่หน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์
“ไปกับกูญดา!”
ความพยายามข่มอารมณ์ให้ใจเย็นแล้วกดเสียงต่ำลง
“ไม่! เอาเป็ว่าจะไม่ไปกับใครทั้งนั้นแยกย้ายกันตรงนี้นี่แหละ”
ฉันเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วรีบก้าวขาให้ไวที่สุดเพื่อที่จะออกไปให้พ้นจากตรงนี้บอกตามตรงว่าอายมาก
ฉันก้าวขาฉับฉับเกิดมาไม่เคยเดินเร็วขนาดนี้มาก่อนวิ่งได้ก็คงจะวิ่งไปแล้ว
พึ้บบบ
แต่ก็ดูเหมือนว่าความพยายามจะไม่เป็ใจเพราะครามรีบก้าวเดินตามฉันมาติดๆด้วยขนาดขาของมันที่ยาวกว่ามากทำให้เดินตามฉันได้ในไม่ช้ามันคว้าแขนของฉันเอาไว้ให้หันไปปะทะกับมันอีกครั้ง
“มึงอย่าคิดว่าสร้างเื่ไว้แล้วจะหนีไปได้ง่ายๆ”
“โอ๊ย! ปล่อยกูนะคราม อะไรกับกูนักหนาเนี่ย!”
ไอ้บ้าคราม!ไอ้โรคจิต! ปกติก็ไม่เห็นจะสนใจใยดีฉันสักนิดพอไทเกอร์ทำท่าทางสนใจเข้าหน่อยก็มาตามตอแยไม่หยุด เหมือนหมาหวงก้าง!
“กูไม่ชอบ”
“ไม่ชอบอะไร?”
“ไม่ชอบที่มึงยุ่งกับไอ้ไทเกอร์”
ครามบีบแขนฉันให้แน่นกว่าเดิมก่อนจะลากให้เดินตามมันไปซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างฉันไม่ยอมแน่นอนฉุดกระชากลากถูกกันไปตลอดทางแต่ครามก็พาฉันเดินมาจนถึงลานจอดรถของคณะบริหารและผลักให้่ฉันเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ
“จะพากูไปไหนคราม! จะกลับคอนโดแล้ว!”
ความเอื้อมมาคาดเบลท์ให้ฉันก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปที่ฝั่งคนขับและเตรียมขับรถออกจากมหาวิทยาลัย
“ก็กลับคอนโดไง ไม่ใช่ห้องมึง... แต่เป็ห้องกู!”
516
