เมืองเกียวโต ยามเย็น
เสียงกลองศึกดังก้องไปทั่วถนนที่ปูด้วยแผ่นหินเรียบของเมืองหลวงขบวนทหารที่กลับจากศึกกำลังเคลื่อนเข้าสู่เมืองเสียงฝีเท้าม้ากระทบพื้นดังเป็จังหวะมั่นคง ก่อให้เกิดแรงสั่นะเืเบา ๆใต้ฝ่าเท้าของผู้คนที่ออกมารอชม
ชายกลางคนสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงด้วยแววแห่งผู้เกรียงไกรนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสูงสง่าพร้อมชุดเกราะเต็มยศเกราะสีดำสนิทสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็นเป็ประกายทองแดงพู่ประดับหมวกของเขาสะบัดไหวไปตามสายลมเย็นะเืของฤดูใบไม้ผลิ
“เขาเป็ใครกันนะ?” พ่อค้าเร่คนหนึ่งถามชาวบ้านที่ยืนชมขบวนด้วยกัน
“อ๋อ ท่านทากาฮาชิไทกะ คังเรเป็ผู้สำเร็จราชการแทนโชกุนน่ะ”
“กระนั้นหรือ แล้วนี่พวกเขาเคลื่อนทัพมาจากไหนกัน?”
“ได้ยินว่าเพิ่งชนะศึกคันโตคุโบเป็คังเรอีกคนที่คุมภาคตะวันออก แต่ก่อฏเลยถูกท่านไทกะยกทัพไปปราบ”
ชาวเมืองต่างเปล่งเสียงยินดีบางคนก้มกราบติดพื้น บ้างก็ส่งเสียงไชโยยกย่องขุนพลแห่งชัยชนะทหารองครักษ์ที่เดินเรียงรายด้านหลังถือธงสีแดงเข้ม ลายอักษร “ทากาฮาชิ”โบกสะบัดตัดกับท้องฟ้าสีส้ม
"บูซังกุ!บูซังกุ!" (ขุนพลผู้กล้า!)เสียงโห่ร้องของชาวเมืองดังลั่น
แต่แล้ว…
ในฝั่งตรงข้ามถนนขบวนที่แตกต่างโดยสิ้นเชิงกำลังเดินสวนมา
หญิงสาวสามคน ก้าวเดินอย่างสง่างาม
เ้าหญิงนาสรินซึ่งบัดนี้สวมกิโมโนไหมสีแดงเข้มปักลายดอกเบญจมาศทองอร่าม แต่งหน้าด้วยแป้งขาวผ่อง เขียนคิ้วเป็เส้นสีดำเบาบาง ผมของเธอเกล้ามวยสูงประดับด้วยปิ่นสีเงินที่ไหวตามจังหวะการเดิน ในมือของเธอถือพัดลายดอกซากุระพัดปิดครึ่งใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคมที่ทอดมองไปเบื้องหน้า
เื้ัเธอ ดานา และซาราห์ เดินเรียงตามกันในชุดกิโมโนสีชมพูกลีบซากุระคนหนึ่งสะพายซามิเซ็ง อีกคนถือขลุ่ยชาคุฮาจิ ทั้งสามเป็เพียงสตรีอ่อนช้อยแต่กลับมีรัศมีเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง
เมื่อทั้งสองขบวนกำลังจะสวนทางกัน
สายลมพัดแรงขึ้นท่ามกลางเสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะ ชิราเบียวชิก้าวเท้าช้า ๆ อย่างมั่นคงขณะที่ดวงตาของเธอจับจ้องไปข้างหน้าโดยไม่ไหวติง
ทากาฮาชิ ไทกะมองหญิงงามเบื้องหน้าเพียงแวบเดียว ผ่านเงาของหมวกเกราะทว่ากลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างผิดแปลก
ราวกับว่า…
เธอไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา
ทหารองครักษ์คนหนึ่งโน้มตัวกระซิบกับเขา
"นางคือชิราเบียวชิจากคฤหาสน์ฮานะ โนะ มุโรมาจิ ข้าได้ยินว่าเป็ดาวเด่นของเกียวโต"
ไทกะพ่นลมหายใจเบาๆ "ก็น่าสนใจดี…" ก่อนจะบังคับม้าก้าวเดินต่อไปโดยไม่เหลียวหลัง
ฮานะเองก็เดินผ่านเขาไปโดยไม่หยุดเช่นกัน
แต่มือของเธอ…กำพัดแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
ภาพของ"ผู้ล่า" และ "ผู้ถูกล่า" ทับซ้อนกันอยู่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ขบวนทั้งสองจะจากกันไป…
ภายในปราสาทฮานะ โนะ มุโรมาจิ
ชายหนุ่มสองคน ผู้ที่ดูอายุมากกว่าสวมชุดของผู้สูงศักดิ์คล้ายจะเป็เชื้อพระวงค์ชั้นสูงกำลังนั่งดื่มกินโดยมีสาวยูโจ (遊女หญิงบริการ )แต่งกายสวยงามอลังการเคียงข้างซ้ายขวา
อีกชายหนึ่งนั้นยังดูวัยรุ่นอยู่ในชุดลำลองของขุนนาง กำลังนั่งประจันหน้ากับสาวยูโจอีกนางหนึ่งโดยมีโต๊ะตัวเตี้ยคั่นกลางกำลังเล่นเกมไคโนะอุตะ (貝の詩 Kai no uta -บทกวีเปลือกหอย) กันอย่างสนุกสนาน โดยแต่ละฝ่ายผลัดกันใช้มือขวาแตะที่เปลือกหอยซึ่งวางบนโต๊ะแล้วย้ายมือกลับไปแตะกับมือซ้าย ในขณะที่คู่เล่นจะท่องบทกวีต่อกลอนกันไปด้วยบางครั้งคู่เล่นจะหยิบเปลือกหอยมาวางบนมือซ้ายฝ่ายตรงข้ามจะต้องกำหมัดให้ทันแล้วทุบโต๊ะเบาๆ หากเผลอแบมือวางบนโต๊ะ ถือว่าแพ้จะต้องดื่มเหล้าหนึ่งจอก (เกมนี้กลายเป็ต้นแบบของเกม Konpira Fune Fune ที่พวกเกอิชานิยมเล่นกับแขกในศตวรรษที่ 19)
“ท่านโชกุนแพ้แล้ว ต้องดื่มอีกจอกค่ะ” สาวยูโจรินสุราให้ชายหนุ่ม
“ว้า วันนี้ข้าดื่มไปหลายสิบจอกแล้วนะอย่างนี้ก็เมาแย่สิ”
“ฝ่าาไม่ทรงเล่นด้วยกันหรือเพคะ”สาวผู้ชนะเกมหันไปหาชายสูงศักดิ์
“ไม่ละ ข้ารู้ว่าต้องแพ้เ้าแน่ รอท่านคังเรมาถึงเ้าลองชวนเขาดูสิ”
ยังกล่าวไม่ทันขาดคำขุนพลผู้พิชิตคันโตก็เดินทางมาถึง
คังเรไทกะก้าวย่างด้วยความสุขุมเข้ามาในห้องที่ปูด้วยเสื่อทาทามิมีประตูและผนังห้องเป็ฉากมีโครงไม้บุด้วยกระดาษสาสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความเด็ดขาดจริงจังจับจ้องไปที่สองหนุ่มผู้กำลังเริงสราญกับเหล่านารี
ผู้สำเร็จราชการวางดาบซามูไรลงกับพื้นก่อนจะคุกเข่าลงหมอบกราบตามธรรมเนียมญี่ปุ่น แล้วกล่าวถวายพระพร
“เทนโน เฮกะ บันไซ” (天皇陛下万歳ขอพระจักรพรรดิอายุยืนหมื่นปี)
“ตามสบาย” หนุ่มที่กอดสองสาวกล่าวต้อนรับ
“ขอบพระทัยฝ่าา”
“ท่านชนะศึกในการไปปราบฏคันโตคุโบครั้งนี้มีความชอบใหญ่หลวงนัก ข้าได้จัดงานเลี้ยงฉลองไว้ให้ท่านในอีกสามวันข้างหน้าต้องมาให้ได้นะ” จักรพรรดิกล่าว
ขุนพลใหญ่มองต่ำลงที่พื้น ก่อนจะก้มศีรษะกล่าว
“เป็พระมหากรุณาธิคุณยิ่งนัก หม่อมฉันจะมาร่วมงานให้ได้”
“ว่าแต่สถานการณ์ทางราชสำนักฝ่ายใต้เป็เช่นไรบ้างล่ะ”โชกุนถาม
“ข้าได้ส่งกองทัพไปสกัดกั้นอยู่ทางเมืองนากาโตะของชูโงกุ และเมืองไซโจของชิกกกุแล้วท่านโชกุน”
“ที่ผ่านมาเราต้องรับศึกสองด้านหากคันโตคุโบไม่มักใหญ่ใฝ่สูง บรรพบุรุษของเขาได้รับการแต่งตั้งโดยปฐมโชกุนยุคมุโรมาจิที่เมืองไซตามะให้ดูแลภาคตะวันออก เราคงไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง แต่บัดนี้ปราบศึกคันโตได้แล้วคงเหลือเพียงฝ่ายใต้ ที่เราต้องไม่ประมาท” จักรพรรดิรับสั่งกับคังเร
“ขอพระองค์อย่าได้วิตกกังวลพระราชหฤทัยหม่อมฉันจะถวายชีวิตทำศึกให้สิ้นเสี้ยนหนามเพื่อราชบัลลังก์ด้วยความภักดีและเกียรติของซามูไร”
“ดีแล้ว ขอบใจ เชิญท่านกลับไปพักผ่อนเถิดแล้วค่อยพบกันวันงาน”
“ถวายบังคมลา” ท่านคังเรก้มกราบคำนับแล้วเดินจากไปพร้อมเหล่าทหาร
หลังผู้สำเร็จราชการกลับไปแล้วจักรพรรดิหนุ่มกับโชกุนวัยรุ่นก็สั่งให้พวกนางบำเรอออกไปก่อนจะกระซิบปรึกษาหารือกัน
“โยชิโทมิ นานแล้วนะที่เราและท่านต้องแสร้งเป็คนเสเพล เสพสุขอยู่กับเหล่าชิราเบียวชิและยูโจเพื่อมิให้คังเรมีความระแวงสงสัยว่าพวกเรากำลังคิดกระด้างกระเดื่อง”จักรพรรดิเริ่มประเด็นสนทนา
“เป็จริงดังนั้น ฝ่าาคงรู้สึกอั้นตันใจั้แ่คังเรไทกะกุมอำนาจเหนือจักรพรรดิและโชกุน เช่นเดียวกับหม่อมฉัน”
“ขณะนั้นท่านเพิ่งอายุ 9 ขวบที่เขาสำเร็จราชการแทนข้าเองก็เป็เพียงหุ่นเชิดมาั้แ่รุ่นปู่คือจักรพรรดิโคเง็น ซึ่งอะชิฮารุทากาโยชิ ปู่ของท่านเป็ผู้แต่งตั้ง มันช่างน่าสมเพชตัวเองสิ้นดี”
“นับวันอำนาจของไทกะก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆบรรดาซามูไร เ้าที่ดินต่างก็เข้ามาสวามิภักดิ์ต่อเขาหากคิดจะปลดฝ่าาออกจากราชบัลลังก์แล้ว ยังง่ายกว่าเขี่ยมดออกจากแขนเสียอีก”
“แล้วท่านมีแผนจะจัดการกับเขาเยี่ยงไร ท่านโชกุน”
“แผนน่ะหม่อมฉันมีแล้วรอเพียงเวลาที่เหมาะสมมาถึง”
โยชิโทมิกล่าวขณะที่แววตาเปล่งประกาย
ห่างออกไปทางชานเมืองเกียวโต ในป่าไผ่แห่งหนึ่ง
นาสรินและสองสาว ดานา ซาราห์ซึ่งปลอมตนเป็พ่อค้าขายถ่านกำลังยืนสนทนากับใครอีกสามคนในชุดดำท่ามกลางดงไผ่
“ท่านจงไปกราบทูลเ้าชายคาเนมารุตามนั้นว่าแต่มีข่าวอันใดจากทางใต้บ้างล่ะ”
ชายในชุดนินจาสีดำคนหนึ่งเปิดผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นว่าเขาคือหาญกล้า หนุ่มโคราชบ้านเอง ก่อนจะกล่าวกับนาสริน
“ขอบคุณสำหรับข้อมูลจากท่าน ฮานะจังฝ่ายราชสำนักทางใต้กำลังรบติดพันกับทัพของคังเรไทกะที่ยกไปสกัดไว้ทางชูโงกุกับชิกกกุหากทัพใหญ่ของพวกมันไปถึงเมืองหลวงของเราบนเกาะคิวชูแล้วจักเป็ภัยใหญ่หลวงต่อองค์จักรพรรดิโกะ-ไดเซย์เป็อย่างยิ่ง”
ฮานะขยับหมวกบังแดดบนศีรษะพร้อมกับเหลือบมองหนานเขียวและทองฮะในชุดนินจาเช่นกัน แล้วพูดกับหนุ่มหาญ
“โปรดนำเรียนเ้าชายว่าข้ามีแผนสร้างสถานการณ์ทางเกียวโตแล้วเพื่อกระจายกองกำลังของทัพคังเรมิให้รวมเป็หนึ่ง จงวางใจ”
“ทราบแล้ว พวกข้าขอตัวก่อน ขอให้ท่านระมัดระวังตัวเองจงดี”
แล้วนินจาทั้งสามก็หายตัวไปท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวคละคลุ้ง
นาสรินหรือฮานะหันไปกล่าวกับสองสาวคนสนิทด้วยเสียงกระซิบ
“จักรพรรดิโกะเซ็นจิแม้อายุ 25 ปีแล้วแต่ยังอ่อนประสบการณ์ ส่วนโชกุนโยชิโทมิ ก็เพิ่งอายุ 18 ปี อ่อนทั้งวัยวุฒิและคุณวุฒิด้วยถูกครอบงำโดยคังเรไทกะมาแต่ยังเยาว์ หากสิ้นขุนพลเฒ่าผู้นี้ฝ่ายเหนือต้องแตกระส่ำระสายแน่นอน”
ค่ำคืนนั้น ณ จวนของผู้สำเร็จราชการ
คังเรไทกะยืนมองดวงดาวบนท้องฟ้าจากระเบียงของคฤหาสน์ห้วงคำนึงของเขาย้อนไปในวัยหนุ่ม ถึงหญิงสาวอันเป็ที่รักนางหนึ่ง
“ยูมิจัง ข้าซื้อมาฝากเ้านี่เป็แป้งหอมอย่างดีจากเมืองจีนเชียวนะ”
สาวงามในชุดกิโมโนสีฟ้ามีสีหน้าสลดก่อนจะกล่าวด้วยสำเนียงเศร้า
“ขอบคุณท่านมาก ไทกะวันนี้ข้ามีเื่หนึ่งต้องกล่าวกับท่าน...”
หญิงสาวสะอื้นก่อนจะกล่าวต่อไป
”... เราสองคนคงมิอาจมาพบกันเช่นนี้ได้อีกแล้ว”
ซามูไรหนุ่มทำสีหน้างุนงง “เ้าพูดเื่ใดกัน”
“โชกุนทากาโยชิ ไปหาบิดาของข้าเพื่อสู่ขอไปถวายตัวเป็สนมขององค์จักรพรรดิโคเง็นซึ่งแก่คราวปู่ของข้าเสียอีกท่านพ่อมิอาจหลีกเลี่ยงได้ด้วยเป็หนี้บุญคุณที่ตระกูลอะชิฮารุเคยชุบเลี้ยงจนได้เป็เ้าเมือง”
หนุ่มทากาฮาชิตกตะลึงจนดาบหลุดมือ ใจสั่นระรัวมือไม้อ่อนแรง
“เ้าว่าอะไรนะ...”
“ข้ามิเต็มใจเลย ในดวงใจของข้ามีเพียงท่านคนเดียวโปรดถนอมสุขภาพตัวเองให้ดี ขอลาก่อน”สาวงามเดินกางร่มจากไปท่ามกลางสายฝนในวันฟ้าหม่นทิ้งให้นักรบหนุ่มผู้ชนะในสนามรบมานักต่อนักแต่กลับมาพ่ายแพ้ในสนามรักให้กับผู้มีอำนาจในบ้านเมือง
นับแต่วันนั้นเขายังต้องเผชิญความเ็ปถึงสามครา
คราแรกเมื่อได้ยินข่าวร้ายว่าคนรักต้องไปเป็ของคนอื่น
คราที่สองเมื่อเขาได้รับหน้าที่คุ้มกันขบวนแห่ส่งตัวเ้าสาวไปยังพระราชวัง
และคราที่สามเมื่อได้ทราบข่าวว่ายูมิจัง ใช้มีดสั้นปลิดชีพตัวเองก่อนเข้าพิธีถวายตัว
แค้นนี้ข้าจักต้องเอาคืนจากพวกมันทั้งราชวงศ์ของโคเง็นและตระกูลอะชิฮารุ รอวันที่ข้ารวมอำนาจไว้ในมือเมื่อนั้นจักได้ล้างแค้นให้ยูมิจัง ( ขุนพลครุ่นคิดพร้อมกำหมัดแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความอาฆาต )
วันต่อมา ในห้องทำงานของโชกุน
ฮานะก้มกราบเบื้องหน้าโยชิโทมิที่นั่งหลังโต๊ะทำงานเตี้ย ๆ
“เื่ที่ข้าใช้ให้เ้าไปสืบ ได้ความอย่างไรบ้างฮานะ”
“เรียนท่านโชกุนคังเรไทกะเคลื่อนย้ายกำลังพลของราชสำนักและกองทัพของท่านไปไว้ในสังกัดของเขาแทบหมดสิ้นแล้วทั้งยังลดงบประมาณในการเลี้ยงดูข้าราชบริพารขององค์จักรพรรดิรวมถึงคนในจวนท่านด้วย หรือจะพูดให้ตรงประเด็นก็คือ เขากำลังลดทอนพระราชอำนาจของเท็นโนลดความเข้มแข็งของท่านโชกุนให้อยู่ในเงื้อมมือของเขาผู้เดียว”
โยชิโทมิรับฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วถามนางรำสาว
“แล้วเื่ราชสำนักฝ่ายใต้เ้าได้ข่าวสารใดมาบ้างหรือไม่”
“เรียนนายท่าน เ้าชายคาเนมารุยังมีขุนพลคูซูโนกิมาซาชิ เป็เสาหลักค้ำจุนราชวงศ์ฝ่ายใต้ไว้ได้ หากส่งคนของเราไปลอบสังหารเขาได้จักรพรรดิโกะ-ไดเซย์จะอ่อนแอลงอย่างมาก...”
ท่านโชกุนมีสีหน้าตื่นเต้นตาเบิกโพลงเมื่อได้ยินคำแนะนำของสายลับสาว หล่อนยังกล่าวต่อไป
“...แต่ผู้ที่เป็ภัยต่อท่านแท้จริงหาใช่ราชสำนักบนเกาะคิวชูไม่หากเป็คังเรที่พร้อมจะรวบอำนาจของท่านกับราชบัลลังก์ไปเป็ของเขาต่างหากเ้าค่ะ”
“จริงดังเ้าว่ามา งานฉลองชัยที่ใกล้มาถึงข้าก็ฝากความหวังไว้เพียงเ้าผู้เดียว ช่วยข้าหน่อยนะ ฮานะ”
“วางใจเถิดเ้าค่ะ” เ้าหญิงนาสรินในคราบสายลับศิลปินกล่าวก่อนจะก้มกราบแล้วถอยเดินออกจากห้อง
ศิลปินสาวเดินออกจากห้องโชกุนมาถึงสวนของปราสาทก็พบกับกามิลในคราบของซามูไร เขากล่าวทักทายหล่อน
“เป็อย่างไรบ้างล่ะ เ้าหญิง”
นาสรินหันซ้ายหันขวาแล้วเดินเข้าไปหันข้างคุยกับเขาด้วยเสียงกระซิบ
“ข้าบอกแล้วใช่ไหม ว่าท่านคือยามาดะ มาซาโอะองครักษ์ของโชกุน ไม่ใช่กามิล ส่วนข้าก็ไม่ใช่นาสริน แต่เป็ฮานะ ชิราเบียวชิจากสำนักชิรามาจิ”
“ขออภัย ข้าลืมตัวไปแล้วเื่ที่ข้าเคยชักชวนเ้านั้น ลืมแล้วหรือยัง”
“เื่ที่ชวนข้าหนีตามไปอยู่อาหรับกับท่านกระนั้นหรือมันจะเป็ไปได้อย่างไร เพราะเราทั้งหมดยังเป็ทาสระบบบ้าบอนั้นมันคงไม่ปล่อยเรามีอิสระง่ายดายเช่นนั้นหรอกสิ่งที่เราทำได้มีเพียงก้มหน้าแสดงไปตามบทบาทที่มันมอบให้นะ เ้าชาย”
กามิลจ้องมองดวงตาของหญิงสาว แล้วกล่าว
“ข้าเพียงใคร่ให้เ้าล่วงรู้ความรู้สึกภายในใจของข้าที่มีต่อเ้าฮานะ”
ชิราเบียวชิสาวก็เพ่งมองด้วยความเ็า ก่อนพูด
“ตราบใดที่ดวงตะวันยังขึ้นทางทิศตะวันออก จิตใจข้าก็ยังคงเดิม”
วันจัดงานฉลองชัยชนะของท่านคังเร
สายลมเอื่อยในฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านต้นซากุระที่กำลังเบ่งบานรับกับแสงแดดยามเช้าที่ช่วยสร้างความอบอุ่นให้ผู้สัญจรผ่านมา
บริเวณปราสาทฮานะ โนะ มุโรมาจิ คลาคล่ำไปด้วยแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานแสดงความยินดีกับท่านขุนพล
บางส่วนก็ยืนจับกลุ่มสนทนาอยู่ที่สนามหญ้าริมทางเดินบ้างก็เดินเรียงแถวตามสังกัดกรมกองเข้าไปภายในปราสาท
ภายในห้องจัดเลี้ยงอันเป็โถงใหญ่ของตัวปราสาทองค์จักรพรรดิโกะ-เซ็นจิประทับนั่งเป็ประธาน เคียงข้างด้วยโชกุนอะชิฮารุ โยชิโทมิและคังเร ทากาฮาชิ ไทกะ แวดล้อมด้วยองครักษ์ แม่ทัพ ขุนนางระดับสูง เชื้อพระวงศ์ใหญ่น้อยโดยมีโต๊ะอาหารขนาดพอดีต่อหนึ่งที่พร้อมขวดเหล้าซาเกะและกับแกล้มเป็ผักดองครีบปลาประเบนย่าง วางเบื้องหน้าทุกคนไป
กามิลในชุดซามูไรนั่งกวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างระแวดระวังป้องกันภัยให้กับเ้านายโดยมีจาฮัด ฟาฮัด ในชุดนักรบนั่งประกบซ้ายขวา
บริเวณมุมหนึ่งของห้อง มีคณะนักดนตรีซึ่งประกอบด้วยหญิงสาวหลายคนโดยมีดานา และซาราห์รวมอยู่ด้วย คอยบรรเลงเพลงกล่อมแขกในงานด้วยซามิเซ็งขลุ่ยไม้ไผ่ซะคุฮาจิ พิณโกโตะ
ครั้นได้เวลาการแสดงของชิราเบียวชิศิลปินนักร้องนักแสดงแห่งวังหลวง
ฮานะ หรือนาสริน เดินอย่างเชื่องช้าเข้ามาในห้องหล่อนสวมหมวกสีดำทรงสูงคล้ายนักบวชในศาสนาชินโต ห่มกายด้วยชุดคลุมสีขาว ปล่อยผมยาวไว้ด้านหลังสวมกางเกงขากว้างสีแดง สะพายดาบซามูไรไว้ที่เอวด้านซ้าย พร้อมพัดจีบในมือขวาก่อนจะค่อยลดกายลงก้มกราบเบื้องหน้าพระพักตร์องค์เทนโน
พร้อมกับดนตรีที่เริ่มบรรเลงนางรำสาวก็ยืนขึ้นโบกมือและพัดไปตามท่วงท่าลีลาในตำรับโบราณทุกสายตาต่างจ้องมองฮานะดั่งต้องมนต์สะกด
แล้วหล่อนก็ขับขานเพลงเปรียบเปรยคนญี่ปุ่นที่มารบราฆ่าฟันกันเองดั่งไม้ไผ่จากกอเดียวกัน นำมาเป็เชื้อเผาผลาญไผ่ด้วยกัน
竹は燃ゆれど (ทาเกะวะ โมะยูเระโดะ) - ไผ่ยังมอดไหม้
(Verse1)
風が鳴くよ 夜の山 (คาเซะ กะ นาคุโยะ โยะรุ โนะ ยามะ)
สายลมร้องไห้เหนือูเายามราตรี
同じ根より 生まれし竹 (โอนะจิเนะ โยะริ อุมะเระชิ ทาเกะ)
ต้นไผ่ที่กำเนิดจากรากเดียวกัน
(Chorus)
竹は燃ゆれど 風は知る (ทาเกะ วะ โมะยูเระโดะ คาเซะ วะ ชิรุ)
ไผ่มอดไหม้แต่สายลมรู้ดี
炎に踊る 影ひとつ (โฮโนโอะ นิ โอโดะรุ คาเงะ ฮิโตะซึ)
เงาเดียวกันพลิ้วไหวในเปลวเพลิง
(Verse2)
刀を交わす 兄弟の (คะตะนะ โอะ คาวะสุ เคียวได โนะ)
พี่น้องต้องห้ำหั่นด้วยดาบในมือ
誰が勝ち 誰が負く (ดาเระ กะ คะชิ ดาเระ กะ มะคุ)
ใครคือผู้ชนะใครคือผู้พ่าย
(Bridge)
竹の林に 響く声 (ทาเกะ โนะ ฮายาชิ นิ ฮิบิคุ โคเอะ)
เสียงก้องกังวานในป่าไผ่
涙の雨が 血を洗う (นามิดะ โนะ อาเมะ กะ ชิ โอะ อะระอุ)
สายฝนแห่งน้ำตาชะโลมโลหิต
(Outro)
竹は燃ゆれど 風は泣く
(ทาเกะวะ โมะยูเระโดะ คาเซะ วะ นาคุ)
ไผ่มอดไหม้สายลมร่ำไห้
ああ 哀れ ひとつの国 (อาาอาวาเระ ฮิโตะซึ โนะ คุนิ)
โอ้อนาถหนอ แดนดินที่เคยเป็หนึ่งเดียว
ขณะที่ฮานะร้องเพลงใกล้จบคังเรก็เห็นใบหน้าของหล่อนกลายเป็ยูมิโกะ อดีตสาวคนรักของเขาที่ตายจากไป มากวักมือเรียกเขาพร้อมกล่าว
“พี่ไทกะ มาอยู่กับน้องด้วยกันนะ มาสิน้องรอพี่มานานแล้ว”
เมื่อสิ้นเสียงเพลง ฮานะที่รำมาถึงท่าสุดท้ายก็สะบัดพัดในมือปล่อยมีดสั้นซึ่งบรรจุไว้ภายในนับสิบเล่มให้พุ่งไปเสียบตามใบหน้าลำคอ และร่างกายของท่านผู้สำเร็จราชการ
กามิลเห็นได้จังหวะที่ผู้คนต่างตกตะลึง ชักดาบซามูไรฟันคอท่านคังเรจนขาดกระเด็นพร้อมกันกับจาฮัด และฟาฮัด ชักมีดสั้นปาดคอทหารองครักษ์ของขุนพลไทกะให้แดดิ้นไปกับเ้านาย
ทหารฝ่ายของโชกุนต่างบุกเข้าประชิดตัวแม่ทัพนายกองฝ่ายท่านคังเรอันหมายถึงการยึดอำนาจไว้เบ็ดเสร็จแล้ว
โชกุนโยชิโทมิลุกขึ้นยืนประกาศกร้าว
“ต่อแต่นี้ไป อำนาจการปกครองในแผ่นดินมุโรมาจิทั้งสิ้นตกอยู่ภายใต้เบื้องพระยุคลบาทขององค์จักรพรรดิแต่ผู้เดียวมันผู้ใดบังอาจล่วงเกิน ข้าจะบั่นคอมันผู้นั้นเฉกเช่นขุนพลเฒ่าผู้นี้”
แเื่ผู้ร่วมงานต่างนิ่งเงียบมิกล้าแม้จะระบายลมหายใจ ...
พร้อมกับท้องฟ้าภายนอกก็มืดครื้มลงอย่างกะทันหันตามด้วยเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าลมพายุพัดกล้าจนกิ่งไม้ ใบไม้ปลิวกระจายไปทั่วสนามหญ้า
หลายวันต่อมา ณ ริมฝั่งแม่น้ำนอกเมืองเกียวโต
ฮานะในคราบของชาวประมงสวมหมวกปิดบังใบหน้าพายเรือที่มีคนนั่งไปด้วยอีกสองสามคนออกไปกลางแม่น้ำ ก่อนจะสนทนากัน
“ข่าวคืบหน้าของโชกุนโยชิโทมิหลังจากสังหารคังเรไทกะแล้ว ก็ให้หมอผีอาริฟทำมนต์ดำใส่องค์จักรพรรดิโกะ-เซ็นจิจนเสียสติแล้วจับพระองค์ไปกักขังไว้ ก่อนจะปล่อยข่าวว่าเท็นโนทรงประชวร ซึ่งใช้เป็ข้ออ้างในการสำเร็จราชการแทนของเขาท่านจงไปแจ้งทางราชสำนักฝ่ายใต้เถิดว่า โชกุนทางนี้เตรียมจัดทัพไปบุกเกาะคิวชูแล้วโปรดเตรียมพร้อมรับศึกให้ดี”
“ทราบแล้ว ข้าจะไปนำเรียนตามนี้ ขอลาก่อน” นินจาหาญกล้ากล่าวก่อนจะะโลงน้ำไปพร้อมกับหนานเขียวและทองฮะ
สัปดาห์ต่อมา โชกุนโยชิโทมินำกองทัพบุกไปยังเมืองชิโมโนเซกิในภูมิภาคชูโงกุเพื่อหวังจะข้ามไปถล่มราชสำนักฝ่ายใต้ ณ เมืองฮากาตะ (ปัจจุบันคือเมืองฟุกุโอกะ)บนเกาะคิวชู
ท้องฟ้าเหนือเมืองชิโมโนเซกิดูอึมครึม คล้ายเป็ลางบอกเหตุแห่งาแตรศึกดังสนั่น เสียงกลองรัวเร่งเร้าให้ทหารเดินหน้า
นำทัพด้วยกองทหารซามูไรพร้อมหอกและดาบยาว ธงรบโบกสะบัดจัดกระบวนเป็แถวอย่างมีระเบียบ
ตามมาด้วย กองพลธนู และพลปืนไฟบรรทุกใส่รถศึกมาอย่างยิ่งใหญ่
โชกุนถามนายพลเรือที่ริมทะเลอันมีคลื่นสาดซัดโขดหินอย่างบ้าคลั่ง
“กองเรือรบของเราพร้อมหรือไม่”
“พวกกระผมเตรียมกองเรือไว้พร้อมแล้วรอเพียงคำสั่งบุกเมืองฮากะตะขอรับท่าน”
“ดีมาก สั่งการออกไป เคลื่อนทัพได้!”
กองทัพโชกุนเคลื่อนพลตามสั่งพลธนูยิงเปิดทางระลอกแรกเข้าใส่พลทหารฝ่ายใต้ที่เตรียมรับการโจมตี
พลโล่และทหารราบพุ่งเข้าประชิดประตูเมืองพร้อมป้องกันะุจากฝ่ายใต้ ขณะที่พลทวนและทัพม้าซามูไรบุกเข้าไปในตรอกแคบ ๆแต่ก็ต้องพบกับดักของฝ่ายตรงข้ามวางไว้ จนาเ็ล้มตายไปหลายคน
ทางด้านกำแพงเมืองชิโมโนเซกิ
แม่ทัพคูซูโนกิ มาซาชิ ยืนบัญชาการรบอยู่บนป้อมเหนือกำแพง
“ให้พลธนูไฟและปืนใหญ่ยิงสกัดทัพหน้าของมันได้เลย”
ปืนใหญ่อิชิบิยะ (石火矢)ถูกจุด ปล่อยะุหินเพลิงพุ่งเข้าถล่มกองธนูและทหารราบจนวายวอดไปนับร้อยคนแต่ทัพหลวงจากเกียวโตก็หาได้ระย่อท้อถอยไม่ ยังคงเดินหน้ารุกต่อไป
พลธนูบนกำแพงก็ยิงใส่ข้าศึกราวห่าฝนนักรบที่แฝงตัวตามบ้านเรือนก็ซุ่มโจมตีทหารของโชกุนที่เคลื่อนผ่านตามยุทธวิธีแบบกองโจร
กามิล นำทหารกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไปในป้อมปราการสังหารนายทหารฝ่ายใต้ และใช้ฝีมือดาบอาหรับปะทะกับซามูไรฝ่ายตรงข้าม สะเก็ดไฟจากดาบกระทบกันส่องประกายแวววับ
จาฮัดและฟาฮัด พร้อมไพร่พลนินจาผูกตนเองติดกับว่าวขนาดใหญ่ อาศัยลมตะวันออกพัดพาข้ามกำแพง ร่อนลงใจกลางเมือง แล้วเคลื่อนกำลังเข้าล้อมแนวป้องกันใช้มีดสั้นเข้าประชิดตัวศัตรู ปลิดชีพทหารได้อีกจำนวนหนึ่งเตรียมจะบุกเข้าจวนแม่ทัพฝ่ายใต้
อาริฟใช้เวทย์มนต์สั่งอิบริสและไซต้า ญินคู่ใจสองตนไปสำแดงตนเป็ัขาวดำบินร่อนเหนือเมืองชิโมโนซากิเพื่อข่มขวัญศัตรู
เมืองหน้าด่านฝ่ายใต้ได้รับความเสียหายหนักแม่ทัพคูซูโนกิชักดาบซามูไรพาดคอเตรียมปลิดชีพตนเอง
“ช้าก่อนท่านแม่ทัพ”เสียงหาญกล้าดังขึ้นพร้อมกับยุดมือของนายทหารใหญ่ไว้ขณะที่หนานเขียวช่วยดึงดาบออกจากมือ
“ชีวิตของท่านยังมีค่านัก อย่าด่วนคิดสั้นหากราชสำนักฝ่ายใต้ขาดท่านคอยปกป้องแล้ว จักรพรรดิโกะ-ไดเซย์และเ้าชายคาเนมารุคงถึงคราวลำบากแน่แท้” ทองฮะกล่าวเสริมให้กำลังใจ
หนานเขียว: “พวกเราจะร่วมรบเคียงข้างท่านจนวาระสุดท้าย”
นายพลมาซาชิเอื้อมมือไปจับกับมือนินจาทั้งสามก่อนพยักหน้ารับ
พวกกามิลนำทัพรายล้อมหน้าจวนแม่ทัพฝ่ายใต้ไว้
แต่ก่อนที่ทัพของเกียวโตจะจับกุมตัวแม่ทัพคูซูโนกิได้โชกุนโยชิโทมิก็ได้รับรายงานด่วนจากม้าเร็ว
“เรียนท่านโชกุน บัดนี้จักรพรรดิโกะ-เซ็นจิได้ฟื้นคืนสติดังเดิมแล้ว มีพระราชโองการให้ถอนทัพกลับทันที”
อะไรนะ เป็ไปได้ยังไงจอมทัพเกียวโตประหลาดใจปนวิตกกังวล หากเขาขัดราชโองการ ก็อาจต้องโทษฏ ถึงแม้กองกำลังของเขาจะอยู่เหนือองค์เท็นโนแต่ความเชื่อมั่นศรัทธาของซามูไรเมืองต่าง ๆ จะยอมรับเขาหรือไม่ จำเป็ที่เขาต้องถอยตามพระบัญชา
“สั่งการออกไป ถอยทัพ กลับเกียวโต”
เหล่าทหารเกียวโตเมื่อได้รับคำสั่งก็สู้พลางถอยพลาง รักษาระยะความปลอดภัยไว้จนพ้นจากอาณาเขตชิโงกุ
ณ พระราชวังหลวงเฮอัง(平安宮 )เมืองเกียวโต
โชกุนโยชิโทมิพร้อมยามาดะ มาซาโอะ(กามิล) เดินเข้าไปในท้องพระโรงของพระที่นั่งไดโงกุเพื่อเข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิ
“เทนโน เฮกะ บันไซ ขอจักรพรรดิทรงพระเจริญ”
“เ้ามาก็ดีแล้ว รู้หรือไม่เ้ามีโทษสถานใด”เท็นโนตรัสด้วยพระพักตร์เรียบเฉย ผิดวิสัยคนคุ้นเคยกับโชกุนดังแต่ก่อน
คังเรอะชิฮารุหาได้สะทกสะท้านไม่ ยืนตอบไปด้วยอาการสงบสำรวม
“หม่อมฉันมิทราบได้”
“เ้ายกทัพไปรบกับฝ่ายใต้โดยเรายังมิได้บัญชาขัดต่อกฎมณเทียรบาล ซึ่งมีโทษถึงขั้นปะาชีวิตแต่ข้ายังเห็นแก่คุณความดีที่เ้าเคยทำไว้ จึงลดโทษเพียงให้ย้ายไปเป็เ้าเมืองนาราส่วนหน้าที่โชกุนข้ามอบให้ อิวามัตสึ โยชิดะ แม่ทัพเขตคันโตเข้ามารับหน้าที่แทน เอาละจงไปได้”
โยชิโทมิโค้งคำนับแล้วล่าถอยออกมาโดยไม่มีโอกาสโต้เถียงใดๆ
ณ ปราสาทฮานะ โนะ มุโรมาจิ
โชกุนโยชิโทมิ นั่งปรึกษาหารือกับพวกกามิลและอาริฟในห้องส่วนตัว
“เหตุใดมนต์ดำของเ้าจึงเสื่อมได้ ตอบมาสิเ้าหมอผี”
“หม่อมฉันคาดว่าจะต้องมีคนรู้วิชาอาคมมาแก้อาถรรพ์ในตัวเท็นโนแต่ยังมิทราบว่าเป็ใคร”
“หรือว่าจะเป็พวกฮานะเพราะหล่อนรู้จักกับพวกหาญกล้าซึ่งมีวิชาไสยเวทย์อาคมของสยามท่านลองให้คนไปตามสืบดูที”
“ข้าพเ้าก็สงสัยดังท่านว่า จะใช้ให้ญินสองตนไปติดตามดูพฤติกรรมของหล่อนบัดเดี๋ยวนี้”
เดือนต่อมา
ฮานะกับสองสาวเดินซื้อของอยู่ในตลาดเมืองเกียวโต
ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้หล่อนแล้วกล่าว
“ดาวใต้ส่องประกาย...” จากนั้นก็มองหน้าฮานะหล่อนหยุดมองเขาครู่หนึ่งแล้วตอบ “ ...สลายดาวเหนือ” อันเป็รหัสลับที่เธอใช้ติดต่อกับฝ่ายใต้
ชายแปลกหน้ายื่นห่อผ้าให้แล้วเดินจากไป
สาวนางรำจึงเรียกสองสาวใช้ติดตามไปในที่เปลี่ยวแล้วแกะห่อผ้าออกดูเป็จดหมายสั้น ๆ
“ราชเลขาของเ้าชายคาเนมารุจะเดินทางมาพบเพื่อวางแผนกับเราที่เมืองซาไกเหตุใดจึงต้องมาด้วยตนเอง?”นาสรินกล่าวพร้อมครุ่นคิดด้วยความฉงน
เมื่อถึงวันนัด หล่อนก็ไปตามสถานที่ในจดหมายนั้น
เป็ศาลเ้าร้างนอกเมืองซาไกซึ่งมีมาแต่สมัยโคฟุง
ฮานะ พร้อมดานา และซาราห์เดินเข้าไปในกระท่อมหลังเล็ก ภายในมีเสื่อทาทามิปูพื้น กับโต๊ะตัวเตี้ยวางอยู่กลางห้องโดยมีชายคนหนึ่งซึ่งนาสรินคุ้นเคยด้วยเคยพบปะสนทนากันมาก่อน เป็ราชเลขาคนนั้น
“ขอคารวะท่านราชเลขาเ้าค่ะ”ฮานะพร้อมสองสาวก้มคำนับ
“ตามสบาย ไม่ได้พบกันนาน พวกเ้าสบายดีหรือ”
“สบายดีเ้าค่ะ วันนี้ท่านมาด้วยตนเองมิทราบมิอะไรให้พวกดิฉันรับใช้เ้าคะ”
“ข้าได้รับคำสั่งจากเ้าชายให้มาติดตามสถานการณ์ของฝ่ายเหนือหากเ้ามีข้อมูลข่าวสารจะรายงานก็แจ้งผ่านข้ามาได้เลยแต่ขอจดเป็ลายลักษณ์อักษรเสียหน่อยนะ ข้าแก่แล้ว ความจำเริ่มเลอะเลือน”
แล้วฮานะก็เล่าเื่ต่าง ๆภายในเกียวโตให้ราชเลขาจดบันทึกลงม้วนกระดาษ กระทั่งพูดจบ เขาก็ให้หล่อนลงนามด้วยพู่กันจุ่มน้ำหมึกสีดำ
ทันใดนั้น ข้าหลวงใหญ่ฝ่ายใต้ก็กลับกลายร่างเป็อาริฟ
“ขอบใจเ้ามากสำหรับข้อมูลนะท่านโชกุนต้องพอใจอย่างยิ่ง ฮ่าฮ่า”
ฮานะตกตะลึงจนตัวเย็นเฉียบ "อาริฟ?! เ้า…นี่มันกับดัก!"
เสียงฝีเท้าของทหารดังขึ้นกามิลก้าวเข้ามาพร้อมดาบคาตานะในมือ สายตาเย็นเฉียบ
กามิล: "ข้าคาดเดาไว้นานแล้วว่าเ้ามีอะไรแปลกๆ… แต่ข้าก็อยากเชื่อใจเ้า"
นาสริน (น้ำตาคลอ): "กามิลฟังข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจ…"
กามิล (เสียงเ็า): "ความเชื่อใจของข้าหมดลงแล้วั้แ่เ้ายอมพูดความลับออกมา"
ขณะกำลังจะจนมุม หาญกล้า หนานเขียว และทองฮะก็บุกเข้ามาช่วยเปิดฉากต่อสู้กับทหารซามูไร
ทองฮะโยนะเิควันเพื่อถอยหนี พานาสรินหลบออกไป ขณะที่หาญกล้าใช้ดาบสั้นฟาดฟันกับกามิลอย่างคล่องแคล่วดาบปะทะดาบ เสียงโลหะก้องกังวาน
หนานเขียวพานาสรินกับสองสาวมุ่งไปทางประตูใหญ่ของปราสาทแต่ก็ถูกพวกทหารล้อมไว้ หนุ่มพะเยาพยายามใช้วัวธนูออกมาช่วยแต่ดูเหมือนระบบลึกลับไม่ยอมให้เขาใช้วิชาไสยเวทย์ ในที่สุดพวกเขาก็ถูกต้อนไปลานกว้างของปราสาท
ฝ่ายหาญกล้าใช้ความรวดเร็วแทงต้นแขนของกามิลจนมีรอยเป็ทางยาวโลหิตสีแดงไหลซึม
กามิล (เสียงเข้ม): “ยอมให้จับเสียโดยดีพวกเ้าหนีไม่รอดหรอก!”
นาสริน (ะโ): “ทุกอย่างจะจบสิ้นลงหากเ้าหยุดฟังข้า!”
กามิล: “มันสายเสียแล้ว เ้าหญิง!”
หาญกล้าเห็นพวกนาสรินตกในวงล้อมก็ขาดความระวัง ถูกกามิลใช้ดาบจ่อคอหอยไว้เ้าหญิงเห็นดังนั้นจึงยอมให้จับกุม
กามิล: "ข้าคาดเดาไว้นานแล้วว่าเ้ามีอะไรแปลกๆ… แต่ข้าก็อยากเชื่อใจเ้า"
นาสริน (น้ำตาคลอ): "กามิลฟังข้า…ข้าไม่ได้ตั้งใจ…"
กามิล (เสียงเ็า): "ความเชื่อใจของข้าหมดลงแล้วั้แ่เ้ายอมเผยความลับออกมา" (เดินหันหลังให้)
นาสริน (น้ำตาคลอ): "ข้าทำไปเพื่อช่วยพวกเรา…ข้าไม่มีทางเลือก!"
กามิล: "ไม่มีทางเลือก? เ้าทรยศต่อความไว้วางใจของข้า…และต่อโลกใบนี้"
นาสริน (เสียงสั่น): "กามิล…ข้าขอโทษ… ข้าไม่อยากให้มันจบลงแบบนี้…"
กามิล (เสียงเบา): "ข้าก็ไม่อยากให้มันจบแบบนี้เช่นกัน…แต่บางครั้ง ความผิดพลาดก็ต้องชดใช้"
พิธีเซ็มปุกุ (คว้านท้องเพื่อรักษาเกียรติ)
นาสรินถูกจับใส่กิโมโนขาวสำหรับผู้ต้องโทษตาย
ฝนเริ่มตกหนักเสียงกลองดังช้า ๆ ระคนเสียงขลุ่ยในท่วงทำนองโหยหวน ให้อารมณ์โศกเศร้า
ดานาและซาราห์ร่ำไห้ข้างลาน ขณะที่ทหารลากนาสรินไปยังแท่นปะา
ดานา: “ได้โปรด…อย่าทำแบบนี้ ฮานะ!”
กามิล (เบือนหน้าหนี): “นี่คือชะตาของเ้าเ้าเลือกมันเอง”
นาสรินคุกเข่าลงมือกำดาบสั้นไว้แน่น น้ำตาไหลริน แต่ยังคงรักษาอาการสงบนิ่ง
นาสริน (คิดในใจ): “ถ้าข้าต้องตายที่นี่…ก็คงเป็เช่นนั้นเอง”
กลางลานพิธี
สายฝนกำลังโปรยปรายกามิลยืนมองนาสรินเตรียมคว้านท้อง น้ำตาเอ่อคลอโดยไม่รู้ตัว เขาเองก็ปวดร้าวในใจที่ต้องคุมการปะาสาวที่ตนรักด้วยตัวเองดาบซามูไรในมือของเขาสั่นสะท้าน เพราะอีกไม่กี่อึดใจมันต้องถูกฟันลงบนคอของเธอ
ข้าควรดีใจ…ที่เ้าจะไม่หลอกลวงข้าได้อีก… แต่ทำไม…หัวใจข้าถึงเ็ปเช่นนี้...ข้ารักเ้า แล้วข้าจะตามหาเ้า…ไม่ว่ากี่ภพกี่ชาติ"
นาสรินยกมีดสั้นในมือขึ้นช้าๆ พร้อมกับจิตใจที่ปล่อยวางทุกสิ่ง
แต่ก่อนมีดจะแทงลงที่หน้าท้อง...
ระบบลึกลับได้แทรกเข้ามา
แสงสีทองห่อหุ้มตัวนาสรินก่อนดูดเธอออกจากมิติ
กามิลพยายามคว้าเธอไว้แต่คว้าได้เพียงความว่างเปล่า
แล้วพวกทีม A และทีมB ก็ถูกระบบลึกลับวาร์ปตัวกลับไปที่ถ้ำกลางทะเลทรายเหมือนเดิม
นาสรินลูบหน้าท้องอย่างแ่เบารอยแผลจาง ๆ ยังหลงเหลือ
เธอมองออกไปยังโอเอซิสพลางหลับตา เสียงดนตรีซามิเซ็งยังดังก้องอยู่ในหัวใจ
เสียงระบบ: “ ทีมA ถูกหักคะแนน2000 XP ไปเพิ่มให้ทีมB”
จบตอนที่4 ( แต่งจบวันที่ 22 ก.พ.68 )
โปรดติดตามตอนที่5 วันสุดท้ายที่แอตแลนติส
1K
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)