ราชาไร้บัลลังก์

ทางด้านมิคาเอลและเจนน่าเองหลังจากเข้ามาในปราการแล้วก็ยังไม่ได้ขยับตัวไปไหนเพราะถึงจะเข้ามาโดยที่มีพลังมากกว่าคนอื่นแต่มันก็ยังต้องเดินไปตามทางแบบปกติอยู่ดีมันจึงไม่สามารถไปเอามรดกได้ทันทีและตอนนี้มิคาเอลกำลังทบทวนความทรงจำในส่วนลึกของมันอยู่ มันพยายามนึกหาเส้นทางที่ถูกต้องในการไปเอามรดก
''ไปกันเถอะ''จนในที่สุดมิคาเอลก็จำได้ทั้งหมดและพาเจนน่าเดินทางไปทันทีระหว่างเดินไปตามทางมิคาเอลและเจนน่าได้เจอผู้คนบ้าง แต่ทั้งหมดก็ไม่ได้สนใจกันเพราะเวลามีค่ามากเกินกว่าจะมาเสียเวลาหาเรื่องกันเองจนมิคาเอลและเจนน่ามาหยุดที่ห้องห้องแรกมันเป็นห้องแบบเดียวกับที่เฟรย์ญ่าเจอแต่ห้องที่มิคาเอลเจอนั้นมีคนมาก่อน4คน และหน้าตาของทั้ง4คนนั้นไม่ต่างไปจากโจรป่าเท่าไหร่
''เฮ้ เจ้าหนูเจ้าออกไปเถอะอย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย พวกข้ามากันตั้งนานแล้วแต่ยังหาทางแก้อักขระไม่ได้นี่พวกข้าหวังดีนะถึงได้บอกเจ้า''1ในนั้นพูดออกมาขณะที่มันพยายามมองไปที่ด้านหลังของมิคาเอลเพราะเจนน่าหลังจากเข้ามานางก็เอาแต่หลบอยู่หลังมิคาเอลตลอดและที่พวกมันรู้ว่าควรทำยังไงเพราะพวกมันทั้ง4เข้ามาในนี้หลายรอบแล้วที่เป็นแบบนี้เกิดจากพรสวรรค์อันต่ำต้อยของพวกมันจนอายุ30ปีแล้วก็ยังอยู่แค่ระดับ7ชั้นบรรยากาศที่มันมาที่นี่เพราะหวังจะได้มรดกไปพัฒนาตนเองต่อ
''ไม่เป็นไรข้ามีวิธีของข้า แต่... พวกท่านออกไปก่อนได้มั้ยข้าไม่อยากให้ใครเห็น''ทั้ง4คนได้ยินก็ลุกพรวดขึ้นทันทีจากนั้นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายก็เกิดขึ้นบนใบหน้าของพวกมัน
''เจ้ามีวิธี ฮ่า ฮ่า ฮ่า ดูเหมือนพวกเราจะเจอโชคเข้าให้แล้ว รีบๆเติมอักขระลงไปซะหากไม่อยากตาย''มิคาเอลเองก็ฉีกยิ้มขึ้นเพราะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นแบบนี้และความตั้งใจของมิคาเอลแต่เดิมคือฆ่าทุกคนที่รู้เรื่องเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่ามันเป็นคนเอามรดกออกไป
''น้องหญิงถึงเจ้าพวกนี้มันจะอ่อนแอ แต่ข้าอยากให้เจ้าจัดการเจ้าจะได้เคยชินกับการฆ่าคนเอาไว้''มิคาเอลพูดจบเจนน่าก็ออกมาจากด้านหลังของมิคาเอลและเมื่อทั้ง4ได้เห็นหน้าของเจนน่าพวกมันก็เลียริมฝีปากและเกิดอาการหื่นกระหายทันที
''ฮี่ ฮี่ ข้าเปลี่ยนใจแล้วเจ้าทิ้งผู้หญิงไว้ซะแล้วจะไปไหนก็ไป ข้า...''ฉัวะ ชายคนนั้นพูดยังไม่ทันจบแขนของมันก็ถูกตัดขาดทันที เป็นเจนน่าที่เรียกเคียวออกมาจากประตูพรสวรรค์ของนางและเคลื่อนที่ไปฟันแขนของชายคนนั้นเคียวอันนี้เป็นความสามารถโปรดของเจนน่าเลยก็ว่าได้เพราะนอกจากจะเพิ่มพลังและความเร็วแล้วยิ่งเคียวอันนี้ได้สัมผัสเลือดของสิ่งมีชีวิตมากเท่าไหร่ตัวผู้ใช้ก็จะฟื้นพลังได้รวดเร็วเท่านั้น
''นะ นี่ อะไรกันความเร็วระดับนั้นมันอะไรกัน''เพื่อนคนข้างๆของชายที่โดนฟันแขนพูดออกมาอย่างไม่เชื่อเพราะเท่าที่ดูแล้วอีกฝ่ายก็เพียงเด็กอายุ10ปีเท่านั้น
''เฮอะ สวะแบบพวกเจ้าก็มีดีแค่รวมกลุ่มกันรังแกคนอื่น แต่ถึงจะรวมกลุ่มกันสวะก็คือสวะอยู่ดี''เจนน่าพูดออกมาขณะลูบไปที่เคียวของตัวนาง หลังจากฟันแขนของอีกฝ่ายไปนางก็ไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น
''เดี๋ยวก่อน เราจะออกไปเองเพราะฉะนั้นปล่อยเราไปซักครั้งเถอะเราจะไปทำแบบนี้อีกแล้ว''ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ เจนน่าคิดว่าสู้ต่อไปก็ไร้ความหมายเพราะอีกฝ่ายมีพลังที่ต่ำเกินไป นางจึงเคลื่อนไหวไปฟันตามจุดตายของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำนี่เป็นผลมาจากการฝึกกับมิคาเอลตลอดเวลาเกือบ4เดือนตุบ ตุบ ตุบ ทั้ง4ได้ล้มลงบนพื้นพวกมันตายทั้งๆที่ดวงตาเบิกกว้าง มันไม่สามารถยอมรับเรื่องนี้ได้
''เด็ดขาดมากน้องหญิง เจ้ารู้สึกยังไงบ้างตอนนี้แล้วทำไมนิสัยเจ้ามันเอ่อ...ค่อนข้างจะโหดร้ายนัก''มิคาเอลถามออกมาเพราะดูอาการของเจนน่าในตอนนี้แล้วมันเหมือนกับว่าที่นางทำเป็นแค่เรื่องปกติ
''ข้าไม่รู้สึกอะไรเลยท่านพี่ ที่ข้าเป็นแบบนี้เพราะประตูพรสวรรค์ประตูหนึ่งได้มอบความทรงจำในการฆ่ามาให้ข้าน่ะ และก็ยังมีเรื่องราวของโลกภายนอกอีกหลายเรื่องเหมือนกันที่ข้ารู้มาฮิ ฮิ อย่างน้อยข้าก็จะไม่โดนคนอื่นหลอกง่ายๆและทันเล่ห์เหลี่ยมต่างๆด้วย''มิคาเอลได้ฟังก็ถอนหายใจเป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันเพราะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการเรียนรู้มากนักจากนั้นมิคาเอลจึงได้เติมอักขระลงไปทันทีมันไม่จำเป็นต้องเรียนรู้เรื่องอักขระเพราะความสามารถนี้ขึ้นอยู่กับความเข้าใจและการใส่พลังที่ละเอียดอ่อนลงไปในตัวอักขระซึ่งมิคาเอลมีความรู้นั้นอยู่แล้วโดยระดับของอักขระจะแบ่งเป็น4ระดับ 1.ระดับล่างตัวอักษรที่วาดออกมาจะมีสีเขียว2.ระดับกลาง-สีส้ม 3.ระดับสูง-สีแดง 4.ระดับสูงสุด-สีทองหลังจากมิคาเอลจึงหยิบของขึ้นมาจากนั้นอักขระที่ถูกซ่อนเอาไว้ด้านหลังห้องก็ทำงานขึ้นโดยมันจะแสดงประตูที่ซ่อนเอาไว้ออกมาและนั่นคือทางไปต่อ หลังเห็นประตูทั้งคู่ก็ออกเดินเดินทางต่อ
ขณะเดียวกันด้านนอกปราการตอนนี้ได้มีกลุ่มคน30คนได้เดินทางมาถึงหากมองให้ดีๆจะพบว่าบนชุดคนเกือบทั้งหมดจะมีสัญลักษณ์รูปเสือสีขาวอยู่บนชุด ยกเว้นเพียงคนเดียวที่ไม่มีสัญลักษณ์นั้นสัญลักษณ์นี้คือสัญลักษณ์ของราชวงค์เสือเทวะซึ่งเป็นผู้ปกครองทวีปหายนะที่ที่มิคาเอลอยู่ในตอนนี้ทั้งหมดได้เดินทางมาถึงบริเวณหน้าปราการ ก่อนที่คนในนั้นจะกวาดสายตามองจนพบกับกลุ่มของเหมยจากนั้นคนคนนั้นจึงเดินเข้ามา
''ปราการเปิดไปแล้วกี่วัน''มันเดินเข้ามาถามโดยไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้นเพราะ20คนในกลุ่มล้วนมีพลังระดับ30-45แรงดึงดูด ในเมืองเล็กๆแบบนี้แค่นักรบระดับนั้นเพียงคนเดียวก็สามารถถล่มเมืองทั้งเมืองทิ้งได้โดยง่าย
''ยังไม่ถึง1วัน''เหมยคาดเดาสถานะของคนกลุ่มนี้ได้จึงตอบอย่างรวดเร็ว
''อืม ขอบใจเจ้ามาก''หลังจากได้คำตอบมันก็เดินกลับไปที่กลุ่มของตัวเองเพื่อไปรายงานกับใครบางคน
''องค์ชายจากที่ข้าไปถามมาปราการยังเปิดได้ไม่นานขอรับ''ชายคนนั้นพูดอย่างนอบน้อยขณะก้มหน้าลง
''ดีพวกเจ้าทั้งหมดรออยู่ด้านนอกข้าจะเข้าไปคนเดียว''องค์ชาย3พูดจบก็เตรียมเดินทางเข้าปราการแต่มันกลับถูกชายคนเดิมขัดไว้
''แต่องค์ชายด้านในมันมีอันตรายและบททดสอบหลายรูปแบบแตกต่างกันไปข้าเกรงว่า...''
''หุบปาก ข้าคือองค์ชายข้าจะตัดสินใจทำอะไรไม่ใช่เรื่องที่พวกเจ้าจะเข้ามาสอด หากข้ามัวแต่ให้พวกเจ้าคอยติดตามโอ๋เป็นเด็กทารกเมื่อไหร่ข้าจะเก่งขึ้น''องค์ชาย3ไม่สนใจคำเตือนของอีกฝ่ายและเดินเข้าปราการไปทันที
''พวกเจ้าตามองค์ชายเข้าไปและคอยจับตาดูอยู่ห่างๆจำไว้อย่าให้องค์ชายรู้ตัวเด็ดขาด''ชายคนเดิมสั่งให้คน10คนที่เตรียมมาแอบตามองค์ชายเข้าไป เพราะถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับองค์ชายเป็นมันเองที่จะหัวหลุดออกจากบ่า
เหมย เฮนรี่และคนในตระกูลขนนกเมื่อได้ยินสิ่งที่องค์ชายพูดทุกคนรู้ได้ทันทีเลยว่าถ้าหากองค์ชายได้ไปเจอกับมิคาเอลเข้าอะไรจะเกิดขึ้น ทันใดนั้นทั้งหมดขอภาวนาไปในทางเดียวกันว่าขอให้องค์ชายอย่าได้เดินไปเจอมิคาเอลเลย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่19:องค์ชาย3

นิยายแนะนำ

ราชาไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่19:องค์ชาย3

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้