มาช่วยฉันใช้เงินที

บทที่ 1: จุดจบของไอ้โง่ และจุดเริ่มต้นของระบบ

สายฝนเทกระหน่ำลงมากลางเมืองที่วุ่นวาย ลู่ลี่ ยืนตัวเปียกปอนอยู่หน้าร้านสมาร์ทโฟนสุดหรูมือที่สั่นเทาของเขากำกระเป๋าสตางค์ที่ว่างเปล่าเอาไว้แน่น

เขาเพิ่งอายุสิบแปด...แต่เขาเลือกที่จะทิ้งอนาคต ลาออกจากโรงเรียนมาทำงานพาร์ทไทม์หามรุ่งหามค่ำเพียงเพื่อเก็บเงินซื้อสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดให้ มู่หว่านชิง หญิงสาวที่เขาแอบรักและทุ่มเทให้ทุกอย่าง

แต่ภาพตรงหน้าคือหลิวฟางที่แต่งตัวสวยงามกำลังควงแขนคุณชายทายาทเศรษฐี เดินออกมาจากร้านพร้อมถุงสมาร์ทโฟนรุ่นท็อปในมือเธอมองลู่ลี่ด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองขยะข้างถนน

"เลิกยุ่งกับฉันเถอะลู่ลี่สภาพอย่างนาย ทำงานทั้งชีวิตก็ซื้อของพวกนี้ให้ฉันไม่ได้หรอกกลับไปเป็๞ไอ้ขี้แพ้ของนายซะเถอะ!"

คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจลู่ลี่ได้แต่มองทั้งสองคนขึ้นรถสปอร์ตหรูจากไป เขากัดฟันแน่นจนห้อเ๣ื๵๪ ความเจ็บใจความโกรธ และความสมเพชตัวเองตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอ

ทำไม... คนที่ทุ่มเทด้วยใจจริงถึงต้องแพ้ให้กับเศษเงินของพวกคนรวยเสมอ!

ทันใดนั้นเอง...ในขณะที่สติของเขากำลังจะดับวูบเพราะความเหนื่อยล้าเสียงเครื่องจักรกลเย็นเยียบก็ดังก้องขึ้นในหัว

[ติ๊ง!ตรวจพบคลื่นความสิ้นหวังที่ตรงเงื่อนไข... ทำการผูกมัด 'ระบบเศรษฐีเทพบุตรสายเปย์'เสร็จสิ้น]

ลู่ลี่เบิกตากว้างหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสแจ๋วปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเขาท่ามกลางสายฝน

[ข้อมูลโฮสต์: ลู่ลี่]

ยอดเงินในระบบ:99,999,999,999,999,999.00 บาท คำเตือน: ยอดเงินนี้สามารถใช้จ่ายเพื่อเป้าหมายเพศหญิงที่มีระดับความสวยตามเกณฑ์ของระบบเท่านั้นห้ามใช้เพื่อตัวเองโดยตรง

[กฎของระบบ]

[ร้านค้าทักษะ: เปิด]

ลู่ลี่ขยี้ตาตัวเองเขามองตัวเลขเก้าที่เรียงกันยาวเหยียดจนตาลาย เงินจำนวนนี้ต่อให้เขาเกิดใหม่เป็๞เศรษฐีอีกสิบชาติก็ยังใช้ไม่หมด!

รอยยิ้มขมขื่นที่มุมปากของเด็กหนุ่มค่อยๆเปลี่ยนเป็๲รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเยือกเย็น

"ในเมื่อโลกนี้มันวัดกันที่เงิน...ฉันก็จะใช้เงินนี่แหละ เหยียบพวกแกให้จมดิน!"