ตอนที่ 1 เหวแห่งความตาย
ณ.เหวแห่งความตาย
"หมดทางหนีแล้ว จงส่งมอบของสิ่งนั้นมาซะ"
เฒ่าชราผมขาวหงอกทั้งหัว ิัเหี่ยวแห้งจนเห็นกระดูกชัดเจน มีอายุมานานนับพันปี กำลังยืนต่อหน้าชายหนุ่มนามว่า ลู่หาน ที่ตอนนี้ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้ว
ลู่หาน ที่ถูกรายล้อมด้วยยอดฝีมือจำนวนมากมายถูกไล่ล่าจนมาหยุดตรงหน้า เหวแห่งความตาย หันกลับมามองเฒ่าชราที่ไล่ตามมาหยุดอยู่ด้านหลังตนเอง
"เ้าเก็บสิ่งนั้นก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้ส่งมอบให้ข้าเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว แล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้าไป"
เฒ่าชรา ที่ไม่คิดจะสนใจชีวิตน้อยๆตรงหน้าเลยสักนิด หากได้สิ่งที่้ามา การปล่อยชีวิตที่แสนอ่อนแอเช่นนี้ให้มีชีวิตต่อไปก็ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรเลย แต่ก่อนจะพูดเสร็จ น้ำเสียงเฒ่าชราก็เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวราวกับเสียงมัจจุราชจะมาเอาชีวิต
"หากเ้าไม่ส่งสิ่งนั้นมา ข้าต้องส่งเ้าไปหาอาจารย์เ้าเสียแล้ว"
เฒ่าชรา ที่เริ่มเข้าใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆ
ซึ่งชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีทางหนีไปทางอื่นได้เลย แล้วยังโดนแรงกดดันมหาศาลจนยากที่จะเคลื่อนไหวได้สะดวก ขนาดยืนยังแทบลำบากที่จะล้มลงไปนอนกับพื้นได้ทุกเมื่อ การหายใจเป็ไปด้วยความยากลำบากราวกับเป็ลมหายใจครั้งสุดท้ายของชีวิต
ลู่หาน ที่หันมองรอบตัวเองที่ไร้ทางหนีใดๆเลย มีเพียงทางเดียวที่ยังสามารถหนีไปได้ คือ ทางด้านหลังตนเองที่เป็ เหวแห่งความตาย ที่มีชื่อเสียงเลื่องลือมานานหลายปี จึงตัดสินใจจะทำบางสิ่งอย่างเด็ดขาดขึ้นมา
"ท่านอาจารย์ ข้ากำลังจะตามท่านไปเดี้ยวนี้แหละ ข้าหวังว่าจะได้เจอท่านอาจารย์ หลังโลกแห่งความตายด้วยกัน"
ลู่หาน เฝ้าระลึกถึงอาจารย์ของตนเองเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปทางเหวแห่งความตาย ที่ตอนนี้ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ตัวเองก็จะตกลงสู่เหวแห่งความตายทันที
"อยากได้ของสิ่งนี้มากงั้นรึ ก็ได้งั้นตามข้ามาเอาที่ก้นเหวแห่งความตายละกัน"
ชายหนุ่ม ที่ก้าวเท้าออกไป ยื่นเท้าที่เป็ก้าวสุดท้ายของตนเองออกไปในความว่างเปล่า ซึ่งเป็ปากเหวแห่งความตาย ตกลงไปสู่เหวแห่งความตาย ต่อหน้าต่อตาเฒ่าชรา
เหวแห่งความตาย ที่พรากชีวิตผู้คนมามากมาย ไม่ว่าคนนั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด หากได้ตกลงไปในเหวแห่งความตายก็จะไม่มีใครรอดกลับมาได้อีกเลย เคยมีอยู่หลายคน หลายตระกูลที่้าอยากรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่ด้านใต้เหวแห่งความตาย ได้ลงไปสำรวจในเหวแต่ไม่มีใครกลับขึ้นมาได้อีก ต่อให้คนนั้นจะเป็สุดยอดฝีมือมากแค่ไหนก็ตาม จนเป็สถานที่แห่งความตายของจริงที่ไม่มีใครอยากเข้ามาใกล้อีกเลย
"อย่าาาา"
เฒ่าชรา ที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสิ้นคิดขนาดนี้ เป็แค่ชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ แต่กลับคิดสั้นเลือกฆ่าตัวตาย แทนที่จะมอบของสิ่งนั้นแล้วจะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนาน
เฒ่าชรา ที่เข้ามาคว้าตัว ชายหนุ่ม ไม่ทัน จนได้แต่มองดูร่างของชายหนุ่มที่ร่วงลง เหวแห่งความตาย ไปอย่างไม่อาจจะทำไรได้อีกต่อไป
"บัดซบ"
เฒ่าชรา ที่พยายามจะทำทุกวิถีทางที่จะใช้พลังตนเองดึงร่างของชายหนุ่มกลับขึ้นมา แต่เมื่อใช้พลังส่งลงไปในเหวแห่งความตายกับสลายหายไป ราวกับมีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นสลายพลังของตนเอง
"หนอย พวกเ้ามัวทำไรอยู่ รีบตามลงไปเอาสิ่งนั้นมาให้ข้า"
เฒ่าชรา ะโสั่งออกมากับยอดฝีมือจำนวนมากที่รายล้อมเหวแห่งความตายเอาไว้อยู่
ทันทีที่ได้ยินคำสั่งของเฒ่าชรา ยอดฝีมือต่างอกสั่นขวัญแขวนออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อทุกคนต่างรับรู้ความน่ากลัวของสถานที่แห่งนี้ดี แม้แต่เฒ่าชราลงไปก็ไม่อาจจะกลับขึ้นมาได้เช่นกัน นับประสาอะไรกับพวกตนที่มีพลังอ่อนแอกว่าเฒ่าชรานับหลายเท่า
"ได้โปรด สงบสติอารมณ์ก่อนท่านประมุข"
ชายวัยกลางคน รีบเข้ามาช่วยระงับสติอารมณ์ของประมุขตนเองทันที ที่ตอนนี้โกรธจัดอย่างมาก เมื่อสิ่งของที่ตามหามานานได้ร่วงลงไปต่อหน้าตนเอง แล้วไม่อาจจะนำกลับมาได้อีก
"หากท่านประมุข โมโหเช่นนี้จะมีผลต่อสุขภาพของท่าน แล้วส่งผลต่ออายุขัยอีกด้วย"
ชายวัยกลางคน รีบพยายามหาเหตุผล เพื่อให้เฒ่าชราใจเย็นลง
ตูม
"หุบปาก เ้ากล้าแช่งข้างั้นรึ อยากตายมากใช่ไหม"
"คนอย่างข้าไม่มีทางตายง่ายๆ ด้วยเื่แบบนี้เด็ดขาด"
เฒ่าชรา ซัดพลังใส่ชายวัยกลางคนจนกระเด็นลอยออกไปไกลขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้าเมืรอได้ยินคำพูดไม่เข้าหูตนเอง
"ข้ามีอายุยืนมานานนับพันปี อายุขัยข้าไม่มีวันหมด แม้แต่มัจจุราชก็ไม่สามารถมาเอาชีวิตข้าได้"
เฒ่าชรา ะโก้องออกมา จนสั่นะเืไปทั่วบริเวณ เหล่ายอดฝีมือต่างะโโห่ร้องสดุดีออกมาแก่เฒ่าชราทันที
"ท่านประมุข ยิ่งใหญ่เกรียงไกร อยู่เหนือใต้หล้า ปกครองทุกสรรพสิ่ง มีชีวิตที่ยืนยาวตลอดกาล"
"ท่านประมุข ยิ่งใหญ่เกรียงไกร อยู่เหนือใต้หล้า ปกครองทุกสรรพสิ่ง มีชีวิตที่ยืนยาวตลอดกาล"
ยอดฝีมือ ต่างสรรเสริญสดุดี แก่เฒ่าชราเป็คำพูดเดียวกัน
"ดีมาก ะโกันเข้าไป ดังกว่านี้อีก ข้าคนนี้มีชีวิตยืนยาวตลอดกาล"
เฒ่าชรา แม้ร่างกายจะดูเหมือนราวกับตาแก่ใกล้เข้าโลง แต่การแสดงออก การกระทำกับสวนทางกัน ปลดปล่อยพลังมหาศาลออกมาเพื่อแสดงพลังอันน่าเกรงขามให้เป็ที่ประจักษ์
....
หลายปีผ่านไป
ตระกูลลู่
"ที่นี้ที่ไหนกัน"
เด็กน้อย ลืมตาขึ้นมาที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียง โดยมีเพดานไม้เก่าแก่ สภาพทรุดโทรม มองเห็น้าตรงหน้าตนเอง แล้วมีใบหน้าชายชราที่กำลังเฝ้ามองตนเองด้วยความเป็ห่วงเป็ใย
"ท่านหมอ เข้ามาด้านในเร็วเข้า รีบตรวจดูชีพจรเค้าเร็วเข้า ตอนนี้เค้าฟื้นแล้ว"
เสียงชายชรา เรียกท่านหมอที่ตอนนี้กำลังเตรียมต้มสมุนไพรต่างๆอยู่ด้านนอก รีบเข้ามาด้านในทันที
"ไม่น่าเชื่อ ชีพจรเค้าเต้นอีกครั้งแล้ว ปาฏิหาริย์อย่างมาก ถือว่าเด็กคนนี้ดวงแข็งจริงๆ"
หมอ ที่จับแขนตรวจชีพจรก็รับรู้ถึงการเต้นของชีพจรอย่างชัดเจน ซึ่งตอนแรกที่เข้ามารักษา ดูอาการของเด็กน้อย ชีพจรร่างกายได้หยุดเต้นไปนานแล้ว จึงคิดว่าไม่มีทางฟื้นแน่นอน แต่ด้วยชายชราที่ยอมจ่ายเงินจำนวนมาก ทุ่มซื้อสมุนไพรที่ดีที่สุดจากตนเอง เพื่ออย่างน้อยลองต้มสมุนไพรที่ดีที่สุด เพื่อจะนำมาป้อนเข้าปากเด็กหนุ่ม โดยหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นมา แต่ตนเองยังไม่ทันต้มสมุนไพรเสร็จ ปรากฏว่าเด็กน้อยฟื้นขึ้นมาแล้ว และชีพจรยังเต้นปกติอีกด้วย