บทที่ 2 บังเอิญเจอคุณอาฟู่
เทียนเย่วกงเป็สถานบันเทิงที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงเป็อย่างมาก มีทั้งผู้หญิงและผู้ชายมากหน้าหลายตาให้เลือก
หลีเกอนั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ หลังจากที่ดื่มเหล้าวิสกี้ไปหลายแก้ว พลันความคิดแผลง ๆ ในหัวของเธอก็ค่อย ๆ ผุดขึ้น
ทำไมเธอไม่ไปมีลูกกับใครสักคนเสียเลยล่ะ? หาผู้ชายหน้าตาดีสักคน ลูกก็คงจะหน้าตาดีตามไปด้วย!
ขณะที่ครุ่นคิดอยู่นั้น สายตาของเธอก็พลันสะดุดเข้ากับเงาร่างสูงใหญ่ ที่อยู่ไม่ไกลนัก
แม้จะไม่เห็นหน้าของเขาชัดเจน แต่ส่วนสูงและรูปร่างของเขาก็โดดเด่นกว่าคนรอบข้างไม่น้อย
เขาถูกรายล้อมไปด้วยชายหญิงในชุดสูทที่ดูภูมิฐาน
เป็เขานี่แหละ!
หลังจากตัดสินใจแล้ว หลีเกอก็หายใจเข้าลึก ๆ สะบัดผมพลางก้าวเท้าไปยังกลุ่มคนเ่าั้
“โอ๊ย...เวียนหัวจัง!”
ระหว่างที่กำลังจะเดินผ่านไป หลีเกอก็ทำท่าทางแกล้งสะดุดล้มลงในอ้อมอกของฟู่ซือเหยียน
มือแข็งแรงคู่หนึ่งโอบเอวของหลีเกอไว้อย่างมั่นคง
ในอ้อมกอดที่เ็าและแข็งกร้าวของคนแปลกหน้า กลิ่นฮอร์โมนเพศชายที่รุนแรงโถมเข้ามา ทำให้หลีเกอรู้สึกคอแห้งผาก สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนหายไป
“หอมจังเลย…”
คิ้วเข้มของฟู่ซือเหยียนขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ ในขณะที่คนอื่น ๆ ยืนมองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
นี่กลางวันแสก ๆ นะ ยังมีผู้หญิงกล้าทำแบบนี้อีกเหรอ?!
“คุณผู้หญิง ระวังด้วยครับ” เสียงเ็าราวกับน้ำแข็งของชายหนุ่ม ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนตกอยู่ในหุบเขาน้ำแข็ง
หลีเกอได้ยินเสียงคุ้นหูเธอก็เกิดความประหลาดใจ จึงเงยหน้าขึ้นมามองก็ต้องเผชิญหน้ากับสายตาของฟู่ซือเหยียน แววตาของเขาเ็าราวกับน้ำแข็ง ทำให้เธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
วินาทีนั้น หัวใจของหลีเกอก็แทบหยุดเต้น!
เธอใจนอ้าปากค้าง พลางจ้องมองใบหน้าเ็าของเขาอย่างไม่วางตา “ฟะ..ฟู่...คุณอาฟู่?”
พระเ้า! เธอไปทำบาปกรรมอะไรไว้กันนะ ถึงต้องมาเจอกับฟู่ซือเหยียน อาของฟู่อวิ๋นจือ!
แม้ทุกคนจะรู้ว่าเขาเป็เพียงลูกบุญธรรมของประธานฟู่ แต่เนื่องจากท่านประธานฟู่ไม่มีลูกชายแท้ ๆ ไว้สืบทอดกิจการเลย จึงส่งฟู่ซือเหยียนไปเรียนต่อด้านการบริหารธุรกิจที่ต่างประเทศั้แ่ยังเด็ก และในวันเกิดครบรอบหกสิบปี ประธานฟู่ก็ยกธุรกิจทั้งหมดของตระกูลฟู่ให้ฟู่ซือเหยียนดูแล
เขาเป็หนุ่มโสดที่ผู้หญิงหลายคนหมายปอง ในแวดวงสังคมชั้นสูงของเมืองหลวง เขาเป็บุคคลที่ใคร ๆ ก็ต้องยกย่อง!
แม่สามีของเธอเองก็พยายามเข้าหาฟู่ซือเหยียนคนนี้อยู่หลายครั้ง เพราะการเลื่อนขั้นเลื่อนตำแหน่งของฟู่อวิ๋นจือขึ้นอยู่กับอาของเขา แต่น่าเสียดายที่ฟู่ซือเหยียนไม่สนใจเธอเลยสักนิด
แม้กระทั่งหลีเกอเอง โอกาสที่จะได้พบเขาถือว่ามีน้อยมาก
นี่เป็ครั้งแรกที่เธอได้มองหน้าเขาในระยะประชิด
บุคลิกของเขาเป็คนเ็า หสายตาคมเข้มราวกับมองทะลุความคิดทั้งหมดของเธอได้ รูปร่างผอมบางของเขาแสดงถึงความเ็าที่แทบจะไม่เข้ากับคนอื่น
“คุณอาฟู่...ขะ…ขอโทษด้วยค่ะ”
เมื่อหลีเกอเรียกเขาว่าคุณอาเป็ครั้งที่สอง ฟู่ซือเหยียนถึงคิดได้
เขาทำหน้าสงสัยแล้วปล่อยมือจากหลีเกอทันที แววตาและท่าทีของเขายังคงเรียบเฉยเ็า หลังจากปล่อยมือจากเธอแล้วเขาก็กำลังจะเดินออกไป
เขาไม่ชอบผู้หญิงที่เสนอตัวให้ผู้ขายก่อน
“คุณอาฟู่คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ!”
หลีเกอตัดสินใจเล่นเกมนี้ต่อให้จบ ถ้าเธอสามารถเข้าหาฟู่ซือเหยียนคนนี้ได้ ก็ถือว่าเป็เื่ดีไม่ใช่เหรอ?
“วันนี้ฉันเมามาก..คุณจะปล่อยให้ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวงั้นเหรอคะ? ที่นี่ดูไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่เลย” หลีเกอกัดริมฝีปากแสร้งท่าทางเหมือนคนไร้เดียงสา
เธอแอบสังเกตฟู่ซือเหยียนอย่างละเอียด เห็นเขายังคงไม่แสดงอาการใด ๆ เธอจึงแกล้งทำเป็เมา แล้วยืนโงนเงนไปมาพลางลูบขาของตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “อีกอย่าง..ข้อเท้าฉันแพลงด้วย เจ็บมากเลยค่ะ”
แม้ก่อนหน้านี้ฟู่ซือเหยียนจะไม่แสดงอาการใด ๆ แต่ตอนนี้มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ คลี่ยิ้มเยาะเย้ย มีประกายความสนใจแวบผ่านดวงตาของเขา