กลยุทธ์ที่ 18 เส้นตาย
“ทัสด์ ฉันนับถือนายที่นายอยู่ดูโลกใบนี้นานกว่าฉัน แต่ทฤษฎีโลกสวยแบบนั้นใช้กับชีวิตจริงไม่ได้หรอก เกมนี้คือเกมสมจริง เกมสมจริงที่มีความเหมือนจริงด้านบุคลิกตัวบุคคลอย่างน่าประหลาด ั้แ่ที่ฉันเข้าเกมนี้ที่ปู่ฉันสร้างขึ้นมาวันแรก ฉันยังรู้สึกประหลาดกับสิ่งนั้นเลย แล้วคิดเหรอว่าคนที่มีความคิดอย่างาาคนนึงจะยอมอภัยให้เราง่ายๆ ทั้งๆ ที่คนของเขากำลังตาย”
ทัสด์ส่ายหน้า
“นี่มันเกมครับนายน้อย...ไม่ใช่ชีวิตจริงๆหรือโลกที่ท่านควรเอาชีวิตทั้งหมดมาทุ่มลงมาที่มัน”
อดัมโต้กลับทันทีเสียงดัง
“ตอนนี้มันไม่ใช่แค่เกมอีกแล้ว ชะตากรรมของฉันอยู่ที่มันรวมทั้งครอบครัวของฉันด้วย!!”
ทัสด์เงียบไปก่อนจะพยักหน้ารับอย่างช้าๆ
“...นั่นสินะครับ แต่ผมเองก็ยังจำได้ว่าวันแรกที่ท่านได้เครื่องเกมนี้และเข้ามาเล่นมัน สีหน้าของท่านคราวนั้นที่ทั้งตื่นเต้นและสนุกสนานกับมันมันไม่ลืมเลือนจากภาพความทรงจำของผมเลย จุดประสงค์ของท่านซิลเวอร์ที่ใช้เกมนี้เพื่อคัดเลือกหาผู้สืบทอดเป็เพราะอะไรผมไม่รู้หรอกแต่เกมที่ไม่สนุกมันไม่ใช่เกมไม่ใช่เหรอครับ”
“...ไปประจำตำแหน่งของนายซะ”ทัสด์ค่อยๆ ค้อมตัวรับก่อนจะเดินออกไป
ในเวลาไม่นานอดัมเองก็ออกมาจากห้องเช่นกัน เขาเดินตรงดิ่งมายังสถานที่ที่เขาบอกว่าจะมอบอัญมณีให้ตัวาา ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็คำลวง ในเวลานี้แม้เขาจะเจ็บแค้นใจเพราะเ้าตัวปัญหาที่สร้างเื่ให้เขาแต่เขาจำเป็ต้องจัดการปัญหาเบื้องหน้าเสียก่อน หลังจากนั้นเขาค่อยจัดการมันที่หลัง
ที่ที่อดัมอยู่ตอนนี้คือห้องที่มีเพดานรูปโดม ใจกลางเพดานมีโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดใหญ่พร้อมกับภาพวาดคริสเตียนโดยรอบ และกำแพงรอบทิศทางยังมีหน้าต่างอยู่หลายมุมทางเข้าออกมีแค่ 2 ทาง ทางนึงคือทางที่อดัมเดินมาอีกทางคือทางที่าากำลังเดินเข้ามา
ซึ่งสถานที่นี้นั้นเหมาะสำหรับการปิดประตูตีแมวเป็อันมากหรืออีกนัยคือการลอบสังหาร เขาได้วางแผนนี้มาเนิ่นนานแล้วเผื่อในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญกับตัวาาอามอเนียเอง เพราะถึงยังไงก็แล้วแต่ที่เขาพยายามขยายอำนาจของกิลด์เพราะคิดจะทำแบบนี้สักวันแต่ก็ไม่นึกว่ามันจะเร็วแบบนี้ เร็วซะจนเขาตั้งตัวไม่ทัน
นี่จึงเป็สาเหตุส่วนนึงที่เขาไม่รับฟังทัสด์เพราะยังไงซะหากได้ทั้งประเทศนี้มาเป็ของตนจริงๆแม้จะออกจากปราสาทแห่งนี้ไม่ได้เขาก็จะมีอิสระมากกว่าใครๆ ทุกคน แค่แผนเร็วขึ้นเท่านั้นอดัมคิดแบบนั้นเพื่อตอกย้ำสิ่งที่อยู่ในใจของตน
เดิมทีเขากะจะใช้พลังของอัญมณีเล่นงานตัวาาเองทว่ามันก็กับถูกสกิลพิเศษของตัวาาผนึกเอง ซึ่งเขานั้นไม่มีทางแก้ผนึกนั้นและนำมันมาใช้ได้ด้วยเงื่อนไขหลายๆอย่าง นี่เป็สิ่งนึงที่จักรพรรดิคิดผิดเพราะเดิมทีเขาคิดว่าอดัมเป็คนผนึกมันเพื่อปกปิดข้อมูลของมัน
“....” อดัมยืนนิ่งอยู่นาน และแล้วเสียงที่ดัง “แกร๊กๆๆ” ของชุดเกราะที่กระทบกันก็เกิดขึ้น ที่สุดาาอามอเนียก็เผยร่างขึ้นมาเบื้องหน้าอดัมพร้อมเอ็นพีซีทหารระดับองครักษ์อีก 4 คนเดินตามมา
‘4 คนเรอะ น้อยกว่าที่คิดน่ะเนี่ย’ อดัมลอบคิดในใจพร้อมคุกเข่า ส่วนพวกเขาที่ซุ่มอยู่นอกหน้าต่างซึ่งส่วนใหญ่จะเป็สายนักฆ่านั้นค่อยๆชักอาวุธของพวกตนเองออกมา รอเพียงแค่สัญญาณจากตัวอดัมพวกเขาก็พร้อมจะทำตามแผนทันที
าาอามอเนียนั้นสวมชุดเกราะสีเงินทั้งร่างสะท้อนแสงวิบวับกลางอกของชุดเกราะเป็รูปสิงโตทองพร้อมกับส่วนเกราะไหล่ มีดาบจับสองมือเล่มใหญ่เหน็บอยู่ด้านหลังซึ่งด้ามจับเป็รูปั 2 หัวที่งับลูกแก้วลูกเดียวกันอยู่
ขณะที่เดินตรงมาหาอดัมผ้าคลุมสีแดงยาวของเขาได้โบกสะบัดตลอดเวลา ภายใต้หมวกเกราะที่มีพู่สีแดงยาวบนยอดนั้นอดัมเห็นแค่แววตาดุจราชสีห์ที่เขามองไม่ออกว่าเป็เพศหญิงหรือชาย แต่แรงกดดันนั้นแผ่ออกมาอย่างมหาศาลจนเขาที่มีระดับใกล้เคียงกับอามอเนียที่สุดในที่นี้ยังหวั่นเกรง
พออามอเนียหยุดอยู่ตรงหน้าอดัมเขาก็แทบหยุดลมหายใจ แล้วเสียงที่ฟังดูราวกับชายแก่ที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังก็ได้เล็ดลอดออกมาจากคนในชุดเกราะ
“ลุกขึ้นเถิดสหายข้า”
อดัมทำตามคำ
“...ข้านับถือในน้ำใจของเ้าจริงๆที่ยอมเสียสละคนของเ้าเพื่อช่วยอาณาจักรของเราทว่าแค่นั้นมันไม่เพียงพอหรอก อีกฝ่ายได้เริ่มใช้อัญมณีแล้ว ถึงเ้าจะยืนยันว่าคนของเ้ามีความสามารถมากพอที่จะต่อต้านพวกนั้น แต่เพื่อเป็หลักประกันว่าอาณาจักรของข้าจะปลอดภัยทั้งร้อยเปอร์เซ็นต์ข้าจึงจำเป็ต้องขอมันคืนจากเ้าที่อาสาดูแลมันแทนตัวข้า”
ว่าจบอามอเนียก็ยื่นมือช้าๆออกมาเบื้องหน้า อดัมที่เห็นชำเลืองมองดูมือของอามอเนียอย่างถอดใจก่อนจะพูดขึ้น
“การที่ท่านทำแบบนี้เพราะไม่เชื่อในคนของข้าอย่างงั้นเหรอ”
“ข้าเชื่อหรือไม่เชื่อเื่นั้นไม่สำคัญ แต่ข้าจะไม่ยอมให้คนทั้งอาณาจักรของข้าหวาดกลัวและล้มตายเพราะสภาวะาเช่นนี้แน่ ข้ากับเ้ารู้จักกันมาเป็เวลาพอสมควรแล้วและข้าก็ไว้วางใจเ้าให้ดูแลมัน ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามามัวยืดยาดถ้าเข้าใจแล้วก็เอามันออกมาให้ข้า...”
อดัมที่ได้ยินเลื่อนมือไปที่ถุงข้างเอวซึ่งเป็ฝั่งที่มีดาบเหน็บเอาไว้ ทำทีเหมือนกับว่าจะหยิบอัญมณีนั้นออกมาแต่สิ่งที่เขาเล็งไว้คือดาบ เขาต้องชิงสร้างดาเมจให้ตัวอามอเนียก่อนเพื่อเป็สัญญาณ หลังจากนั้นก็ให้พวกหน่วยนักเวทปิดตายอาคารหลังนี้พร้อมๆกับส่งหน่วยนักฆ่ามาช่วยเสริมตัวเขาจากข้างในอาคารที่เผชิญหน้ากับอามอเนียอยู่
ถึงจะคิดได้แบบนั้น มือยังไม่ทันจับดาบอดัมกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มมากขึ้นจากตัวาาอามอเนียที่กลบทับตัวเขาจนเหงื่อของเขาจรดไหลลงสู่ปลายคางร่วงหล่นลงสู่พื้น ขั้นเทพกับจักรพรรดิ ห่างกันแค่ขั้นเดียว แต่ความแตกต่างของกำแพงที่คนๆนึงไปถึงแต่อีกคนไปไม่ถึงมันกลับเหมือนบ่งบอกถึงความแตกต่างระหว่างเขากับตัวอามอเนียได้เป็อย่างดี
“ของนั่น...ยังอยู่กับเ้ารึเปล่า?”
จู่ๆาาก็ถามคำถามสู่ตัวอดัมที่กำลังถูกกดดันสุดขีดจนอดัมสบถขึ้นในใจและไม่รีรออีกแล้วเลื่อนมือจะจับดาบ
แต่แล้วบางอย่าง? บางอย่างที่อดัมคาดไม่ถึงและไม่เข้าใจก็ตรงมาหาตัวาาอามอเนีย
“ท่านาาครับกองทัพของอาณาจักรอากุมถอนกำลังไปแล้วครับ!!!!”
นายทหารคนนึงวิ่งตรงเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าาาอามอเนียพูดขึ้นด้วยความรวดเร็ว จนทำให้เขาล่ะความสนใจจากอดัมไปหานายทหารผู้นั้น
“หมายความว่ายังไงถอนทัพไปแล้ว?”าาอามอเนียถาม
“เื่นั้นทางเราเองก็ไม่รู้แน่ชัด แต่ไม่ผิดแน่พวกมันที่กำลังรุกคืบและตีเมืองของเราอยู่ได้ค่อยๆถอยกลับไปแล้วครับ”
าาอามอเนียรีบวิ่งออกมาที่ลานกว้างปราสาทชักดาบออกมา ตอนนั้นเองัสีขาวสี่ปีกก็ได้บินมาโฉบร่างเขาขึ้นไป แต่ก่อนจะไปเขากลับได้ทิ้งคำพูดเอาไว้ให้อดัมอีกด้วย
“เดี๋ยวข้าจะกลับมา!!”
“ครับ ท่านาา!!” อดัมตอบรับก่อนจะหันไปหาทัสด์
“ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ทัสด์?”
น่าเสียดายต่อให้คิดหัวแทบแตกเวลานี้ทัสด์ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
“ทางเราเองก็กำลังหาข้อสงสัยข้อนั้นอยู่เหมือนกันครับนายน้อย”
ในขณะที่อามอเนียไม่เข้าใจรวมทั้งอดัม ที่แนวหน้าก็ได้เกิดเหตุการณ์อย่างที่นายทหารคนนี้กล่าวขึ้นมาจริงๆ
กองทัพของอาณาจักรอากุมค่อยๆทยอยกลับกันอย่างเร่งรีบจากที่พึ่งเริ่มตีเมืองยามเช้า ธงทิวเป็แถวได้ค่อยๆ เขยิบห่างออกจากกำแพงเมืองโดยที่ไม่มีใครรู้ต้นสายปลายเหตุ พอลับตาของผู้ที่กำลังปกป้องเมืองอยู่เสียงโห่ร้องยินดีในชัยชนะอย่างงงๆของพวกเขาก็ได้ดังขึ้นมา
“รอง รองเราชนะแล้ว!!!”
“เรา...ชนะแล้วเรอะ...?”เบ็นเองก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นเช่นกัน
ในขณะที่คนทั้งอาณาจักรเพนดราก้อนและพวกไวท์ไนซ์ต่างพากันสับสน ใน่เวลาเดียวกันผู้เล่นทางฝั่งของอาณาจักรอากุมกลับสับสนยิ่งกว่า เพราะพวกเขาไม่รู้ต้นสายปลายเหตุว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง เป็ฝีมือของทางระบบ เป็ฝีมือของเอไอที่มีความคิด หรือเป็ฝีมือของใครสักคนที่หวังจะก่อความจลาจล แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับอาณาจักรอากุมในเวลานี้มันเลวร้ายซะยิ่งกว่าเพนดราก้อนเป็สิบๆเท่า เมื่อจู่ๆมีกองทัพแห่งความชั่วร้ายปรากฏตัวขึ้นมาและโจมตีพวกเขาอย่างสายฟ้าแลบ
กองทัพที่มีกองกำลังเรือนหมื่นได้บุกเข้าโจมตีอากุมอีกทางหลังจากที่อากุมยกทัพเข้าเล่นงานอาณาจักรเพนดราก้อน
ด้วยความเสียหายอย่างต่อเนื่องและรุนแรงไม่หยุดหย่อนมันจึงทำให้กองทัพที่อยู่แนวหน้าต้องยกทัพกลับทันที เนื่องจากทหารในเมืองไม่อาจรับมือกับกองทัพที่แข็งแกร่งที่บุกจู่โจมได้ แถมพร้อมผู้เล่นจำนวนมากก็ยังอยู่แนวหน้าเพื่อทำาร่วมด้วย ตัวเมืองที่ขาดกำลังรบจึงถูกตีแตกเมืองแล้วเมืองเล่าอย่างง่ายดาย โดยสถิติตอนนี้อยู่ที่ 21 เมือง 11 เมืองขนาดเล็ก 7 เมืองขนาดกลาง 3 เมืองใหญ่ซึ่งทุกเมืองอยู่ใกล้ชายแดนที่ติดกับอาณาจักรเพนดราก้อนอีกทางที่ไม่ใช่เส้นทางที่อากุมยกทัพไปตีเพนดราก้อน
หากจะพูดถึงเหตุการณ์นี้คงต้องย้อนกลับไปอีกสักวันสองวันซึ่งมันนั้นเป็แผนของใครบางคน ที่ชักจูงกองกำลังแห่งความชั่วร้ายนี้ด้วยความปรารถนาของพวกเขา
ถึงจะมีทหารหลายพันคุ้มกันเมืองที่เป็ด่านแรกเขตชายแดนเอาไว้ แต่ก็สู้ทั้งจำนวนและความสามารถของพวกอ็อคที่มีระดับขั้นอัศวินขึ้นไปไม่ได้เลย เมืองแรกจึงถูกตีแตกภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง และกองทัพอ็อคก็ไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้นยังเคลื่อนที่ต่อไปยังเมืองถัดๆไปอย่างต่อเนื่องและเริ่มแยกกองกำลังออกเป็ 3 ทัพ ซึ่งแต่ล่ะทัพนั้นมีจำนวนหลักหมื่นขึ้นไป
และพวกนั้นก็กลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้งเมื่อเข้าโจมตีเมืองใหญ่เมืองแรก ทำวนไปวนมาในเวลาไม่กี่ชั่วโมงชัยชนะก็ได้มาจนล้นหลาม
แล้วก็เพราะการโจมตีเมืองใหญ่เมืองแรกเหล่าเอ็นพีซีจึงเริ่มรู้การเคลื่อนไหวของพวกอ็อคแล้ว รวมถึงเหล่าผู้เล่นที่ถือหางอาณาจักรอากุม การป้องกันจึงดูเข้มแข็งขึ้นมาก ทว่าเหตุการณ์ที่พวกเขาคาดไม่ถึงกลับเกิดขึ้นมาอีก
เมื่อจู่ๆ เกทของอาณาจักรของพวกตนที่น่าจะมีแค่เอ็นพีซีและผู้เล่นโดยปกติทั่วไปเข้าออก กลับมีพวกอ็อคมีฝีมือหลายพันออกมาจากเกททำลายอาณาจักรจากภายใน ในขณะที่เหล่าเอ็นพีซีมากมายและผู้เล่นกำลังสนใจที่กำแพงเมืองที่เป็ด่านป้องกัน เป็ผลทำให้เมืองใหญ่เมืองแรกแตกในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
มิหนำซ้ำเกทที่ผู้เล่นอาณาจักรอากุมที่เคยใช้ได้กลับใช้ไม่ได้อย่างน่าประหลาด จึงทำให้กองกำลังทั้งจากผู้เล่นและเอ็นพีซีไม่สามารถหลบหนีออกจากเมืองเพื่อแจ้งข่าว และมาช่วยสนับสนุนการป้องกันเมืองได้ทันท่วงที
เมื่อเกิดวิกฤตเช่นนี้เหล่าผู้เล่นที่อยากได้แค่ส่วนได้จึงพากันหลีกหนีเหลือเพียงแต่กองกำลังเอ็นพีซีที่คุ้มกันเมือง เพราะถึงแม้จะสู้กับพวกอ็อคไปพวกเขาก็ไม่ได้อะไร ต่อให้กิลด์ใหญ่ๆของอาณาจักรจับมือกันก็ไม่แน่ว่าจะโค่นกองทัพอ็อคที่แข็งแกร่งมีจำนวนนับหมื่นได้ และด้วยที่มันเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันต่อให้จับมือกันจริง ตอนไหนพวกเขาจะมาช่วยเมืองที่ถูกตีแตกได้ ไหนจะปัญหาที่จู่ๆ เกทก็ใช้ไม่ได้อีกทำให้ต้องเดินทางไม่สะดวก กลับกันพวกอ็อคบางจำนวนยังแบ่งกำลังเข้าเกทเพื่อตีเมืองแล้วเมืองเล่าเป็ผลทำให้เอ็นพีซีที่มัวแต่ระวังตรงกำแพงพลาดท่า หรือแม้จะวางกำลังเพื่อป้องกันเกทเอาไว้เหล่าอ็อคก็แข็งแกร่งกว่าทหารปกติมาก
หากพูดถึงเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นคงเป็สิ่งที่ทั้งคาดไม่ถึงและก็เกิดจากการฉวยโอกาสของคนบางคน คนบางคนที่แค่จะเอาตัวรอดจากเื่ที่ตนสร้างขึ้น
จักรพรรดิมองานี้ออกั้แ่ต้นว่าเขาควรจะจัดการอย่างไร แต่เขานั้นไร้ซึ่งกำลังหรือก็คือกองทัพ เขาจึงไปหาพวกอ็อคปลอมตัวเป็พวกมันและใช้ความปรารถนาเป็ตัวชักจูงจิตใจ
โดยปกติอ็อคจะไม่เข้าร่วมากับพวกมนุษย์อยู่แล้วนอกจากจะขัดแย้งด้านพื้นที่กัน และก็มีเปอร์เซ็นต์น้อยมากๆที่จะรวมตัวกันหลักหมื่นขนาดนี้หากไม่มีศึกใหญ่จริงๆ มันจึงเป็เหตุการณ์ที่ “คาดไม่ถึง”
ในขณะที่กำลังหลักโจมตีเพนดราก้อนอยู่ ใครล่ะจะคิดว่าตนเองจะถูกกองกำลังมือที่ 3 โจมตีสวนมาอีกทาง ทั้งๆที่ตนเองก็คิดว่าเพนดราก้อนจะต้องทุ่มกองกำลังที่มีมาเพื่อป้องกันตัวเองเบื้องหน้าไม่คิดจะบุกสวนแลกหมัดกับตนแน่ เพราะหากทำเช่นนั้นมันจะเป็การเสียเปรียบพวกอากุมที่เริ่มตีเมืองก่อนและจะทำให้เมืองถัดๆไปไร้กำลังป้องกัน ผลก็คือศึกนี้อากุมจะชนะแน่นอนเพนดราก้อนล่มสลาย
นี่จึงเรียกได้ว่า“การฉวยโอกาส” ของกองทัพที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะโจมตีพวกเขาเวลานี้
ในเมืองขนาดกลางสไตล์จีนที่ลุกโหมด้วยเปลวเพลิง จักรพรรดิได้ยืนจิบชาบนกำแพงเชยชมกับผลงานของตนเองอย่างพึงใจ ถึงจะมีเสียงร้องโหยหวนและความเ็ปของคนทั้งเมืองลอยต้องหู เขาก็คิดหาความปรานีให้กับพวกอ็อคสมองน้อยแล้ว ด้วยการที่บอกว่าต้องรีบอะไรที่ไม่จำเป็อย่างการฆ่าชาวบ้านธรรมดาๆหรือคนไม่เกี่ยวข้องจงยกเว้นซะ
พวกอ็อคจึงมุ่งหวังเป้าหมายหลักของตัวเองทันที นั่นก็คือคลังเสบียงและอาวุธพร้อมแร่ธาตุที่สามารถทำอาวุธได้ หรือไอเทมที่อยู่ตามร้านทั้งจากของเอ็นพีซีและผู้เล่นในเมือง
ในขณะที่เริ่มคิดถึงความชั่วร้ายของตนเองที่ต้องให้ผู้อื่นมารับเคราะห์
ทวนก็ตรงเข้ามาพูดกับเขาพร้อมกับอ็อคอีกนับร้อยจำนวน ซึ่งเขาขอแบดกู๊ดเอาไว้โดยบอกเหตุผลว่าว่า “จะให้อ็อคพวกนี้ทำงานสำคัญและศักดิ์สิทธิ์”
“นายท่านข้าทำงานของข้าเสร็จแล้วขอรับ”
จักรพรรดินิ่งเงียบครู่นึงแล้วตอบกลับ
“นายคิดว่าสิ่งที่ฉันทำตอนนี้มันถูกหรือผิด”
ทวนปรายตามองเมืองที่ลุกโหมด้วยเปลวเพลิงแล้วว่า
“....ต่อให้ท่านไม่ทำแบบนี้ อากุมที่แห่งนี้ที่เป็บ้านเกิดข้าก็ชอบในการรุกรานผู้อื่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว อย่างที่ท่านกล่าวในวันแรกที่ข้าพบกันท่านนั่นล่ะขอรับ ความสงบสุขมันก็เหมือนกับพรมสีเืข้ายินดียอมรับต่อสิ่งที่ท่านกระทำและเชื่อมั่นในตัวท่าน ถึงท่านจะเป็คนทำลายเมืองมากมายของอาณาจักรที่ข้าเกิดแต่ก็ช่วยเหลือเมืองอีกมากมายที่อาจจะถูกทำลายด้วยน้ำมือของอาณาจักรที่ข้าเกิด ในยามนี้ข้าไม่ได้จงรักภักดีต่ออาณาจักรแต่เป็ตัวท่าน ดังนั้นสิ่งที่ท่านทำไม่ว่าจะเป็เื่เลวทรามเพียงใดก็ตามจะเป็เื่ที่ถูกต้องสำหรับข้านับจากนี้”
คำพูดของทวนช่วยเยียวยาจิตใจให้จักรพรรดิเป็อย่างดี แต่มันก็มีข้อแย้ง
“นายไม่ต้องยึดมั่นและทำตามฉันจนเป็บ้าเป็หลังขนาดนั้นหรอก นับจากนี้หากนายรู้สึกขัดข้องต่อสิ่งที่ฉันทำละก็แสดงออกมาอย่างที่นายเคยเป็ซะ เพราะไม่อย่างนั้นฉันอาจจะลืมเป้าหมายจริงๆที่ฉันมาอยู่ที่นี่”
ถึงจะได้สนุกที่ตีเมืองแตกเมืองแล้วเมืองเล่าแต่ในชัยชนะนั้นย่อมมีด้านตรงข้ามเสมอ ถึงแม้คนที่ตายหรือทรมานจะเป็แค่ข้อมูลนึงที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงบนโลก แต่ยังไงซะมันก็ได้บั่นทอนความรู้สึกสนุกของจักรพรรดิไปไม่น้อย เื่ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเขาเขาตอกย้ำในใจ ถึงเส้นทางต่อจากนี้ของเขาจะเด่นชัดยิ่งขึ้นว่าเขาควรทำอะไรทว่าเขากลับสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ยอมกลายเป็ปีศาจเพื่อสิ่งนั้น เพราะมันไม่น่าสนุกเอาเสียเลย
“...”จักรพรรดิยกชาขึ้นมาซดรวดเดียวก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา แล้วะโลงกำแพงทำให้ทวนกับพรรคพวกชั่วขณะตามเขาไปทันที
ที่ที่จักรพรรดิเดินตรงมานั้นคือเกทที่มีทหารเอ็นพีซีออกมาให้เหล่าอ็อคฆ่าตลอดเวลา ทั้งเมืองในตอนนี้ไร้ทหารเอ็นพีซีแล้วนอกจากที่นี่และที่นี่เขาก็จะมาทำงานสุดท้ายของเมืองที่มีเกท
พอพวกอ็อคเห็นจักรพรรดิเดินตรงมาที่พวกตนก็พากันเปิดทางให้ พร้อมจัดการทหารเอ็นพีซีที่ออกมาหรือผลักออกจากเส้นทางของจักรพรรดิ
““ไหนคนเฝ้าประตู?””จักรพรรดิหันไปทางพวกอ็อค
แล้วตอนนั้นอ็อคตนนึงก็ตอบ
““คนนี้ครับท่าน””อ็อคที่พูดตอบเขานั้นอยู่ในท่าที่รัดคอเอ็นพีซีผู้นึงที่มีสภาพสะบักสะบอมอยู่
““ตัดมือมันออกมา””พอจักรพรรดิออกคำสั่งด้วยความเยือกเย็น ขวานในมือของอ็อคตนนั้นก็สับเข้าที่มือเขาด้วยความรุนแรงจนมือนั้นหลุดจากร่าง พร้อมๆ กับเสียงร้องด้วยความเ็ปของเอ็นพีซีคนนั้น
แล้วมือที่ถูกตัดขาดก็ได้โยนมาให้จักรพรรดิ
จักรพรรดิไม่มีทางเลือกเพราะเอ็นพีซีทหารนั้นเป็พวกจงรักภักดีกับคำสั่งยิ่งยวดโดยเฉพาะพวกที่มีภารกิจสำคัญ ไม่ว่าเขาจะใช้ความสามารถของสายปราชญ์ยังไงก็ไม่ยอมทำตามเขาเลย
พอได้ข้อมือของยามเฝ้าประตูที่ยังไม่สิ้นลมมาแล้วจักรพรรดิก็นำมือของเขาไปสอดเขาที่ช่องเกท เพื่อเป็การยืนยันตัวตนของผู้ถือสิทธิ์ควบคุมประตู แล้วไม่นานจักรพรรดิก็ได้อ่านข้อมูลของประตูและเริ่มใช้สกิลที่เขาเรียนมาจากเร
สกิลปลดผนึกและสกิลผนึกนั่นเอง โดยปกติแล้วเกทจะมีระบบป้องกันอัตโนมัติที่ป้องกันมอนเตอร์อันตรายเล็ดลอดเข้าออก แต่สิ่งที่จักรพรรดิกำลังจะทำคือปลดผนึกระบบคำสั่งนั้นของประตูด้วยสกิลปลดผนึก กลับกันเขากลับผนึกการเข้าออกของทั้งตัวผู้เล่นและเหล่าเอ็นพีซีที่คิดจะมาช่วยเหลือเมืองที่ถูกตีหรือหลบหนีแทน เสริมอีกหน่อยเขาได้ป้อนคำสั่งพิเศษจากสกิลปลดผนึกให้เขากับทวนเข้าออกประตูได้อย่างอิสระด้วย
ด้วยการทำเช่นนี้จะเป็การตัดกำลังที่มาช่วยเหลือของอาณาจักรอากุมและเหล่าผู้เล่น แถมยังทำให้พวกเขาเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระขึ้นด้วย สิ่งผิดปกติของเกทที่เกิดขึ้นมา ณ ขณะนี้จึงถูกไขกระจ่างด้วยการกระทำของจักรพรรดิอย่างที่เห็น
ขณะที่กำลังยุ่งกับประตูอยู่นั้นน็อธก็ได้รีบเข้ามาพูดกับจักรพรรดิ
““กองทัพของเราอีกส่วนได้เคลื่อนทัพไปถึงเมืองที่ท่านบอกแล้วครับ””
จักรพรรดิแสยะยิ้มอย่างน่ารังเกียจออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะหันไปหาอ็อคคนนึงที่ตามตนมา และอ็อคอีกหลายคน
““ไปเอาสิ่งนั้นมาด่วน!!...พวกเ้าเตรียมตัวให้พร้อมพวกเรากำลังจะบุกเมืองใหญ่อีกเมืองที่ได้ชื่อว่าแข็งแกร่งของพวกมนุษย์อีกเมืองแล้ว””
ตอนนั้นเองพวกอ็อคโดยรอบก็ส่งเสียงกู่ร้อง และพอไม่มีกำลังเสริมเข้าประตูมาช่วยทหารเอ็นพีซีเหล่านี้สู้อีก พวกอ็อคก็เริ่มฆ่าเอ็นพีซีทีล่ะคนแม้แต่คนที่ควบคุมประตูเพราะเขาไม่จำเป็แล้ว ถึงแม้จะมีผู้เล่นคนไหนรู้ทฤษฎีของการใช้เกทที่จักรพรรดิคิดขึ้นมา แต่โบสถ์ที่เอาไว้คืนชีพทั้งเอ็นพีซีและผู้เล่นก็พังพินาศไปด้วยการเล่นงานของพวกอ็อคไปแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีการคืนชีพที่นี่อย่างแน่นอนสำหรับเอ็นพีซี
เอ็นพีซีที่คุ้มกันประตูจึงหมดสิทธิ์เกิดในเมืองนี้แล้ว ส่วนผู้เล่นก็กระจัดกระจายเกิดไม่เป็ที่ นั่นก็หมายความว่าทั้งผู้เล่นและเอ็นพีซีต้องรอให้เมืองกลับมามีสภาพดังเดิมเสียก่อนแล้วเริ่มสร้างโบสถ์ขึ้นมาใหม่ ถึงจะคืนชีพเอ็นพีซีผู้เฝ้าเกทได้เพื่อมาทำเกทให้กลับมาเป็ดังเดิม หรืออีกทางนึงให้เ้าเมืองที่เป็เอ็นพีซีแต่งตั้งคนเฝ้าเกทคนใหม่ขึ้นมา แต่ก็นั่นอีกนั่นล่ะมันต้องใช้เวลานานเท่าไหร่กันเมื่อป้อมเ้าเมืองเองก็ถูกทำลายพร้อมเ้าเมืองถูกสังหาร
ประกายแสงและเสียงโหยหวนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่องแล้วไม่นานมันก็หยุดไป
แผนตีเมืองด้วยการใช้กองกำลังหลักไปตีด้านหน้าเมืองและใช้หน่วยกองโจรเข้าไปที่เกทเพื่อแทงข้างหลังพวกนั้นได้ผลทุกๆครั้ง และครั้งนี้เองจักรพรรดิก็คิดจะใช้แผนนี้เช่นกัน
1K
![[จบแล้ว]มังกรพลัดถิ่น - Student Fighter](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606464200_42441106.webp)
