เมื่อรุ่งอรุณมาถึงพวกเราก็ออกเดินทางในทันทีบางทีหากข้าลองเสี่ยงโชคบ้างอาจจะดวงดีสุดๆเลยก็ได้ เพราะเซเลี่ยนนางเอาแต่บ่นตลอดทางหาเื่ดูถูกเซเลสไม่พักแม้เขาจะดูไม่ใส่ใจแต่คนอื่นๆดูทรงจะรำคาญนางเต็มทนแล้วสินะ
"ท่านหญิงเซเลี่ยนแค่การเดินทางมันก็เหนื่อยมากแล้วข้าว่าท่านควรเงียบปากเสียบ้างนะ"อยู่ๆคริสผู้เยือกเย็นตลอดก็เอ่ยตำหนินางไปนี่ถือเป็เื่แปลกมากแม้แต่คริสก็ทนนางไม่ไหวงั้นหรอ
"นี่เ้าคิดว่าตัวเองเป็ใคร มีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้ากันห๊ะเป็แค่อัศวินชั้นสองแก่ๆก็เงียบปากเสียเถอะ"เซเลี่ยนคำพูดคำจาของนางนี่มัน..จริงๆเลย
"แก่รึ! ถึงข้าจะใกล้เลขสี่แล้วแต่ตอนนี้ข้ายังหนุ่มยังแน่นอยู่นะท่านหญิง แถมข้ายังมีมารยาทมากกว่าเท่าด้วย"เอาแล้วไงคริสเริ่มทนไว้ไหวแล้วสินะดูท่าการเดินทางครั้งนี้คงวุ่นวายสุดๆเป็แน่
พวกเราเดินทางราวสองชั่วโมงแล้วระหว่างทางคริสและเซเลี่ยนก็ทะเลาะกันโดยการเหน็บแนมอีกฝ่ายไม่พัก พอเงียบก็็ได้ไม่นานมากนักเพราะระหว่างเดินทางมักมีสัตว์ปีศาจหรือนักฆ่าโผล่มาบ่อยๆพอจัดการได้สองคนนั้นก็จะเริ่มอวดใส่กันการเดินทางตลอดสองชั่วโมงนี่มันนรกจริงๆ
"ท่านหญิงก็ไม่เห็นเก่งดังปากว่าเลยนี่ขอรับ แค่เห็นคนตายก็อาเจียนออกมาเสียแล้ว"คริสเอ่ยเยาะเย้ยเซเลี่ยนด้วยในหน้าที่นิ่งนั่งไม่ว่าใครก็คงรู้สึกงหงุดหงิดเป็แน่
"ข้าไม่ได้ปากเถื่อนเหมือนเ้านี่! เ้าอัศวินเฒ่า!" นางเรียกคริสแบบนั้นดูท่าคงไม่จบง่ายๆ
"นี่ท่าน!" ทั้งสองคนเริ่มจ้องกันอย่างกับจะฆ่ากันให้ได้
"พอสักทีเถอะ มันน่ารำคาญนะ"เซเลสเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปหาทั้งสองคนนั้น
"ไอ้เอลฟ์บ้านนอก กล้าดียังไงมายุ่งเื่ของข้ากันห๊ะ ไปไกลๆเลยไปเหม็นกลิ่นดิน"เซเลี่ยนเอ่ยกับเซเลสนางเอามือบีบจมูกตนเองซ้ำยังกวักมือไล่
"ดูนางทำสิขอรับ! มารยาทแย่ขนาดนี้ไม่รู้เป็บุตรีดยุคได้เช่นไร!"คริสเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นท่าทีของนางที่ทำต่อเซเลส ตัวหน้าเองก็เริ่มรู้สึกว่านางซักจะล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว
"พอกันได้แล้ว"ตัวข้าที่กำลังจะห้ามพวกเขาเซเลสก็ะโขึ้นมา "หยุดทะเลาะกันเดี๋ยวนี้!!" พลังที่ปล่อยออกจากตัวเขาเข้ากดดันทั้งสองคนจนทำให้พวกเขาทรุดลงกับพื้น
"อึก!.." ทั้งสองคนดูท่าจะใมากแต่ก็สมควรโดนกันซะบ้างละนะ
"พวกเ้ากำลังทำให้การเดินทางมันเลวร้ายรู้ตัวหรือเปล่า เสียงของพวกเ้าจะเรียกทั้งนักฆ่าและสัตว์ปีศาจให้มาหาเรา แถมพวกเ้าทำให้ทุกคนรำคาญสุดๆเลยด้วย"ทันทีที่เขาพูดจบทุกคนก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วยกันหมด "นี่พวกเ้า"คริสหันมองข้าราวกับกำลังขอให้ข้าเป็พรรคพวกกับเขา
"ขอโทษนะคริสข้าเห็นด้วยกับท่าเซเลส พวกเ้าทำให้การเดินทางนี้วุ่นวายสุดๆเลยละ จะช่วยอยู่กับเงียบๆได้หรือไม่"ข้าเอ่ยขอพวกเขาแม้จะแอบส่งสายตากดดันใส่บ้างก็ตาม
"พ่ะย่ะค่ะ.."คริสเอ่ยรับคำขอของข้าส่วนเซเลี่ยนนางดูจะไม่ค่อยพอในแต่ก็ยอมพยักหน้ารับ ข้าจึงหัันมองเซเลสเพื่อให้เขาปลดพลังลง
"ชิ"ทันทีที่นางเดินผ่านเซเลสนางก็เดาะลิ้นใส่เขาทันที
"ขอบพระคุณท่านที่ช่วยหยุดสองคนนั้นให้นะขอรับ"ข้าเดินเข้าไปหาเขาก่อนเอ่ยขอบคุณที่เขาช่วยเหลือ
"ไม่เป็ไร ข้าแค่รำคาญเฉยๆ"ทันทีที่พูดจบเขาก็เดินออกจากจุดนี้ทันที ความระแวงของเขาไม่ลดเลยเลยแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นการเดินทางแสนสงบเงียบก็เริ่มขึ้น เราต่างเดินทางกันมาอย่างยาวนานโดยไม่พักการหาที่ตั้งพักแรมในป่าที่มีสัตว์ปีศาจและมานสเตอร์มากมายนับเป็เื่ที่ยุ่งยากมาก
กรอบ
หลังจากเดินมาสักพักก็มีเสียงเหยียบกิ่งไม้ดังมาจากข้างหลังนั้นทำให้ทุกคนรีบหันหลังไปจับดาบและตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือ ข้าถือดาบไว้มองไปรอบๆก็ยังไม่พบผู้ใดแม้งจะััได้ถึงตัวตนอ่อนๆของตนสองคนแต่กลับไม่สามารถหาได้ว่าอยู่ที่ใด ด้วยครื่นพลังที่อ่อนเช่นนั้นไม่แน่ว่าพวกมันอาจตามมานานแล้วแต่ข้าไม่รู้ตัวหรือเปล่าเมื่อคิดได้เช่นนั้นแล้วข้าจึงรวบรวมพลังตั้งใจจะเผ่ารอบๆเพื่อกำจัดคนพวกนั้นเสีย
"ทุกท่านโปรดใจเย็นก่อนเถอะ พวกข้ามิได้จะทำอันตรายพวกท่าน" ทันทีที่ข้าจะลงมือพวกมันก็เผยตัวออกมา ชายร่างเล็กผมสีเงินตาสีทองที่ใส่เสื้อกาวและชายร่างสูงใหญ่ผมดำผิวแทนตาสีทอง คนที่เอ่ยออกมาคือชายร่างเล็กพวกเขาค่อยๆเดินเข้ามาหาพวกเราแม้ว่าพวกเขาจะเอ่ยออกมาเช่นไร่พวกข้าก็ยังคงตั้งท่าไว้เราไม่อาจไว้ใจใครได้ง่ายๆใน่เวลาเยี่ยงนี้
"พวกเ้าเป็ผู้ใดเหดุใดจึงตามพวกข้ามา" ข้าเอ่ยถามพวกเขาจบได้ไม่ทันไรชายร่างเล็กพุ่งตัวผ่านข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่เอ่ยตอบแม้แต่น้อย แต่ว่าเมื่อกี้มันอะไรน่ะเร็วไปไหมข้าแทบจะมองไม่ทันเลยนะพวกเขาเป็ใครกันแน่
"ท่านนน เซเลสสส ขอรับบ" ชายร่างเล็กพุ่งเข้าไปกอดเขา
เดี๋ยวพ่อก็ฆ่าซะหรอก
"พวกเ้ามาที่นี่ได้เช่นไร" เซเลสไม่ได้ดูมีท่าทีรังเกียจหรือท่าทีระแวงแบบที่มีกับพวกข้าเลยแม้แต่น้อยเขาเอ่ยถามสองคนนั้นด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนราวกับกำลังดูเด็กๆเขาลูบผมของชายผู้นั้นที่กอดเขาอยู่อย่างเบามือ
แกตายแน่
"ระหว่างที่พวกข้าสองคนไปล่าสัตว์ที่แห่งนั้นก็ะเิทำเอาข้าใแย่เลยท่านรู้ไหม"ชายผมเงินเอ่ย
"ข้าตามกลิ่นท่านมา..ส่วนเขาก็ตามข้ามา"ชายผมดำผิวแทนเอ่ย
"เช่านั้นหรือข้ากำลังเดินทางไปกับพวกเขา และพวกเขาคือคนที่ช่วยข้าออกมา"เขาเอ่ยกับชายทั้งสองพร้อมพวกเขาคุยกันราวกับพวกเราไม่มีตัวตนแต่ยังดีที่ไว้หน้ากันอยู่บ้าง
"เรากำลังหาที่พักแรมยามราตรีนี้ หากพวกท่านจะพักด้วยทางเราก็มิว่าอันใดเพราะทั้งสองคงรู้จักกับท่านเซเลสใช่หรือไม่"ข้าเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาพวกเขา
"พวกสายเืราชวงศ์นี่น่ารำคาญจริง"ชายผมเงินคนนั้นพึมพำออกมาแบบนั้นคิดว่าข้าจะมิได้ยินหรือ
"ขอบคุณท่าน พวกข้าเองก็้าพักเช่นกันหากเดินอีกไม่นานคงได้พบที่ตั้งพักแรมดีๆ ข้ามาล่าสัตว์แถวนี้บ่อยเพราะไกลจากที่แห่งนั้นมาก"ชายผมสีดำผิวแทนเอ่ยขึ้นคนผู้นี้ดูนอบน้อมมากท่าทางของเขาคงเคยเป็ทหารมาก่อนหรืออาจเป็คนที่เคยรับใช้ราชวงศ์มาก่อนก็ได้ "ข้าจะเป็คนนำทางทุกท่านเองขอรับ"
"เช่นนั้นก็ขอฝากท่านด้วย"แม้จะดูไม่น่าไว้วางใจแต่ข้าคิดว่าลองเชื่อดูก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรแต่อย่างใดจึงตกลงเขาไป ก็นะหากอยู่กับพวกเขาข้าคิดว่าอาจได้รู้อะไรที่ข้ายังไม่รู้ได้บ้าง
"ขอบคุณที่รับพวกเขาทั้งสองเข้าร่วมเดินทางด้วยนะ"เซเลสเขาเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินผ่านข้า แม้การเดินทางแสนวุ่นวายนี่จะมีแต่เื่น่ารำคาญแต่ดูเหมือนจะยังพอมีข้อดีอยู่บ้าง
การเดินทางแสนสงบที่กินเวลายาวนานถึงสองชั่วโมงกว่าเราจะเดินทางมาถึงที่พักแรมก็กินเวลาจนมืดค่ำเซเลี่ยนเองก็สงบเสงี่ยมตลอดทางก็ถือว่าดีแต่เ้าผู้ชายผมเงินนั้นกลับทำให้ข้ารู้สึกรำคาญใจมากกว่าเสียอีก ในเื่ของการตั้งเต็นท์ก็ได้ปล่อยให้เหล่าอัศวินจัดการในด้านอาหารกลุ่มของเซเลี่ยนอาสาจัดการให้แม้จะน่าแปลกใจแต่ก็นับว่าดีอยู่ส่วนเนื้อสัตว์ที่นำมาทำอาหารสองคนนั้นที่มาใหม่ได้ล่ามาให้ทำให้ทุกคนได้พักผ่อนกันหมด
"อาหารเสร็จแล้วนะเ้าค่ะ"เสียงของคนรับใช้เงาที่เซเลี่ยนเรียกออกมารับใช้ได้เรียกทุกคนมาทานข้าว
เราต่างล้อมวงกันรอบกองไฟทานอาหารที่ถูกเตรียมมาอย่างดี ปลาย่างไฟ เนื้อกวางย่างและซุปกระดูก ผักต่างๆที่เก็บรวบรวมมา อาหารมากมายพอสำหรับคนหลายคนเพราะเดินทางเหนื่อยล้าข้าจึงอนุญาตให้เล่าอัศวินได้ดื่มเหล้ากันได้
"ข้าอิ่มแล้วขอตัวไปพักก่อนนะ"เซเลสหลังจากเขาทานอาหารเสร็จก็ปลีกตัวออกไปพักในทันที
"ข้าก็ขอตัวนะเ้าค่ะ"เซเลี่ยนนางเองหลังทางอาหารเสร็จก็เข้าที่พักในทันทีเช่นกัน
เมื่อเวลาผ่านไปทุกคนก้ได้ทานอาหารจนเสร็จหลังจากนั้นเหล่าอัศวินก็แยกย้ายกันไปพักแรมและบางส่วนก็เฝ้ายามตัวข้าที่กำลังนั่งมองกองไฟอยู่นั้นพวกคนผู้นั้นก็เข้ามาหาข้าและเอ่ยขอคุยด้วย "พวกข้าขอคุยด้วยได้หรือไม่ขอรับเ้าชาย"ชายผมดำผิวแทนเอ่ย
"ได้สิ เชิญพวกท่านนั่งลงเถอะ"ข้าเอ่ยเชิญให้พวกเขานั่งลง จากนั้นพวกเขาก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามข้า
"ก่อนอื่นข้าชื่อ ไซรัส เดอ ลูเซียน แม้จะขัดธรรมเนียมแต่ข้าคิดว่าเราควรจะรู้จักกันไว้"ข้าเอ่ยแนะนำตัวเองกับพวกเขา
"ขออภัยที่เสียมารยาทขอรับเ้าชายพวกข้ามิได้มีชื่อเป็ของตนเอง"ชาวผมเงินเอ่ยขึ้น
"แล้วจะให้ข้าเรียกพวกท่านว่าเช่นไรดีเล่า"ข้าเอ่ยถามพวกเขา
"ข้าตัวทดลองหมายเลข 003 ขอรับเ้าชาย ท่านไม่จำเป็ต้องสุภาพกับเราหรอกขอรับพวกข้าก็แค่ผู้น้อยต่ำต้อย"ชายผมสีดำผิวแทนเอ่ยขึ้น ตัวทดลองงั้นหรือหมายความว่าอย่างไรกันแน่นะเพราะเช่นนั้นแล้วพวกเขาจึงดุสนิทกับท่านเซเลสงั้นหรือ
"ข้าตัวทดลองหมายเลข 157 ขอรับ อีกชื่อคือเวโร่เหล่านักวิจัยเรียกข้าเช่นนั้นขอรับข้าคือผู้ที่รับหน้าที่ดูแลท่านเซเลสในตอนที่อยู่ในห้องแล็บทดลองขอรับ"ชายผมเงินเอ่ยขึ้น ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ได้ถูกตั้งชื่อให้อย่างดีนักส่วนเวโร่แม้จักมีชื่อได้แต่ก็เหมือนจะถูกตั้งแบบขอไปที
"เวโร่ยังพอเรียกได้อยู่บ้างแต่003หากเรียกออกมามันออกจะมิดุแปลกไปบ้างหรือ"ข้าเอ่ยกับเขาชายผมสีดำผิวสีแทน
"ข้าเรียกเขาว่า ที "เซเลสเดินมานั่งข้างๆเขาเอ่ยถึงนามที่เขาเรียกชายคนนั้น
"แสดงว่าเ้าคงไม่รู้เื่อะไรเลยจริงๆ"เซเลสเอ่ยขึ้นมา
"ตอนแรกข้านึกว่าเ้าชายรู้เื่แล้วเสียอีก"ทีเอ่ย
"ข้าไม่ได้ไม่เชื่อท่านเซเลสนะ แต่พอดูแล้วคงไม่รู้จริงๆ ดูท่าแล้วคงมิค่อยได้รับความไว้วางใจจากคนในราชวงศ์นะขอรับ"เวโร่ช่างเป็คนปากเสียและไม่เกรงใจกันบ้างเสียเลยดูท่าการเดินทางนี้มีคนน่ารำคาญเพิ่มมาอีกคนเสียแล้ว
"ถ้าเช่นนั้นแล้วพวกเ้ามีเื่อะไรอยากคุยงั้นหรือ"ข้าเอ่ยถาม
"คือว่า.."ทียังไม่ทันได้เอ่ยขึ้นก็ถูกเวโร่เอ่ยขัดเสียอย่างนั้น
"พวกข้าสองคนจะมาขอเดินทางกับพวกท่านด้วย"เวโร่เอ่ยแทรกที
"ข้าก็มิได้ขัดอันใดหากพวกเ้าจะร่วมเดินทางไปด้วย"ข้าเอ่ยตอบรับเซโร่พร้อมหันไปมองท่านเซเลส
"เ้าให้พวกเขาเดินทางไปด้วยได้จริงๆหรือ"เขาเอ่ยถามข้าเพื่อความแน่ใจ
"ได้สิขอรับอย่างไรพวกเขาน่าจะอยากดูแลท่าน ท่านจักได้เดินทางได้อย่างสบายกายและใจด้วย"ข้าเอ่ยตอบเขาแม้ใจข้าอยากปฎิเสษแต่มันก็มิน่าใช่เื่ดีต่อความสัมพันธุ์ของข้ากับเขาเท่าไหร่
"ข้าเริ่มง่วงแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ ราตรีสวัสดิ์"อาจเพราะข้าตอบตกลงเลยทำให้เขาสบายใจขึ้นแล้วก็ถูกความง่วงนอนครอบงำเข้า
"ราตรีสวัสดิ์ขอรับท่านเซเลส"ข้าเอ่ยตอบเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ไม่นานนักทีละเวโร่ก็ได้พาเขาเข้าไปนอนที่เต็นท์
ฝ่านไปไม่นานนักชายทั้งสองคนก็ได้เดินกลับออกมานั่งที่เดิมของตัวเขาทีดูท่าทางเขาจะมีเื่อยากพูดกับข้า ข้าจึงได้เอ่ยขึ้น"เ้ามีเื่อันใดอีกหรือไม่"
"เอ่อ..ข้าขอขอบคุณท่านที่ช่วยท่านพ่อออกมาจากที่แห่งนั้น"ทีเอ่ยขึ้นพวกกับรุกขึ้นโค้งตัวก้มหัวขอบคุณข้า เวโร่แม้จะไม่ได้เอ่ยอะไรและก้นั่งก้มหัวให้ข้าเล็กน้อย แต่ทว่ามีบางอย่างที่ทำให้ข้าสงสัยนัก
"ไม่เป็ไรๆ แต่ว่าท่านพ่อหรือ? ท่านเซเลสเป็พ่อพวกเ้าหรือ?"ข้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย สองคนนั้นมองหน้ากันสักพักก่อนจะเอ่ยตอบข้า
"ก็ไม่เชิงขอรับ"ทั้งสองเอ่ยตอบพวกกัน
"หากเราจะเดินทางร่วมกันข้าหวังว่าพวกเ้าจะบอกเื่นั้นกับข้านะ ที เวโร่ หวังว่าพวกเ้าจะไม่ปล่อยให้ข้าสงสัยเช่นนั้นหรอกนะ"ข้าเอ่ยกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงกดดันเล็กน้อย ข้าอยากรู้เหลือเกินพวกเ้าและเขามีความสัมพันธุ์เช่นไรกันแน่เหตุใดจึงเรียกเขาว่าพ่อ หวังว่าข้าจะได้รู้คำตอบที่ไม่ได้เป็อย่างที่ข้าคิดไว้
"ข้าจะเล่าเองขอรับ อย่างไรเสียสักวันท่านก็ต้องได้รับรู้อยู่แล้ว"ทีเอ่ยขึ้นพร้อมถอนหายใจเบาๆ
3K
