ลิสาจูงมือน้อยๆของแทนไทให้ค่อยๆก้าวเดินตามเธอลงมาจากชั้นบนของบ้านอย่างระมัดระวัง
“ตัวอะไรครับ”
แทนไทถามขึ้นเมื่อมองเห็นหุ่นยนต์แม่บ้านแมวของลิสา ลิสายิ้มให้น้องชายและอธิบายอย่างใจเย็นให้น้องของเธอได้เข้าใจ ลิสาค่อยๆอธิบายอย่างช้าๆ
“แสดงว่าตัวนี้มันสามารถเล่นกับแทนได้ใช่ไหมครับ”
แทนไทถามพี่สาวอย่างสนใจ เขาอยากจะมีเพื่อนเล่นเหมือนคนอื่นๆบ้าง ลิสาได้ฟังก็อดสงสารน้องของเธอไม่ได้
“แทนไทอยากมีเพื่อนเหรอครับ”
ลิสาถามด้วยความใส่ใจ แทนไทพยักหน้าให้พี่สาวด้วยความไว
“แทนอยากมีเพื่อนครับ อยากเล่นกับเพื่อน”
แทนไทบอกอย่างกระตือรือร้น ลิสาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“รอพี่ทำอะไรให้เสร็จก่อนแล้วพี่จะพาแทนไทไปสมัครเรียนนะครับ”
ลิสาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนแทนไทรู้สึกได้ แทนไทะโโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาเข้าใจที่พี่สาวพูด แทนไทถามพี่สาวอีกครั้งอย่างน่ารัก
“จริงๆนะครับ”
แทนไทน้อยมองหน้าลิสาอย่างรอคอย ลิสายิ้มให้กับเด็กชายตัวเล็กๆด้านหน้าของเธอ
“จริงครับ พี่สัญญา”
ลิสาบอกน้องและยกนิ้วก้อยขึ้นมา แทนไทเห็นพี่สาวยกนิ้วก้อยขึ้นมาเขาก็เอานิ้วก้อยเล็กๆของตัวเองเกี่ยวไปที่นิ้วก้อยของพี่สาวทันที แทนไทเข้าใจว่าพี่สาวได้สัญญากับเขาเอาไว้แล้ว ลิสาหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู
“แทนไทอยากให้หุ่นยนต์ตัวนี้มีชื่อว่าอะไรครับ มันเป็เพื่อนคนแรกของเราเลยนะ”
ลิสายิ้มและบอกให้น้องของเธอเป็คนตั้งชื่อให้หุ่นยนต์แม่บ้านตัวนี้ แทนไททำหน้าคิดเล็กน้อยแล้วก็ยิ้มกว้างให้กับพี่สาวเมื่อนึกออก
“แทนจะให้ชื่อว่าของขวัญครับ”
แทนไทบอกออกไปด้วยความมั่นใจ ลิสาถามว่าทำไมถึงใช้ชื่อนี้ เมื่อน้องชายบอกเหตุผลกับเธอ ทำให้ลิสาถึงกับต้องยกมือเช็ดน้ำตาของตัวเองออกเบาๆ แทนไทบอกลิสาว่า เพราะมันเป็ของขวัญชิ้นแรกที่พี่สาวซื้อให้เขาและมันก็เป็เพื่อนคนแรกของเขาด้วย ดังนั้นแทนไทเลยให้มันชื่อว่าของขวัญ เมื่อลิสาเช็ดน้ำตาเสร็จ เธอก็ส่งยิ้มให้น้องชายตัวน้อยของเธออย่างอ่อนโยน
“หุ่นยนต์แม่บ้านมาตรงนี้ก่อน”
ลิสาเรียกให้หุ่นยนต์แม่บ้านมาใกล้ๆที่พวกเธอยืนอยู่ เมื่อหุ่นยนต์เคลื่อนตัวขยับเข้ามาใกล้ ลิสาบอกออกไปว่า
“ต่อไปนี้จำเอาไว้ว่าเธอชื่อของขวัญ”
ลิสาบอกกับหุ่นยนต์แมวแม่บ้านของตัวเอง หุ่นยนต์ประมวลผลคำพูดแล้วตอนกลับมาทันที
“ทำการอัพเดทข้อมูลส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว คุณลิสามีอะไรให้ของขวัญทำอีกหรือเปล่า”
เสียงของหุ่นยนต์ดังขึ้นเป็ประโยคที่ยาว ลิสาอดคิดไม่ได้ว่าใครเป็คนคิดค้นมันขึ้นมาได้ขนาดนี้ สงสัยคนๆนั้นต้องเก่งมากแน่นอน
“ของขวัญเฝ้าบ้านไปนะ พวกเราจะออกไปด้านนอก”
ลิสาสั่งการ
“ของขวัญรับทราบค่ะ”
หุ่นยนต์แม่บ้านรับคำสั่ง
ลิสาจูงมือน้องชายที่ยังเย็นอยู่เนื่องจากความตื่นเต้นที่ตัวเองจะได้ไปเรียนหนังสือและจะมีเพื่อนเล่น ลิสาอดที่จะเอ็นดูน้องของตัวเองวันละหลายๆรอบไม่ได้ เธอพาน้องชายมารอรถรับส่งของโครงการที่มีให้บริการสำหรับผู้ที่พักอาศัยแล้วยังไม่มีรถยนต์ใช้
“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยเหลือหรือเปล่าครับ”
พนักงานขับรถของโครงการถามเมื่อเห็นว่ามีผู้พักอาศัยที่ไม่คุ้นเคยออกมายืนรอรถอยู่ ลิสายิ้มให้จนพนักงานขับรถนิ่งไปเลยกับความสวยของเธอ
“พอดีอยากได้รถไปส่งในเมืองหน่อยค่ะ”
ลิสาบอกความ้า พนักงานขับรถบอกว่าตอนนี้เขากำลังจะออกจากเวรพอดีเลย สามารถขับรถไปส่งได้แต่ขอเก็บค่าบริการได้หรือเปล่าเพราะเป็การเข้าไปส่งในเมือง พนักงานอธิบายว่าถึงเธอจะขึ้นรถจากจุดรับส่งของโครงการตรงนี้แล้วเธอก็ต้องไปรอรถด้านหน้าหมู่บ้านอีกอยู่ดีแล้วพนักงานหน้าหมู่บ้านจะเป็คนโทรหารถรับจ้างประจำทางมารับเธออีกต่อหนึ่ง ลิสาไม่อยากเสียเวลาจึงตอบตกลงกับพนักงานขับรถไปว่าเธอจะใช้บริการและจะจ่ายเงินให้ตามอัตราที่ได้กำหนดไว้
“ได้เลยครับ ผมขออนุญาตไปเอารถส่วนตัวมาก่อนครับ”
พนักงานขับรถบอกเธอให้รอตรงนี้อีกสักครู่ เขาจะไปออกเวรและนำรถมารับทันที เธอพยักหน้าให้ ลิสาไม่คิดมากว่าพวกเธอจะไม่ปลอดภัยเพราะเธอสังเกตชุดและการแต่งกายรวมไปถึงชื่อตรงป้ายหน้าอกและจดจำเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หากมีอะไรเกิดขึ้นเธอสามารถติดตามตัวได้แน่นอน ลิสากับน้องรอรถประมาณห้านาทีก็มีรถมาจอดตรงหน้าของทั้งสองคน
“ขึ้นมาได้เลยครับ”
พนักงานขับรถของโครงการเดินลงมาเปิดประตูด้านหลังให้ลิสากับน้องชายอย่างสุภาพ ลิสามองสำรวจรถและป้ายทะเบียนรถ เธอให้น้องของเธอขึ้นไปบนรถก่อนและเธอก็ขึ้นตามน้องของเธอไป ลิสามองบรรยากาศรอบตัวอย่างสนใจตอนนี้เธอสนใจอยากจะรู้เื่ของโลกใบนี้เต็มไปหมด มันค้างคาใจเธอมาก ถ้าวันนี้เธอไม่รู้เธอคงจะนอนไม่หลับแน่นอนเธอจะต้องรู้ความเป็มาเป็ไปของโลกคู่ขนานแห่งนี้ให้ได้
“ถึงแล้วครับ”
พนักงานขับรถบอก ลิสามองจุดที่พนักงานขับรถมาส่งพวกเธอ ตรงนี้เป็จุดพักรถของคนที่เข้ามาในเมือง ทุกคันจะจอดรถไว้ตรงจุดนี้ก่อนเดินไปทำธุระ เธอสังเกตโดยรอบอย่างละเอียด
“เท่าไหร่คะ”
ลิสาถามพนักงานขับรถ
“150GG ครับ”
พนักงานขับรถบอกเธอ ลิสาบอกว่าขอสแกนจ่าย พนักงานขับรถเอาแท่นจ่ายเงินมาให้เธอสแกนทันที
“ขอบคุณมากนะคะ”
ลิสาบอกออกไป เธอลงจากรถก่อนเป็คนแรก เธอจับมือน้องชายของเธอให้ลงตามมาอย่างช้าๆ สักพักรถที่เธอได้จ้างให้มาส่งในเมืองก็เคลื่อนตัวออกไป
“แทนไทครับเราไปหาข้าวเช้ากินกันก่อนดีกว่า”
ลิสาบอกน้องชาย เธอมองออกไปรอบๆพบว่ามีหลายร้านที่เปิดอยู่ เธอมองดูร้านที่คิดว่าน่านั่งที่สุดในความคิดของตัวเอง เธอจูงมือน้องน้อยของเธอให้เดินตามเธอมาทันที
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า”
พนักงานต้อนรับหน้าร้านรีบกล่าวทักทายลิสาอย่างเป็กันเอง ลิสาไม่ได้พูดอะไรแต่พยักหน้ารับคำทักทายจากพนักงาน
“สองที่ค่ะ”
ลิสาบอกออกไปด้วยความเคยชินเพราะโลกเดิมเธอก็ทำแบบนี้ พนักงานที่เห็นว่าลิสาดูคล่องแคล่วแสดงว่าต้องเป็คนมีเงินอย่างแน่นอนถึงทำเหมือนเป็ความเคยชินที่ทำอยู่บ่อยๆ พนักงานต้อนรับจึงรีบเดินนำทางให้สองคนพี่น้องเข้าไปในร้านทันที
“เชิญนั่งค่ะคุณลูกค้า”
พนักงานต้อนรับรีบพาเธอมานั่งที่มุมด้านซ้ายของร้านซึ่งมุมนี้บรรยากาศดีมาก พนักงานต้อนรับบอกให้เธอรอสักครู่ เดี๋ยวจะมีพนักงานเอาเมนูอาหารมาให้พร้อมกับรอจดเมนูอาหารไปเลย ลิสาพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเรียกเงินออกมา 500GG เป็ทิปให้กับพนักงานต้อนรับ พนักงานสาวถึงกับตาโตเมื่อได้ทิปแรกของวัน
“ขอบคุณค่ะ”
พนักงานรีบกล่าวขอบคุณแล้วรับเงินและเดินออกไปด้วยความดีใจ
ลิสารอไม่นานก็มีพนักงานคนใหม่เดินเข้ามาพร้อมกับเมนู เธออ่านเมนูสักพัก เธอสั่งข้าวต้มกุ้งกับไข่ตุ๋นให้น้องชายของเธอ ส่วนเธอสั่งเป็เมนูต้มยำรวมมิตรทะเลกับข้าวเปล่าเพราะเธอชอบกินมาก ลิสารออาหารพร้อมคาดหวังว่าอาหารของโลกใบนี้จะอร่อยเหมือนโลกที่เธอจากมานะ เธอคิดอะไรเพลินๆก็ต้องสะดุ้งเมื่อมือน้อยๆที่เธอกุมเอาไว้อยู่ดีๆก็ดึงมือของเธอ
“ว่ายังไงครับแทนไท”
ลิสาถามน้องชายเสียงนุ่ม
“แทนไม่เคยทานข้าวต้มกุ้ง ข้าวต้มกุ้งเป็แบบไหนครับ”
คำถามแค่ประโยคเดียวทำให้ลิสาถึงกับเศร้าใจ เธอนึกได้ว่าก่อนหน้าที่เธอจะมาแทนไทถูกกระทำมาขนาดไหน ลิสาอธิบายว่ากุ้งเป็สัตว์น้ำชนิดหนึ่งที่ทุกคนหามาได้จากแหล่งน้ำและคนก็นำมันมาทำเป็อาหาร ส่วนไข่ตุ๋นแทนไทรู้จักหรือเปล่า แทนไทบอกว่าไม่รู้จักชื่อไม่คุ้นเลย ลิสาเลยบอกว่ามันก็คือไข่ไก่นั้นแหละ แต่เป็การนำไข่มาทำเป็อาหารอีกแบบหนึ่งนอกเหนือจากการต้มหรือการทอด ลิสาอธิบายอย่างง่ายๆเพื่อให้เด็กชายตัวเล็กๆอย่างน้องของเธอได้เข้าใจ แทนไทพยักหน้าแล้วคิดตามที่พี่สาวบอก ลิสากับแทนไทรออาหารไม่นานมากประมาณสิบห้านาทีอาหารก็มาเสริฟ ลิสาป้อนแทนไทก่อน เมื่อน้องของเธอได้กินข้าวต้มกุ้งถึงกับบอกอย่างตื่นเต้นว่ามันอร่อยมาก
“แทนไทกินเลยครับ อยากกินเท่าไหร่ก็กินแต่อย่ากินมากจนเกินไปเพราะมันจะปวดท้อง”
ลิสาให้แทนไทกินด้วยตัวเอง เธอรู้ว่าแทนไททำเองได้ เนื่องจากความทรงจำของร่างก่อนหน้าได้บันทึกให้เธอเห็น ลิสาเอาช้อนคนต้มยำรวมมิตรทะเลของเธอ เธอค่อยๆตักน้ำขึ้นมาชิมเล็กน้อย
“อร่อยมาก”
ลิสายิ้มกว้างและพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อการทานอาหารเช้าของทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วลิสาสั่งน้ำสมุนไพรมาให้น้องชาย น้ำที่เธอสั่งคือน้ำกระเจี๊ยบที่น้องชายของเธอบอกว่าชอบ แทนไทดื่มน้ำกระเจี๊ยบอย่างชอบใจ ลิสาเองก็ดื่มไปมองน้องไปอย่างเพลิดเพลิน เมื่อเธอเห็นว่าแทนไทดื่มเรียบร้อยแล้วจึงเรียกเก็บเงินทันที
“ทั้งหมด 580GG ค่ะ”
พนักงานบอก ลิสาเรียกเงินออกมาและจ่ายไป 600GG เธอบอกว่าไม่ต้องทอน พนักงานที่มาเก็บเงินขอบคุณเธอและสองคนพี่น้องก็เดินออกจากร้านอาหารไป ตอนนี้เธอและน้องของเธอเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆตามทางเดิน เมื่อเช้าตอนเธอขึ้นรถมากับพนักงานขับรถของโครงการเธอได้ถามรายละเอียดเกี่ยวกับสำนักงานฐานข้อมูลประชากรเรียบร้อยแล้ว พนักงานคนนั้นจึงพาเธอมาส่งบริเวณใกล้สำนักงานที่สุดเพื่อที่เธอจะได้เดินทางไปถูก ลิสามองออกไปไม่ไกลนักเธอก็เห็นสำนักงานฐานข้อมูลแล้ว ป้ายใหญ่ขนาดนั้นใครไม่เห็นคงต้องไปตัดแว่นแล้ว
ลิสาจูงมือน้องชายเข้าไปในสำนักงานทันทีเมื่อมาถึงหน้าประตู เธอมองห้องกว้างๆที่มีคนนั่งรออยู่อย่างเป็ระเบียบ ลิสามองไปรอบๆก็เห็นเป็เหมือนตู้บัตรคิวคล้ายๆโลกก่อนของเธอ เธอจึงเดินเข้าไปแล้วอ่านรายละเอียด เธอกดบัตรคิวทันทีเมื่ออ่านจบ เธอพาน้องของเธอไปนั่งเพื่อรอให้พนักงานหรือระบบเรียกหมายเลขคิวของเธอ รอไม่ถึงห้านาทีเสียงของพนักงานก็เรียกบัตรคิวหมายเลขเธอ ลิสาลุกขึ้นพร้อมจูงมือน้องชายเดินตรงไปเคาน์เตอร์ที่มีหมายเลขกำกับบอกเอาไว้
“สวัสดีค่ะ”
พนักงานทักทายและส่งยิ้มอย่างสวยงาม เธอยิ้มให้พนักงานอย่างมีมารยาทเช่นเดียวกัน พนักงานถามเธอว่าจะเปิดใช้งานชิประดับใด เธอจึงถามกลับว่าการเปิดใช้งานชิปนี้มีกี่ระดับ
“มีระดับพื้นฐาน,ทั่วไป,ขั้นสูงและขั้นสูงสุดค่ะ”
พนักงานบอก ลิสาถามว่าทั้งหมดต่างกันอย่างไร เธอตั้งใจฟังที่พนักงานอธิบาย มันต่างกันที่ราคา ขั้นพื้นฐานคือพันล้านเหมือนที่เธอได้ข้อมูลจากพนักงานคนก่อนหน้าที่ได้บอกเธอมา ลิสาตัดสินใจไม่ถามรายละเอียดมากเธอค่อยไปศึกษาเอาเองอีกที
“ฉัน้าเปิดใช้งานชิปขั้นสูงสุด ราคาเท่าไหร่คะ”
ลิสาถามออกไป พนักงานถึงกับตาโตใเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวหน้าสวยกับน้องชายอีกหนึ่งคนจะมีเงินเยอะขนาดนี้ ดูจากการแต่งตัวก็เป็ชุดธรรมดาๆที่ไม่ได้แพงอะไรมากมาย
“สี่พันล้านจีจีค่ะ”
พนักงานบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อมขึ้นมาเป็เท่าตัว เงินเยอะขนาดนี้อาจจะเป็ลูกท่านหลานเธอของใครสักคนหนึ่งก็เป็ไปได้ ลิสาพยักหน้าพร้อมทั้งบอกให้พนักงานเปิดใช้งานชิปของเธอและน้องชายเธอด้วยรวมเป็สองคนที่จะทำการเปิดใช้ชิปในครั้งนี้
“ทั้งหมดแปดพันล้านจีจีค่ะ”
ลิสาพยักหน้าและบอกว่าจะสแกนจ่าย เธอสแกนจ่ายผ่านชิปของตัวเองเพราะในชิปเธอมีเงินอยู่หมื่นล้านจีจี ลิสาสแกนจ่ายหน้าตาเฉยกับเงินมากขนาดนี้ ในใจเธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้การเปิดใช้งานของชิปแพงมากๆขนาดนี้ และเธอก็เข้าใจแล้วว่าที่พนักงานขายบ้านบอกเธอก่อนหน้าว่าถ้าคนที่ไม่ได้มีเงินมากพอหรือทำธุรกิจใหญ่ๆหรือเป็คนธรรมดาจะไม่รู้เื่ชิปก็ไม่ใช่เื่น่าแปลกใจอะไร พนักงานบอกให้เธอและน้องชายยื่นมือขวาออกมาและทำการหงายข้อมือขึ้น ลิสาทำตามและบอกให้แทนไททำตามเธออีกที น้องชายตัวน้อยของเธอก็ทำตามเธออย่างน่ารัก
558
![ปฏิวัติโลกกลายพันธ์ุ [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719465414_55645582.webp)
