หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่ภายในจวนนายอำเภอได้หนึ่งเดือนเต็มจื่อรั่วจึงเริ่มคุ้นชินกับทุกคนโดยเฉพาะนายอำเภอหลิวหยางจื่อรั่วกลับมีความรู้สึกดีให้เขาโดยไม่รู้ตัว หลังจากที่ทำงานเป็ผู้ช่วยของอวี้หลานเธอจึงดูสนิทกับเขาเป็พิเศษเช้านี้เธอจึงขอออกไปช่วยอวี้หลานซื้อของที่ในตลาด
"นังหนูเ้าอยากได้อะไรเพิ่มอีกหรือไม่" เมื่อเลือกซื้อของครบอวี้หลานจึงหันไปถามจื่อรั่วบ้าง
"ไม่ล่ะจ้ะ เดี๋ยวข้าขอแวะกลับไปดูเรือนท่านยายสักหน่อยได้หรือไม่จะได้แวะดูผักที่ข้าได้ปลูกเอาไว้ด้วย" จื่อรั่วบอก
"ได้สิเดี๋ยวข้าจะไปเป็เพื่อนเ้า" อวี้หลานเห็นดีด้วย
"ดีเลยข้าจะไปดูผักด้านหลังเรือนอาจจะมีผักเหลืออยู่บ้างจะได้เก็บกลับจวนด้วย" จื่อรั่วพยักหน้ารับแล้วจึงออกเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนของยายเฒ่าหลานอีซึ่งอยู่ห่างออกไปท้ายหมู่บ้าน เมื่อเธอเดินมาถึงเรือนจึงได้เดินสำรวจโดยรอบทั่วเรือนก่อนจะมาพบเข้ากับลูกแมวสองตัวนอนขดอยู่กับกองผ้าในห้องนอนของจื่อรั่วหวังจะอุ้มเ้าลูกแมวทั้งสองตัวนั้นขึ้นมา
"เ้าแมวน้อยผู้ใดกันเอาเ้าสองตัวมาทิ้งไว้อย่างนี้แล้วพวกเ้าจะอยู่อย่างไรกัน ไปอยู่กับข้าดีหรือไม่" เ้าลูกแมวขู่เสียงดังฟ่อเมื่อจื่อรั่วยืนมือเข้าไปหา
"ลุงอวี้ข้าขอเอาเ้าแมวน้อยสองตัวนี้ไปเลี้ยงที่จวนด้วยนะเ้าส้มจะได้มีเพื่อน" จื่อรั่วะโบอกอวี้หลานที่อยู่ด้านนอกก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาหานาง
"นายอำเภอท่านจะไม่ว่าเ้าเอาหรือนังหนู" อวี้หลานเกรงว่านายอำเภอหลิวจะไม่พอใจ
"คงไม่ว่าหรอกมั้งลุงเดี๋ยวข้าจะพูดกับท่านนายอำเภอเอง" เขาคงไม่ใจร้ายกับลูกแมวตัวเล็กๆ หรอกหากว่าปล่อยไว้ที่นี่เกรงว่าจะไม่มีอะไรกินจนผอมตาย
"เช่นนั้นก็ตามใจเ้าแล้วกันเดี๋ยวข้าจะไปเก็บผักด้านหลังเรือนก่อนแล้วกัน" อวี้หลานตอบ
"เก็บไปให้หมดเลยนะลุง เผื่อข้าไม่ได้มาเดี๋ยวมันจะแห้งเหี่ยวตายหมดเสียก่อน" จื่อรั่วบอกอวี้หลานที่กำลังเก็บผักขณะที่เธอกำลังเดินเข้ามาหาเ้าเหมียวตัวเล็กสองตัวที่ส่งเสียงร้องด้วยความหิวโหย
"เ้าเหมียวพวกแกคงหิวมากสินะเดี๋ยวไปอยู่กับข้านะ" จื่อรั่วจัดการเอาเ้าเหมียวทั้งสองตัวใส่ลงในตะกร้าที่เธอถือเข้ามาด้วยก่อนคลุมด้วยผ้าเอาไว้เพื่อไม่ให้เ้าเหมียวตื่นใ
"ข้าเก็บผักเสร็จแล้วนังหนูเรารีบกลับกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันทำอารหารมื้อเที่ยงให้นายอำเภอ" อวี้หลานบอกเมื่อเห็นว่าออกมานานมากแล้ว
"จ้ะลุงอวี้" จื่อรั่วยิ้มกว้างตอบอวี้หลานจากนั้นถือตะกร้าที่มีเ้าลูกแมวอยู่ด้านในเดินตามอวี้หลานออกไปก่อนจะมาถึงจวนนายอำเภอในยามซื่อ (09.00-11.00น.)
"เดี๋ยวข้ามานะลุงอวี้" เมื่อกลับถึงจวนจื่อรั่วก็นำลูกแมวทั้งสองเข้าไปเก็บในห้องเกรงว่าหลิวหยางกลับมาจะเห็นและต่อว่าเธอเอาได้หลังจากนั้นจึงได้ออกมาช่วยอวี้หลานทำอาหารเสร็จแล้วจึงได้กลับเข้าห้องไปหาเ้าลูกแมวทั้งสองตัวนั้นพร้อมกับนมแพะ
"คงหิวมากเลยใช่ไหมเ้าตัวเล็ก ข้าหามาได้แค่นมแพะเท่านั้นคงจะพอทดแทนนมของแม่เ้าได้อยู่นะ" จื่อรั่วพอจะหานมแพะที่มีอยู่ในครัวได้เอามาให้เ้าตัวเล็กสองตัวนี้กินประทังความหิว เธอใช้ช้อนเล็กตักนมแพะค่อยๆ ป้อนเ้าลูกแมวอย่างระมัดระวังทีละตัวจนอิ่ม จากนั้นเ้าลูกแมวทั้งสองก็หลับปุ๋ยอยู่ในตะกร้าอย่างน่าเอ็นดู
"จื่อรั่ว เหตุใดเ้าไม่ออกไปกินข้าว" หลิวหยางเดินเข้ามาตามจื่อรั่วด้วยตัวเองเหตุเพราะนางไม่ออกไปกินข้าวเที่ยงจนผิดสังเกต
"ข้ายังไม่หิวน่ะ" เสียงร้องของลูกแมวทำให้หลิวหยางสงสัยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ตะกร้าใบใหญ่ที่คลุมผ้าเอาไว้เมื่อเปิดออกก็พบกับลูกแมวตัวเล็กสองตัว
"เ้าไปเอาพวกมันมาจากไหนกัน" หลิวหยางมองดูเ้าลูกแมวทั้งสองตัวที่หลบอยู่ในตะกร้าด้วยสายตาราบเรียบทำให้จื่อรั่วเดาความคิดของเขาไม่ออกเกรงว่าเขาจะไม่พอใจ
"เมื่อเช้าข้ากับลุงอวี้ไปบ้านท่ายายมาเห็นมันร้องด้วยความหิวอยู่ในบ้านก็เลยเอามันกลับมาด้วยท่านคงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่" จื่อรั่วตอบเสียงแ่มองดูลูกแมวทั้งสองโผล่หน้าออกมาจากตะกร้า
"อืม..แล้วแต่เ้าแต่ห้ามมันออกไปเพ่นพ่านด้านนอกเด็ดขาด" หลิงหยางตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ
"ได้ข้าจะดูแลมันอย่างดีเลยจะไม่ให้มันเดินเพ่นพ่านรบกวนท่านแน่นอน" จื่อรั่วยิ้มออกมาอย่างดีใจรับปากหลิวหยางเป็มั่นเป็เหมาะก่อนจะให้นมเ้าลูกแมวตัวเล็กนั้นต่อหลิวหยางที่ยืนมองอยู่เผลอยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน" หลิวหยางรีบหุบยิ้มทันทีกลัวว่าจื่อรั่วจะหันมาเห็นจากนั้นจึงเดินออกมาด้านนอกก่อนจะมุ่งหน้าไปยังด้านหลังจวนเพื่อสำรวจห้องว่างที่ปล่อยไว้ไม่ได้ทำประโยชน์อันใด
"นายอำเภอท่านมาทำอะไรที่ด้านหลังจวนหรือขอรับห้องนี้ปล่อยทิ้งร้างไว้นานแล้ว" ลู่จิ่วเดินตามมาหยุดด้านหลังหลิวหยางเอ่ยถามขึ้น
"ข้ามาดูห้องว่างที่ถูกปล่อยทิ้งไม่ได้ใช้ประโยชน์อันใด" หลิวหยางเดินเข้าไปภายในห้องนั้นเพื่อสำรวจหากตกแต่งให้ดีและทำความสะอาดก็อยู่อาศัยได้แล้วก่อนจะเอ่ยขึ้น
"ลู่จิ่วเ้าไปจัดการให้คนเข้ามาทำความสะอาดห้องนี้แล้วตกแต่งเสียหน่อย" ลู่จิ่วได้ยินดังนั้นก็เกิดความสงสัยแต่เมื่อไตร่ตรองดีๆ ก็ยิ้มออกมาเมื่อเข้าใจถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของเ้านาย
"นี่ท่านกำลังจะทำอะไรหรือขอรับ" ลู่จิ่วนึกสงสัย
"......" หลิวหยางยิ้มน้อยๆ อย่างรู้สึกดีทุกครั้งที่เขานึกถึงรอยยิ้มอันสดใสของจื่อรั่วเวลาอยู่กับสัตว์เลี้ยงของนางก็มักจะเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"มีเื่อะไรให้น่าขันหรือขอรับท่านถึงได้ยืนยิ้มอยู่คนเดียว" ลู่จิ่วแอบเห็นรอยยิ้มของนายอำเภอจึงได้เอ่ยแซวขึ้น
"ไม่มี เ้ารีบไปจัดการเื่ที่ข้าสั่งโดยด่วนเข้าใจหรือไม่" หลิวหยางรีบหุบยิ้มตอบเสียงห้วน
"ขอรับนายอำเภอ" ลู่จิ่วรับคำก่อนจะรีบออกไปจัดการตามคำสั่งของหลิวหยาง
3K
