เทพอสูรมังกร สยบสวรรค์

" ข...ข้ารักพี่สาวเจ้าจริง ๆ นะ !! "

ในห้องของชิงหลงชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าพรางชายตามองเจ้าอ้วนที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ช่างน่าตกใจจริง ๆ หลังจากเขาจากไปเพียงเดือนเดียวเจ้าอ้วนก็ขอฮุ่ยหนิงแต่งงานเสียอย่างนั้นแถมยังดูรักกันมากจริง ๆ ซึ่งไม่รู้เจ้าอ้วนมันไปทำยังไง
" ข้าไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย พวกเจ้าก็ดูเหมาะสมกันดี "

ชิงหลงนั้นไม่ได้โกรธอะไรเจ้าอ้วนเลยแม้แต่น้อย ที่เจ้าอ้วนคุกเข่าให้กับเขาเป็นเพราะมันกลัวว่าชิงหลงจะเตะตูดมันต่างหาก แต่ในทางกลับกันชายหนุ่มกลับรู้สึกดีใจ เขาจะได้หมดห่วงเรื่องของนาง ที่สำคัญทั้งคู่ยังมีหลัวจิงจิงซึ่งน่ารักน่าชังมากจนชิงหลงรู้สึกใจละลาย

หลัวจิงจิงอายุเพียง สาม ขวบปีเท่านั้นแต่นางกลับโตราวกับเด็กอายุ ห้า ขวบแถมพูดเก่งซุกซนอีกด้วย โชคดีที่จิงจิงนั้นได้แม่ของนางมาก หากนางโตไปย่อมต้องน่ารักมากแน่ ๆ เขาไม่อยากคิดเลยหากนางเหมือนเจ้าอ้วนมันจะเป็นยังไง โชคดีจริง ๆ ที่ไม่เป็นเช่นนั้น

" เจ้าต้องดูแลพวกนางให้ดีล่ะ เข้าใจมั้ย ! ไม่เช่นนั้นเจ้าคงรู้ว่าจะโดนอะไร "

" ข...เข้าใจแล้วข้าจะดูแลทั้งคู่ให้ดีที่สุด ให้สัญญาด้วยเกียรติของลูกผู้ชายเลย "

" เยี่ยม อืมได้เวลาแล้วสิ "

หลังจากได้ยินเจ้าอ้วนรับปากชิงหลงก็ลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไปทิ้งเจ้าอ้วนคุกเข่าตัวสั่นไว้คนเดียว ชิงหลงมีนัดกับจิงจิงน้อยว่าจะพานางไปล่าสัตว์ในป่าหลังภูเขา ซึ่งตอนแรกนางนั้นตกใจมากตอนรู้ว่าเขาคือน้องชายของแม่นาง

นางได้ยินเรื่องเล่ามากมายจากเจ้าอ้วนและคนอื่น ๆ ในตระกูลมากมายเกี่ยวกับตัวของชิงหลง ทั้งเรื่องการประลองยุทธ์รุ่นเยาว์ของอาณาจักรในคราวนั้น และความแข็งแกร่งดุจสัตว์ประหลาดทำให้นางอยากเจอชิงหลงมาก และก็ได้เจอแล้วในเวลาไม่นาน

ชิงหลงรู้สึกแปลกใจมากที่เด็กสาวอายุเพียง สาม ปีกลับขอให้เขาพาไปในที่ ๆ อันตรายเช่นนั้นตอนแรกเขาก็ไม่อยากพาไป แต่หลังจากถูกนางอ้อนวอนมาก ๆ เข้าเขาก็เริ่มใจอ่อน ฮุ่ยหนิงนั้นไม่ได้ว่าอะไร นางรู้ว่าหากลูกสาวของนางอยู่กับชิงหลงคงไม่ต้องห่วงอะไร

" พี่ชาย~~ "
หลังจากชิงหลงโผล่มาที่สวนก็เจอจิงจิงกำลังเล่นอยู่กับเด็กคนอื่น ๆ อยู่ แต่พอจิงจิงเห็นชิงหลงเท่านั้นแหละ นางรีบวิ่งมากระโดดกอดเขาทันที ทั้ง ๆ ที่นางเพิ่งเจอกับชายหนุ่มได้เพียงไม่กี่วันแท้ ๆ แต่กลับสนิทสนมราวกับรู้จักกันมาตั้งแต่เกิด

" เจ้าอยากทำอะไรล่ะ "

" ล่าสัตว์ !! อยากล่าสัตว์~~ "

หยิก !!

ชิงหลงอุ้มนางไว้ด้วยแขนทั้งคู่ หลังจากถามออกไปนางก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วแถมยังเสียงดังซะด้วย ทำให้เขารู้สึกหมันเขี้ยวเล็กน้อยจึงหยิกแก้มซาลาเปาคู่น้อยของนางไปทีหนึ่ง

" พ...พวกเราขอไปด้วยได้มั้ยเจ้าคะ "

ในตอนนั้นเองเด็ก ๆ อีก สาม คนที่เป็นเพื่อนเล่นของจิงจิงก็พูดขึ้น เป็นเด็กผู้ชาย หนึ่ง คน และ เด็กผู้หญิงอีก สอง คน ซึ่งดูเหมือนจะเป็นลูกของคนใช้ พวกเขารู้สึกกลัวชิงหลงเล็กน้อยเพราะเคยได้ยินเรื่องของชายหนุ่มมาเยอะมาก ๆ

" หืม...พ่อแม่เจ้าจะไม่ว่าอะไรงั้นรึ ? "

" ม...ไม่ว่าหรอกเจ้าค่ะ "

" เช่นนั้นก็ตามมา "

......

ภายในป่าหลังภูเขาห่างจากคฤหาสน์ตระกูลหลัวไปไม่ไกลนัก ซึ่งพวกเขาต้องปีนกำแพงของอาณาจักรเพื่อไปที่ป่าแห่งนี้ ป่านี้ไม่ได้อันตรายอะไรมากมันเป็นป่าที่ชาวบ้านไว้ใช้ล่าเหล่าสัตว์ป่า ซึ่งไม่ใช่สัตว์ที่อันตรายมากคงจะมีเพียงสัตว์จำพวกเสือ หรือหมาป่า และสัตว์นักล่าทั้งหลายเท่านั้นที่ต้องระวังไว้ แต่ถ้าเป็นผู้ฝึกตนพวกสัตว์ป่าพวกนี้ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่ต้องกลัวเพราะมันไม่ใช้สัตว์อสูร

" ชู่ว...เงียบ ๆ ล่ะ "

ในพุ่มไม้ใหญ่มีคนอยู่ในนั้น ห้า คนคือชิงหลง และเหล่าเด็ก ๆ อีก สี่ คน พวกเขากำลังซ่อนตัวเพราะตรงหน้าเขาคือกวางป่าตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าอยู่ซึ่งทั้งหมดต้องกระทำกันอย่างสงบเงียบเพื่อไม่ให้กลางตัวนั้นตื่น เมื่อเขาบอกให้เงียบเด็ก ๆ ต่างก็ปิดปากกันใหญ่ มันทำให้ชิงหลงรู้สึกตลกเล็กน้อย
ชายหนุ่มหยิบกิ่งไม้ข้าง ๆ ขึ้นมาก่อนจะหักมันจนคล้ายกับลูกธนูดอกเล็ก เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพุ่มไม้ก่อนที่ จะ

ฟิ้ววว ฉั่ววว ตุบ !!!

ชิงหลงปาออกไปด้วยกิ่งไม้ที่อยู่ในมือ เมื่อกิ่งไปออกจากมือเขามันพุ่งราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากคัน มันพุ่งเข้าไปที่หัวของกวางป่าที่โชคร้ายอย่างรวดเร็ว กิ่งไม้นั้นพุ่งทะลุผ่านศีรษะของกวางป่าอย่างง่ายดาย จนร่างของมันล้มตุบลงกับพื้นสิ้นใจในทันทีเพราะสมองที่ตาย

" เย้~~ "

เมื่อเห็นกวางป่าสิ้นใจตรงหน้าเด็ก ๆ ต่างก็ดีใจส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกระโดดโลดเต้น

" อาหารเย็นล่ะ อาหารเย็น~~ "

" พี่ชายเก่งจังเลย~ "

" โอ้ ! นั่นมันแน่อยู่แล้ว "
เด็ก ๆ ต่างวิ่งไปที่กวางป่าตัวนั้นก่อนจะลากมันมา พวกเขาต่างก็ยกนิ้วชื่นชมในความเก่งกาจของชิงหลง ชายหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ ดูเหมือนอาหารเย็นของพวกเขาในวันนี้จะเป็นเมนูเด็ดอย่างกวางย่าง แค่คิดก็น้ำลายไหลแล้ว

" โฮกกก "

" อ๊า~~ "

ในตอนนั้นเองเสือโคร่งตัวใหญ่ก็วิ่งมาหากลุ่มของพวกเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เด็ก ๆ ต่างก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ทั้งหมดต่างวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังชิงหลงอย่างพร้อมเพียง ชายหนุ่มปลายตามองเสือโคร่งตรงหน้าเล็กน้อย เมื่อเสือโคร่งเข้ามาใกล้มันก็กระโดดเข้าใส่ร่างชิงหลงหมายจะขย้ำร่างเขาให้แหลกจมเขี้ยวของมัน
ชิ้งง ฉั่ววว
เมื่อใกล้จะถูกคมเขี้ยวของเสือโคร่ง ในตอนนั้นเองชิงหลงก็ทำมือของตนเองให้คล้ายกับใบมีดก่อนที่จะฟันเข้าที่ลำคอของเสือโคร่ง เลือดสีแดงนั้นกระฉูดเต็มร่างของชิงหลงและเด็ก ๆ ทันที ร่างเสือโคร่งตัวใหญ่ที่กระโดดเข้ามาหล่นตุบลงแทบเท้าชายหนุ่ม

" ว้าว~~ "

เห็นชิงหลงฆ่าเสือโคร่งด้วยมือเปล่าเด็ก ๆ ต่างก็ดวงตาเป็นประกาย ชิงหลงหยิบร่างเสือโคร่งและกวางป่า ขึ้นมาก่อนจะเก็บมันไว้ในแหวน และหันกับไปพูดกับเด็ก ๆ

" เราไปกินเสือร้องไห้กันเถอะ "

โปรดติดตามตอนต่อไป...