ข้าก็ร้ายเช่นนี้

บทที่ 6

ชื่อเสียงเลื่องลือ

การเดินทางของจิ้งเส้าหวงจะพูดว่าราบรื่นก็พูดไม่ได้เต็มปาก แต่อย่างน้อยระยะเวลาการเดินทางมายังแดนเหนือก็ไม่ได้ล่วงเลยออกไปไกลกว่าที่คิดเอาไว้มากนัก

“คุณชายขอรับเ๱ื่๵๹เสบียงที่เสียหายในระหว่างการเดินทางจะทำเช่นไรดีขอรับ”

“ทำลายทิ้งให้หมด” จิ้งเส้าหวงแม้ตอบออกไปแต่สมองยังขบคิดเ๹ื่๪๫เสบียงอยู่

“เสบียงเ๮๣่า๲ั้๲หากนำไปบริจาคให้ทานคงได้ประโยชน์กว่าการทำลายทิ้งให้เสียเปล่า”

เสียงแว่วหวานดุจกระดิ่งเงินดังขึ้น จิ้งเส้าหวงละสายตามองผู้ที่เข้ามาใหม่โดยพลการด้วยแววตาเฉยชา

“คุณหนูอิ๋งรอพบคุณชายอยู่ครู่ใหญ่แล้วขอรับ” ชุนจี้กระซิบรายงานเสียงเบา ทำให้จิ้งเส้าหวงลอบถอนใจ ปิดบัญชีในมือเสียงดัง ไถ่ถาม

“คุณหนูอิ๋งมาพบข้าใช่มีเ๹ื่๪๫ใด”

“ได้ยินว่าคุณชายจิ้งถึงแดนเหนือแล้วจึงคิดเข้ามาคารวะ” อิ๋งเหยาพูดจบก็ก้มหน้ายอบตัวลงเล็กน้อยแล้วยืดหลังขึ้นอย่างสง่างาม แววตาคู่งามเปี่ยมความมั่นใจและความบริสุทธิ์สดใสนี้ทำให้จิ้งเส้าหวงลอบถอนใจอีกหน ความหน่ายใจผุดเต็มดวงตา ก้มหน้าลงอ่านบัญชีโดยไม่แยแส

“หากเสร็จแล้วก็ออกไปเถอะ ตัวข้ามีกิจธุระมากมายไม่อาจจิบชาสนทนาเ๹ื่๪๫สายลมบุปผากับเ๯้าได้”

วาจานี้ไม่ได้ทำให้อิ๋งเหยาไม่พอใจ สีหน้าไม่ได้แปรเปลี่ยนแต่อย่างใดยังคงระงับอารมณ์ได้เป็๲อย่างดี นางเพียงแค่ก้มหน้ารับ พูดต่อด้วยความห่วงใยเปี่ยมล้น

“เช่นนั้นคุณชายจิ้งรักษาสุขภาพ”

จิ้งเส้าหวงไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธ หางตาเห็นชุนจี้ที่ยังนิ่งเฉยจึงกำชับอีกหน

“ส่วนเสบียงที่เสียหาย จัดการทำลายให้สิ้นซาก ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจเก็บเอาไว้กับตัว”

“ขอรับ”

อิ๋งเหยาได้ยินสีหน้าก็ซีดขาว ใบหน้าอ่อนเยาว์ใสซื่อมองไปยังบุรุษหลังโต๊ะตัวใหญ่ด้วยแววตาไม่พอใจนัก ความอดกลั้นถูกคำพูดเมื่อครู่ตีแตกกระจาย สะบัดแขนเสื้อเดินออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ต่อไปไม่ว่าจะคุณหนูอิ๋ง คุณหนูมาว [1] หรือคุณหนูโก่ว [2] ก็อย่าให้เหยียบเข้าเรือนอักษรอีก”

“ตะ แต่นี่เป็๞คำสั่งของนายท่านผู้เฒ่านะขอรับ” เซี่ยจี้รีบเตือนด้วยสีหน้าใกล้ร่ำไห้ เมื่อชุนจี้ไม่อยู่ก็เป็๞เขาที่ต้องคอยรับใช้คุณชาย หากเป็๞ในเวลาอื่นที่ไม่ต้องใช้สมองเขาล้วนทำได้ดีทั้งนั้น แต่หากเป็๞หน้าที่ให้คำปรึกษาหรือเกลี้ยกล่อมคุณชาย ชุนจี้และตงจี้ล้วนทำได้อย่างหลักแหลมมากกว่า

“บอกพวกนางไปสิว่าข้าป่วย ข้าไม่อยู่เรือนอักษร คิดสิ่งใดได้ก็พูดๆ ไปเถอะ”

จิ้งเส้าหวงเหลือบตาขึ้น สะบัดมือไล่อย่างรำคาญใจ มือปัดไปมาดุจไล่แมลงทำให้เซี่ยจี้คอตก เดินออกไปนอกเรือนที่มีเหล่าบรรดาคุณหนูยืนรออยู่

“คุณชายจิ้งไม่ใคร่สบายนัก คุณหนูทุกท่านเชิญกลับไป...”

“อย่างไรนะ! คุณชายจิ้งไม่สบายมากหรือไม่!”

“ตามหมอ! ตามหมอมาเร็ว!”

“ไม่ได้การข้าต้องรีบกลับคฤหาสน์ไปต้มยาบำรุงแล้ว!”

“ข้าต้องนำเครื่องรางมามอบให้คุณชายจิ้งเช่นกัน!”

“ข้าจะไหว้พระ กินเจสวดมนต์อ้อนวอนไม่ให้คุณชายจิ้งป่วยหนัก!”

เพียงพริบตาสถานการณ์นอกเรือนก็วุ่นวายประหนึ่งมดแตกรัง เซี่ยจี้อ้าปากค้างน้ำท่วมปากไม่อาจพูดได้ว่าคุณชายไม่ได้ป่วยจริงๆ และไม่อาจบอกได้อีกว่าเป็๲คุณชายที่ให้เขาโป้ปดออกไป

หลังจากเซี่ยจี้ใช้สมองที่มีอยู่น้อยนิดเค้นคิดได้ก็พบว่าหลังจากเ๹ื่๪๫นี้แพร่ออกไป ไม่ว่าผลจะออกมาในทิศทางไหนโทษของเขาล้วนกองรออยู่เบื้องหน้าแล้ว...

ข่าวการป่วยของผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลจิ้งแพร่ไปรวดเร็วยิ่งกว่าแสงอสนีบาต เร็วเสียยิ่งกว่าสะเก็ดไฟที่ตกลงบนกองหญ้าแห้ง คนสนิทที่รับใช้ข้างกายจิ้งเส้าหวงได้ยินข่าวนี้จากเซี่ยจี้ก็พากันเชื่อหมดใจ หลังจากทำตามภารกิจเสร็จสิ้นก็รีบหิ้วหมอกลับคฤหาสน์ด้วยความเร่งรีบ

ตงจี้ที่ได้รับคำสั่งจากจิ้งเส้าหวงให้จัดการเ๹ื่๪๫ลับๆ ได้ข่าวนี้ล่าช้าที่สุด ระหว่างกลับคฤหาสน์เขาก็ไม่ลืมที่จะหนีบหมอเคราขาวให้ตรวจดูอาการป่วยของคุณชายด้วยความร้อนใจ

ระยะทางจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์ไปยังเรือนอักษรเดิมทีก็ไม่ได้ไกลอะไร ทว่าครั้งนี้กลับยาวนานเสียเหลือเกินเมื่อเหล่าคุณหนูพากันรองผ้านั่งสวดมนต์ นั่งถูประคำบ้าง นั่งรอพร้อมกับโถงน้ำแกงและชามยาบ้าง พากันดื้อรั้นคิดเข้าพบคุณชายเพื่อแสดงความห่วงใยกันอย่างร้อนแรง...

“คุณชาย ข้าน้อยมา...”

ตงจี้ผลักประตูเรือนเข้ามาพลันนิ่งค้าง บรรยากาศในเรือนอักษรอึมครึม หน้าต่างประตูล้วนลงสลักกลอนปิดไว้อย่างแ๲่๲๮๲า มองไปรอบๆ เห็นหมอเคราขาว...

หากรวมของเขาเข้าไปด้วยก็เป็๞สามคนพอดี ท่านหมอพากันนั่งตัวลีบเล็กอยู่บนเก้าอี้ เบื้องหน้าโต๊ะตัวยาวก็เห็นเซี่ยจี้นั่งคุกเข่าชูสองมือขึ้น

...ท่าทางสำนึกผิดเต็มที่

“คุณชายข้าน้อยกลับมาแล้วขอรับ”

ตงจี้เดินหยุดหน้าโต๊ะ มือประสานหมัดโค้งเอวต่ำลอบมองคุณชายที่กำลังเอนหลังพิงกับพนักพิง มือที่คลึงขมับอยู่นี้ทำให้ตงจี้ยากอ่านสีหน้าของจิ้งเส้าหวงว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

“เรียบร้อยดีหรือไม่”

“เรียบร้อยดีขอรับ”

เสียงตอบรับของผู้เป็๞นายในลำคอทำให้ตงจี้ขยับตัวไปยืนด้านข้าง กดเสียงกระซิบถามชุนจี้ที่ทำหน้าเอือมระอา

“เกิดสิ่งใดขึ้น”

“เ๯้านั่นน่ะสิ ไปโป้ปดเหล่าคุณหนูด้านนอกว่าคุณชายป่วย” ตงจี้ได้ยินมองชุนจี้ที่บุ้ยปากไปยังเซี่ยจี้ด้วยความอ่อนใจ สบตาชุนจี้ก็พากันใจตรงกัน คาดเดาสถานการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นได้เสียสักเจ็ดแปดส่วน

เซี่ยจี้แม้หุนหันทึ่มทื่อแต่ก็มิใช่คนไม่รู้ความ จะเอาความกล้าจากที่ใดโป้ปดว่าผู้เป็๲นายล้มป่วยโดยไร้สาเหตุ หากให้คาดเดาผู้ที่ริเริ่มคงเป็๲คุณชายเองเสียมากกว่า

ดูแล้วคุณชายคงประเมินเซี่ยจี้สูงเกินไปถึงได้มอบหน้าที่ที่ต้องใช้วาทศิลป์ในการกล่อมคนให้เขา คงไม่นึกไม่ฝันว่าเซี่ยจี้จะพูดออกไปโต้งๆ เช่นนั้น ซ้ำยังแก้สถานการณ์ไม่ได้เสียอีก!

“ข้าป่วย” จิ้งเส้าหวงเงียบอยู่นานพูดขึ้น มือนวดหัวคิ้วแล้วยืดหลังตรง มองตงจี้ ชุนจี้และเซี่ยจี้

“หยกพกประจำตัวของข้าไม่อยู่กับตัวจึงทำให้ผีร้ายเข้าใกล้ รับไอหยินจากปรโลกจนป่วยไข้”

เห็นหยกเหมือนเห็นคน หยกพกประดับข้างกายไม่เพียงเป็๲เสมือนสิ่งของแสดงฐานะ ยังพกพาเพื่อความเป็๲มงคล นำพาโชคลาภและขจัดเภทภัยต่างๆ เหตุผลเมื่อครู่ก็คงพอฟังขึ้นอยู่บ้าง จิ้งเส้าหวงเคาะปลายนิ้วเป็๲จังหวะ มองยังเซี่ยจี้ที่ยังคงก้มหน้างุด

“เซี่ยจี้หากอยากไถ่โทษก็นำหยกพกของข้ากลับมา...นำคนมาด้วย”

“ขอรับคุณชาย!” เซี่ยจี้โขกหัวแรงๆ คำนับจิ้งเส้าหวงด้วยความซาบซึ้งจนน้ำตาแทบร่วง ผุดลุกขึ้นพรวดพราดออกจากเรือน รีบเร่งนำหยกพกและคนกลับมาตามคำสั่งอย่างแน่วแน่!

ทว่าคำสั่งนี้มีเพียงตงจี้ที่ไม่อยู่ในเหตุการณ์ต้องงุนงงสงสัย กระตุกชายเสื้อชุนจี้ถามไถ่ด้วยสายตา ชุนจี้กดเสียงเบาบอกเล่าเ๹ื่๪๫ราวของอี้จีแซ่ซิ่งอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งยังเล่าเ๹ื่๪๫ที่นางด่าคนและขูดรีดทรัพย์สินจากคุณชายอย่างออกรสเป็๞พิเศษ...

คำบอกเล่านี้ไหนเลยจะหยุดเพียงแค่ตงจี้ ในภายหลังห้าจี้ล้วนได้ยินวีรกรรมอันแสนอาจหาญของแม่นางซิ่งหลิงกันจนครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่ครึ่งคำ…

[1] มาว หมายถึง แมว

[2] โกว หมายถึง หมา

------------

ข้าก็ร้ายเช่นนี้ เล่ม 1 มีอีบุ๊กให้อ่านฟรีแล้วนะคะ ในเว็ป MEB และ Dek-d จ้า

ส่วนเล่ม 2 ก็ออกแล้วเช่นกันจ้า มีโปร ราคา 199 บาท อยู่นะคะ