[ นิยายเอง ]เมื่อผมต้องมาเป็นยมทูตในต่างโลก

        

         ผม จิเสะ เซนตะ อายุ19ปี กำลังเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยถึงแม้ชีวิตในรั่วมหาลัยจะอิสระมาก แต่ก็ต้องแลกมาด้วยกับความรับผิดชอบที่มากขึ้น พ่อแม่ของผมทำงานทั้งคู่พวกท่านจะกลับบ้าน๰่๭๫ปีใหม่เท่านั้นและแน่นอนผมอยู่คนเดียว ท่านมักจะส่งเงินมาให้ผมทุกสิ้นเดือนและมันควรจะพอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของผมแต่ถามว่าแล้วทำไมผมถึงต้องทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยล่ะ นั้นก็เพราะแฟนของผมนั้นใช้เงินเก่งมากเธอมักจะขอเงินผมเสมอไม่ก็ขอให้ช่วยทำรายงานแทนเธอ แต่รู้อะไรไหมผมนั้นยินดีทำตามทุกอย่างเพื่อเธอลองคิดดูคนหน้าตาธรรมดาบ้านๆแบบผมได้แฟนสวยยังกับนางฟ้าถึงขนาดมีแมวมองมาชวนเธอเป็๞ดาราครั้งหนึ่งเลยนะ กับอีกแค่เ๹ื่๪๫เงินหรือเ๹ื่๪๫งานผมทำให้เธอได้อยู่แล้วความสัมพันธ์ของเราก็ไม่ได้แย่ด้วยถ้าเป็๞แบบนี้ต่อไปอนาคตผมว่าผมจะขอเธอแต่งงานด้วยล่ะ พวกเราจะใช้ชีวิตด้วยกันคงจะมีความสุขไม่น้อย ใช่ผมหวังเอาไว้แบบนั้นแต่...

        " ขอโทษนะ แล้วที่ผ่านมาช่วยได้มากเลยเนอะ เซนจัง"

        " ทำ...ไม "

        ทำไมถึงทำแบบนี้ ตัวผมนั้นอย่างจะถามออกไปแบบนั้นแต่ปากมันไม่ขยับไปมากกว่านี้  ร่างกายนั้นร้อนไปหมดรู้สึกถึงการไหลของเลือดซึมออกจากหน้าอก พร้อมเริ่มหายใจติดขัด ตาของผมเห็นภาพของเธอกำลังเดินจากผมไปช้าๆ ไม่ซิเธอไม่ได้เดินจากไปช้าๆแต่เป็นผมเองที่เห็นมันเป็นแบบนั้นมากกว่าและสายตาของผมนั้นค่อยๆปิดลงเองคล้ายกับง่วงนอน

        [ โดนหักอกเข้าให้แล้วซินะ ]        (themoon: ผมว่าโดนแทงอกมากกว่าโดนหักอกล่ะนะ)

        สิ่งแรกที่คิดได้ในหัวผม [โดนหักอก]เข้าแล้วถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ได้รักผมเลยแต่ผมยังคงหวัง ยังคงมโนว่าเธอมีใจให้ผมแต่มันก็แค่ความหวังลมๆแล้งๆ สุดท้ายก็จบแบบนี้

        " ไหนดูซิคนที่99 จิเสะ เซนตะ อายุ 19 ปีกับอีก 2 เดือน อาศัยอยู่คนเดียวไม่มีพี่น้อง วันตาย XX เดือนXX ปีXXXX  เวลา 23:13 ตรงตามรายงานยืนยันเรียบร้อย"

        [ นั้นเสียงใคร ]

        ผมได้แต่คิดอยู่ภายในหัวแน่นอนว่าคงไม่มีใครได้ยิน-
        
        " ถึงรู้ไปก็ไม่มีความหมาย ไม่นานดวงวิญญาณของคุณก็จะไปสู่ [ปรภพ] อยู่แล้วเพราะงั้นไม่จำเป็นต้อง..."

        ผมตกใจที่เขาคนๆนี้สามารถได้ยินเสียงในความคิดผมแต่ยังไม่ทันได้ยินครบประโยคผมก็ได้ยินเสียงของเด็กผู้หญิงลอยมา

        " พี่ชาย!! อยู่ไหนค่ะ "

        " ดูเหมือนจะใช้เวลามากไปซินะ งั้นหวังว่าคุณจะได้เกิดมาในเร็วๆนี้นะครับ โชคดี"

        แล้วเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปพร้อมกับความสงสัยและสติของผมที่ค่อยๆจางหายไป.....


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

        ณ ห้องหนังสือลึกลับ

        " ไหนดูซิค่ะ[ตำนานยมทูต]ชื่อเรื่องของหนังสือเล่มนี้งั้นหรอ!? ฟังดูน่าสนุกแต่ทำไมหนังสือถึงเกิดขึ้นในช่วงเวลาแบบนี้บ่อยๆจัง  "

        หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดราตรีสีดำ ผมขาวเป็นมันวาวยาวถึงสะโพกด้วยผิวที่ขาวแล้วผมของเธอตัดกับชุดราตรีได้อย่างลงตัว หญิงสาวได้เดินในขณะที่เธอถือหนังสือเรื่องเมื่อกี้เข้าไปตรงโซฟากลางห้องถ้ำกลางกองหนังสือรายรอบมากมาย กองหนังสือที่สูงเหล่านั้นถ้ามองขึ้นไปจะเห็นได้ว่ามันมองไม่เห็นหนังสือเล่มบนสุดเลยแม้แต่น้อยอย่างกับไร้ที่สิ้นสุด 

        " ไหนๆเรื่องมีอยู่ว่า [ เด็กหนุ่มผู้ได้ตายจากโลกเก่าของเขาได้ถูกท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในเหล่าทวยเทพ นำพาเขาสู่ดินแดนแห่งโชคชะตาโดยเป็นจุดต้นของตำนานอีกบทหนึ่งของเหล่าผู้ถูกเลือกเด็กหนุ่มถูกส่งไปในที่กระท่อมเล็กๆในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่ง แล้วผู้ที่รับเลี้ยงดูเด็กหนุ่มนั้นคือสองสามีภรรยาในหมู่บ้าน พวกท่านเชื่อว่าเด็กหนุ่มนั้นคงถูกพ่อแม่ที่เดินทางเข้าออกในหมู่บ้านแห่งนี้ทิ้งเอาไว้จะด้วยเหตุผลใดก็ตามแต่ จากคำแนะนำของผู้ใหญ่บ้านเหล่าชาวบ้านทั้งหมดต่างลงความเห็นให้สามีภรรยาคู่นั้นเลี้ยงจนเติบใหญ่ ] หุหุเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อน่า"

        หญิงสาวหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกันนั้นเธอก็พลิกหน้าหนังสือหน้าถัดไปเพื่ออ่านต่อ

        " [ เด็กหนุ่มนั้นเติบโตขึ้นจนเขาอายุได้ 15 ปี เขาก็ออกเดินทางได้ยังเมืองข้างๆ เพราะผลจากการเลี้ยงดูจากพวกท่านเขาได้ตัดสินใจใช้ชีวิตใหม่ที่เขาได้รับนั้นเพื่อช่วยเหลือผู้อื่นเด็กหนุ่มได้ตั้งเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กับตนเองเขานั้นอย่างจะเป็นวีรบุรุษที่พร้อมจะช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน แล้วใฝ่ฝันถึงครอบครัวที่แสนวิเศษ.....]  "

        หญิงสาวหยุดอ่านไปเธอกำลังนึกถึงสิ่งที่ได้อ่านมาเมื่อสักครู่ ไม่นานนั้นเธอก็ยืนมือไปหยิบปากกาขนนกทองคำตรงโต๊ะข้างๆโซฟาที่เธอนั่งแล้วจากนั้น

        " เป้าหมายฟังดูธรรมดาไปนะค่ะ ดิฉันว่าต้องแบบนี้ [เด็กหนุ่มได้ตั้งเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กับตนเองเขานั้นอย่างจะเป็นพระเจ้าที่คอยกำหนดชะตาชีวิตของผู้คน] หุหุ เท่านี้ก็ฟังดูยิ่งใหญ่แล้ว "

        หญิงสาวแสดงสีหน้าพึงพอใจกับสิ่งที่ตนนั้นแก้ไขลงไปแล้วเธอก็เริ่มอ่านมันอีกครั้งต่อจากประโยคที่เธอได้แก้ไขมันไป........


. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .