เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]

        จูฟ่างยังไม่ทันได้ซึมซับความจริงที่เซี่ยเสี่ยวหลานมีคนรักหัวใจทั้งดวงก็ถูกบีบเข้าด้วยกันเสียแล้ว

        มารดาของเขาด่าทอเสี่ยวหลานกลางถนน?

        เธอจะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร?

        จูฟ่างไม่ได้ยินด้วยหูตนเอง แต่พอคาดเดาได้ว่าต้องด่าอย่างระคายหูเป็นแน่ไม่เช่นนั้นโจวเฉิงคงไม่มาหาถึงที่

        จูฟ่างเข้าใจดีว่ามารดาบังเกิดเกล้าเอาตนเองเป็นที่ตั้งขนาดไหนแต่สิ่งที่ติงอ้ายเจินแสดงออกที่บ้านคือการสนับสนุนเขาและเสี่ยวหลานเป็นอย่างมากก่อนหน้านี้ยังเห็นด้วยกับการจัดหางานให้เสี่ยวหลานต่อมาเสี่ยวหลานบอกว่าจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม้แต่ธุรกิจปลาไหลก็จะไม่ทำแล้วเรื่องการจัดหางานจึงไม่มีตอนจบให้ติดตาม

        จูฟ่างใบหน้าแดงก่ำ เพราะมารดาของเขากล่าวคำพูดไม่น่าฟังกับเซี่ยเสี่ยวหลานใช่หรือไม่ ถึงทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ยอมมาภัตตาคารหวงเหออีก? ในตอนนั้นเขารู้ว่าเสี่ยวหลานยังไม่มีคนรัก

        คนรักคนนี้คงเพิ่งจะคบหาดูใจกัน ในสมองของจูฟ่างสับสนอลหม่านเอ่ยปากโต้แย้งไปโดยไม่รู้ตัว

        “เป็นไปไม่ได้ แม่ผมไม่ใช่คนแบบนั้น... เรื่องนี้ต้องมีการเข้าใจผิดแน่!”

        โจวเฉิงรำคาญอยู่ไม่น้อย “ผมได้ยินกับหูยังจะมีการเข้าใจผิดได้อีกหรือคุณจูฟ่าง ผมขอบอกคุณไว้ก่อนนะ ถ้าคุณจัดการแม่ของตัวเองไม่ได้ผมก็ทำได้เพียงใช้วิธีของผมมาจัดการเรื่องนี้”

        เขาแค่มาเพื่อแจ้งให้ทราบ ประกาศความเป็นเจ้าของ และให้โอกาสตระกูลจูอีกครั้ง

        เจ้าผู้ชายตรงหน้าคนนี้หลงใหลภรรยาของเขา สำหรับเรื่องนี้โจวเฉิงใจกว้างกว่าปลายเข็มไม่มากเท่าไรแต่เพื่อภาพลักษณ์ของตนเองในสายตาของเซี่ยเสี่ยวหลาน เขายังต้องเสแสร้งว่าใจกว้างและเคร่งขรึมอีก

        ต้าถวนเจี๋ยหนึ่งปึกเป็นจำนวน 1000 หยวนไม่ว่าอย่างไรส่วนที่เหลือบนโต๊ะก็มีสักแปดเก้าร้อย

        คังเหว่ยเดาะลิ้นสองสามหน ชี้เงินที่เหลือพลางกล่าว “แม่คุณบอกว่าพี่สะใภ้เสี่ยวหลานยั่วยวนคุณเพื่อขายปลาไหลให้แก่ภัตตาคารเงินแค่นี้ไม่รู้ว่าเพียงพอกับเงินที่ภัตตาคารหวงเหอจ่ายให้พี่สะใภ้หรือไม่? ธุระอย่างเงินมาของไป ถูกแม่คุณว่าร้ายจนน่าสะอิดสะเอียดนักเงินส่วนนี้คุณรับไว้ เป็นค่าขอบคุณที่พี่ชายผมให้”

        คังเหว่ยเจ้าหมอนี่ แทบจะพูดว่าเป็นการให้ทิปแก่จูฟ่างแล้ว

        ศัตรูหัวใจมาแสดงอำนาจบาตรใหญ่ถึงที่ทำงาน ทั้งยังให้ ‘ทิป’ กับตน?

        จูฟ่างรับการถูกหมิ่นเกียรตินี้ไม่ได้!

        ทว่าโจวเฉิงใช้ความอดทนหมดแล้ว เขาและคังเหว่ยจึงลุกขึ้นยืน

        ทั้งสองคนมีรูปร่างสูงใหญ่ ความกำยำล่ำสันของคนทางเหนือแม้แต่รูปร่างจูฟ่างยังเสียเปรียบ

        “คังจื่อ ไปเถอะ”

        โจวเฉิงและคังเหว่ยไม่ต้องการเสวนากับจูฟ่างอีกต่อไป ทั้งสองคนถ่อมาภัตตาคารหวงเหอเพื่อสาดเงินหนึ่งพันหยวนโดยเฉพาะขนาดน้ำยังไม่ดื่มสักอึกเดียว

        “ทำไมลูกค้าไปแล้ว?”

        “ไม่ได้สั่งอาหารสักอย่างเลยนะ...”

        “ชู่ ฉันว่ามาหาเรื่องน่ะ”

        “จูฟ่างรู้จักสองคนนั้นหรือ?”

        ความนิยมของจูฟ่างไม่ค่อยดีนัก ต่อหน้าเซี่ยเสี่ยวหลานเขาวางตัวไว้ต่ำ ทว่าปกติการคบค้าสมาคมกับเพื่อนร่วมงานนั้นเรียกได้ว่าหยิ่งยโสมากในภัตตาคารก็มีบริกรหญิงที่มอบไมตรีให้แก่เขา แต่จูฟ่างไม่สนใจแม้แต่คนเดียว

        รสนิยมสูงเทียมหลังคาของจูฟ่างทำร้ายศักดิ์ศรีในตนเองของบริกรหญิงทัศนคติของติงอ้ายเจินยิ่งเหลือทนกว่า

        เห็นจูฟ่างเจ็บปวดจากความปราชัย ทุกคนก็รื่นเริงอยู่บนความทุกข์ของผู้อื่น

        มีบางคนคิดว่าโจวเฉิงและคังเหว่ยถากถางเกินไปแล้วจึงเดินเข้าไปปลอบโยนจูฟ่าง “สหายเสี่ยวจูคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”

        จูฟ่างอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี ผลักคนที่ห่วงใยเขาให้พ้นตัว “...ผมไม่เป็นไร ผมจะลางาน ที่บ้านมีธุระเล็กน้อย”

        จูฟ่างหนีไปแล้ว

        ฝูงชนมองเงินที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะ เงินส่วนนี้ให้กับจูฟ่างแต่จูฟ่างไม่น่าจะรับไว้

        “คนอะไร ถ่อมาภัตตาคารเราเพื่ออวดร่ำอวดรวยเสียได้”

        “คนเขาสามารถอวดรวยแบบนี้ได้ แปลว่าเงินนี่ยังเยอะกว่าเงินเดือนทั้งปีของจูฟ่างสินะ?”

        บริกรผู้รับทิปไว้ได้นับเงินในมือตั้งนานแล้ว ธนบัตรสิบหยวน 15 ใบ ก็คือ 150 หยวน ถ้าหนึ่งปึกเป็นเงินหนึ่งพันหยวนเงินที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะก็เป็น 850  หยวน? เงินเดือนของจูฟ่างคือ 70 หยวน หนึ่งปียังได้เพียง 840 หยวนมิใช่ว่าสูงกว่าเงินเดือนหนึ่งปีของจูฟ่างอีกหรือ!

        จูฟ่างไม่ต้องการเงิน หากจะทิ้งไว้บนโต๊ะก็ไม่มีใครกล้าหยิบไปผู้จัดการเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่เหมาะสมนัก จึงวานให้คนเก็บเงินไว้ก่อน

        “รอเสี่ยวจูกลับมาค่อยคืนให้เขา”

        ทุกคนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อยู่ๆ ก็มีแขกผู้สุรุ่ยสุร่ายสองรายมา ‘มอบเงิน’ ให้จูฟ่างแต่เช้าตรู่ อีกทั้งการมอบเงินนั้นทำจูฟ่างโกรธเกรี้ยวได้ถึงขนาดนี้คนในภัตตาคารสงสัยจนแทบทนไม่ไหว

--------------------------------------------

        จูฟ่างกำลังโมโห

        ที่จริงแล้วการที่เขาชอบเซี่ยเสี่ยวหลานก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร ทว่าความเคยชินกับรักลูกจนเกินกว่าเหตุของมารดาเมื่อมีเรื่องจะต้องกลับบ้านไปหามารดาร้องให้ช่วยแก้ไข ใครจะรู้ว่าติงอ้ายเจินต่อหน้าอย่างลับหลังอย่างปากบอกว่าจะช่วยเซี่ยเสี่ยวหลานจัดหางาน พอหันหลังกลับก็เหยียดหยามเสี่ยวหลานหัวใจของจูฟ่างเจ็บปวดที่เซี่ยเสี่ยวหลานมีคนรักแล้ว ทั้งยังสงสัยว่ามารดาของเขาเป็นก้างขวางคอถึงทำให้เซี่ยเสี่ยวหลานหวั่นกลัวจนไม่มาภัตตาคารหวงเหอ แถมมีคนรักใหม่สายฟ้าแลบอีก

        ตกลงแล้วมารดาเขาพูดอะไรกับเสี่ยวหลานกัน?

        ทำลายบุพเพของเขาย่อยยับก็ช่าง เสี่ยวหลานถึงกับไม่พบหน้าเขาแล้ว ทำไมถึงยังพุ่งไปด่าทอเธอได้อีก!

        โจวเฉิงและคังเหว่ยเดินทางมาภัตตาคารหวงเหอตั้งแต่เช้าเพื่อระบายความขุ่นเคืองให้เซี่ยเสี่ยวหลาน จูฟ่างเป็นคนทระนงมากขนาดไหนถูกความหน้าใหญ่ใจโตและสูงส่งไม่ติดดินของโจวเฉิงโจมตีเข้าภายภาคหน้าคนในภัตตาคารจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไร เขายังจะมีหน้าทำงานที่นี่อีกหรือ?

        จูฟ่างผู้กำลังโมโหจึงตรงดิ่งไปยังหน่วยงานของมารดาในชั่วอึดใจเดียวทว่าวันนี้ติงอ้ายเจินมีการประชุมหลายครั้งที่ต้องเข้าร่วม

        จูฟ่างอารมณ์สงบลงเล็กน้อยจึงไม่ได้เอะอะโวยวายในสถานที่ทำงานของติงอ้ายเจินเขาคอตกกลับบ้าน เมื่อติงอ้ายเจินประชุมเสร็จสิ้นได้ยินว่าลูกชายมาก็รู้สึกประหลาดใจเวลานี้มิใช่ต้องกำลังทำงานหรือ ดูท่าเวลาทำงานของคนจัดซื้อช่างมีอิสระทีเดียวจูฟ่างมาที่หน่วยงานของเธอน้อยครั้ง หากมาแล้วแสดงว่าต้องมีธุระสำคัญมีธุระทำไมไม่ทิ้งข้อความไว้ เหตุใดจึงจากไปดื้อๆ เสียได้?

        ช่วงบ่ายติงอ้ายเจินเลิกงานเร็วกว่าปกติเมื่อถึงบ้านก็พบว่าจูฟ่างนอนแผ่อยู่บนโซฟา มีหมอนปิดศีรษะเอาไว้

        พอได้ยินเสียงฝีเท้า จูฟ่างเปิดหมอนแล้วดีดตัวขึ้นมา หน้าหูแดงก่ำแววตาที่มองมารดาของเขาราวกับกำลังมองศัตรู

        “แม่ แม่ไปหาเรื่องเสี่ยวหลานหรือ!”

        ติงอ้ายเจินหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที

        เมื่อวานเธออับอายขายหน้ายกใหญ่ จึงไม่คิดจะปล่อยวางโดยง่ายๆ เธอเป็นถึงผู้บริหารในหน่วยงานย่อมรู้จักเพื่อนฝูงคนอื่น และต้องชำระความเรื่องเมื่อวานคืนให้ได้ เซี่ยเสี่ยวหลานไม่ได้ทำธุรกิจอิสระหรือแค่ไหว้วานมิตรสหายไม่กี่คนตรวจสอบเธอธุรกิจของเซี่ยเสี่ยวหลานไม่ดับสิ้นก็ต้องสาหัส!

        สายลมฤดูใบไม้ผลิแห่งการปฏิรูปเศรษฐกิจพัดผ่านทั่วแผ่นดินจีนเศรษฐกิจทั้งประเทศเปลี่ยนไปในทิศทางที่ดีขึ้นการแบ่งสรรที่ดินสู่ครัวเรือนทำให้ปริมาณการผลิตของผลิตภัณฑ์การเกษตรชนิดต่างๆเพิ่มสูงขึ้น ในกระเป๋าของเกษตรกรมีเงินคงเหลืออยู่ สินค้าที่สามารถส่งเข้าตลาดได้มีหลากหลายยิ่งขึ้นทำลายการปฏิรูปเศรษฐกิจคือการถอยหลังแต่แบบแผนของการปฏิรูปเศรษฐกิจยังคงอยู่ระหว่างการแสวงหา

        ความแตกต่างระหว่างธุรกิจอิสระและการเก็งกำไร [1] นั้นไม่ชัดเจน

        เงินเดือนต่อเดือนไม่กี่สิบหยวน ตั๋วรถจากซางตูถึงหยางเฉิงก็ต้องจ่ายออกไปครึ่งหนึ่งต้นทุนการเดินทางสูงลิบลิ่ว ถือเป็นการบีบคอ ‘การเก็งกำไร’ ให้ตายในเปล [2] เลยทีเดียวเซี่ยเสี่ยวหลานส่งปลาไหลให้ภัตตาคารกล่าวได้ว่าคือสินค้าที่ผลิตและขายเองโดยเกษตรกรยังคงอยู่ในขอบเขตของการค้าขายผลิตภัณฑ์พลอยได้ทางการเกษตรแต่เธอตั้งแผงลอยเปิดเผยบนถนน ในสายตาของติงอ้ายเจินก็คือ ‘การเก็งกำไร’ !

        ติงอ้ายเจินยังไม่ทันได้ลงมือก็ถูกจูฟ่างจับไต๋ได้ เซี่ยเสี่ยวหลานวิ่งโร่ไปรายงานกับจูฟ่างแล้วหรือ?

        ติงอ้ายเจินนั่งลงบนโซฟา ตระเตรียมข้อโต้แย้งไว้เรียบร้อย

        “แม่ไม่ได้หาเรื่องเธอ เพียงทำให้เธอรู้สถานะของตัวเองแจ่มแจ้งเสียหน่อยเธอแค่เด็กสาวชนบทคนหนึ่ง ลูกชอบเธอก็ถือว่าเป็นเกียรติยศของตระกูลเซี่ยแล้วนอกจากเธอจะไม่ซาบซึ้งน้ำตาไหล ยังกล้าโลเลได้หรือ? เธอมันไม่เชื่องเหลือเกิน ลูกโดนเธอหลอกแล้วข้างกายเซี่ยเสี่ยวหลานมีผู้ชายไร้หัวนอนปลายเท้า ลูกสะใภ้แบบนี้แม่ไม่ยอมรับ!”

        จูฟ่างรู้สึกเหมือนทั้งร่างจะระเบิด

        มารดาของเขาพูดจาได้น่าฟังยิ่งนัก แต่นั่นคือการยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้วว่าเคยไปด่าทอเซี่ยเสี่ยวหลาน ทั้งยังวางแผนก่อความวุ่นวายให้เซี่ยเสี่ยวหลานด้วย!

        ความโกรธเคืองของจูฟ่างมีสาเหตุมาจากความชื่นชอบที่มีต่อเซี่ยเสี่ยวหลานและมีสาเหตุมาจากการถูกโจวเฉิงยุแหย่ด้วย สำคัญยิ่งกว่าคือการกระทำของติงอ้ายเจินเธอมักหลอกลวงเขาเหมือนเด็กน้อยอยู่เสมอ จูฟ่างผู้อายุยี่สิบกว่าปีไม่สามารถทนได้ และรู้ดีว่าต้องใช้อะไรข่มขู่มารดาของเขา

        “เสี่ยวหลานไม่เคยสัญญาอะไรกับผม แม่ต้อนเธอจนไม่กล้าส่งปลาไหลให้ภัตตาคารตอนนี้ยังคิดจะทำลายธุรกิจเธออีก หึๆ วันนี้คนรักของเธอมาหาผมที่ร้านผมว่าธุรกิจของเสี่ยวหลานคงไม่ย่ำแย่ แต่การงานของลูกชายแม่จะไม่เหลือแล้ว! ถ้าแม่จะไปตอแยเธออีก แม่ก็ไปเลย และผมจะย้ายออกไป ไม่อยู่ในบ้านนี้แล้ว!”

        จูฟ่างคิดว่าตนเองคือวีรบุรุษผู้กำลังปกป้องเซี่ยเสี่ยวหลานและต่อต้านความเผด็จการของผู้อำนวยการติงแทนตัวเขาเองด้วย

        ติงอ้ายเจินเห็นเขาเหมือนกับประทัดที่ถูกจุดติดทิ้งคำขู่ไว้ก็จะพุ่งออกไปนอกบ้านทันทีเธอขุ่นเคืองจนเจ็บอกเจ็บใจ รีบรั้งเขาเอาไว้

        “แม่ไม่หาเรื่องเธอแล้ว ลูกเล่าให้แม่ฟังหน่อย คนรักของเธอไปหาลูกที่ภัตตาคารเรื่องมันเป็นมาอย่างไรกัน?”

เชิงอรรถ

[1]投机倒把 การเก็งกำไร ไม่ได้หมายถึงการเก็งกำไรทั่วไปแต่เป็นกิจกรรมทางการค้าซึ่งใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องนักในการทำกำไรส่วนต่าง เช่นชิงขึ้นราคาสินค้าจนสูงมากในขณะที่ขาดแคลน

[2]扼杀在摇篮中 บีบคอให้ตายในเปล หมายถึง ไม่ปล่อยให้เริ่มต้นหรือกำจัดตั้งแต่เพิ่งปรากฏเป็นรูปร่างในที่นี้หมายถึงการใช้เงินจำนวนครึ่งหนึ่งของรายได้ต่อเดือนซื้อตั๋วรถไฟไปหยางเฉิงเป็นสิ่งสิ้นเปลืองต้นทุนมาก เหมือนจบสิ้นการเก็งกำไรตั้งแต่ยังไม่เริ่ม