ซากุระยืนกอดอกมองน้ำพุด้วยความนิ่ง มินามิเดินถืออมยิ้มด้วยมือขวามือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกงเดินอยู่ข้างอามาโนะที่ถือถุงขนมหลายซองยกมือบังแดดยามเที่ยง
“ยืนอาบแดดหรือไง คอลลาเจนละลายหมดแล้ว” มินามิยืนอยู่ตรงหน้าซากุระเอามือบังแดดให้
“ทำแบบนี้พวกสาวสวยๆ ที่จ้องเขมือบนายจะหันมาเล่นงานฉันเอานะ”
“ไม่ดีหรือไง ตื่นเต้นดีออก เอาน่าอย่าไปเครียดประธานจับพวกเราไม่ได้หรอก” มินามิกอดคอซากุระจนคนอื่นที่อยู่ละแวกนั้นหันมองด้วยความสนใจ
“รู้เื่มาจากไหน อ้อ ลืมไปหัวหน้าห้องคิง”
“ฉันว่ามันแปลกๆ นะแต่คงไม่มีอะไรหรอกไปกินกันดีกว่า” มินามิตัดบทพาซากุระไปนั่งใต้ต้นไม้ อามาโนะเดินถือขนมแกว่งไปมา เคลวินยืนกอดอกอยู่หน้าห้องกรรมการมองมาทางลานน้ำพุ โรสควงเจมิกส์ออกมาจากห้องมองเคลวินแล้วอมยิ้มมองหน้ากันและกัน
“พรุ่งนี้ว่ายังไง” โรสละออกจากเจมิกส์มายืนคู่เคลวินที่เปลี่ยนท่าเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง
“ไม่ดีกว่างานเยอะ”
“จริงหรือเปล่า” เจมิกส์ยืนประกบอีกข้างฉีกยิ้มมองหน้าเคลวิน
“ฮึ” เคลวินยิ้มมุมปากหันกลับเข้าห้อง โรสอมยิ้มให้เจมิกส์อย่างรู้กันแล้วพากันเดินออกไป
หลังเลิกเรียนเวรทำความสะอาดของเนเนะกับซากุระและเพื่อนร่วมห้องอีกห้าคน เนเนะถือไม้ถูพื้นเดินล้อมห้องเหล่มองซากุระเอื้อมปิดหน้าต่างทีละบานก่อนจะหยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่ามีคนจับตามองอยู่
“อะไรหัวหน้า”
“ไม่มีอะไรมองไม่ได้หรือไงมีตา”
“ถ้าจะถามเื่เมื่อคืนละก็มันไม่มีอะไรซ่อนเงื่อนเลยนะ ประธานแค่้ากำจัดฉันออกจากเชนไดเท่านั้น” ซากุระเอื้อมมือปิดหน้าต่างต่อ
“ฉันไม่ค่อยอยากยุ่งเื่คนอื่นหรอกแต่ในเมื่อเธอเคยยุ่งวุ่นวายเื่ฉัน ฉันแค่อยากจะบอกอย่างหนึ่ง”
“พูดแบบนี้แปลว่าฉันสอดรู้สอดเห็นใช่ไหม” ซากุระพิงโต๊ะเมื่อปิดครบทุกบาน
“ประมาณนั้น ฉันว่าประธานนักเรียนชอบเธอ”
“ห๊ะ! ” ซากุระหน้าเหวออุทานลั่นมองหน้าเนเนะที่เดินมานั่งบนโต๊ะเรียนตรงข้ามซากุระเมื่อคนอื่นๆ กลับกันหมด
“ฉันไม่สนหรอกว่าต้นเหตุที่ประธานยุ่งกับเธอเพราะอะไร แต่ฉันว่าการที่เขามายุ่งวุ่นวายกับเธอโดยอ้างเหตุผลมีความรักปนอยู่ด้วยไม่เชื่อถามหัวหน้าห้องคิงสิ ยัยนั่นเชี่ยวชาญดี”
“นี่นินทาฉันลับหลังใช่ไหม”
“เขาเรียกว่าช่วยกันวิเคราะห์ต่างหาก”
“ไม่มีทางที่นายนั่นจะชอบฉันหรอก มันเป็ไปไม่ได้อยู่ดี กลับบ้านกันดีกว่า ปะ หัวหน้า” ซากุระสลัดหน้าไปมาจูงมือเนเนะออกนอกห้อง
สวนสนุกเปิดใหม่เครื่องเล่นมากมายชวนััมีทั้งเบาสุดไปถึงหนักสุดมีฉากถ่ายรูปหลายจุด ฮาโนะยื่นบัตรเข้าสวนสนุกพร้อมควงคุโด้เข้าไปด้านใน ส่วนคนที่ไม่มีคู่อย่างรินและซากุระก็เดินไล่ถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนานพลางหันไปแกล้งถ่ายรูปเนเนะที่เดินหนี
“เล่นอะไรดีคะ เยอะแยะเลย” ฮาโนะมองรอบก่อนเจอกับบุคคลที่ไม่คาดคิด รินมองตาปริบๆ หยุดชะงักยกเว้นซากุระที่ไม่ได้สังเกตจนเดินชนบางอย่างเซถอยหลัง เนเนะมองสลับไปมาลำดับเหตุการณ์
“ว้าวเ้าหญิงเ้าชายแห่งเชนไดมาเดทด้วยหรือคะ” ฮาโนะยืนอึ้งไม่กล้าสบตา
“มาเดท แหม เหมือนดับเบิลเดทเลยเนอะ” โรสหลีกทางให้เห็นเคลวินที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างเดียวก้มหน้ากดมือถือก่อนหยุดชะงักมองมาทางซากุระ รินขมวดคิ้วจ้องที่เสื้อสกรีนผู้ชายของเคลวินก่อนมองสลับกับเสื้อของซากุระด้วยความอึ้ง โรสดึงซากุระขยับมายืนข้างเคลวินทำให้ทุกอย่างกระจ่างขึ้น เนเนะมองตาปริบๆ เบิกตาโตมองหน้ากับรินที่อึ้งค้างไม่แพ้กัน ซากุระเลิกคิ้วก้มมองเสื้อตัวเองก่อนมองเสื้อเคลวินที่สวมเสื้อสกรีนรูปคู่กัน
“เฮ้ย” ซากุระดีดตัวออกปิดรูปสกรีนมองหน้าทุกคน เคลวินก้มมองสกรีนก่อนทำหน้านิ่งเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง
“โฮ่ะ โฮ่ะ บังเอิญจังเลยเข้าคู่พอดีเลย ดับเบิล ดับเบิล ดับเบิลเดท” โรสหัวเราะชอบใจซบไหล่เจมิกส์
“ฉันอยากกินทาโกะยากิ” เคลวินพูดจบเดินหน้านิ่งคว้าข้อมือซากุระจูงออกจากกลุ่ม เนเนะจะก้าวเดินตามแต่โดนเจมิกส์ขวางทางไว้ทำให้เนเนะก้าวถอยตั้งหลักมองหน้ากับริน โรสส่งยิ้มให้ทุกคน
ซากุระหยุดอยู่ข้างเคลวินที่ยืนซื้อของกินที่้าหน้าร้านค้า เธอหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนแต่เจอสายตาที่ผ่านไปมามองจิกทางสายตาอย่างเหยียดหยามหญิงขี้เหร่ปนอิจฉาที่เธอได้แฟนหล่อ
“กินไหม” เคลวินจิ้มทาโกะยากิยื่นไปที่ปากซากุระ
“ไม่ ฉันไม่มีทางหลงกลประธานอีกเป็อันขาด เสื้อตัวนี้หมายความว่าไง” ซากุระก้าวถอยหลังประชันหน้ากับเคลวินที่กินอย่างเอร็ดอร่อย
“เสื้อคู่ไม่รู้จักหรือไง”
“พวกนายจะวางแผนแกล้งฉันใช่ไหม นี่คิดว่าใส่เสื้อคู่กับคนหน้าตาดีอย่างประธาน คนอื่นจะได้ดูถูกนินทาฉันว่าฉันขี้เหร่ไม่เหมาะสมกับคนหน้าตาดีอย่างประธาน ประมาณนี้ใช่ไหม”
“คิดเยอะดีนี่ นึกว่าจะฉลาด”
“อะไรนะ! นี่ประธานจะราวีฉันไปถึงไหนเนี้ย” ซากุระชี้หน้าโวยวายลั่นจนคนที่เดินผ่านมองเป็ตาเดียว
“จนกว่าเธอจะยอมรับความจริงบางอย่าง”
“ความจริงอะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ” ซากุระหันหลังกลับกัดริมฝีปากกำหมัดแน่น เคลวินเดินตีคู่มองบรรยากาศด้วยความนิ่ง
“โอะ! ” จู่ๆ เขาก็ร้องเสียงหลงยกมือจับหน้าผากที่แปะที่ปิดแผลไว้ ซากุระเอียงหน้ามองเขาอย่างใแต่ทำทีนิ่งมองท่าทีเขา
“เป็อะไร” เธอถามดูเชิงเขา
“แผลคงฉีกเย็บมาสองเข็ม”
“ห๊ะ! จริงเหรอ เจ็บสองต่อเลยนะ” เธอเดินตามเคลวินไปนั่งที่ม้านั่งวางทาโกะยากิเอามือลูบหน้าผากเบาๆ เหล่มองซากุระที่หรี่ตามองแผลเขา
“ช่วยแปะอันใหม่ให้หน่อยสิ” เคลวินหยิบที่ปิดแผลในกระเป๋ายื่นให้ซากุระก่อนดึงอันเก่าทิ้งหันหน้าเข้าหาซากุระที่ตั้งหลักช้าๆ มองท่าทีเขาก่อนมองแผลที่ไม่มีเส้นไหมแต่เป็รอยจ้ำแดงเืซิบ เธอแกะที่ปิดแผลออกจากซองยื่นมือแปะหน้าผากเขาอย่างเบามือ เคลวินมองหน้าซากุระอย่างใกล้ชิดจนเธอเริ่มรู้สึกตัวมองหน้าเขาก่อนมองมือสองข้างอย่างไม่ไว้ใจค่อยๆถอยออกห่าง เคลวินล้วงหยิบมือถือเปิดรูปบางอย่างแล้วกดปิด
“ถ้าเธอล้างสิ่งที่อยู่บนหน้าเธอ คงจะเป็แบบนั้น” เคลวินลุกขึ้นไปทิ้งถ้วยกระดาษใส่ทาโกะยากิที่เพิ่งหมดไป ซากุระขมวดคิ้วงงก่อนมีข้อความเข้ามือถือแล้วหยิบมาเปิดดูถึงกับเบิกตาโตเมื่อมีคนส่งรูปคอสเพลย์ของไอดอลซากุระในขณะที่เป็กรรมการตัดสินประกวดเมื่อตอนงานกีฬาเชนไดมาให้เธอ ซากุระรีบปิดมือถือมองหน้าเคลวินที่เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ
“ประธานส่งมาใช่ไหม”
“เปิดเจอโดยบังเอิญเลยเก็บไว้ดู เอาไว้ให้เธอเป็แรงบันดาลใจกับการบอกความจริง” เคลวินแสยะยิ้ม
“รู้เบอร์ฉันได้ยังไง” ซากุระชี้หน้าจ้องเขม็งเขา
“อย่าลืมสิฉันเป็ประธานนักเรียนเชนได”
“นั่นสิ ฉันลืมไปได้ไง พวกกรรมการนักเรียนเชนไดทำได้ทุกอย่าง” ซากุระกอดอกทำหน้าบูดหันหน้ามองผู้คนที่มองมาทางเธอกับเคลวินเชิงจับผิด เคลวินลุกขึ้นยืนคว้ามือซากุระลุกขึ้นเดินไปที่เครื่องเล่น เธอเดินแกะมือเขาตลอดทางแต่ไม่ออกจนมาหยุดอยู่หน้าตู้เกมหยอดเหรียญ เคลวินปล่อยมือออกหยอดเหรียญคีบตุ๊กตา โดยมีเธอยื่นกอดอกมองอยู่ข้างๆ จนเขาคีบได้ตุ๊กตาตัวหนึ่งก้มลงหยิบมายื่นให้ซากุระที่ยืนงุนงงรับแบบงงๆ เขาเดินไปเล่นอีกตู้หยิบค้อนมาตีตัวตุ่น
“ประธานคงเครียดมากสินะ เครื่องเล่นมีตั้งเยอะมาเล่นเกมเด็กๆ ” ซากุระยักไหล่พึมพำคนเดียวหันหลังให้เขาพูดใส่ตุ๊กตา
ป๊อกกกกก
“อะ”
“อยากเล่นเครื่องเล่นใช่ไหม” เคลวินถือค้อนของเล่นเคาะหัวซากุระ
“ประธานอีกแล้วนะ หัวฉันไม่ใช่ตุ่นนะ เกมพวกนี้ให้เด็กน้อยเล่นเท่านั้นแหละ ปอดแหกละสิท่า”
“ดี งั้นลุยเลย” เคลวินวางค้อนของเล่นคว้าแขนซากุระเดินออก
“ปล่อยนะ! ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะเล่น ไม่เอา ไม่เล่น ปล่อยนะ” ซากุระโวยวายลั่นเมื่อเคลวินพามาหยุดที่รถไฟเหาะ เธอพยายามหาทางหนีแต่โดนเคลวินดึงแล้วลากไปนั่ง
“กรี๊ดดด ไอ้ประธานบ้า ว้ายยย” ซากุระร้องลั่นเมื่อถูกล็อคและเครื่องเล่นกำลังจะออกตัว เธอยกมือปิดตาส่ายหน้าลมตีหน้าแรงขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะของเขา
กรี๊ดดดดด!!!
ผ่านไปสิบนาทีซากุระนั่งพะอืดพะอมอยู่ที่ม้านั่งเหล่มองเคลวินไปซื้อน้ำซากุระมองตุ๊กตาก่อนจะขยี้หมั่นไส้ระบายอารมณ์อย่างโมโห
“เป็ไงสะใจดีไหม ปอดแหก” เคลวินยื่นน้ำอัดลมชนแก้มซากุระที่ปัดออกคว้ามาเปิดกระดกอย่างเคืองๆ
ตืด ตืด
ซากุระล้วงหยิบมือถือมารับสายมองดูเบอร์อย่างดีใจ
“หัวหน้า! ”
(โทษทีนะฉันหาเธอไม่เจอ พวกเราแยกย้ายกันกลับแล้วนะ) เสียงเนเนะตอบกลับแบบเหนื่อยๆ ซากุระอ้าปากค้างพูดไม่ออก
“ละ ละแล้วฉันเล่า”
(ฝากประธานแล้วกัน) พูดจบวางสายทันที ซากุระอึ้งค้างลดหูโทรศัพท์ลงเก็บใส่กระเป๋าคอตกทำหน้าบูดเงยหน้ามองเคลวินที่เลิกคิ้วงงก่อนจะหยิบมือถือมาเปิดอ่านข้อความที่ส่งมาหมาดๆ
“โรสกับเจมิกส์กลับแล้ว”
“ทุกคนกลับหมดแล้วเหลือฉันกับประธาน”
“งั้นเราก็กลับกันได้แล้ว”
“นั่นนะสิ ลาตรงนี้เลยละกัน บาย” ซากุระยกมือลาเดินแยก
“เดี๋ยว...ไปทางนี้”
“ทางออกอยู่ทางนู้น” ซากุระชี้มือมองหน้าเคลวิน
“รถฉันจอดทางนี้”
“ก็เื่ของประธานสิ ฉันจะไปตามทางของฉัน” ซากุระยกมือลาอีกรอบเตรียมตัววิ่งแต่ก็โดนคว้าคอเสื้อไว้ เธอทำหน้าบูดคอตกถูกลากโดยเคลวินอย่างง่ายดายไม่มีปากมีเสียงแต่อย่างใด
2K
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
