ตอนที่ 6 เทพเเ้าเอ้อหลาง
"จร้าเมียจ๋าไปก็ไป มีโอกาสเรามาเย็-กันใหม่นะจ๊ะที่รัก ผัวยังหิวเมียอยู่เลย หวานไปทั้งตัวครั้ง หน้าผัวจะกัดให้จมเขี้ยวให้เืไหล คงสะใจดี"
"ไอ้น้องบ้า ไอ้เวร ไปไกลๆ เลยอย่ามาทำแบบนี้กับเจ๊นะ เจ๊ไม่ใช่เมียแก เจ๊ถือว่าให้ทานแกละกัน
อย่าถือว่านายมีของใหญ่ แล้วคนอื่นจะติดใจ คนอย่างเจ๊ไม่ติดใจใครง่ายๆ หรอก"
หญิงสาวสะบัดตัวเดินเข้าห้องน้ำ ไอมองดูก้นอวบหนาของเธอแล้ว
ท่อนเอ็นแข็งขึ้นมาอีกรอบ ความหนุ่มแน่นของเขามันเกินขีดจำกัดของความหื่น
ชายหนุ่มมองเห็นของสวยๆ งามๆ แล้วอยาก และร่างกายของเขา มันก็ตอบสนองแบบฉับพลันเสียด้วย
ไอยิ้มที่มุมปากแบบเ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินออกจากห้องพี่สาวลูกติดพ่อเลี้ยง
ไออาบน้ำแต่งตัวไปวิทยาลัย ด้วยบิ๊กไบค์คันเก่ง เดี๋ยวเดียวก็ปรากฏตัวในท้องถนน
กลางกรุงเทพฯ ไม่ถึง 10 นาทีเขาก็มาถึงลานจอดรถของวิทยาลัย
"ไงไอทำไม? นายมาสายวะเพื่อน กูรอมึงมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วเนี่ย ไม่ทันคาบแรกแล้วล่ะ เลยไม่เข้าเรียน
"มีอะไรวะเอ กูก็ติดธุระนิดหน่อย เลยออกมาสาย เร่งแล้วนะเนี่ยเกือบชนท้ายรถเก๋งก็หลายคัน"
"คนอย่างมึงขับรถเก่งจะตายจะไปชนใครวะ กูรู้จักมึงมากี่ปีแล้ว ไม่เคยเห็นมึงชนใคร"
"อ้าว..แล้วมึงไงไอ้วัฒน์ เด็กเรียนอย่างมึงทำไมมานั่งรอกูกับไอ้เอล่ะ ไม่เข้าห้องเรียนเหรอ มึงไม่เรียนสักคน แล้วพวกกูจะลอกรายงานใคร"
"ไอ้บ้า..มึงก็ให้กูพักผ่อนสมองบ้างเถอะ กูเลคเชอร์จนปวดมือ ปวดหัวไปหมดแถมยังต้องมาสอน มาทำรายงานให้พวกมึงอีกกูละโคตรเบื่อ"
"เอาน่าเพื่อนยังไงพวกเราก็เพื่อนตายกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน"
" ทำเหี้-อะไรวะ แล้วตกลงพวกมึงจะไม่บอกกูใช่ไหม ว่าพวกมึงมารอกูทำไม"
"วันนี้ที่บ้านกูมีฉลองเลี้ยงวันเกิด กูเลยขอแม่ชวนพวกมึงไปกินเหล้ากันที่บ้านกู กูเตรียมของไว้เพียบ
เดี๋ยวแดกเหล้ากันอิ่มแล้วต่อด้วยสมุนไพรรับรองวันนี้เต็มคาราเบลแน่พวกมึง โทรไปบอกพ่อแม่ได้เลยว่านอนบ้านกูวันนี้"
"โอเคไม่มีปัญหา กูยังไงก็ได้อยู่แล้วแต่ก็ต้องรีบกลับไปตอนตีสามไปช่วยเตี่ยกับม๊า ไม่งั้นโดนด่าเละแน่"
"ไอ้ไอ กูรู้ว่ามึงลูกกตัญญู จะไปเหี้-ขนาดไหนก็ไม่รู้เคยลืมกลับไปช่วยพ่อแม่ตอนเช้า"
"ทำยังไงได้วะ กูอยู่กับเขาแถมปะป๊ากูก็ต้องเลี้ยงส่งเสียกูเรียนด้วย กูไม่ช่วยเขาแม่กูก็ลำบากใจสิวะ
อย่าพูดมากเื่เลยจะหมดคาบวิชาแรกละไปกันเถอะ"
"นั่นไอ้ไอแฟนเก่าเธอไม่ใช่เหรอ โคตรกระจอกว่ะ ยังขับมอเตอร์ไซค์อยู่เลย
ได้ยินว่ามันเป็ลูกติดพ่อเลี้ยงมันได้มอเตอร์ไซค์ก็หรูแล้ว"
เสียงรถแลมโบกินี่จอดลง ในขณะที่ชายหนุ่มที่อยู่ด้านในชะโงกหน้าพูดเสียงดัง ทุกคนที่อยู่ในลานจอดรถต้องหันมามอง
"นั่นมันวรวิทย์ ลูกชายประธานหอการค้านี่นา ได้ยินว่ามันชอบเบ่งใช้เงินฟาดหัวผู้หญิงเป็ว่าเล่น มันมาไขว้ทำไม? วะ"
เสียงดังปัง วรวิทย์ลงจากรถแลมโบกินี่ก่อนจะดึงเจนนี่ลงมาจากรถ เธอคือแฟนเก่าของไอ
ที่รักกันมาสามปี เพราะความสวยของเธอ
วรวิทย์จึงคาบหญิงสาวไปกินดื้อๆ
ซึ่งไอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากสำหรับเธอ เพราะเขาฟันเธอจนฉ่ำปอดแล้ว
"ไปเถอะวิทย์ เค้าไม่อยากอยู่ตรงนี้ตัวเองอย่าหาเื่เลย ไอเขาก็ไม่มีอะไรหรอกเราเลิกกันแล้ว"
"เจนนี่ที่รักพี่อยากทักทายแฟนเก่าเธอแค่นี้ไม่ได้หรอ มันก็แค่ไอ้กระจอกคนหนึ่งพี่ไม่ไปเกลือกกลั้วกับมันหรอก
และพี่ก็ไม่ได้ให้ราคาคนอย่างมัน พี่แค่หยอกมันเหมือนหมาตัวหนึ่งเท่านี้ไม่ได้เลยหรอ
เป็ไงไอ้หน้าหล่อ กูยอมรับว่ากูไม่หล่อเท่ามึงแต่กูมีเงินโว้ย รถมึงราคาเท่าไหร่วะ กูจะซื้อว่ะ"
วรวิทย์พูดพร้อมกับนำบัตรเครดิตของมันออกมาจากในกระเป๋า มองหน้าพร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย
"ตกลงมึงเป็เหี้-อะไรเนี่ย อยากมีปากไว้กินข้าวหรือจะเอาไว้แดกตีน รถกูไม่ได้มีไว้ขาย"
ไอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากการเกรงกลัวลูกประธานหอการค้า
ที่จริงครอบครัวมันรวยมาจากบริษัทผลิตอัญมณี จำพวกหยกจากประเทศจีน
"เก่งนักนะมึง ไม่รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้อง เดี๋ยวกูจะสั่งสอนมึง ให้ร้องหาแม่"
พูดยังไม่ทันจบ รถเก๋งสองคันก็พุ่งปราดเข้ามาประกบ ด้านหน้าด้านหลังของชายหนุ่ม
ทั้งสามพวกมันเป็รุ่นพี่ไอ ที่เรียนห้องเดียวกับวรวิทย์ แล้วก็เป็ลูกน้องของมันด้วย
"เอาไงวะ เอเื่เรียนกูก็พอไหวนะ แต่เื่ตีกันเนี่ยกูไม่โอเคว่ะเพื่อน"
"กลัวอะไรวะไอ้วัฒน์ กูลูกเ้าของค่ายดังอย่าง ไอ้พวกนี้ไม่คณามือกูหรอกเดี๋ยวกูจัดให้ มันไม่รู้จักกูซะแล้ว"
พวกที่ขับรถเก๋งล้อมไอกับเพื่อนไว้เกือบสิบคน พวกมันต่างถือไม้ไว้ในมือ แค่ฟาดพวกไอคนละที ก็ไม่สามารถไปงานเลี้ยงได้
"จัดมันไปเลยพวก ใครทำให้ไอ้ไอได้แผล กูให้แผลละพัน แถมกูเลี้ยงหม้อไฟรวมอีกคืนนี้ ผู้หญิงเหล้า เลี้ยงไม่อั้น แค่จัดพวกมันให้หมอบก็พอ
"พี่วิทย์พอเถอะ อย่าทำแบบนี้เลย พวกเราเลิกกันแล้วจริงๆนะ พี่ก็รู้ว่าหนูรักพี่คนเดียว"
"ไม่ต้องห่วงหรอก พี่ไม่กระทืบมันถึงตาย พี่แค่หมั่นไส้มันเฉยๆ พี่จะบอกมันว่าคนอย่างมันเทียบรัศมีคนอย่างพี่ไม่ได้หรอก"
เจนนี่เงียบปากลงยืนแข็งทื่อ ไม่สามารถห้ามคนรักของเธอได้
เพียงหันหน้าไปที่อื่นไม่กล้ามองคนที่เธอเคยรักโดนยำใหญ่ต่อหน้าได้
"เธอมาทำอะไรกันอยู่แถวนี้ นี่ก็จะใกล้เข้าคาบเรียนที่สองแล้ว ไม่รีบไปห้องเดี๋ยวจะเข้าเรียนไม่ทันนะ"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่ง ดังขึ้นแบบเฉยเมย เธอใส่แว่นหนาผมยาวดำขลับ แม้จะอายุปาไป 40 นิดๆ แต่ก็ยังสวยพริ้งอยู่
"รองผู้อำนวยการมัสยา มาไงวะเนี่ย จะเอาไงดีพี่"
ลูกน้องของวรวิทย์หันไปถามลูกพี่ ว่าจะเอายังไง
"ก็ไม่เอาไง เห็นแก่หน้าอาจารย์ก็ไปเรียนเถอะ รองผู้อำนวยการ พวกเราล้ำเส้นไม่ได้ พี่ชายของเธอ เป็ผู้กว้างขวาง
และเชี่ยวชาญในการดูหยกของบริษัทพ่อกู ยังไงวันนี้ก็ปล่อยผ่านไปก่อน วันหลังมีโอกาสกูจะสับมันให้เละ"
"เย็-แม่งอดหม้อไฟรวมเลยคืนนี้เสียดายจัง กูหมั่นไส้มันมานานแล้วอยากกระทืบ แม่งโคตรดวงดีที่วันนี้รอดไปได้"
"แยกย้ายกันไปได้แล้ว พวกเธอจะมายืนเกะกะอาจารย์ทำไม ฉันมีสอนด้วย"
สาวใหญ่รองผู้อำนวยการมัสยา พูดพร้อมกับเดินฝ่าวงนักเลงไป แบบไม่เกรงกลัว
"เธอด้วยรีบไปซะ มีคนแค่นี้ก็อย่าไปขวางหูขวางตา ลูกคนใหญ่คนโต ฉันช่วยเธอไม่ได้ตลอดหรอกนะ "
หญิงสาวเดินผ่านไอก่อนจะพูดตรงๆ เขามองตามอาจารย์สาว ไอยักคิ้วเหมือนอวดดีก่อนจะพาเพื่อนเดินไปห้องเรียน
"ไม่เห็นจะกลัวแม่งเลย มันไม่รู้ว่ามึงอ่ะ เทควันโดสายดำ กูก็แชมป์มวยไทยสมัครเล่น ก่อนที่กูสองคนจะเจ็บมันต้องเจ็บเป็สิบเท่า"
เอพูดขึ้นขณะเดินตามหลังไอ และไอ้วัฒน์ไป มันบ่นอย่างหัวเสีย
"ใช่สิมึงสองคนก็รอดกูสิ ไม่เป็เหี้-อะไรเลย พวกมึงจะมาช่วยกูทันไหม
แม่งมากันเป็สิบ กูรู้ชะตากรรมกูเลยว่าต้องแดกตีนล้วนๆ ไม่เป็อย่างอื่น"
ทั้งสามต่างหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน
"จริงอย่างไอ้วัฒน์มันพูดน้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ"
แม้ว่าไอจะเก่งขนาดไหนก็สู้คนเป็สิบไม่ได้ เขาจึงนึกขอบคุณอาจารย์สาว
"ฮึๆ ..สักวันกูจะตอบแทนอาจารย์มัสยาที่เคยช่วยกูไว้"
"มึงจะตอบแทนยังไงวะไอ้ไอ"
"ไม่รู้สิ..กูยังไม่ได้คิด"
ตอนนี้ไอขี่มอเตอร์ไซค์ไปหลังจากเลิกเรียน รู้สึกใจลอยเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะเอาตัวรอดได้ แต่สักวันก็ต้องเจอกะไอ้คนพวกนี้อีก
เพราะชายหนุ่มรู้ดีว่า ลูกเศรษฐีใหญ่กำลังหมายหัวเขา และแน่นอนเขาไม่มีทางรอดพ้นมือมันได้ด้วยสภาพลูกคนขายหมู
ฐานะและอิทธิพลมันต่างกันเกินไป เขาอาจจะสร้างความเดือดร้อนมาให้ปาป๊ะและมาม๊าเขา ในอนาคต
"เป็ไงเป็กันวะอย่างมากก็แค่แลกชีวิต เื่ห-ๆ แค่นี้แม่งทำเป็เื่ใหญ่"
คำสบถแค่นออกมา จากปากของชายหนุ่มเบาๆ อย่างหัวเสีย ไอยอมรับความพ่ายแพ้เมื่อผู้หญิงในอ้อมกอด หนีไปเป็อื่น
แต่สุดท้ายปัญหาก็ยังมารังควานเขาจนได้ ทำให้ไอรู้สึกหัวเสีย
"บ้าไปแล้ว!..เด็กวิ่งตัดหน้า"
ตูม! โครม!
เสียงโครมดังสนั่นไอหักรถหลบ เด็กที่วิ่งไปเก็บลูกบอลกลางถนน
ลูกล้อบิ๊กไบค์ชนขอบถนน ร่างของชายหนุ่ม กระเด็นข้ามกำแพงเตี้ยๆ เข้าไปในศาลเ้า
พุ่งไปชน กลางหน้าอกของรูปปั้นเทพเอ้อหลาง เดชะบุญที่รูปปั้นนี้เป็รูปปั้นขนาดเล็กที่ตั้งไว้ริมกำแพง
ที่คนทำความสะอาดยังไม่ทันยกกลับเข้าไปด้านใน ทั้งคนทั้งรูปปั้นกระเด็นไปคนละทิศละทาง หน้ากากหมวกกันน็อคอย่างดีแตก กระจกกระเด็น
เข้าถูกเบ้าตาของชายหนุ่ม พร่ามัวไปชั่วขณะ เขารู้สึกเห็นดาวระยิบระยับ นานเกือบครึ่งนาที
"โชคดีสุดๆเลย ตาไม่บอด"
ไอพูดกับตัวเองก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวา ขณะได้ยินเสียงคนวิ่งเข้ามาช่วยยกรถเขาขึ้น และเข้ามาปฐมพยาบาลชายหนุ่ม
"เป็อะไรบ้างพ่อหนุ่มเจ็บตรงไหนหรือเปล่า เดี๋ยวให้ลุงโทรเรียกรถโรงพยาบาลไหม"
ชายวัยกลางคนถามไอขณะที่เขาถอดหมวกกันน็อคออก ขอบตาด้านขวาของเขามีรอยฟกช้ำเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถึงกับเืออก
"ไม่เป็ไรครับคุณลุงเด็กคนนั้นปลอดภัยดีหรือเปล่า ผมเกือบชนเด็ก"
"เด็กที่ไหนไม่มีเด็กแถวนี้ ลุงยืนขายน้ำหน้าศาลเ้านี่ั้แ่เช้า เห็นแต่พ่อหนุ่ม ขับรถชนฟุตบาทแล้วกระเด็นเข้ามาในศาลเ้านี่แหละ
ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่ขนแขนแก่จะลุกซู่ขึ้น แล้วมองซ้ายมองขวา
"อาตี๋เอ้ย..เข้าไปสักการะเ้าแม่กวนอิมสิ ท่านอาจจะให้พรอาตี๋ในอุบัติเหตุครั้งนี้ก็ได้"
ชายใส่ชุดขาวผู้ดูแลทำความสะอาดศาลเ้า มายืนฟังทั้งสองคุยกันั้แ่แรก เขาพูดกับไอด้วยน้ำเสียงแห่งความหวังดีและเมตตา
"รูปปั้นนั้นเสียหายไหมครับ เดี๋ยวผมจะช่วยค่าบำรุงรักษา"
"ไม่เป็ไรหรอกพ่อหนุ่มรูปปั้นนี้ หล่อมาจากดีบุกและทองแดงอย่างดี มันกลวงด้านในไม่ได้มีน้ำหนักมากมายอะไร และท่านก็ไม่บุบสลายด้วย"
"ไม่ต้องเสียค่าบำรุงอะไรหรอก เดี๋ยวอากงจะเอาท่านไปเก็บล่ะ พ่อหนุ่มไปสักการะเ้าแม่เถอะเดี๋ยวอากงจะเอาเทพเอ้อหลาง ไปตั้งที่ของท่าน"
'รูปหล่อเทพเ้าเอ้อหลาง มูลค่า12,000 บาท อายุ 50 ปี'
เฮือก!
ไอสะดุ้งเฮือกขึ้นทันที เมื่อในสมองของชายหนุ่มปรากฏราคาของรูปปั้นและอายุขึ้นมาดื้อๆ ขณะที่ชายหนุ่มหันไปมองท่าน
"อากงครับรูปปั้นนี้อายุเท่าไหร่ครับ สร้างมากี่ปีแล้ว"
"อ๋อ..รูปหล่อนี้สร้างสมัยที่อากงเป็หนุ่มๆ ก็ประมาณ 50 ปีแล้วมั้ง ถามทำไมเหรอ"
'เย็-เข้!..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเราวะเนี่ย'
ไอขนลุกเกรียวเมื่อได้ยินคำตอบ ประสาทััที่เขาได้รับมา มันแม่นยำโคตรๆ
"ขอถามอีกคำหนึ่งครับรูปหล่อนี้ ตอนสร้างใช้เงินเท่าไหร่ครับ"
"ตอนนั้นก็ถือว่าแพงนะ ในสมัยนั้น เพราะว่าทองแดงกับดีบุกที่ใช้หล่อองค์ท่าน12,000 บาทน่ะ
'ไอ้ไอมึงบ้าไปแล้ว..นี่เกิดอะไรขึ้นกับมึงวะเนี่ย'
ชายหนุ่มคิดในใจก่อนจะลุกขึ้น เดินไปในศาลเ้าสักการะเ้าแม่กวนอิม และสักการะเทพเ้าเอ้อหลาง
ก่อนจะรู้สึกขอบคุณถึงความสามารถพิเศษ ที่เขาได้รับมา
แม้ไม่รู้ว่ามันจะใช้ประโยชน์อะไรได้ แต่มันต้องมีประโยชน์แน่ ถ้าดวงชะตาของเขาถูกเลือกให้มาััประสบการณ์มูเตลูแบบนี้
..................................................................................................................................................................................................................
33K
