หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        หมอกกำลังรวมตัวกัน

        นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นจื่อและซูเจินเดินทางมายังป่าทึบเช่นนี้ในป่าทึบมีอันตรายมากมายที่ทั้งคู่เคยได้ยินแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เพราะความไม่รู้นี่เองจึงทำให้ไม่มีอันตรายใดๆที่สามารถรบกวนจิตใจของพวกเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นอวิ๋นจื่อยังเป็นมือกระบี่ผู้แข็งแกร่งอีกด้วย

        ซูเจินไม่รู้สึกกังวลเลย

        จู่ๆก็มีเสียงคำรามของสัตว์ที่เขาไม่รู้จัก

        อวิ๋นจื่อไม่รู้ว่านั่นคือเสียงอะไรแต่กลับมีคำผุดขึ้นในหัวของนาง นั่นคือ ซวนหนี่

        จู่ๆ นางก็รู้สึกเหมือนมีภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหัว

        แล้วซวนหนี่คืออะไร?

        นางจำได้ว่ามันคือสัตว์อสูรชนิดหนึ่งดูเหมือนจะเป็นสัตว์พาหนะของใครบางคน

        มันมีขนสีทองและดวงตาสีทอง

        สายตาของนางเหม่อลอยเล็กน้อย

        “อวิ๋นจื่อข้าต้องพึ่งพาฝีมือของเจ้าเพื่อให้พวกเรารอดออกไปได้ เจ้าต้องตั้งสมาธิให้ดี”เสียงของซูเจินดังขึ้น

        อวิ๋นจื่อได้สติทันที

        นางยิ้มบางๆ และกล่าวว่า“สิ่งนี้ไม่สามารถจัดการได้ด้วยทักษะกระบี่ของข้า หากทำเช่นนั้นเราทั้งคู่จะไม่สามารถออกไปได้”

        ทันทีที่นางพูดจบสัตว์ตัวใหญ่ที่มีขนสีทองและดวงตาสีทองก็ปรากฏตัวขึ้น

        “นี่คืออะไร?มันดูเหมือนสิงโต” ซูเจินกระซิบ

        “มันคือซวนหนี่”อวิ๋นจื่อกล่าวเบาๆ แล้วหยิบขลุ่ยออกมา

        “ซวนหนี่หรือ? มันคือตัวบ้าอะไร?”

        เสียงของซูเจินสั่นสะท้านขณะนี้ซวนหนี่กำลังวิ่งตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่

        จู่ๆ เสียงขลุ่ยของอวิ๋นจื่อก็ดังขึ้น

        “แสวงหาสถานที่เงียบสงบไม่รู้สึกว่าเส้นทางอยู่ห่างไกล

        เมฆโอบล้อมหน้าผาสีเขียวเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานจะค่ำแล้ว

        ข้าเดินทางผ่านเขามาสามสี่ยอดเดินทางบนถนนที่เคี้ยวคดวกวนเป็นหมื่นรอบ

        ในความเงียบสงัดของภูเขาอันห่างไกลได้ยินเพียงเสียงลิง เมฆและหมอกหนากระจายตัวออกจากกันเมื่อเดินผ่าน

        ดวงจันทร์อันสว่างไสวห้อยอยู่เหนือต้นสนสูงหุบเขาที่ว่างเปล่าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมของฤดูใบไม้ร่วง

        ในหุบเขาลึกมีหิมะที่ทับถมกันมานับพันปีมองเห็นหน้าผาแตก น้ำพุเย็นเยียบไหลทวนกระแสน้ำ

        ยอดและชะง่อนผาที่สวยงามพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้ามองไปรอบๆ ย่อมรู้สึกเวียนหัว

        เสียงเรียกหากันดังข้ามภูเขาทันใดนั้นข้าก็ได้ยินเสียงหัวเราะ

        หลังจากเยี่ยมชมหุบเขาอันเงียบสงบนี้แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่าความเงียบและความสบายใจคืออะไร?

        ตลอดทั้งคืนมีความสุขมากแต่ก่อนรุ่งสางข้าจำต้องบอกลาอย่างจำใจ”

        นี่เป็นเพลงที่จืดชืดมากสำหรับซูเจินมันไม่ได้กระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เลย

        แต่ซวนหนี่ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ซูเจินไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้มันมองมาที่พวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา 

        เมื่อเห็นเช่นนี้อวิ๋นจื่อก็เป่าเพลงอื่นต่อ

        “ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนริมทะเลสาบตะวันตกถูกปกคลุมไปด้วยสีเขียว

        ภูเขาและที่ราบเต็มไปด้วยความงามหลากสีสันกลีบของบุปผาที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นย่อมเหี่ยวเฉาไปตามกาล 

        ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้วความคิดที่จะเข้าร่วมกองทัพก็เหมือนกับปุยเมฆ ผู้เฒ่าล้วนหวาดกลัวที่จะเขียนบทกวีให้กับบุตรหลาน 

        ข้ารู้ว่าเจ้าจัดงานเลี้ยงที่ริมทะเลสาบเฝ้ารอเพื่อนเก่ามาร่วมดื่ม

        ห่างออกไปหลายพันลี้เจ้ายังนำความรักในฤดูใบไม้ผลิมาให้ และทุกครั้งที่ฤดูใบไม้ผลิมาถึง ข้าก็รู้สึกกังวล

        หิมะเริ่มละลายแล้ว ภูเขาปกคลุมไปด้วยสีเขียวดอกไม้บานสะพรั่ง ริมแม่น้ำมีแสงแดดสดใสของเดือนสอง

        ยังจำได้ว่าตอนยังเด็กเราร่วมดื่มในฤดูใบไม้ผลิ ตอนนี้หญ้ากลายเป็นสีเขียวเหมือนผ้าไหมแล้ว

        ในฐานะแขกจากต่างเมือง ข้าวของและรูปร่างลักษณะของมนุษย์ย่อมแตกต่างกันไปรูปร่างลักษณะของคนตะวันออกล้วนมีเสน่ห์ ยากที่จะตัดใจ”

        ท่าทีของสัตว์อสูรดูเปลี่ยนไปทันทีมันเอาหัวถูเข้ากับกระโปรงของอวิ๋นจื่อและส่งเสียงครวญครางแผ่วเบาราวกับกำลังรู้สึกผิด

        อวิ๋นจื่อตกใจมาก

        นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเป่าขลุ่ยต่อ

        “ทะเลสาบตะวันตกและไร่หัวไชเท้าสีเขียวพบได้ในโลกที่เปราะบางของมนุษย์ 

        เดินทางไปและกลับจากกระท่อมทาสีเรือและหัวเราะไปกับสายฝนและแสงแดด

        เมื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ตลาดราชวงศ์หมิงที่สะพานหินก็คึกคักตั้งอยู่ท่ามกลางหมอกดูราวกับเมืองสวรรค์

        เมื่อได้ดื่มสุราและชมทิวทัศน์ทุกอย่างก็แลดูงดงาม อิงฮวาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ดูแลความโกลาหล

        หัวใจและจิตวิญญาณของฤดูใบไม้ร่วงเปรียบได้กับความฝันแต่มันก็เย็นชา ขุ่นมัว และว่างเปล่า 

        มองเห็นลำธารและหินแห่งความรักที่ดูเงียบสงบเขียนบทกวีหลังจากดื่มสุราหนึ่งจอก รอให้ลมตะวันตกพัดมา”

        สัตว์อสูรดูเหมือนจะชอบใจมันเลียข้อมือของหญิงสาวด้วยท่าทีสนิทสนม

        อวิ๋นจื่อตกใจกลัวสุดขีด

        ว่ากันว่าซวนหนี่เป็นสัตว์อสูรที่ดุร้าย

        แต่เหตุใดสัตว์อสูรตัวนี้ถึงไม่เหมือนที่นางเคยได้ยินมา?

        หวังว่ามันคงจะไม่ทำร้ายนางกับซูเจิน

        สัตว์อสูรเอาหัวถูเข้ากับมือของอวิ๋นจื่ออยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็คาบและดึงชายเสื้อของนางอย่างแผ่วเบา ด้วยเหตุผลบางอย่างน้ำตาสองสามหยดร่วงหล่นจากดวงตาที่สดใสของมัน ทำให้ชายเสื้อของนางเปียกเล็กน้อย

        สัตว์อสูรส่งเสียงครวญครางสองสามครั้งก่อนจะมองนางด้วยสายตาเศร้าโศกและจากไปอย่างรวดเร็ว 

        หลังจากที่สัตว์อสูรจากไปแล้วซูเจินก็ยิ้มและกล่าวว่า “ถ้าข้าไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆข้าคงคิดว่าเจ้ากับสัตว์อสูรตัวนั้นเคยรู้จักกันมาก่อน”

        “จะเป็นไปได้อย่างไร? ข้าเพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก” หญิงสาวกล่าว

        ซูเจินรู้สึกประหลาดใจมาก“นี่แสดงว่าเจ้ามีความสามารถในการควบคุมสัตว์อสูร ข้าต้องบอกเรื่องนี้กับเย่เช่อ เผื่อเขาจะฝึกฝนให้มันกลายเป็นนักฆ่าได้”

        อวิ๋นจื่อถามเสียงต่ำ“จริงหรือ?”

        เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทีกังวลซูเจินก็เปลี่ยนเรื่องทันที “เอาล่ะ เราจะออกไปจากที่นี่ได้หรือไม่ย่อมขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”

        จู่ๆ อวิ๋นจื่อก็กระซิบว่า“ซูเจิน ข้ารู้สึกเหนื่อยมาก เหตุใดเราไม่กลับไปที่เมืองหยงโจวล่ะ?”

        เมื่อได้ยินเช่นนี้ซูเจินก็โกรธมาก

        เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ และกล่าวว่า“เจ้าต้องทนให้ได้!”

        ถึงอย่างไรการต้องมาอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ย่อมทำให้อวิ๋นจื่อที่เคยอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายมาตั้งแต่เด็กรู้สึกทนไม่ไหวตอนที่นางอยู่ในวัง นางมีชางอู่หลิงคอยปกป้องอยู่เบื้องหลัง

        ต่อมาเมื่อสถานการณ์ในวังเปลี่ยนแปลงไปตระกูลมู่ก็ดูแลนางเป็นอย่างดี แม้ว่าในภายหลังนางจะไปร่ำเรียนวิชากระบี่ที่สำนักชิงซานแต่นางก็ยังได้รับการปกป้องจากประมุขตระกูลมู่ แถมยังมีการคุ้มครองของเย่เช่ออีก

        แม้กระทั่งตัวหมากที่ท่านลุงอวิ๋นเซียวทิ้งไว้ก็ยังคอยปกป้องนางอย่างลับๆ 

        อวิ๋นจื่อรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมายและคนส่วนใหญ่ก็มักปกป้องนางอยู่เสมอ

        แม้กระทั่งซูเจินก็ยังเป็นคนหนึ่งที่คอยปกป้องนาง

        แต่ในขณะนี้คนเดียวที่สามารถปกป้องอวิ๋นจื่อได้ก็คือตัวนางเองหรือไม่ก็กระบี่ในมือของนาง

        อวิ๋นจื่ออาจไม่คุ้นชินกันสถานการณ์แบบนี้จึงไม่แปลกที่นางอยากกลับไปที่เมืองหยงโจว

        ‘ข้าควรทำอย่างไรให้หญิงสาวคนนี้มีความมุ่งมั่นและกล้าหาญมากขึ้น?’

        ซูเจินจมอยู่ในความคิดของตัวเอง 

        อวิ๋นจื่อถามว่า “ซูเจิน เจ้าว่าข้าไร้ค่าหรือไม่?”

        ซูเจินไม่สนใจนาง

        อวิ๋นจื่อกล่าวต่อว่า “ผู้คนมากมายต้องการช่วยข้า พวกเขาถึงขั้นวางแผนเส้นทางในอนาคตให้ข้าด้วยแต่จู่ๆ ข้าก็รู้สึกไม่อยากเดินหน้าต่อ”

         “เพราะเหตุใด?” ซูเจินถาม

        “เพราะข้ารู้สึกว่าชีวิตเช่นนั้นไม่มีความหมายเลยข้าไม่เคยคิดว่าสักวันหนึ่งข้าจะต้องมีชีวิตอยู่ด้วยความแค้น ข้าไม่ควรมีชีวิตเช่นนั้นเจ้าเข้าใจหรือไม่?”

        ซูเจินกล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจ เจ้าลองอธิบายอีกสักหน่อย”

        ทันใดนั้นอวิ๋นจื่อก็ถามว่า“เจ้าเกลียดเจ้าสำนักคนก่อนของสำนักชิงซานหรือไม่?”

        “แน่นอนข้าเกลียดมันแทบตาย เสียดายที่มันถูกศัตรูฆ่าตายไปแล้วเสียดายที่ข้าไม่ได้ฆ่ามันด้วยตนเอง!”

        “ซูเจินข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

        “แล้วเจ้าหมายถึงอะไร?”

        อวิ๋นจื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า“ไม่รู้สิข้ารู้สึกราวกับว่าเห็นดอกไม้ดอกหนึ่งและอยากจะเด็ดมันแต่เจ้าบอกว่าข้าเด็ดดอกไม้ดอกนั้นไม่ได้ อารมณ์ความรู้สึกของข้าก็คงเป็นเช่นเดียวกับเหตุการณ์นี้”

        ซูเจินยังคงไม่เข้าใจ “ข้าไม่ค่อยเข้าใจคำกล่าวของเจ้านักเจ้าช่วยกล่าวให้ตรงไปตรงมากว่านี้หน่อยได้หรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อเม้มปาก “เจ้าเคยบอกข้าไม่ใช่หรือว่าให้ข้าหัดใช้สมองเสียบ้าง? แล้วตอนนี้สมองของเจ้าอยู่ที่ใด?”

        ตอนนี้หมอกที่เคยรวมตัวกันอย่างหนาแน่นได้หายไปเกือบหมดแล้วดวงอาทิตย์ขึ้นสูง แสงแดดส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้และใบไม้ เสียงการสนทนาของทั้งสองถูกส่งผ่านไปตามสายลมและดังก้องอยู่ในป่าทึบอันเงียบสงบจากนั้นก็ค่อยๆ หายไปกับความว่างเปล่า

        เสียงนั้นฟังดูคล้ายเสียงน้ำในลำธาร

        ลมในป่าทึบอ่อนโยนและสงบนิ่งส่วนรอบข้างก็ดูไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ