หลังจากที่พายอาร์ไปซื้อต้นไม้กลับมาแล้วด้วยความเห่อเธอก็มาเตรียมดินที่หน้าบ้านเอาไว้เลย ส่วนต้าร์ก็ไปทำงานของเขาที่ห้องต่อ สาวน้อยนั่งขุดดินอย่างมีความสุข วันนี้เธอกะว่าจะขุดหลุมเอาไว้ก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาต้นไม้ลงทีเดียวเลย ในขณะนั้นอยู่ๆ ก็มีเสียงลอยมาจากข้างบ้าน
"นั่นเธอน่ะ เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะ มาทำอะไรที่บ้านพี่เซียนต้าร์ห๊ะ!" เด็กหนุ่มอายุราวสิบสี่สิบห้าปี อยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนมัธยมต้น โผล่หัวมาจากกำแพงข้างบ้าน เอ่ยทักพายอาร์ด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง
พายอาร์ที่กำลังขุดดินอย่างมีความสุขอยู่เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ทักทายทันที ตอนนี้เขาใช้แขนเท้ากำแพงบ้านมองพายอาร์ หน้าตาของเขาดูน่ากลัวเหมือนคนกำลังหงุดหงิดอยู่ น้ำเสียงของเขาที่พูดกับสาวน้อยก็ดุดัน ทำให้สาวน้อยเกร็งไปทั้งตัว
(เด็กผู้ชายอย่างนั้นหรอ…ที่ข้างบ้านมีเด็กผู้ชายอยู่ด้วย เราไม่ชอบเด็กผู้ชายเลย…) เด็กผู้ชายมันทำให้พายอาร์คิดถึงลูกๆ ของป้าที่ชอบรังแกเธอ
พอเด็กหนุ่มเห็นว่าเด็กผู้หญิงไม่ยอมตอบเขาเอาแต่มองหน้าอยู่นั่นแหละ ก็ยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสียมากยิ่งขึ้น เขาสอดส่ายสายตามองไปเบื้องล่างพื้นบ้านก็เห็นลูกชมพู่เน่าตกอยู่จึงะโลงไปหยิบมัน แล้วะโขึ้นกำแพงอีกครั้งเขวี้ยงลูกชมพู่เน่าที่เต็มไปด้วยหนอนนั้นใส่เด็กผู้หญิงซื่อบื้อคนนั้น และทันทีที่เขวี้ยงไปนั้น มันก็ทำให้เขาหัวเราะใหญ่
"อ๊าฮะฮ่าฮ่า~~~ โดนเต็มกลางหัวเลยเว้ย! เรานี่แม่นจริงๆ อ๊าฮะฮ่าฮ่า~~~" เด็กหนุ่มหัวเราะชอบใจใหญ่
แต่พายอาร์ที่เป็คนโดนกระทำนั้นใไม่น้อยที่อยู่ๆ เด็กชายก็เขวี้ยงชมพู่เน่าใส่เธอแบบนั้น พายอาร์ใช้มือเช็ดบริเวณหน้าผากที่มีน้ำแฉะๆ และััได้ถึงอะไรขยุกขยิกที่หน้าผาก พอเช็ดออกมาแล้วปรากฏว่าที่หลังมือของเธอเต็มไปด้วยหนอนตัวเล็กตัวน้อยมันสีขาวไต่ไปมาชอนไชอยู่ที่หลังมือขาวนวลเต็มไปหมด
"กรี้ดดดด!!!" พายอาร์ใช้มืออีกข้างปัดหนอนออกจากมือ ลุกขึ้นยืนให้ชมพู่เน่าที่มันตกไปที่ตักของเธอออก แต่บนเสื้อของเธอมันก็เต็มไปด้วยหนอนชมพู่แล้ว หญิงสาวกระทืบเท้าใหญ่หวังให้เ้าหนอนนั่นมันหลุดออกไปให้หมด มือเล็กก็ปัดป่ายไปทั่วทั้งหน้าผากและหลังมือ ปัดไปก็เยอะแล้วแต่พายอาร์ยังรู้สึกคันๆ เหมือนยังมีหนอนไต่อยู่เต็มตัว เหมือนเธอจะกลัวจนระแวงไปหมดแล้ว สาวน้อยผู้น่าสงสารกรีดร้องกระทืบเท้าไปมา มือปัดป่ายไปทั่วร่างกาย พร้อมกับร้องไห้ไปด้วยเพราะความใกลัว
เด็กหนุ่มที่เห็นพายอาร์ดิ้นรนร้องไห้กลัวอย่างนั้นเขาก็ยิ่งสนุก รีบะโลงไปเก็บชมพู่ที่หล่นอยู่เต็มพื้นเลือกเฉพาะลูกเน่าๆ มา จากนั้นก็ะโข้ามกำแพงบ้านไป วิ่งตรงไปหาพายอาร์ทันที เมื่ออยู่ในระยะที่เหมาะสม เขาก็ระดมเขวี้ยงลูกะุชมพูเน่าใส่พายอาร์ไม่ยั้ง
"นี่แนๆๆๆ ปัดออกไปให้หมดสิ ฮ่าฮ่าฮ่า~ —หนอนมันเต็มตัวเธอไปหมดแล้วนะยัยขี้แย! ฮ่าฮ่าฮ่า~" ไม่ว่าพายอาร์จะวิ่งหนีไปทางไหนก็ตามเด็กหนุ่มก็ยังคงวิ่งตามเธอไปไม่ห่าง จนตอนนี้ตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าของพายอาร์เต็มไปด้วยน้ำชมพู่เน่าและมีหนอนตัวเล็กๆ ปะปนบ้าง พอะุชมพูเน่าหมดเขาก็ก้มเก็บเอาชมพู่ที่โยนตกไปแล้วกลับมาโยนใส่พายอาร์ใหม่จนสภาพชมพู่มันเละไปหมด พอทำอย่างนั้นหนอนที่อยู่ข้างในชมพู่ก็ยิ่งออกมาเกาะติดตามเสื้อผ้าและร่างกายของพายอาร์ได้ง่าย
"ฮืออ~ หยุดเดี๋ยวนี้นะ อืออ~ ฮือออ~~~ อย่าทำนะ ฮืออ~ พี่ต้าร์ช่วยน้องด้วย ฮือออ~~~" พายอาร์ได้แต่ร้องไห้วิ่งหนีเด็กหนุ่มและบอกให้เขาหยุดการกระทำนั้นสักที เธอไม่รู้ว่าเขาเป็ใคร แล้วทำไมถึงได้มาทำแบบนี้กับเธอด้วย
เวลาต้าร์ทำงานเขาจะใส่หูฟังเอาไว้เลยไม่ค่อยได้ยินเสียงภายนอกได้ง่ายๆ ขนาดพายอาร์กรีดร้องเสียงดังขนาดนี้เขายังไม่ได้ยินเลย
"ออกไป! ออกไปจากบ้านเซียนต้าร์ซะ! พวกเด็กผู้หญิงน่ะ มันน่ารำคาญจะตาย! กล้าดียังไงมาขุดดินที่บ้านพี่เซียนต้าร์!" เด็กหนุ่มะโด่าทอพายอาร์ ขณะที่วิ่งไล่โยนชมพูเน่าใส่เธอ ในจังหวะนั้นพายอาร์ก็เสียหลักสะดุดล้มลงไปกับพื้น จนกระโปรงของเธอเลิกขึ้นจนเห็นกางเกงในสีชมพูอ่อนลายสตอเบอรี่ยิ้ม นั่นทำให้เด็กหนุ่มขำขันขึ้นมาหนักกว่าเดิม
"ฮ้าฮ่าฮ่า~~~ ยัยโง่โตปานนี้ยังล้มเป็เด็กสองขวบไปได้ แถมยังใส่กางเกงในสตอเบอรี่ด้วย อ๊าคึกๆๆๆ ~~~" เด็กหนุ่มยืนหัวเราะพายอาร์ที่ตอนนี้เธอหกล้มนอนคว่ำหน้าไปกับพื้น ร้องไห้อย่างหนักและกำลังพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง
เมื่อหัวเราะเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มจึงเดินเข้าไปหาเธอนั่งยองๆ ลงตรงหน้า เขาหอบหายใจเหนื่อยเพราะหัวเราะหนักเกินไป แล้วพูด "นี่ยัยหนอนเน่า ถ้ายังไม่ยอมบอกว่ามาขุดดินที่บ้านของเซียนต้าร์ทำไมฉันจะเขวี้ยงชมพูใส่เธออีกนะ!" เด็กหนุ่มข่มขู่หญิงสาวเสียงเข้ม ก่อนจะพูดต่อเหมือนเขาคิดอะไรดีๆ ออก "เอ๊ะ ไม่สิฉันจะยีมันใส่หัวเธอเลยดีกว่า" ไม่พูดเปล่าเขายังยกมือที่เต็มไปด้วยเศษชมพู่เน่า ทำท่าว่าจะยีใส่หัวพายอาร์จริงๆ แต่จังหวะนั้นเอง
"อย่านะ! ฮือ~ อย่าทำแบบนั้น ฮึก~ ฉันบอกแล้วฉันจะพูดทุกอย่างเลย อย่าทำอะไรฉันอีกเลยนะ อึก ฮือออ~~" พายอาร์ยกมือขึ้นบังหน้าตัวเองเอาไว้ กลัวว่าเด็กหนุ่มจะเอามันมายีใส่หัวเธอจริงๆ เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินว่าพายอาร์ ยอมพูดแล้วเขาจึงลดมือลงแล้วรับฟังเธอ
"ว่ามา!" เขาสั่งเสียงดุ พร้อมทำหน้าโหด
"ฉะ อึก~ ฉันเป็ลูกสาวของภรรยาใหม่ของพ่อบดินทร์ พึ่งจะย้ายเข้าอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ทะ ที่ ฮึ~ ฉันขุดดินที่หน้าบ้าน เพราะฉันกำลังจะปลุกดอกไม้ แล้วก็ไม้ประดับเพิ่ม ฮึก~ พ่อบดินทร์อนุญาตแล้วด้วย" พายอาร์สะอึกสะอื้นพูด พร้อมกับอาการสั่นกลัว แต่พอพายอาร์พูดจบเด็กหนุ่มก็ทำหน้าั์ใส่ แล้วตวาดพายอาร์เสียงดัง
"โกหก! ผู้หญิงคนนั้น ฉันได้ยินมาว่าเธออยู่กรุงเทพฯ ตัวคนเดียวมาตลอดไม่ได้มีลูกสักหน่อย!" เด็กหนุ่มจำได้ว่าแม่ของเขาพูดตอนกินข้าวกันให้พ่อของเขาฟังประมาณนั้น เมื่อพายอาร์โดนดุเสียงดังเธอก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม
"ฮืก อือออ~ ฉันไม่ได้โกหกนะ ก่อนหน้านี้แม่ของฉันอยู่คนเดียวจริงๆ แต่ว่าฉันเพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด ฮืออ~ ถ้าไม่เชื่อลองไปถามพี่ต้าร์ดูก็ได้ ฮึก ฮืออ~" พายอาร์พยายามอธิบายอย่างสุดความสามารถ เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มคิดแล้วว่ามันอาจจะเป็ความจริงก็ได้ เขาจึงถามข้อมูลจากหญิงสาวต่อ
"นี่ แล้วพี่ต้าร์เขาปฏิบัติยังไงกับเธอ" ที่เด็กหนุ่มถามแบบนี้ เพราะกลัวว่าถ้าต้าร์มาเห็นว่าเขาทำแบบนี้กับเด็กสาวเขาอาจจะถูกลงโทษได้
"พะ พี่ต้าร์เขาใจดีกับฉันมากเลยล่ะ วันนี้เขายังพาฉันไปซื้อต้นไม้แล้วก็ซื้อของกินให้ฉันเยอะแยะมากมายกลับมาด้วย" เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มรับฟัง พายอาร์ก็เริ่มร้องไห้น้อยลงแล้ว
"โกหกน่า พี่ต้าร์ไม่ได้เกลียดเด็กผู้หญิงหรอ เด็กผู้หญิงแบบพวกเธอมันน่ารำคาญจะตายไป ทำไมเขาจะต้องใจดีกับเธอด้วยล่ะ" เด็กหนุ่มเขาก็มีน้องสาว เพราะน้องสาวของเขา เขามักจะทะเลาะกับน้องสาวเป็ประจำ มันจึงพลอยทำให้เขาเกลียดเด็กผู้หญิงทุกคนไปด้วย
ซึ่งในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังสับสนลังเลใจอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา
"พายอาร์! พายอาร์! น้องอยู่ที่ไหนเมื่อกี้เหมือนพี่ได้ยินเสียงน้องร้อง มีอะไรรึเปล่า!" ต้าร์วิ่งลงมาด้วยความร้อนรน เขามองลงมาจากชั้นสองแล้วก็ไม่เห็นเธอที่หน้าบ้าน จึงลงมาที่ดูที่ชั้นล่างด้วยความเป็ห่วง
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเสียงต้าร์กำลังใกล้เข้ามา เขาจึงทำในสิ่งที่พายอาร์คาดไม่ถึง เขาเอาชมพู่เน่าในมือมาถูตามเนื้อตัวและเสื้อผ้าพร้อมพูดสั่งพายอาร์
"นี่ยัยขี้แย ถ้าพี่ต้าร์มา ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร เธอก็เออออตามฉันนะเข้าใจไหม?!" พายอาร์ที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้างง เด็กหนุ่มจึงพูดต่อ "ถ้าเธอกล้าขัดฉัน คราวหน้าฉันจะเล่นงานเธอหนักกว่านี้อีก!!"
คราวนี้พายอาร์รีบพยักหน้าโดยเร็ว
"ฉะ ฉันเข้าใจแล้ว" แค่ได้ยินว่าจะถูกรังแกหนักกว่านี้พายอาร์ก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว
"นี่! รีบเช็ดคราบน้ำตาออกสียัยโง่ เดี๋ยวพี่ต้าร์ก็จับได้ว่าฉันรังแกเธอหรอก!" ต้าร์พูดด้วยความร้อนรนเมื่อเสียงของต้าร์ใกล้เข้ามาแล้ว พอพายอาร์ได้ยินก็รีบเช็ดคราบน้ำตาออกทันที
"อ้าว อยู่ที่นั่นนั่นเอง ทำไมถึงไม่ยอมพูดกับพี่ล่ะ" ต้าร์เดินเข้ามาหาพายอาร์ที่นั่งอยู่ที่พื้นแล้วก็พึ่งสังเกตว่าน้องสาวของเขาไม่ได้อยู่คนเดียว "อ้าว ไอ้ปังปอนด์มึงมาทำอะไรวะ มาขอข้าวกินอีกแล้วรึไง" ต้าร์กล่าวทักทายเด็กหนุ่มอย่างเป็กันเอง
เมื่อถูกกล่าวทักทายปังปอนด์ก็รีบยืนขึ้นพร้อมกับสภาพร่างกายที่เต็มไปด้วยชมพูเน่าที่เขาเอามาทาตัวให้เหมือนกับพายอาร์
"ใช่ครับพี่เซียนวันนี้ผมฝากท้องด้วยนะ พอดีวันนี้พ่อกับแม่กลับบ้านดึกอีกแล้วอ่ะ" ปังปอนด์กล่าวกับต้าร์ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ผิดกับตอนที่พูดกับพายอาร์ลิบลับ
ปังปอนด์เป็เด็กข้างบ้านของต้าร์ เขานับถือต้าร์เป็เหมือนพี่ชายแท้ๆ ที่เขาเรียกต้าร์ว่าเซียน เพราะต้าร์เล่นเกมเก่งมาก เขาไม่เคยเอาชนะต้าร์ได้เลย ถึงได้นับถือต้าร์เป็เหมือนกับเซียนเกม
ปกติถ้าพ่อแม่เขาไม่อยู่บ้านก็จะมาขออาศัยข้าวบ้านต้าร์กินเป็ประจำ ส่วนน้องสาวของเขาก็จะไปกินที่บ้านน้า ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองหลัง
พอต้าร์เดินเข้ามาใกล้ทั้งสองแล้วก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ ซึ่งตอนนั้นพายอาร์ก็กำลังพยุงร่างเล็กให้ลุกขึ้นยืนและพยายามทำสีหน้าให้เป็ปกติที่สุด
"เอ๊ะ ทำไมทั้งสองคนถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้ล่ะ" สภาพของทั้งสองคนเต็มไปด้วยคราบของชมพู่เน่า ต้าร์ไม่พูดเปล่าเดินเข้าไปหาน้องสาว ใช้มือปัดตามคราบสกปรกและหนอนตัวเล็กๆ ออกให้ด้วย
ปังปอนด์เห็นอย่างนั้นก็อดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้
"เซียนต้าร์ยัยนั่นไม่ได้เป็ง่อยสักหน่อย ทำไมต้องไปช่วยด้วย!" ปังปอนด์พูดอย่างอารมณ์เสีย เห็นเซียนต้าร์ที่เขาเทิดทูนต้องไปทำเื่อย่างนั้นให้กับเด็กผู้หญิงแล้วมันรับไม่ได้จริงๆ แต่ทันใดนั้น
โป๊ก!!!
มะเหงกก็ลงหัวเขา
"โอ๊ยพี่เซียนมาตีผมทำไมเนี่ย!" เด็กหนุ่มเอามือกดหัวด้วยความเ็ป
"พูดมากนะมึง มึงทำอะไรน้องกูทำไมพายอาร์ถึงอยู่ในสภาพแบบนี้" เมื่อปัดคราบสกปรกให้พายอาร์เสร็จก็หันไปพูดกับปังปอนด์
"จะทำอะไรล่ะ ก็เล่นกันน่ะสิ" ปังปอนด์หน้างอพูดกับต้าร์ แล้วชะโงกหน้าไปพูดกับพายอาร์เสียงดัง "ใช่มั้ยยัยเตี้ย!" และทันใดนั้นเอง
โป๊ก!!!
มะเหงกก็ลงหัวเขาอีกหนึ่งลูก
"โอ๊ยเซียน! ตีผมอีกทำไมเนี่ย!" ปังปอนด์ลูบหัวปอยๆ ด้วยความเคียดแค้น
"มึงจะได้รู้จักที่ต่ำที่สูงเลิกลามปามพี่เขาสักทีไง" ต้าร์กอดอกอธิบาย
"พี่? ใครพี่? " ปังปอนด์ทำหน้าสงสัย ต้าร์จึงอธิบายต่อ เพราะคิดว่าปังปอนด์คงเข้าใจผิดคิดว่าพายอาร์อายุน้อยกว่าถึงเล่นกับเธอรุนแรงแบบนี้
"พายอาร์เป็พี่มึงสามปี เขาอายุสิบแปดแล้ว" ได้ยินอย่างนั้นต้าร์ก็ทำหน้าใทันที
"ห๊ะ! ยัยเตี้—เอ่อ เธอเนี่ยนะแก่กว่าฉันตั้งสามปี" ปังปอนด์หันไปมองพายอาร์ั้แ่หัวจรดเท้า เธอน่าจะเตี้ยกว่าเขาถึงยี่สิบเิเได้
"ดูยังไงอายุก็ไม่น่าต่างจากผม หรืออาจจะน้อยกว่าด้วยซ้ำ! เซียนต้าร์หลอกผมป่ะเนี่ย" ปังปอนด์หันมาพูดกับต้าร์
"ไม่ต่างอะไรพายอาร์เขาเรียนมหาวิทยาลัยแล้วนะ ไอ้เด็กกระโปก" เพราะสนิทกันมากต้าร์ถึงสามารถพูดคำหยาบคายกับปังปอนด์ได้
"ห๊ะ! ยัยเด็กขี้แยเนี่ยนะเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ไม่อยากจะเชื่อ เธอโกงอายุรึเปล่าห๊ะ!—โอ๊ย! เจ็บๆๆ " ยังพูดไม่จบประโยคปังปอนด์ก็ได้กินมะเหงกอีกแล้ว
"ก็บอกแล้วว่าเธอเป็พี่แกน่ะ ยังจะมาหยาบคายกับพี่เขาอีกนะ ขอโทษพี่เขาซะ แล้วต่อไปนี้ก็เรียกเธอว่าพี่ด้วย!" ต้าร์ขึ้นเสียงพูดกับปังปอนด์
"ห๋าาา ให้ผมเรียกยั—เอ่อ เธอว่าพี่เนี่ยนะ ไม่เอาหรอกเหมือนให้เรียกน้องสาวตัวเองว่าพี่ยังไงก็ไม่รู้" ปังปอนด์ไม่เห็นด้วยสุดชีวิต แล้วในจังหวะนั้นเอง
"โอ๊ย!!! หูผมๆๆๆ!!! เจ็บๆๆๆ!!! ปล่อยนะพี่เซียน โอ๊ยๆๆๆ!!!—" ต้าร์บิดหูปังปอนด์และดึงลงอย่างแรง
"มึงดื้อหรอห๊ะ ปังปอนด์ กล้าขัดคำสั่งของกูั้แ่เมื่อไหร่" ตาดึงหูปังปอนด์ขึ้นลงๆ อยู่อย่างนั้นทำเอาปังปอนด์ร้องโหยหวนด้วยความเ็ปไม่หยุด
"ผมยอม! ผมยอมแล้วก็ได้! เซียนต้าร์ปล่อยผม หูผมจะหลุดแล้วววว!---ผมจะเรียกเธอว่าพี่ก็ได้ครับๆ!" ปังปอนด์ยอมทุกอย่างแล้วตอนนี้ ขอแค่ให้ได้หลุดพ้นจากความเ็ปนี้ไปก่อน
เมื่อเด็กหนุ่มยอมต้าร์ก็ปล่อยมือออกจากหูของเขา แล้วพูด "ดีมาก ต่อไปนี้ อย่าให้กูได้ยินว่ามึงเรียกพายอาร์ว่ายัยนั่น เตี้ยหรือว่าอย่างอื่นที่ไม่ใช่พี่อีกไม่อย่างงั้นมึงหูหลุดจริงๆ แน่ แล้วกูก็จะไม่สอนเกมให้มึงด้วย" ต้าร์ขู่เอาไว้ก่อน เพราะรู้ว่าปังปอนด์เป็คนหัวดื้อแค่ไหน
"เออๆ ผมรู้แล้วๆ " ปังปอนด์ลูบหัวปอยๆ ตอนนี้หูของเขามันกลายเป็สีแดงแล้ว เขาเหลือบไปมองพายอาร์ที่ตอนนี้มองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วคิดในใจ
(คอยดูเถอะ ถ้าวันไหนพี่ต้าร์ไม่อยู่ ฉันจะแกล้งเธอให้หนักเอาให้สมกับที่ฉันเจ็บตัวในวันนี้เลย) เขาคิดคาดโทษเอาไว้
"เอาล่ะในเมื่อรู้เื่แล้วก็ดีงั้นทีนี้กูขอถามหน่อย ทำไมสภาพน้องสาวของกูถึงได้กลายเป็แบบนี้" ไปเล่นกันอีท่าไหนให้ตัวเปื้อนขนาดนี้ได้ต้าร์คิด
"ก็…ก็…ผมเห็นยัย เอ่อ…" ปังปอนด์กัดฟันพูดอย่างสุดความสามารถที่จะเรียกพายอาร์ว่าพี่ "---พี่เขากำลังขุดดินอยู่เลยเข้ามาทัก เอ่อ—แล้วก็ชวนเล่นโยนชมพูเล่นไง๊!" เด็กหนุ่มเคล้นสมองออกมาโกหก แล้วหันไปถามหญิงสาวเพื่อความเนียน "ใช่มั้ย พี่"
เมื่อสาวน้อยเห็นท่าทางกดข่มของเด็กหนุ่มแล้วก็พยักหน้ากับต้าร์ "ใช่ค่ะ"
แต่ต้าร์ก็ยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่
"เห็นมั้ยล่ะปัดโถ่ว เราแค่เล่นกัน เอ่อ เซียนต้าร์งั้นเดี๋ยวผมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เดี๋ยวค่อยมาเล่นเกมด้วยนะ พี่สาวเขาทำเสื้อนักเรียนผมเปื้อนไปหมดเลยอ่ะ ต้องโดนแม่ด่าแน่ๆ เลย เฮ้อ~" ปังปอนด์บ่น โยนความผิดไปให้พายอาร์เฉย แล้ววิ่งไปะโขึ้นกำแพงบ้านข้ามไปทันที ตอนนี้กำแพงบ้านมันเป็รอยะโขึ้นลงเพราะเขาหมดแล้ว
ต้าร์ที่ยังไม่อยากจะเชื่อก็หันหน้ามาทางพายอาร์ เ้าตัวเม้มปากแน่นเหมือนกำลังพยายามอดกลั้นอารมณ์ ก้มหน้าลงต่ำเพื่อปิดบังสีหน้า
ต้าร์เห็นอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าต้องมีเื่ผิดปกติแน่เขาเชยคางน้องสาวขึ้นมา ปรากฏว่าใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"น้องร้องไห้ทำไม ไอ้ปังปอนด์มันรังแกเราใช้มั้ย" ต้าร์ถามด้วยความกังวลใจ
พายอาร์ไม่ได้ตอบชายหนุ่ม แต่สวมกอดพี่ชายแน่นแล้วร้องไห้ออกมาเสียงดัง
"อือ~ ฮือ~~ ฮือออ~~~" พายอาร์กอดต้าร์แล้วร้องไห้อย่างหนัก ต้าร์เองก็ได้แค่กอดปลอบเธอ และลูบหัวน้องสาวให้อารมณ์เย็นลง
"ไม่เป็ไรๆ คราวหน้าพี่จะไม่ปล่อยให้ไอ้ปังปอนด์มันรังแกน้องอีกแล้ว" ต้าร์คาดโทษปังปอนด์ไว้ในใจแล้ว
เหตุการณ์ในครั้งนี้มันทำให้พายอาร์เสียขวัญพอควร เธอคิดว่าบ้านหลังนี้ปลอดภัยมาก จึงไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นได้มันทำให้เธอหวนคิดถึงตอนถูกรังแกตอนอยู่บ้านเก่า ตอนอยู่ที่นู่นไม่ได้มีคนมาคอยปลอบแบบนี้ พอต้าร์ยิ่งปลอบก็ยิ่งทำให้พายอาร์ร้องไห้หนักกว่าเดิม
เห็นว่าน้องสาวร้องไห้อยู่นานไม่ยอมหยุดต้าร์ก็เลยคิดหาวิธีทำให้น้องหยุดร้อง
"นี่พายอาร์น้องอยากนั่งชิงช้ามั้ย" เขาเอาของเล่นมาล่อ ถ้าเป็สาวๆ คนอื่นเอาชิงช้ามาล่อคงไม่ได้ผล แต่ถ้าเป็พายอาร์ละก็…
พอพายอาร์ได้ยินอย่างนั้นก็หยุดสะอึกสะอื้นเงยหน้าขึ้นถามต้าร์ทันที
"ชิงช้าหรอคะ" พายอาร์ชอบชิงช้าั้แ่เด็กๆ แล้ว แต่ส่วนใหญ่เวลาเล่นกับเพื่อนๆ เธอจะได้เป็คนไกวให้มากกว่า เพราะที่โรงเรียนไม่ค่อยมีงบถึงมีชิงช้าเพียงไม่กี่ตัว แล้วมันก็พังไปเกินครึ่งแล้ว เด็กๆ จึงต้องแย่งกันเล่น และพายอาร์ก็ไม่เคยแย่งได้เลย มันจึงกลายเป็ปมของหญิงสาวมาจนถึงตอนนี้
จากนั้นต้าร์ก็จัดการแขวนชิงช้าที่ต้นมะม่วงใหญ่ให้น้องสาวทันที ทำชิงช้านั้นไม่ยากเขาไปเอาแผ่นไม้เหลือที่ห้องเก็บของและเชือกเส้นใหญ่มาผูกก็ได้แล้ว
เพียงไม่นานต้าร์ก็ทำชิงช้าเสร็จแล้วตอนนี้เขากำลังทดลองนั่งดู แต่แล้วสายตาก็หันไปปะทะเข้ากับน้องสาว ตอนนี้พายอาร์ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาใหม่แล้วเธอใส่เสื้อเบลาส์แขนผีเสื้อสีขาว ตัวสั้นมองเห็นหน้าท้องเล็กน้อย กับกางเกงยีนขาสั้น
(อ่าาา น่ารักอย่างกับตุ๊กตา) ต้าร์มองน้องสาวด้วยความลุ่มหลง
พายอาร์เดินกึ่งวิ่งมาด้วยรอยยิ้ม ด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นว่าชิงช้าของเธอเสร็จแล้ว ต้าร์ทำงานได้เร็วมาก
"เสร็จเร็วจังเลยค่ะพี่ต้าร์" พายอาร์ถามด้วยรอยยิ้มสดใส สายตาสำรวจชิงช้าตัวใหม่ด้วยความพอใจ
"อยากลองนั่งดูมั้ย" ต้าร์เอ่ยถาม เขาลองดูแล้วพบว่าไม่มีปัญหาอะไร
พายอาร์พยักหน้าหงึกๆ ทันที แต่พอต้าร์กำลังจะลุกขึ้นเพื่อให้น้องสาวนั่งพายอาร์ก็ห้ามเขาไว้
"พี่ต้าร์ก็นั่งด้วยกันสิคะ" พายอาร์เคยเห็นคู่พี่ชายน้องสาวนั่งด้วยกันที่โรงเรียนแล้วรู้สึกอิจฉาอยากทำแบบนั้นบ้าง ตอนนั้นเธอไม่มีพี่ชายเลยทำไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอมีพี่ชายแล้วก็อยากทำแบบนั้นบ้าง ถึงตอนนี้เธอจะโตมากแล้วก็ตามทีเถอะ
"เอ๊ะ จะทำแบบนั้นได้ยังไงชิงช้ามันตัวเล็กแค่นี้…"
(หรือว่าน้องคิดจะนั่งตักเราอย่างนั้นหรอ!) ต้าร์คิดด้วยใจที่ตื่นเต้นถ้าเป็อย่างนั้นชิงช้าตัวนี้ก็ถือว่าทำมาได้คุ้มค่ามากเลยทีเดียว
"นั่งได้สิคะ" พายอาร์ยิ้มตอบ
แล้วเดินเข้ามาหาต้าร์ เธอกางขาออกจับไหล่ต้าเอาไว้สอดตัวเข้าไปนั่งคร่อมต้าร์เอาไว้ กอดคอเขาไว้หลวมๆ
(เชี้ย นี่มันดีกว่านั่งตักเฉยๆ อีกนะเนี่ย! นั่งชิงช้าไปมองหน้าน้องไปนี่มันฟินสุดๆ ไปเลย!)
"แบบนี้ยังไงละคะ" นั่งเสร็จแล้วก็เอ่ยพูด ตอนนั้นเธอเห็นน้องสาวนั่งตักพี่ชายแบบนี้แหละ เธอเลยทำตาม
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง" ต้าร์พูดพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มเป็สีแดงและเริ่มจะทำตัวไม่ถูก ใกล้กันขนาดนี้และมองหน้ากันอย่างนี้อีก
เขาจึงเริ่มแกว่งชิงช้าไปมา เพื่อระบายความเขินระดับสองร้อยเปอร์เซ็นต์ พอเริ่มแกว่งชิงช้าพายอาร์ก็เริ่มหัวเราะออกมาด้วยความสนุก เห็นอย่างนั้นต้าร์ก็ยิ่งได้ใจแกว่งชิงช้าเร็วกว่าเดิม เพราะกลัวน้องจะตกมือข้างหนึ่งจึงประคองบั้นท้ายนุ่มนิ่มเอาไว้ด้วย พอต้าร์แกว่งแรงขึ้นทำให้พายอาร์กระชับอ้อมแขนที่คอของเขาเข้าอีก
กลิ่นกายหญิงสาวที่พึ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ นี่มันรัญจวนใจต้าร์จริงๆ ยิ่งแกว่งแรงพายอาร์ก็ยิ่งกอดต้าร์แน่น เขาที่เป็สุภาพบุรุษจึงแกว่งแรงขึ้นอีกจนมันแทบจะเป็รูปครึ่งวงกลมอยู่แล้ว
"คิกคิก พี่ต้าร์แรงเกินไปแล้วววว" พายอาร์หัวเราะด้วยความสนุกสนานร่องอกของเธออยู่ตรงกลางจมูกของต้าร์พอดีเพราะเขางอหลังลงเพื่อให้ได้อยู่ในตำแหน่งนี้ ความนุ่มนิ่มที่ปะทะใบหน้ามันทำให้ต้าร์ฟินสุดๆ
สองหนุ่มสาวแกว่งไกวชิงช้าเล่นกันอยู่นาน พายอาร์ได้ความสนุก แต่ต้าร์ได้ความฟิน พอต้าร์เริ่มเหนื่อยก็เลยนั่งพักครู่หนึ่ง
ชายหนุ่มมองใบหน้าน่ารักของน้องสาวแก้มของเธออมชมพูน่ากัดมาก พายอาร์ที่ถูกจ้องมองก็เริ่มรู้สึกเขิน เวลาน้องสาวเขินเธอจะน่ารักมาก ต้าร์อยากแกล้งจึงใช้ริมฝีปากขบเม้มแก้มนุ่มหยุ่นนั้นดึงออกมาเหมือนเยลลี่
"อื้ม~ นี่แก้มคนหรือเยลลี่เนี่ยทำไมถึงได้นิ่มขนาดนี้" ต้าร์ถามเสร็จก็เบี่ยงหน้าไปทำแบบนี้กับแกะมอีกข้างกลัวมันจะน้อยใจ
พายอาร์ที่ถูกทำอย่างนั้นก็ยิ่งเขินหนัก "นี่แก้มน้อง ไม่ใช้เยลลี่สักหน่อย อ๊ะ~คิกคิก" สาวน้อยหัวเราะเสียงเล็กน่ารักออกมาเมื่อต้าร์ดึงยืดแก้มของเธอออกมาด้วยริมฝีปากของเขา
"ไม่จริงหรอกนี่เยลลี่ชัดๆ ไหนพี่ขอกินอีกหน่อยสิ" พูดแล้วก็โน้มหน้าเข้าไปขบเม้มแก้มนิ่มนั้นอีกครั้ง พายอาร์เองก็หัวเราะชอบใจใหญ่ "อื้ม~ อร่อยจริงๆ เอ–สงสัยจังเลยว่าส่วนอื่นจะนิ่มอย่างนี้มั้ยน๊า"
พูดแล้วก็โน้มหน้าไปขบเม้มติ่งหูของคนตัวเล็กทันทีคราวนี้ต้าร์ขยี้ริมฝีปากด้วย
"อ๊ะ~ คิกคิก~ แบบนี้มันจักจี้นะคะ คิกคิก~" พายอาร์เองก็สนุกที่ได้เล่นกับพี่ชายแบบนี้ไม่คิดจะขัดขืน
ขบเม้มติ่งหูนิ่มแล้วก็ลามลงมาที่ต้นคอขาวต่อ
"หูก็นิ่ม คอก็นิ่ม เป็เยลลี่ทั้งตัวรึเปล่าเนี่ย" พูดพร้อมกับขบเม้มไปตามลำคอขาว
"อื้อ~ อ๊า~ มะ ไม่ใช่นะ คิกคิก~" ไม่ว่าต้าร์จะขบเม้มไปจุดไหนพายอาร์ก็รู้สึกจักจี้ไปหมด
สองพี่น้องคู่ใหม่นั่งเล่นหยอกล้อกันอยู่ตรงนั้นนานเป็ชั่วโมงไม่รู้จักเบื่อ มีแต่เสียงหัวเราะและความสุขที่แผ่ออกมารอบข้าง ถ้าต้นไม้แถวนั้นรับรู้ความรู้สึกของทั้งสองคนได้มันคงจะสำลักความสุขตายไปแล้ว
สำหรับต้าร์แล้วชิงช้าธรรมดาๆ ตัวนี้คงจะกลายเป็ชิงช้า์ไปแล้ว ที่ใช้ชื่อนี้เพราะนั่งแล้วมันมีความสุขเหมือนได้ขึ้น์ยังไงอย่างงั้น
*********************
1K
