ป่าทางเหนือของหมู่บ้าน อากาศเย็นจัดในยามเช้าทำให้ไอหมอกคลุ้งไปทั่วพื้นดิน
อาเรสย่อตัวลงข้างร่องรอยตีนปิศาจ บริเวณนั้นเต็มไปด้วยรอยเล็บข่วน รอยลากซากสัตว์ และกลิ่นเหม็นเน่าโชยจาง ๆ
“พวกมันผ่านมาไม่ถึงครึ่งวัน”
ชายร่างั์ผู้ช่วยชีวิตเขาก่อนหน้านี้ว่า พร้อมกระชับขวานยาวในมือ
อิกซีลเดินมาตามหลังเงียบ ๆ ดวงตาเย็นนิ่งของเขากวาดมองไปรอบบริเวณ
“พวกมันกระจายกำลัง แสดงว่ามีเป้าหมายมากกว่าการล่าอาหาร…”
อาเรสเงยหน้าขึ้น เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศไม่ชอบมาพากล—พวกปีศาจที่นี่…ไม่ได้ไร้สมองเหมือนที่ควรจะเป็…พวกมันมีจ่าฝูง!
“ทางนี้!” เสียงะโดังจากลูกบ้านคนหนึ่ง ทุกคนรีบวิ่งไปตามเสียงนั้นทันที
ท่ามกลางพงไม้สูง พวกเขาเจอศพหมูป่าถูกฉีกเป็ชิ้น ๆ เืกระจายเป็ทางยาวไปยังเนินเขาเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์
กรรรรร...
เสียงขู่ต่ำแว่วมา
ปีศาจชั้นต่ำจำนวนห้า…เจ็ด…ไม่สิ เกินสิบตัว ค่อย ๆ ผุดออกมาจากเงามืด ล้อมกลุ่มของพวกเขาไว้โดยไม่ทันให้ตั้งตัว
“ทุกคน! ตั้งวง! ป้องกันกลาง!”
อิกซีลออกคำสั่งขณะดึงดาบเงินออกมาจากฝัก มันเปล่งประกายแ่ ๆ เมื่อัักับอากาศเย็น
“มาเถอะ…เ้าพวกชั้นต่ำ” อาเรสกัดฟันแน่น มือจับดาบไว้มั่น—แม้พลังเวทยังไม่ฟื้น เขาก็ไม่มีทางถอย
ปีศาจพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน!
เสียงปะทะดังระงม ดาบของชาวบ้านฟันลงกับหนังหนาของมันแทบไม่เข้า บางคนถูกตะปบจนล้มลง
อาเรสสังเกตพฤติกรรมของพวกมัน—ไม่ใช่แค่สัญชาตญาณ แต่พวกมัน ‘รุม’ เป้าหมายที่อ่อนแอก่อนเป็ลำดับ
“พวกมัน…ประสานงานกันอย่างเป็ระเบียบ…”
เขาหันไปฟันปีศาจที่กระโจนใส่ชาวบ้านคนหนึ่งไว้ทัน แต่แรงกระแทกทำให้เขาเซถอยหลัง
“อาเรส! ถอยไป!”
เสียงอิกซีลดังขึ้นพร้อมกับแสงสีเงินวาบตัดผ่านกลางสนาม
ฟึ่บ!
ฉัวะ!
เพียงกวัดดาบเพียงครั้งเดียว—ปีศาจสองตัวั์ก็ถูกผ่าครึ่งราวกับไร้น้ำหนัก เืสีดำพุ่งกระจายไปทั่วพื้นหญ้า
อีกสามตัวพุ่งใส่อิกซีลจากด้านหลัง…แต่เขาเพียงสะบัดดาบไปด้านข้างโดยไม่หันหลังกลับ
เสียงแหลมของปีศาจดังลั่น ก่อนร่างมันจะล้มลงโดยไม่มีแม้โอกาสได้ััเขา
อาเรสจ้องมองภาพนั้นอย่างตื่นตะลึง
—มันเร็วเกินไป
—มันแม่นยำเกินไป
—มัน…เหมือน “ผู้กล้า” คนหนึ่งจากโลกเดิมของเขา
"นี่คือระดับของลำดับที่ 9...!?"
ไม่ถึงสิบนาที ปีศาจทั้งหมดถูกกำจัดสิ้น ทิ้งไว้เพียงซากที่เกลื่อนกลาดและหอบหายใจของชาวบ้านที่รอด
“อย่าเพิ่งวางใจ”
อิกซีลกล่าวพลางมองไปยังแนวต้นไม้
“พวกมันถูกส่งมาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ”
อาเรสหันไปทางเดียวกันทันที และก็เห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวไกลลิบใต้เงาไม้
“เงานั่น…”
เป็ปีศาจอีกตน—รูปร่างสูง ผอมเพรียว ต่างจากปีศาจชั้นต่ำทั่วไปอย่างสิ้นเชิง
มันยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้าสิบเมตร แต่กลับไม่ขยับเข้าโจมตี
มัน...จ้องมาทางพวกเขา ต้องใช่มันแน่ๆ….
ดวงตาสีแดงเรืองแสงของมันไม่แสดงอารมณ์ใด แต่กลับเต็มไปด้วยการ “วิเคราะห์”
“มันรู้ว่าเรายังไม่หมดแรง…แต่มันไม่เข้าโจมตี?”
อาเรสพูดเบา ๆ
“มัน…กำลัง ‘ประเมินความเสี่ยง’” อิกซีลตอบแทน “มันมีสติ…”
ทันใดนั้น ร่างของมันก็หันหลังกลับอย่างไร้เสียง แล้วพุ่งหายเข้าไปในเงาไม้ ราวกับลมวูบหนึ่ง
ทุกคนยืนนิ่ง ไม่มีใครกล้าตาม
ปีศาจตัวนั้นไม่ใช่แค่มีสมอง—แต่มันเลือกจะ "ถอย" เพราะรู้ว่าตัวเองยังไม่พร้อมชนะ
มันวางแผน
อาเรสก้มหน้าลง…ลมหายใจติดขัด
“แย่แล้ว…”
เสียงแ่จากในหัวดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับสะท้อนความคิดเดียวกัน
"สิ่งนี้…คือสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นกับ "เผ่าพันธุ์ปีศาจไม่ว่าโลกเดิมของเขาหรือที่นี่"
1K
