เจ็บแทบตาย
ราวกับขุมนรก
นี้เป็คำกล่าวของหลายๆ คนผู้คนมากมายล้วนเคยกล่าวออกมาและนี้เป็สิ่งที่จินหลงเกากำลังพบเจอ แม้มันจะรู้อยู่แล้วว่า ‘เจ็บ’ แต่ใครจะคิดเล่าว่าจะทรมานเช่นนี้
ร่างของหนุ่มน้อยน้อยวัยสิบสามปีหน้าตาซีดขาวราวกับไม่มีเืไหลเวียนอยู่แม้แต่น้อยกำลังนั่งตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นห้องแห่งหนึ่งโดยมีชายวัยกลางคนร่างสูงนั่งอยู่ข้างหลังเอามือแนบหลังราวกับกำลังส่งพลังอะไรบางอย่างอยู่
ความเ็ปผ่านไป ผ่านไป นานไปนานไป จินหลงเกาเริ่มรู้สึกชินแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บความทรมานที่มีเริ่มน้อยลงๆเรื่อยๆ หน้าเริ่มกลับมามีสีแดงอีกครั้ง
จินหยวนเ้าของร่างชายวัยกลางคนผู้เอามือแนบหลังจินหลงเกาลุกขึ้นพร้อมกล่าวออกมาว่า
“เอาละเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
จินหลงเกาพยักหน้ารับมันไม่ได้ตอบกลับเรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มหายไปหมดฝ่ามือหนักอึ้ง มันค่อยๆปล่อยตัวลงมานอนราบกับพื้น
“เฮ้อ...”จินหลงเกาถอดหายใจ มันมีคิดว่าตนเองตอนนี้จะเป็เช่นนี้ ราวกับปลาที่ไร้นํ้านอนอยู่บนบกอย่างน่าสงสารแต่สภาพมันตอนนี้แทบไม่ได้แตกต่างจากที่กล่าวมาแม้แต่น้อย
เวลาค่อยๆผ่านไปอย่างเชื่องช้าเปลือกตาของจินหลงเกาค่อยๆเปิดออก
‘หนักและเย็น’
นั้นเป็ความรู้สึกเมื่อตื่นขึ้นมาพื้นหินกับเวลาอันเหมาะเจาะทำให้พื้นนั้นเย็นอย่างเหลือเชื่อลอีกอย่าง ความหนักของแขน ขา ตัวหรือแม้กระทั้งเปลือกตา ราวกับมีูเาทั้งลูกกดทับปที่ส่วนต่างๆของร่างกาย
จินหลงเกายืนแขนไว้ข้างหลังก่อนจะค่อยๆดินตัวขึ้นมานั่งบนพื้นด้วยความเหนื่อยล้า อาการปวดหัวเริ่มเข้ามาทันทีที่ลุกขึ้นมานั่งสายตาพล่ามัวเข้ามาอีกราวกับเป็หนึ่งเดียวกัน นี่มันยังไม่ทันทําอะไรแม้แต่น้อยก็กำลังสลบอีกแล้วหรือ มันพยายามประคองสติไว้ไม่ให้สลบลงไป
ในที่สุดความพยายามก็เป็ผลอาการปวดหัวของมันเริ่มทุเลาลง
จินหลงเกามองรอบตัวอย่างช้าด้วยด้วยความที่ยังไม่หายปวดหัวดีนักนี้เป็ห้องของมัน มันเชื่อว่าพ่อของมันเป็คนแบกมันเข้ามาในห้องอย่างแน่นอนจินหลงเการู้สึกอบอุ่นเมื่อคิดได้
มันเหลือบตามองไปเห็นตำราวางทับกระดาษเนื้อเรียบราคาสูงแผ่นหนึงซึ่งเขียนข้อความเอาไว้ว่า
‘เมื่อเ้าเห็นกระดาษแผ่นนี้คงหมายความว่าเ้าตื่นขึ้นมาแล้ว ให้เ้าเริ่มฝึกฝนทันทีหรือถ้าเ้าหิวให้ทานอาหารก่อนก็ได้พ่อได้สั่งพ่อครัวทำอาหารและเอาไปวางไว้ที่ห้องครัวในตำหนักของเ้าเรียบร้อยแล้วส่วนตำราที่พ่อเอาให้เ้าคงเห็นแล้วตำรานั้นชื่อว่า ัแสดงวายุตามธาตุที่มีความเข้มข้นที่สุดของเ้า ส่วนเื่เส้นลมปราณที่เ้าเจ็บกว่าคนอื่นนั้นเป็เื่ธรรมดาเพราะเ้ามามารถใช้ได้ทุกธาตุฮ่าฮ่าฮ่า ’
จินหลงเการู้สึกหิวทันทีที่เห็นข้อความมันยังไม่ได้เริ่มฝึกยุทธดังนั้นมันไม่สามารถอดอาหาได้นานมากหนักมันลุกขึ้นด้วยความเหนื่อยล้าสะสมและความหิว มันค่อยๆลุกขึ้นเดินออกไปที่ห้องครัว ตามที่พ่อมันได้กล่าวไว้ในกระดาษ
เมื่อมันเดินมาถึงห้องครัวกลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงโดยพ่อครัวระกับปรมาจารย์ก็ลอยมาเตะจมูกมันทักที
เตาหู้เสฉวน อสรพิษผัดเม็ดท้อ์และเกี๋ยวัทะเลซึ่งล้วนเป็ของโปรดของมันทั้งนั้น มันไม่รอช้าให้คนอื่นมาแย่งเดินเข้าไปกินทันที
ด้วนฝีมือระดับทวีปแม้จะเริ่มเย็นแล้วแต่ก็ยังคงความอร่อยไว้เช่นเดิม
เกี๋ยวัทะเล มันเป็แป้งที่ทำจากข้าว์และห่อใส้ด้วยเนื้อัทะเลอายุพันปีตามด้วยต้มกับนํ้าซุปที่เขี้ยวเป็ระยะเวลานานนับปีทำให้รสชาติมันอร่อยระดับทวีปและซึ่งตอนนี้อยู่ข้างมันแล้วมีหรือที่จะไม่กิน!