1 เดือนต่อมา..
วันจบการศึกษา..
06:35 น.
"ระวังด้วยนะ ฉันอ่านมาว่าท้องหนึ่งถึงสามเดือนแรกมันอันตราย เสี่ยงที่จะเกิดการแท้งเอาได้ง่ายๆ"
"ไม่มีคำอื่นจะพูดแล้วรึไง นี่ฟังเธอพูดแต่คำเดิม พี่ก็ต้องตอบแต่คำเดิมั้แ่รู้ตัวว่าตัวเองท้องเนี่ย พูดอย่างอื่นบ้างก็ได้.."
"ก็เป็ห่วงนี่นา..วันนี้ยิ่งปัจฉิมตัวด้วยอีกก็ยิ่งต้องห่วงเป็พิเศษ ไปสายหน่อยได้มั้ยอ่าา..หิว ยังไม่กินไรรองท้องเลย ขอเข้าเซเว่นแปปนึง"
พูดยังไม่ทันขาดคำและไม่รอรับคำตอบจากอีกฝ่ายก่อน แต่ก็เลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าเซเว่นอีเลเว่นเสียก่อนแล้ว
"ไม่ต้องถามก็ได้มั้งว่าได้รึเปล่า.."
นัทธมนกล่าวแล้วพิชญาก็หันไปยิ้มแบบกว้างๆจนแก้มแทบปริให้ก่อนที่จะลงไปเปิดประตูรถฝั่งคนนั่ง
"ลงไปหาซื้อไรกินกัน"
"ไม่อ่ะ เดี๋ยวรอในรถ.."
"งั้น..! เดี๋ยวซื้อของมาฝาก"
กล่าวจบก็ปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในเซเว่นอีเลเว่น ส่วนนัทธมนก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเล่นรอ
.
.
09:25 น.
ร่างเล็กของนัทธมนก้าวเท้าลงจากรถพิชญาแล้วกดโทรศัพท์หาใครบางคน
"ฮัลโหล..!! พวกแกอยู่ไหนอ่ะ"
"บนห้องอ่ะ..แกรีบขึ้นมาเลยนะ ฉันี้เีจะรับหน้าแทนแกละ"
"อะไร..! เกิดอะไรขึ้น.."
ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็ปมด้วยความสงสัย
"ขึ้นมาเดี๋ยวก็รู้เอง"
นัทธมนยืนทำหน้างุนงงแล้วรีบเดินไปขึ้นอาคารเรียนในทันทีพร้อมกับดอกไม้หลายช่อในอ้อมกอด
และเมื่อขึ้นมาจนถึงชั้นเรียนก็พบว่ามีเหล่าบรรดากลุ่มผู้หญิงและผู้ชายจำนวนไม่ต่ำกว่าสิบคนยืนมุงอยู่ที่หน้าห้องเรียนตัวเอง
"เกิดอะไรขึ้นอ่ะ"
สิ้นเสียงนั้นกลุ่มคนที่หน้าห้องเรียนของเธอก็หันหน้ามามองเธอ แล้ววิ่งเข้ามาหาเธอพร้อมกับเรียกชื่อและมอบดอกไม้ต่างๆกับตุ๊กตาให้พร้อมขอถ่ายรูปคู่
ไม่คิดว่าจะมีคนมาเอาของหรือขอถ่ายรูปตัวเองมากมายขนาดนี้
"ขอบ..ขอบคุณมากเลยนะทุกคน ไม่คิดว่าจะมีเยอะขนาดนี้เลยอ่ะ"
.
"วุ๊..!! อะไรนักหนามากมายก็ไม่รู้..แค่จบการศึกษามาลุมล้อมขอถ่ายรูปให้ดอกม้งดอกไม้ เขียนส้งเขียนเสื้ออยู่ได้ พวกมึงไม่มีทางได้หรอก คนนี้ตอนนี้คือของกูเฟ้ย ชิ!!"
กล่าวจบก็จิปากแล้วรีบเดินลงบันไดด้วยสีหน้าท่าทางที่หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
"เป็ไรวะเอิร์ท.."
บุคคลที่สองเดินเข้ามากล่าวถามเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามีสีหน้าที่ค่อนข้างจะไม่พอใจกับอะไรบางอย่างมา
"เปล่าา.."
ตอบปฏิเสธแต่สีหน้ายังคงเดิม
"มึงโกหก.."
กล่าวจบก็รีบวิ่งขึ้นบันได้ขึ้นไปชั้นบนไปชะเง้อหน้ามองหาดูสาเหตุที่ทำให้เพื่อนของตนหงุดหงิด
"อ๋ออ..กูรู้ละ"
"ลงมา..แกจะขึ้นไปทำห่าอะไร"
"ก็ขึ้นไปดูไงว่าเพื่อนหงุดหงิดเื่อะไร อีกหน่อยก็ถึงเวลาปัจฉิมนิเทศเล่า ทนๆเอาหน่อย..ฉันเอาด้วยดีกว่า.."
ว่าแล้วก็รีบ
"เฮ้ๆๆ หยุดเลยนะ"
ชี้นิ้วใส่หน้าเพื่อนตัวเองเพื่อห้ามปราม
"ฉันเป็แฟนพี่เค้ายังไงได้ให้อะไรเลย แกเป็แค่เพื่อนฉันจะมาตัดหน้ากันไม่ได้"
"ทำไมจะไม่ได้..ก็อยากให้อ่ะ"
สิ้นคำพูดนั้นก็ก้าวขึ้นไปโดยไม่ฟังคำพูดของพิชญชาที่บอกเลย พิชญาก็จึงรีบตามขึ้นไปคว้าแขนเอาไว้
"ปล่อยฉัน..!"
"ไม่ให้แกไปหรอก"
"สั่งฉันไม่ได้หร้อกก..ปล่อยกู..ปล่อยกู!!"
"ไม่ปล่อยโว้ย..ยงไงกูก็ไม่ปล่อยมึงหรอก'
ฉุดรั้งกอดรัดกันเสียงด้วยกันอยู่บริเวณหน้าบันไดชั้นบนจนคนหันมองและกลายเป็จุดสนใจ จนเมื่อรู้ตัวว่ามีคนมองทั้งสองจนหยุดนิ่ง
"เปล่านะ"
พิชญารีบปล่อยมือจากเพื่อนตัวเอง
"เอิร์ท..!! ทำอะไร.."
เสียงของนัทธมนที่เป็หนึ่งในนั้นที่มองเธอและเพื่อนกล่าวถาม
"พี่นัท..! มายด์ว่าจะเอาของปัจฉิมมาให้พี่อ่ะ แต่เอิร์ทมันรั้งไว้น่ะสิคะ"
"พี่ก็นึกว่าเอะอะเสียงดังทำไรกันซะอีก"
กล่าวจบก็เดินออกจากวงล้อมที่มีคนยืนห้อมล้อมตัวเองไว้อยู่แล้วเดินเข้าไปหาพิชญากับเพื่อน
"ดูท่าทางหยุงหยิดนะเอิร์ท..หน้าซีดๆด้วย"
"โอ้โห่..!! ตัวก็น่าจะรู้ว่าเค้าหน้าซีดเพราะอะไร"
เมื่อได้ฟังคำตอบนั้นนัทธมนก็ค่อยๆเผยยิ้มออกมาแล้วหันไปถามเพื่อนของพิชญาต่อว่า
"แล้วไหนล่ะคะของปัจฉิมที่ว่าจะให้พี่น่ะ"
"อ้อค่ะ!! นี่ค่ะ"
รีบเปิดเป้ที่สะพายมาออกแล้วเอาสิ่งของที่อยู่ในนั้นส่งให้กับนัทธมนในทันที
"ดูยัยเอิร์ทเอาไว้ให้ดีนะคะ ถ้าคาดสายตาล่ะก็มันออกลายแน่ มันแรดโคตรเลย แล้วก็..."
"อีมายด์มึงหยุดพูดเลยนะ กูเสียหายหมด"
ปิดปากล็อคคอเพื่อนตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อที่จะไม่ให้เธอได้พูดออกมาได้เลยสักคำเลยทีเดียว
"เค้าขอตัวก่อนนะ"
พิชญากล่าวบอกกับนัทธมนก็รีบลากคอเพื่อนตัวเองลงไปชั้นล่าง เมื่อลงมาถึงหน้าห้องเรียนมายด์เพื่อนของเธอก็ดึงมือของเธอแล้วก็ได้พูดขึ้นมาด้วยโทนน้ำเสียงแซวๆว่า
"เมื่อคืนมึงกับพี่เค้าทำไรกันวะ หรือว่า.....อรั้ยย!!"
"ไม่ใช่เว้ย..! มึงหยุดความคิดชั่วๆแบบนั้นเลยนะ ฉันกับรุ่นพี่ไม่ได้ทำอะไรกันเว้ย ่นี้ฉันก็แค่ไม่ค่อยสบายก็เท่านั้นเอง"
"ไม่เนียนๆ..แกปกติทุกอย่างเอิร์ท"
บุคคลที่สามที่โผล่ออกมาจากด้านในห้องเรียนกล่าว
"จีน..แกก็เอากับมันด้วยหรอ โอ้ยย!! อะไรของพวกแกสองคน ฉันลงไปหาของกินข้างล่างดีกว่า..ปวดหมอง"
พิชญารีบเดินลงไปชั้นล่างสุดของโรงเรียนแล้วเดินไปซื้อของที่สหกรณ์โรงเรียน
และตอนนี้ก็ถึงเวลาสิบนาฬิกาแล้ว ซึ่งก็เวลาที่นักเรียนชั้นมัธยมปลายจะต้องไปเข้าร่วมพิธีการปัจฉิมนิเทศแล้ว นักเรียนที่จะจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายในปีนี้ก็ต่างพากันเดินเข้าไปในหอประชุมใหญ่ของโรงเรียนไม่ขาดสาย และหนึ่งในนั้นก็มีนัทธมนอยู่ด้วย ในเวลาเดียวกันเวลานี้ก็เป็่ที่น่าเบื่อที่สุดแต่ก็สนุกที่สุดในชั้นมัธยมชั้นอื่นๆด้วยเช่นกัน
หลังจากเสร็จสิ้นการปัจฉิมนิเทศแล้วก็ถึงเวลาต้องพักเที่ยง และเวลาใน่บ่ายก็เป็่เวลาที่บรรดาเหล่าเรียนในระดับชั้นต่างๆจะได้ให้ของขวัญและถ่ายรูปวันปัจฉิมกับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายที่ได้สำเร็จการศึกษาแล้วในวันนี้ จึงได้ให้ไว้เพื่อเป็ที่ระลึกถึงในภายภาคหน้า
.
.
18:43 น.
หญิงวัยกลางคนถือถาดอาหารเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องของนัทธมนแล้วเอาถามอาหาไปวางลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงนอน
"พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้าแล้วนะลูก..ทานข้าวสักหน่อยสิ แม่อยากจะบินไปอยู่ที่นั่นด้วยมากเลยนะ แต่พ่อไม่ยอมให้แม่ไป..ไม่รู้จะมีอคติอะไรนักหนา ไปอยู่ที่นั่น อีกคนก็ต้องเรียนตรออีกปีนึงให้จบมัธยมปลายปีสุดท้าย ส่วนลูกสาวแม่ก็ต้องอุ้มท้องรอคลอด เวลาที่จะดูแลกันต้องแทบจะไม่มีแน่ๆ แต่แม่จะหาทางบินตามไปอยู่กับลูกให้ได้"
เมื่อได้กล่าวจบประโยคเธอก็นั่งลงหันไปมองลูกสาวที่นอนหันหลังให้เธออย่างห่วงใย
"ที่นั่นเปิดเทอมแรกตอนเดือนกันยาค่ะ"
"อย่างงั้นหรอเนี่ย..! ถ้างั้นก็มีเวลาดูแลกันได้นานอยู่นี่นา"
เธอยิ้มอ่อนๆออกมาหลังจากที่กล่าวจบ
"ขอโทษนะคะแม่..ถึงแม้มันจะไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วก็ตาม นัทไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย แต่เป็เพราะตัวนัทเอง เอิร์ทไม่ได้ผิดอะไรด้วยซ้ำ"
"นัทกำลังหมายความว่าไง"
"นัทเอง! มันคือความผิดของนัท..วันนั้นที่นัทไปปาร์ตี้กับเพื่อนแล้วไม่ได้กลับบ้านอ่ะ นัทเมาจนไม่มีสตินึกคิด รู้ตัวเองอีกทีก็.....กับเอิร์ทแล้ว"
"แต่คนที่ผิดก็ต้องไม่ใช่ลูกสิ ทำไมต้องโทษตัวเองด้วย"
กล่าวถามด้วยความอยากรู้ นัทธมนลุกขึ้นนั่งแล้วตอบกลับไปว่า
"ไม่แม่..มันไม่ใช่อย่างนั้น นัทเป็คนขืนใจน้องมันเอง เอิร์ทมันติดกล้องไว้ในห้องเพื่อถ่ายดูตัวเองและดูคนที่เข้ามาในห้องมันว่าใครเข้ามาทำอะไรตอนไหน นัทถึงได้รู้.."
ผู้เป็แม่ได้ฟังเธอพูดบอกกับตัวเองอย่างนั้นก็ถึงกับอึ้งงันจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก แต่ก็ฝืนทนพูดออกไปว่า
"แต่ไหนเอิร์ทบอกเป็คนทำเอง"
"มันโกหกเพื่อปกป้องนัท..ไม่อยากให้นัทเสียเกียรติไปมากกว่านี้ ทั้งที่มันจะปฏิเสธหรือไม่ยอมรับผิดชอบก็ได้"
ก้มหน้าตอบอย่างละอายแก่ใจ
"ถ้าเป็นัท..นัทคงจะไม่ยอมรับแล้วปัดความรับผิดชอบนี้ทิ้งไป"
กล่าวจบก็โน้มตัวนั่งกึ่งนอนกอดผู้เป็แม่ของตน
.
.
19:24 น.
ชายวัยกลางคนร่างสูงเปิดปรตูเดินเข้าไปในห้องนอนของพิชญาผู้เป็เ้าของห้อง แล้วเดินเข้าไปหาและนั่งลงบนเตียง พิชญาจึงได้รีบลุกขึ้นจากที่นอนแล้วนั่งตามทันที
"พร้อมมั้ย"
เขากล่าวถามลูกสาวตัวเอง
"ไม่..! ไม่พร้อม..ยังไม่พร้อมจะไปตอนนี้"
ส่ายหน้าเบาๆบ่งบอกว่าตัวเองยังไม่มีความพร้อม
"ในเมื่อแกได้ทำพลาดไปแล้วแล้วแกก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด ป๊าอยากจะฆ่าแกให้ตายจริงๆเลย แต่ป๊าก็ทำไม่ได้เพราะแกคือลูกป๊าไง แล้วก็ดีที่แกรู้จักรับผิดชอบในสิ่งที่แกทำลงไป ไม่ใช่แค่ทำเพื่อความสนุกเท่านั้น ไปอยู่ต่างประเทศสองคนเพราะแกรับคำท้าทายเพื่อนพ่อเอาไว้ก็อย่าทำให้พี่เค้าลำบากล่ะ ขาดเหลืออะไรบอกป๊า ป๊าจะลงเงินไปให้ทุกเดือน ก่อนถึงวันคลอดสักอาทิตย์สองอาทิตย์โทรมาบอกคนทางนี้ด้วยล่ะ จะได้บินไปรอรับขวัญหลานด้วย"
"ค่ะป๊า..! ขอบคุณป๊ามากเลยนะ"
กล่าวคำขอบคุณผู้เป็พ่อแล้วน้ำตาก็ไหลซึมออกมาแล้วรีบสวมกอดผู้เป็พ่อของตนอย่างทราบซึ้งใจ
"กำลังจะเป็ป๊าคนแล้วอ่ะอย่าร้องไห้สิ พอเป็ป๊าคนแล้วก็ต้องมีความรับผิดชอบให้มากๆ อย่าให้มันผิดพลาดซ้ำรอยป๊า มีคนอื่นจนทำครอบครัวแตกแยก ไม่เคยใส่ใจดูแลแกเลย ใส่ใจลูกที่เกิดจากเมียน้อยมากกว่า ทิ้งให้แม่บ้านเลี้ยงดูแลแกจนโต จนทำแกน้อยใจและเราแทบจะไม่เคยพูดคุยกันดีๆบ้างเลย"
แสดงสีหน้ารู้สึกผิดต่อลูกสาว
"แต่บางทีภาคิณก็แอบน้อยใจป๊ากับพี่มลบ้างอยู่เหมือนกันนะ ที่ไม่ค่อยจะอยู่กับน้องมากเท่าไหร่"
"เอิร์ทเกลียดน้องรึเปล่าที่ป๊าดูแลน้องและได้รับความรักมากกว่า"
เขากล่าวถามลูกสาวในใจก็หวังไว้ว่าไม่อยากให้เธอโกรธหรือเกลียดน้องชายตัวเองที่ได้รับความรักที่มากและดีกว่า
"อิจฉามากกว่า..อิจฉาที่ป๊ารักภาคิณมากกว่า เอาจริงเลยนะ เอิร์ทอยากให้ป๊าภูมิใจในตัวเอิร์ทบ้าง"
"ภูมิใจสิ ภูมิใจในตัวเอิร์ทมาตลอด ทั้งเป็สภานักเรียน ทั้งสอบได้ที่หนึ่งของห้องทุกปี อันดับในระดับชั้นก็ติดหนึ่งในสิบคนตลอด"
"ป๊ารู้.."
"รู้สิ! ป๊าเป็ป๊าแกนะ ถึงแกไม่บอกป๊าก็รู้..แต่เราก็ต่างคนต่างมีแต่อคติให้กัน จึงไม่ค่อยคุยกันดีๆได้สักที"
"วันนี้นอนกับเอิร์ทเป็คืนสุดท้ายก่อนที่เอิร์จจะเดินทางได้มั้ย"
"ถ้าอยากให้ป๊านอนด้วยล่ะก็..ลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนเลย"
.
.
.
06:12 น.
"ตัวอยู่ตรงไหน..เดิ๋ยวเอิร์ทไปหา"
"อยู่ด้านหลัง.."
หลังจากที่ได้รับคำตอบแล้วเธอก็รีบหันหลังกลับก่อนที่จะกดวางสายโทรศัพท์แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย
"คุณป้าสวัสดีค่ะ"
"สวัสดีจ้ะ"
"เอกมันไม่มาหรอ"
"อย่าไปพูดถึงเลยค่ะ รอส่งสองคนนี้ขึ้นเครื่องจะดีกว่า"
"ครับบ!!"
"ป๊าจัดการเื่ที่พักไว้ที่นั่นไว้ให้เราทั้งสองคนเรียบร้อยแล้วนะ พอบินไปถึงสนามบินจะมีคนมารอรับ"
"ขอบคุณคุณพจน์มากนะคะที่ดูแลทุกอย่างทั้งหมดเลย"
"มันก็อยู่ในความรับผิดชอบของผมเหมือนกันแหละครับ"
"อีกชั่วโมงกว่าๆเอิร์ทกับพี่นัทค่อยจะบิน เราไปหาอะไรทานกันดีกว่ามั้ยคะ"
"ดีเหมือนกันนะ พี่ก็หิวๆอยู่ ทานอะไรมานิดเดียวเอง"
"นั่นสินะ ออกมาแต่เช้ายังไม่น่าจะได้ทานอะไรมากันเลย"
ว่าแล้วทุกคนก็เดินตามกันไปหาซื้ออาหารในสนามบินกันก่อนที่จะถึงเวลาบิน จนเมื่อถึงเวลาทุกคนก็ได้กล่าวบอกลากันแล้วหญิงสาวทั้งสองคนก็เดินไปขึ้นเครื่อง
.
.
.
.
สหรัฐอเมริกา..
เมื่อทั้งสองคนได้ลงจากเครื่องก็ได้พบกับคนที่พอของพิชญาบอกว่าจะมารอรับเธอทั้งสองแล้วก็ออกไปจากสนามบินด้วยกันเพื่อไปทีบ้านพักต่อ และเมื่อมาถึงที่พักแล้วพิชญาก็ให้นัทธมนเข้าไปนอนพักผ่อน ส่วนตัวเองกับชายคนที่มาส่งเธอทั้งสองที่นี่ก็ได้ช่วยกันขนสำภาระเข้าไปไว้ด้านในแล้วชายคนนั้นก็ได้กลับไปหลังจากที่ขนเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"มาถึงที่นี่เกือบเช้าของที่นี่เลย เหนื่อยโว้ยย..ไปหาที่นอนดีกว่า"
ว่าแล้วก็เดินไปที่ห้องนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงข้างๆกายของนัทธมน
"พรุ่งนี้ไปเที่ยวกันดีมั้ย"
พิชญากล่าวถาม
"ไปเที่ยวไหน.."
"ไม่รุ..! ในเมืองนี้แหละ อะไรน่าสนใจก็ค่อยเข้าไปดู.."
"แล้วได้ที่เรียนต่อยัง.."
"ก็ว่าอีกสองวันจะเข้าไปสมัครเรียนต่อเทอมหน้าปีสุดท้าย แต่ว่าฉันห่วงตอนใครคลอดนี่สิ หลังเปิดเทอมเหลือเวลาสองเดือนคลอด ฉันกลัวรุ่นพี่เจ็บท้องคลอดในตอนที่ฉันอยู่ที่โรงเรียน"
"จะห่วงอะไร เดี๋ยวแม่พี่ก็คงจะมาอยู่ด้วย"
"งั้นหรอ..! ทีแรกฉันก็คิดว่าอยากให้ม้ามาช่วยด้วย แต่ม้าฉันคงมาไม่ได้..น้องก็เปิดเทอมแล้วเหมือนกัน ฉันจะลบคำสบประมาทพี่รุ่นพี่ให้ได้.."
สิ้นเสียงนั้นทุกอย่างก็เงียบลงจนมาถึงเช้าของวันใหม่ที่สดใส
6K
