ขอเป็นสามีของคุณ

        เหมือนแม่หนูจะถูกใจน้ำเสียงนุ่มๆของพ่อจึงหยุดร้องแล้วยกไม้ยกมือปาดป่ายไปมา คณินหัวเราะจับมือลูกมาจุ๊บเล่นแล้วเกาพุงน้อยๆ แม่หนูก็หัวเราะร่วนเสียงดังทำให้คนเป็นแม่ที่เพิ่งโยนแพมเพิร์สทิ้งยังอดน้อยใจลูกไม่ได้

        “หม่ำๆ นมไหมคะ” คนเป็นแม่ทำปากหม่ำๆซึ่งพอแม่หนูได้ยินก็หันขวับมาทำตาโตปากน้อยทำปากขมุบขมิบเพราะหิวขึ้นมาแล้วเหมือนกัน

        “คุณจะให้ลูกกินนมเหรอ”

        “ใช่ค่ะ คุณกลับไปได้แล้ว”

        “ผมดูลูกกินนมก่อนแล้วผมจะกลับ”

        กัญญาภัคส่ายหน้าปฏิเสธ “คุณอยู่ดูไม่ได้หรอกค่ะ”

        “ทำไมล่ะ คราวที่แล้วผมก็เคยดูไม่เห็นเป็นอะไรเลย คุณก็ให้ลูกกินนมไป ผมก็แค่นั่งดู”

        “ฉันจะให้ลูกเข้าเต้า”

        “ผมเคยเห็นคุณให้น้ำใสเข้าเต้าแล้วผมไม่ทำตัววุ่นวายให้คุณรำคาญหรอก รับรอง ขอผมนั่งเป็นเพื่อนคุณก็แล้วกันเผื่อผมจะช่วยอะไรได้บ้าง”

        “คุณจะช่วยอะไรได้คะหรือจะให้ลูกเข้าเต้าแทน” กัญญาภัคประชดได้แค่นั้น แม่หนูก็ร้องไห้จ้าเพราะรอกินนมนานแล้วคุณแม่ลูกอ่อนเลยรีบเดินไปที่โซฟาแล้วเปิดเสื้อจัดการให้ลูกเข้าเต้ากินนม

        ทันทีที่แม่หนูได้ดื่มนมจากเต้าแม่เสียงร้องก็เงียบหาย ดื่มอั้กๆ ใบหน้าพริ้มไปด้วยความสุข ทั้งอิ่มทั้งได้ไออุ่นจากอกมารดา กัญญาภัคยิ้มมองลูกที่กินนมจากเต้า ไม่ได้สนใจว่าใครจะมองเพราะกำลังมองลูกกินนมอยู่

        แม้จะเจ็บบ้างเพราะเหงือกที่ขบลงมาเพื่อดูดเค้นเอาน้ำนมไปกินแต่เธอทนได้ขอบคุณการเป็นแม่ที่สอนให้เธอรักใครสักคนอย่างหมดหัวใจไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทนขอแค่ให้เขาเติบโตมาอย่างสมบูรณ์

        น้ำใสกินนมจนอิ่มกัญญาภัคก็อุ้มลูกไปนอนเปล หันมามองเขาอีกที คณินก็ยังนั่งมองเธออยู่จากขอบเตียงหญิงสาวถามเขา

        “ลูกหลับแล้วค่ะ ทีนี้คุณก็กลับได้แล้ว”

        คณินเดินมาใกล้แล้วทำในสิ่งที่กัญญาภัคตกใจ “คุณจับมือฉันทำไม”

        “มานั่งนี่”เขาจูงมือเธอเดินไปที่โซฟาแล้วกดบ่าบอบบางให้นั่งลงจากนั้นก็เดินอ้อมไปด้านหลังแล้วเริ่มลงมือบีบนวดไหล่ให้อย่างเบามือ

        กัญญาภัคตกตะลึงพูดไม่ออกไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ให้ เขากำลังนวดไหล่ให้ คนอย่างเขาเนี่ยนะหญิงสาวหันไปเพื่อมองเขา แต่ว่าคณินก็ยึดบ่าเล็กไว้แล้วก้มลงมากระซิบเสียงนุ่ม

        “นั่งเฉยๆ ผมจะบริการให้คุณเอง”

        “ไม่ต้องหรอกค่ะ” เธอเถียง

        “คุณตั้งท้องและเลี้ยงแกมาจนถึงตอนนี้ผมรู้คุณเหนื่อยตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่ได้ช่วย ผมจะชดเชยให้คุณหลังจากนี้”เขาเห็นแล้วว่าเธอต้องเหน็ดเหนื่อยมากแค่ไหน ให้นมและทนนั่งหลังคดหลังแข็งไม่ใช่ว่าจะสบายเลยแม้จะมีพี่เลี้ยงช่วยก็ตาม

        “ฉันมีคนช่วย ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น”

        “แต่คุณก็ต้องให้นมและอุ้มแกตัวคุณก็แค่นี้ ไม่เหนื่อยเลยหรือไง” เขาถามมาแบบนี้ทำให้กัญญาภัคอึ้งไปเธอเหนื่อยแต่มันเป็นความเหนื่อยที่เต็มไปด้วยความสุขเลยไม่คิดว่าเหนื่อย

        “ฉันไม่เหนื่อย”

        “แต่เส้นคุณแข็ง ตึงไปหมดเลยผมจะนวดให้ คุณนั่งเฉยๆ”

        “งั้นก็ตามใจค่ะนายหัวคณินลงทุนนวดให้ฉันไม่ควรปฏิเสธ”

        “ผมทำให้คุณทุกวันก็ได้ถ้าคุณอยากให้ผมนวด”

        “ไม่ดีกว่าค่ะ”

        “คุณกลัวจะไม่จบแค่นวดใช่ไหม”

        “ไม่ใช่สักหน่อย ทำไมฉันต้องกลัวด้วย”

        คณินยิ้มเขาอยากให้เธอเชื่อใจเลยไม่คิดจะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกไปตอนนี้ เธอกลัวเขาเพราะผิวเนื้อที่อยู่ใต้ฝ่ามือนั้นนอกจากเส้นจะแข็งตึงแล้ว ยังสั่นระริกฟ้องว่าเธอกำลังเลือดสูบฉีดแรงไม่ใช่แค่เธอหรอก แต่เขาด้วยที่ต้องข่มใจแทบแย่ เลือดในกายแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งอยู่แล้ว

        เขาอยากแนบนาบตัวเองลงไปในความอ่อนนุ่มของหญิงสาวอยากสัมผัสความตื่นเต้นเร้าใจอีก แต่ว่าเขาต้องยั้งใจไว้ ถ้าผลีผลามมากๆเธออาจจะถอยหนี

        คณินบีบนวดไปเรื่อยๆไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร และคงสบายมากเพราะทำให้กัญญาภัคเผลอหลับไปคณินเห็นดวงหน้าหวานหลับพริ้ม เลยไม่อยากปลุก เขาลุกไปดูลูกเห็นแม่หนูหลับสนิทแต่ผ้าห่มเลื่อนลงมาเลยจับคลุมให้ถึงหน้าอกแล้วจุ๊บลงที่หน้าผาก พิศมองใบหน้าเล็กของลูกน้อย ช่างน่ารัก บริสุทธิ์เขาให้สัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดีจะรักและดูแลด้วยชีวิตของเขา

        คณินเดินไปดูเครื่องปรับอากาศเขาปรับให้เป็นยี่สิบสี่องศาจากเดิมยี่สิบห้า วันนี้ฝนไม่ตกแต่แดดออกอากาศข้างนอกร้อนอบอ้าว เขาเลยปรับแอร์ให้ใหม่

        เมื่อมีเวลาโดยที่ไม่มีสายตาจับจ้องของกัญญาภัคเขาก็มองสำรวจข้าวของของลูกน้อย ทั้งนม ของใช้หลายอย่าง กัญญาภัคใช้ของที่เขาส่งมาให้ริมฝีปากหยักขยับเป็นรอยยิ้ม เมื่อมองดูว่าน้ำใสได้ใช้ของที่เขาตั้งใจเลือกให้ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้ซึ่งวางไว้ใกล้กับเปลสำหรับคนเลี้ยงน้ำใสใช้ดูแลแม่หนูน้อย

        คณินนั่งลงแล้วเฝ้ามองทั้งแม่และลูกที่หลับสนิทลูกน้อยยังไม่น่าขบขันเท่าคนเป็นแม่ที่ตอนแรกดูระแวง แต่ก็กล้าหลับไปเสียอย่างนั้นลูกหลับยังไม่แปลกใจเพราะว่าเป็นเด็กน้อยเขามองทั้งสองคนที่หลับสนิทอยู่ไม่ยอมตื่นนับเป็นช่วงเวลาที่เขารู้สึกเบาสบายอีกครั้ง มีความสุขที่ได้ดูแลคนสองคนนี้

        ถ้าได้ดูแลตลอดไปจะดีแค่ไหนคณินเริ่มมีความคิดชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

        เมื่อวานคณินอยู่ถึงเที่ยงคืนเขาถึงกลับบ้านไปกัญญาภัคอับอายที่จู่ๆ ก็เผลอหลับไป ตื่นมาอีกทีตอนที่น้ำใสร้องแอ๊ะคงจะพลิกตัวแล้วตื่นขึ้นมา แต่ว่าเธอต้องตกใจมากกว่าเพราะคณินรีบอุ้มลูกขึ้นมาดู

        “ลูกหิวหรือคุณ”

        “ไม่ใช่หรอกค่ะแกเพิ่งกินไปยังไม่ครบสองชั่วโมงเลย เดี๋ยวฉันจะกล่อมแกนอนเอง”

        “งั้นไม่เป็นไร ผมกล่อมเอง”กัญญาภัคเลยมองคณินตบก้นลูกเบาๆ แล้วกล่อมด้วยเพลงสำหรับเด็กที่เธอคาดไม่ถึงเขาร้องเพลงโยกเยกเอยได้อย่างหน้าตาเฉย จนทำให้เธออึ้ง เผลอฟังจนจบคงเหมือนกับน้ำใสที่เคลิ้มเหมือนกันเลยหลับปุ๋ยต่ออีกรอบ

        กัญญาภัคดึงสติกลับมาเขาดีกับลูกก็ดีแล้ว จะว่าไปเขาก็ทำหน้าที่พ่อได้ดีทีเดียว หญิงสาวอุ้มลูกออกมากินนมแล้วก็พาเดินเล่นตอนเช้าป้าพิณลงมาทำอาหารแล้ว กัญญาภัคเลยเข้าไปถาม