ณ ป่าแห่งหนึ่งท่างตอนเหนือของนิวเวิอด์หลังจากที่ตัวฉันได้รายงานภารกิจไป
ท่างคริสตันสื่อสารท่างด้านอาจารย์ที่ติดต่อกับมาก็บอกว่า
“ในวันพรุ่งนี่ให้เธอไปรอที่สวนสาธารณะบนูเาแห่งหนึ่งในตัวเมืองที่อยู่ใกล้ๆกับจุดทำภารกิจในเวลา 17.00น. แลัวจะส่งคนไปรับกลับ”
ตัวฉันที่ได้ยินแบบนั้นจึงบอกไปว่า
“ฮ่ะ ไม่เห็นจะเป็ไรเลยแค่นี้ตัวฉันกลับเองได้อยู่แล้วและตัวฉันก็ไม่ใช้เด็กสักหน่อยที่จะต้องรอให้ผู้ปกครองมารับกลับบ้านน่ะ”
แต่อาจารย์ก็ตอบกับมาว่า
“เหตุผลที่ตัวผมไปรับเธอกลับไม่ใช้เพราะเห็นเธอเป็เด็กหลอกน่ะ เพียงแต่ว่าในตอนนี้ที่เธอไปชิงของมาแล้วในระหว่างท่างกลับอาจจะถูกดักเล่นงานก็ได้
เพราะฉะนั้นเธอจะต้องไปซ่อนตัวอยู่ในป่าจนกว่าจะถึงเวลาแล้วท่างนี่จะติดต่อกับไปเอง เธอค่อยออกมาตอนที่ได้รับการติดต่อก็แล้วกัน
ท่าใช้วิธีนี้ทั้งตัวเธอแล้วของที่ไปชิงมาจะได้ปลอดภัยกันทั่งคู่ เพราะงั้นใจเย็นแล้วก็ไปหาที่ปลอดภัยซ่อนตัวอยู่ที่นั้นจนกว่าจะถึงเวลาก็แล้วกัน
ตอนนี้ตัวผมต้องไปก่อนแล้วจะรีบติดต่อกับไปน่ะแล้วเจอกันวันพรุ่งนี่ส่วนตอนนี้ขอให้เธอนั้นปลอดภัยแล้วเจอกัน”
หลังจากพูดจบอาจารย์ก็ว่างสายไป
ถึงจะบอกว่าเดียวจะโดนดักเล่นงานก็เถอะแต่ตัวฉันที่มีร่างกายแบบนี่จะพ่ายแพ้ งั้นเหรอ
ตัวฉันที่ได้มองลงไปดูที่ร่างกายของตัวเองด้วยสายตาที่เจ็บป่วด
ถึงจะโดนดักเล่นงานจริงๆก็คงจะจัดการได้โดยไรสึงบาตแผลอย่างแน่นอน
ฮึ นั้นก็เพราะว่าร่างกายของตัวฉันในตอนนี้ที่ได้รับการทดลองมามากมายแล้วดูเหมือนกับสัตว์ประหลาดแบบนี้เนียลน่ะ
ไม่ว่าใครจะมาขวางท่างก็สามารถจัดการได้โดยไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนอย่างแน่นอน ไหนๆก็เป็ถึงอาจารย์ทั้งที่ก็อยากจะให้เชื่อใจกันมากกว่านี้น่ะให้ตายสิเป็อาจารย์ที่ไม่ได้เื่เลยจริงๆ
จ๊อกกก อ่ารู้สึกหิวฉมัดเลยกินอาหารครั้งล่าสุดก็ตอนก่อนทำภารกิจหลังจากนั้นก็ไม่ได้กินอะไรเลย
แถมตอนที่ทำภารกิจยังใช้พลังงานไปเยอะเกินความจำเป็ทำให้ในตอนนี้นั้นตัวฉันก็เลยรู้สึกหิวฉมัด
จะต้องเข้าไปในเมืองแล้วหาอะไรสักอย่างกินสักหน่อยแล้วไม่งั้นได้หิวตายก่อนที่อาจารย์จะติดต่อกัมมาแน่
หลังจากที่ตัวฉันได้ตัดสินใจแบบนั้นแล้วก็ได้ะโลงมาจากต้นไม้สูงใหญ่ลงมายังพื้นดินด้านล่างและแน่นอนว่าต้องลงพื้นด้วยท่าแลนดิ้งอย่างงดงาม
อื้มลงพื้นได้อย่างสมบูรณ์แบบเลยสมแล้วที่เป็ตัวฉัน >v<
หลังจากที่ตัวฉันภาคภูมิใจในตัวเองเสร็จแล้วก็ได้ทำการเดินไปยังเมืองที่อยู่ใกล้
อ่า ต้องถอดหน้ากากออกก่อนไม่งั้นเดียวจะเด่นและเป็ที่สะดุดตามากจนเกินไป
ตัวฉันที่มีผมสีแดงแถมยังมีเข่างอกออกมาจากหน้าฟากท่าเป็ปกติแล้วจะต้องเด่นสะดุดตาจนไม่ว่าใครก็ต้องหันมามองอย่างแน่นอน
แต่เป็เพราะชุดที่ใสอยู่ในตอนนี่นั้นมีความสามารถที่ทำให้ไม่เป็ที่จดจำอยู่
ว่าง่ายๆก็คือคนที่มองเห็นตัวผู้ใสจะเห็นเป็คนปกติที่ไม่หน้าจดจำพอคลาดสายตาไปก็จะจำไม่ได้แล้วว่าหน้าตาของคนๆนั้นเป็แบบไหนแต่ก็จะจำได้ว่าเหมือนจะเคยเจอนะแต่จำรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับคนๆนั้นไม่ได้เลยว่าเขานั้นมีหน้าตาแบบไหนหรือมีรูปร่างอย่างไง
มันถูกสร้างมาจากวัตถุที่มาจากโลกอื่นส่วนคนที่นำมันเข้ามาก็แน่นอนว่าจะต้องเป็หัวหน้าลาซาลัสรุ่นแรกอย่างแน่นอนอยู่แล้วไม่มีใครอื่นหลอก
ชุดนี่เป็สิงเดียวที่ตัวฉันนั้นยอมรับเลยว่าดีๆจริงๆที่เขานั้นเหลือทิ้งเอาไว้นั้นก็เพราะว่าท่าไม่มีสิ่งนี้แล้วตัวฉันคงออกไปเดินข้างนอกหรือออกไปทำภารกิจด้านนอกไม่ได้อย่างแน่นอนนั้นก็เพราะว่าตัวฉันมีร่างกายแบบนี่อย่างไงล่ะ
สิ่งที่ทำได้คงจะมีเพียงแค่นั่งรอให้ทุกคนที่ออกไปทำภารกิจด้านนอกกลับมา
พอพวกเขากับมาก็พูดว่ายินดีตอนรับกลับนะด้วยรอยยิ้ม
แต่แบบนั้นน่ะไม่เอาด้วยหลอก นั้นก็เพราะว่าจะให้มามัวนั่งรอพวกเขาที่ออกไปทำภารกิจที่อันตรายแล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าจะได้กับมาอย่างปลอดภัยหรือป่าวการที่จะทำได้แค่นั่งรอแบบนั้น ตัวฉันนั้นไม่เอาด้วยหลอก
ยิ่งท่าเป็ภารกิจที่อันตรายมากแค่ไหนตัวฉันก็อยากที่จะอาสาไปทำภารกิจนั้นเพียงลำพังนั้นก็เพราะว่าตัวฉันนั้นไม่อยากที่จะให้คนที่ตนเองรู้จักจะต้องมาาเ็หรือล้มตายอีกแล้วท่าเป็ไปได้คนที่จะาเ็หรือจะต้องตายมีเพียงแค่ตัวฉันเพียงคนเดียวก็พอแล้ว
จะต้องขอขอบคุณชุดนี้ที่ทำให้ตัวฉันสามารถออกมาทำภารกิจข้างนอกได้อย่างอิสระ
“เฮ้ย ดีจริงๆน่ะที่ท่านรุ่นแรกเหลือทิ้งชุดนี้เอาไว้ให้ ท่าไม่มีมันล่ะก็คงลำบากแย่เลยน่ะเพราฉนันจะขอขอบคุณก็แล้วกันสำหรับชุดที่แสนมีค่าชุดนี่จะรักษาเอาไว้เป็อย่างดีเลยล่ะ ขอบคุณค่าาาาารักที่สุดเลยล่ะชุดนี้น่ะ”
ตัวฉันได้ตะโกลออกไปสุดเสียงและหลังจากนั้นก็เดินหน้าต่อไปยังเมืองที่อยู่ใกล้ๆด้วยรอยยิ้ม
ตัดมาท่างอีกด้านหนึ่ง ณ ทุ่งหญ้ากว่างไกลสุดลูกหูลูกตาได้มีชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยื่นอยู่ชายคนนั้นส่วมเสื้อกั๊กยีนส์ที่ขาดรุ่งริ่งและมีโซ่ขนาดใหญ่ติดเอาไว้ท่างด้านซ้ายส่วนที่ท่างด้านขวานั้นมีกระเป๋าเสื้อที่ด้านในนั้นใสซิก้าอยู่ตัวเขานั้นได้หยิบซิก้าร์ที่อยู่ในกระเป่าออกมาจุดและสูบมันเข้าไปแลัวโพนออกมาเป็รูปวงแหวน
ในขนาดที่ตัวเขานั้นกำลังดื่มด่ำกับการสูบซิก้าอยู่นั้นเอง ตีด ตีด ก็ได้มีเสียงบ่างอย่างดังขึ้นมา เสียงนั่นเป็เสียงของคริสตันสือสารที่อยู่ในกระเป่ากางเกงซ้ายของชายคนนั้น ชายคนนั้นจึงได้ใช้มือซ้ายที่ทำมาจากโลหะที่มีสีดําสนิทหยิบคริสตันออกมาจากในกระเป่ากางเกง
“ไงสบายดีไมค่ะ ยังเอาแต่สูบซิก้าอยู่หรือบ่าวค่ะ อย่าสูบมันจนมากเกินไปล่ะมันไม่ดีต่อร่างกายของนายน่ะคุณหัวหน้า”
“ไม่ต้องมาพูดอ้อมค้อมมีอะไรก็พูดออกมาซะ ตัวฉันนั้นเกลียดการพูดเล่นเป็ที่สุดมันน่ารำคาญ!และก็มันเสียเวลาด้วย เพราะฉะนันมีอะไรก็พูดออกมาซะ”
“ค่ะ เอาอย่างงั้นก็ได้คนเขาอุษาเป็ห่วงแท้ๆเลยน่ะ อันที่จริงแล้วพวกเราไม่ได้รับการติดต่อมาจากพวกที่ถูกส่งไปรับสินค้าเลยตอนนี้ตัวฉันกำลังเป็ห่วงมากเลยค่ะเพราะฉะนันแล้วคุณช่วยไปตรวดสอบดูหน่อยจะได้ไม่ค่ะคุณหัวหน้า”
“เฮ้ย!ให้ตายสิเื่สำคัญแบบนี้หน้าจะบอกให้เร็วกว่านี้สิเอาแต่พูดเล่นอยู่ได้ เพราะอย่างนี่ไงล่ะตัวฉันจึงไม่ชอบการพูดเล่น แล้วมีเบาะแสอะไรบ้างไมล่ะเด็กใหม่”
“ไม่มีค่ะ แต่อาจังคาดการว่าหน้าจะมีความเป็ไปได้ว่าจะต้องอยู่ในเมืองใกล้ๆกับจุดรับของอย่างแน่นอนค่ะ แล้วก็ไม่ใช้เด็กใหม่ค่ะตัวฉันชื่อว่าคาล่าค่ะคาล่าเมื่อไหลจะเลิกเรียกฉันว่าเด็กใหม่แล้วมาเรียกชื่อของฉันซักล่ะค่ะหัวหน้า”
“มีความเป็ไปได้แน่งั่นเหลอที่เป่าหมายจะอยู่ที่นั้น ท่าเป็ตัวฉันคงไม่เข้าไปในเมืองแน่ ท่าเป็ฉันจะซ่อนตัวอยู่ในป่าและติดต่อไปให้พวกพ้องไปรับท่าเป็พวกที่ฉลาดแล้วล่ะก็ทำแบบนั้นจะปลอดภัยมากกว่า”
“อ่ะเมินเฉยในสิ่งที่ฉันพูดเกี่ยวกับการเรียกชื่อของฉันไปเลยงั้นเหลอค่ะหัวหน้าคาล่าผู้นี่รู้สึกเสียใจมากๆเลยค่ะ T0T ก็ไม่รู้รอกค่ะว่ามีความเป็ไปได้มากแค่ไหนที่ว่าจะอยู่ที่นั้น แต่สิงที่ฉันรู้อย่างแน่นอนก็คือการคาดการของอาจังนั้นถูกต้องแน่นอน100%ค่ะ”
“อื่อที่เธอพูดมานั้นก็ถูก ท่างั่นก็ควรค่าให้ตรวดสอบดู ท่างั่นเดียวฉันจะไปตรวดสอบดูหลังจากสูบมวนนี่เส็จก็แล้วกัน”
“อ่าสูบอยู่จริงๆด้วยสิน่ะคุณหัวหน้าไม่ได้น่ะค่ะมันไม่ดีต่อสุขภาพ….”
สายโดนตัดไป
“เฮ้ยน่ารำคาญชะมัดเลยใยเด็กใหม่ ท่าไม่นับเื่พูดมากแล้วล่ะก็สีมือการต่อสู้ก็ถือว่าอยู่ในระดับสูงเลยแท้ๆน่าเสียดายจริงๆ เอาล่ะคงได้เวลาต้องไปแล้วสินะ
รีบไปทำให้มันจบๆแล้วก็กับไปต้องสูบอีกสักมวลหนึ่งเป็รางวันชีวิตก็แล้วกันตัวฉันน่ะชอบสูบซิก้าหลังจากทำภารกิจเส็จแล้วมากเลย นั้นก็เพราะว่าซิก้าที่สูบหลังจากทำภารกิจเส็จแล้วมันจะหอมหวานมากกว่าปกติอย่างไงล่ะ”